ถามแปลกๆ การเขียนนิยายให้เจ๋ง จำเป็นต้องมีพรสวรรค์ไหม ??

เกี่ยว แต่ทุกอย่าง มันต้องมีอะไรมาแก้กันอยู่เสมอๆ

พรสวรรค์ กับ พรแสวง ทุกคนมีเหมือนกันหมด แต่พรสวรรค์ คือสิ่งเฉพาะด้าน พรแสวง คือสิ่งที่คุณแล้วแต่จะใช้มันในการเขียนนิยาย ว่าคุณพยายามแค่ไหน ทุ่มเทแค่ไหน ยังไงซะซักวันนึง เมื่อคุณเขียนไปเรื่อยๆ พยายามไปเรื่อยๆ จนฝีมือดี พวกพรสวรรค์ ที่คิดว่าตัวเองเก่ง มันก็เท่านั้นเอง ก่อนหน้านี้ผมก็เคยเกือบจะละทิ้งพรแสวงไป แต่ผมเพิ่งคิดได้ว่า แต่งนิยายไป เพื่ออะไร

ผมยังยืนยันคำเดิมว่า พรสวรรค์ ชนะ พรแสวง ขาด

เหมือนดาวฤกษ์ พอขึ้นท้องฟ้าเมื่อไหร่ ก็กลบแสงดาวดวงอื่นรอบๆ หมด แม้ว่าจะขึ้นทีหลังก็ตาม

แน่นอนว่าจำเป็น

พรสวรรค์ ทำให้เกิดพรแสวง
คนเรามักชื่นชอบในสิ่งที่ตัวเองทำได้ดี
และได้รับการยกย่อง ทำให้เกิดการแสวงเพื่อสิ่งที่ดียิ่งขึ้น

พรแสวง ทำให้เกิดพรสวรรค์ไม่ได้
หากพรสวรรค์คือความสามารถที่มีติดตัว
พรแสวงซึ่งคอยควานหาความสามารถนั้น
แม้จะทำได้ดีเพียงไร ก็ยังเป็นแค่ทักษะที่ดี ไม่ใช่พรสวรรค์

เช่นว่า หากเรามีพรสวรรค์ในการวิ่ง
ก็เหมือนได้ยืนอยู่ล้ำหน้าเส้นเริ่มต้น ในขณะที่พรแสวงอยู่หลังเส้น

พรสวรรค์กับพรแสวง จะดีที่สุดเมื่อใช้ร่วมกัน

มีพรสวรรค์แต่ไม่แสวง ก็ไม่ต่างจากการไม่มีอะไรเลย

ถึงเราจะยืนล้ำเส้นเริ่มต้น แต่ถ้าไม่ออกตัววิ่ง
คนที่อยู่หลังเส้นก็สามารถแซงเราไปได้เช่นกัน

เป็นต้นว่านักเขียนที่มีชื่อเสียง
ทำยอดขายหลายล้านเล่ม
หากเขาไม่เริ่มเขียนนิยาย
เขาก็ไม่มียอดขาย ไม่มีชื่อเสียง

นักเต้นบัลเล่ต์ที่มีชื่อเสียง หากเขาไปเต้นแอโรบิค
เขาก็คงไม่ได้ชื่อเสียง อาจถูกตราหน้าว่าไร้พรสวรรค์ด้วยซ้ำไป

การมีพรสวรรค์ ใช่ว่าเราจะมีพรมแดงปูให้เป็นทางยาว
การเดินตามพรมเอื่อย ๆ ใช่ว่าจะได้อะไรนอกจากการล้มเลิก ล้มเหลว

เราจึงต้องเดินให้มั่นคง สม่ำเสมอ และมีกำลังใจที่ดี
เพื่อที่จะได้ใช้พรสวรรค์ที่มีให้ถึงที่สุด

ในขณะเดียวกัน หากเลือกเดินผิดพรม
พรสวรรค์ของคุณก็จะไม่ได้ใช้
ไม่ต่างอะไรจากคนที่ต้องคอยควานหาทักษะด้วยพรแสวงเลย

เช่นกันกับการเขียนนิยาย คุณอาจมีพรสวรรค์ มีพรแสวง เคล้ากันไปในแต่ละคน

พรสวรรค์ใช้เขียนนิยายให้เจ๋ง
พรแสวงใช้เขียนนิยายให้จบ
ทักษะใช้เขียนนิยายให้ดี

คุณอาจไม่เกิดมาเพียบพร้อมด้วยพรสวรรค์
แต่ถ้าคุณมีทักษะ คุณก็เขียนนิยายให้เยี่ยมยอดได้

หากคุณยังแสวงด้วยความรู้สึกครึ่ง ๆ กลาง ๆ 
คุณก็ยังเอาชนะความน้อยเนื้อต่ำใจไม่ได้

ถ้าพรสวรรค์คือการนั่งรถยนต์ไปจนถึงไฟแดง
พรแสวงก็ถือการวิ่งไปจนถึงไฟแดง และข้ามไปอีกฟากด้วยทักษะ

แต่คุณจะไม่ได้อะไรเลย กับการที่ยืนอยู่เฉย ๆ ไม่ทั้งนั่งรถยนต์ ไม่ทั้งวิ่งไป
การที่มองรถยนต์แล่นออกไป หรือมองคนวิ่งออกไป ไม่ได้ช่วยให้คุณได้ไปกับพวกเขาหรอก 

การเขียนนิยายให้ดี ต้องมีพรสวรรค์ 
แต่พรแสวงของคุณ ไม่เคยสูญเปล่าแน่ ๆ

พวง เอ๊ย พรสวรรค์ + ประสบการณ์ส่วนตัว เท่านั้น

สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าพรสวรรค์คือ "ความชอบ"

การรักใคร่ลุ่มหลงในการเขียนจนโงหัวไม่ขึ้น 

นี่ต่างหากที่สำคัญกว่า 

คนที่มีพรสวรรค์ในการเขียน  มีพรสวรรค์ในการเล่าเรื่อง  เขียนอะไรก็ออกมาได้จับใจคนอ่าน  แต่หากลึก ๆ เขาไม่ชอบเสียแล้วก็ไปไม่รอดหรอก  ทำเป็นเล่นไป  มีคนเยอะแยะที่มีพรสวรรค์ในบางสิ่งบางอย่างแต่ดันไม่ชอบสิ่งนั้น  

แต่หากมีความชอบชนิดลุ่มหลงแล้วละก็  คุณจะทำสิ่งนั้นได้ไม่รู้เบื่อ  จะอ่านจนตาถลน  พรมนิ้วบนคีบอร์ดจนดึกดื่นเมื่อยขบแต่รอยยิ้มก็ยังเหน็บที่มุมปากเสมอ  คุณจะเขียนจนปลายนิ้วชุ่มโชกด้วยเลือด  เนื้อล่อนจนเหลือแต่กระดูก  แม้อยู่ในช่วงเวลาที่เค้นออกมาได้ยากเย็นแต่ก็ยังสนุกสุดเหวี่ยงกับการหว่านโปรยถ้อยคำ 

สิ่งนี้ต่างหากที่จะนำไปสู่ความสำเร็จ 

ฉะนั้น แทนที่จะถามตัวเองว่า เรามีพรสวรรค์ไหม  ลองเปลี่ยนคำถามเป็นว่า "เราชอบสิ่งนี้จริงไหม" 

โดยส่วนตัวผมถามตัวเองแล้ว  คำตอบคือ ไม่ได้ถึงขั้นลุ่มหลงขนาดนั้น  แต่ยากที่ได้เขียนรอยยิ้มก็จะปรากฎเสมอ  

พรสวรรค์ไม่มี  พรแสวงก็ไม่เข้มข้น  แต่ก็เอาล่ะ  คืบเคลื่อนไปตามแบบฉบับของเรา  หากทำอย่างสุขใจแล้วอย่างอื่นก็ไม่สำคัญ 

อือฮึ