Gift Store
Book Store
"เราเลิกกันเถอะ" ประโยคเปลี่ยนแปลงชีวิต
บอร์ดตามใจฉัน > Girls เรื่องเฉพาะสาวๆ เลขกระทู้ 1520791 เข้าชม 896 ตอบ 7 คะแนนโหวต 3
"เราเลิกกันเถอะ"
นี่คือประโยคที่ผมเจอมาหลายครั้งแล้ว แต่จงอย่าเสียใจเลยที่เขาคนนั้นพูดกับคุณอย่างนี้
เพราะบางทีเขาอาจจะเห็นว่าเรามีอะไรผิดพลาดก็เป็นได้ หรือเขาอาจจะเกลียดคุณจริงจริงก็เป็นไปได้หมด
แต่ผมก็เคยเจออย่างนี้มาแล้ว แต่เป็นเพราะเขาสงสารผมที่เรียนแย่ลงนั้นเอง แม้ว่าเขาจะพูดกับผมตรงตรง
แต่ผมก็ไม่รู้สึกเสียใจเลย เพราะเพียงแค่คำพูดของเขาก็เปลี่ยนชีวิตของผมให้ดีขึ้นโดยไม่รู้ตัว
แต่ทำไมแค่ประโยคเดียวมันกลับทำให้ชีวิตของผมดีขึ้น?
ตอนที่ผมได้ยินประโยคนั้นครั้งแรก ผมรู้สึกว่าความรักมันจบแล้ว ผมคิดว่าทำไมผมต้องทุ่มเทกับทุกสิ่งที่ให้เขาคนนั้นไปด้วย ทั้งทั้งที่เราก็ไม่ได้รักกันอยู่ดี พอคิดไปคิดมาก็นึกได้ว่าทำไมตอนสอบ ผมไม่ยอมอ่านหนังสือเรียน เอาแต่แชทกับเขาคนนั้น ผมรู้สึกเหมือนว่าจะโดนหลอกเต็มเต็ม
ผมเลยกลับตัวกลับใจมาอ่านหนังสือเรียน จนทำให้ได้เกรด 4
มีคนบางคนยังถามผมว่า ยังอยากมีแฟนหรือเปล่า?
ผมขอตอบว่า อยากมีเหมือนกัน แต่เพราะว่าการเรียนสำคัญกว่าตอนนี้ ขอเรียนก่อนดีกว่าครับ แต่ผมก็ไม่ว่าหรอกถ้ามีใครอยากจะมาคุยกับผมอะนะ
ถ้าไม่มีคนพูดประโยคนี้ให้ผมฟัง ผมจะเป็นเหมือนตอนนี้ไหม?
ไม่เลยครับ ถ้าผมไม่ได้เขาคนนั้น ผมก็ไม่มีวันนี้หรอกครับ แต่ในใจผมก็ไม่อยากให้เขาเลิกกับผมหรอก แต่เขาเลิกไป เขาก็ทำให้การเรียนดีขึ้น ผมก็อยากจะขอบคุณเขาคนนั้นใจจะขาด แต่ผมแค่ไม่กล้าจะคุยกลับเขาเอง
เรื่องที่ผมจะมาเล่าให้ฟังเป็นอย่างไร?
มันอาจจะมีกระทบต่อผมบ้างนะ คือว่า
เมื่อตอนที่ผมอยู่ ป.5 ผมชอบคนคนหนึ่ง ชื่อ เบลล์ ตอนแรกผมก็เป็นพวกรักเดียวใจเดียว ผ่านมาประมาณเดือนเศษเศษ ก็เริ่มเป็นแฟนกัน พอวันแรกที่เราเป็นแฟนกันเท่านั้นเอง เราทะเลาะกัน จนทำให้เราไม่เคยอยู่ใกล้กันเลย
หลังจากนั้นก็ดีใจที่ถึงเดือนตุลาคม เพราะเป็นช่วงเวลาปิดเทอม ผมเดินทางไป Singapore เพื่อไปเรียน 2 สัปดาห์ ผมก็มีคนมารักเข้าจนได้ คนรักไม่ได้มีคนเดียวแต่มีถึง 3 คน (ในที่นี้ ผมขอไม่พูดถึงพวกเขาก็ละกัน)
แต่ใน 3 คนนั้น ผมไม่ชอบใครสักคนเลย จนในที่สุดผมก็กลับมาที่ กรุงเทพฯ ตั้งแต่กลับมา ความรักผมหยุดไปเกือบปี เหมือนว่าผมจะไม่มีโอกาสแล้วเพราะผมติดเรียน แต่ดันไปเจอผู้หญิงที่ชื่อว่า แนน ทุกคนคงรู้จักกันดี
แต่รักได้ไม่นาน ก็อำลาไปตามเคย จนในที่สุดผมถึงเวลาสอบเข้า ผมไปเจอผู้หญิงคนหนึ่ง (ขออนุญาติไม่บอกชื่อ) ผมชอบเขามาก แต่แล้ววันหนึ่งเขามาบอกกับผมว่า "เลิกกันเถอะ" เธอคนนั้นแหละที่ทำให้ผมเรียนดีขึ้นมา
อยากจะพูดอะไรอีกไหม?
ผมอยากจะบอกกับทุกคนว่า การที่เราได้รักยังดีกว่ารักไม่ได้ เพราะผมเชื่อว่าในชีวิตของทุกคนจะต้องเจอเหตุการณ์แบบนี้อย่างแน่นอน ส่วนถ้าใครเป็นแบบผม ก็ขอให้พวกเขาเจอแบบนี้แค่ครั้งเดียวเท่านั้น สำหรับคนไม่เคยเป็นก็ขอให้ไม่ต้องเจอละกันนะ
เครดิต: FWmail
นี่คือประโยคที่ผมเจอมาหลายครั้งแล้ว แต่จงอย่าเสียใจเลยที่เขาคนนั้นพูดกับคุณอย่างนี้
เพราะบางทีเขาอาจจะเห็นว่าเรามีอะไรผิดพลาดก็เป็นได้ หรือเขาอาจจะเกลียดคุณจริงจริงก็เป็นไปได้หมด
แต่ผมก็เคยเจออย่างนี้มาแล้ว แต่เป็นเพราะเขาสงสารผมที่เรียนแย่ลงนั้นเอง แม้ว่าเขาจะพูดกับผมตรงตรง
แต่ผมก็ไม่รู้สึกเสียใจเลย เพราะเพียงแค่คำพูดของเขาก็เปลี่ยนชีวิตของผมให้ดีขึ้นโดยไม่รู้ตัว
แต่ทำไมแค่ประโยคเดียวมันกลับทำให้ชีวิตของผมดีขึ้น?
ตอนที่ผมได้ยินประโยคนั้นครั้งแรก ผมรู้สึกว่าความรักมันจบแล้ว ผมคิดว่าทำไมผมต้องทุ่มเทกับทุกสิ่งที่ให้เขาคนนั้นไปด้วย ทั้งทั้งที่เราก็ไม่ได้รักกันอยู่ดี พอคิดไปคิดมาก็นึกได้ว่าทำไมตอนสอบ ผมไม่ยอมอ่านหนังสือเรียน เอาแต่แชทกับเขาคนนั้น ผมรู้สึกเหมือนว่าจะโดนหลอกเต็มเต็ม
ผมเลยกลับตัวกลับใจมาอ่านหนังสือเรียน จนทำให้ได้เกรด 4
มีคนบางคนยังถามผมว่า ยังอยากมีแฟนหรือเปล่า?
ผมขอตอบว่า อยากมีเหมือนกัน แต่เพราะว่าการเรียนสำคัญกว่าตอนนี้ ขอเรียนก่อนดีกว่าครับ แต่ผมก็ไม่ว่าหรอกถ้ามีใครอยากจะมาคุยกับผมอะนะ
ถ้าไม่มีคนพูดประโยคนี้ให้ผมฟัง ผมจะเป็นเหมือนตอนนี้ไหม?
ไม่เลยครับ ถ้าผมไม่ได้เขาคนนั้น ผมก็ไม่มีวันนี้หรอกครับ แต่ในใจผมก็ไม่อยากให้เขาเลิกกับผมหรอก แต่เขาเลิกไป เขาก็ทำให้การเรียนดีขึ้น ผมก็อยากจะขอบคุณเขาคนนั้นใจจะขาด แต่ผมแค่ไม่กล้าจะคุยกลับเขาเอง
เรื่องที่ผมจะมาเล่าให้ฟังเป็นอย่างไร?
มันอาจจะมีกระทบต่อผมบ้างนะ คือว่า
เมื่อตอนที่ผมอยู่ ป.5 ผมชอบคนคนหนึ่ง ชื่อ เบลล์ ตอนแรกผมก็เป็นพวกรักเดียวใจเดียว ผ่านมาประมาณเดือนเศษเศษ ก็เริ่มเป็นแฟนกัน พอวันแรกที่เราเป็นแฟนกันเท่านั้นเอง เราทะเลาะกัน จนทำให้เราไม่เคยอยู่ใกล้กันเลย
หลังจากนั้นก็ดีใจที่ถึงเดือนตุลาคม เพราะเป็นช่วงเวลาปิดเทอม ผมเดินทางไป Singapore เพื่อไปเรียน 2 สัปดาห์ ผมก็มีคนมารักเข้าจนได้ คนรักไม่ได้มีคนเดียวแต่มีถึง 3 คน (ในที่นี้ ผมขอไม่พูดถึงพวกเขาก็ละกัน)
แต่ใน 3 คนนั้น ผมไม่ชอบใครสักคนเลย จนในที่สุดผมก็กลับมาที่ กรุงเทพฯ ตั้งแต่กลับมา ความรักผมหยุดไปเกือบปี เหมือนว่าผมจะไม่มีโอกาสแล้วเพราะผมติดเรียน แต่ดันไปเจอผู้หญิงที่ชื่อว่า แนน ทุกคนคงรู้จักกันดี
แต่รักได้ไม่นาน ก็อำลาไปตามเคย จนในที่สุดผมถึงเวลาสอบเข้า ผมไปเจอผู้หญิงคนหนึ่ง (ขออนุญาติไม่บอกชื่อ) ผมชอบเขามาก แต่แล้ววันหนึ่งเขามาบอกกับผมว่า "เลิกกันเถอะ" เธอคนนั้นแหละที่ทำให้ผมเรียนดีขึ้นมา
อยากจะพูดอะไรอีกไหม?
ผมอยากจะบอกกับทุกคนว่า การที่เราได้รักยังดีกว่ารักไม่ได้ เพราะผมเชื่อว่าในชีวิตของทุกคนจะต้องเจอเหตุการณ์แบบนี้อย่างแน่นอน ส่วนถ้าใครเป็นแบบผม ก็ขอให้พวกเขาเจอแบบนี้แค่ครั้งเดียวเท่านั้น สำหรับคนไม่เคยเป็นก็ขอให้ไม่ต้องเจอละกันนะ
เครดิต: FWmail
PS. ความดีเหมือนกางเกงใน ต้องมีติดตัวแต่ไม่ต้องเอามาโชว์
รอคะแนนโหวตอยู่
ถ้าอยากเป็นโหวตแรก ของกระทู้นี้
ถ้าอยากเป็นโหวตแรก ของกระทู้นี้
บอกกับตัวเองทุกวันว่าจะตั้งใจเรียน แต่สอบมาทีไรก็แห้วทุกที
Just Smile 
