• Name : เด็กมีปัญหา [ IP : 58.9.39.247 ]
• Email / Msn: -
• วันที่: 3 สิงหาคม 2554 / 12:44

ความคิดเห็นล่าสุด

• ความคิดเห็นที่ 1

  
  เห็นด้วย 0 คน :

  คนอื่นเข้ากับเราไมได้ หรือเราเข้ากับคนอื่นไมได้

  

  • Name : ดัชนี [ IP : 180.180.124.167 ]
  • Email / Msn: -
  • วันที่: 3 สิงหาคม 2554 / 13:28

• ความคิดเห็นที่ 2

  
  เห็นด้วย 0 คน :

  อยู่ หอใน หรือ หอนอกละนิ
  
  ปกติ เด็กมหิดล จะไม่ค่อยมีปัญหาเรื่อง เดินคนเดียว สัีกเท่าไรนะ
  ส่วนใหญ่ เห็นแต่เพื่อนที่จุฬา บ่นกัน เพราะ จุฬาส่วนใหญ่ไป-กลับ
  ส่วนมหิดล เพราะ เด็กส่วนใหญ่จะอยู่หอใน การอยู่หอทำให้ได้เพื่อนมาก
  
  ซึ่งน้องคนไหน จะเข้ามหิดล พี่แนะนำเลยนะว่า ปี 1 ต้องอยู่หอ
  และควรอยู่แบบ 4 คนด้วย การใช้ชีวิตอยู่หอใน มันทำให้ได้เพื่อนมากเลยทีเดียว
  
  ถ้าอยู่หอใน อย่างน้อยก็ได้เพื่อนร่วมคณะและ เพราะ เขาจัดให้คณะเดียวกันอยู่ด้วยกัน
  แล้วก็ พยายามชวนคนอื่นคุยเรื่องอื่นบ้าง ที่ไม่ใช่เรื่องเรียน -__-'
  ผมก็เห็นเด็ก ศิริราช ส่วนใหญ่เขาก็มีความสุขกันดีนะ แต่ก็พอเข้าใจ
  ว่าคณะนี้ มีแต่เด็กเรียน จะให้มานั่งคุย เม้าท์มอยไร้สาระ ก็ใช่กะไรอยู่
  
  ถ้า จขกท. อยู่หอนอกนะ ขึ้นปี 2 ไปเรียนที่ศิริราชแล้ว สมัครหอในซะ
  การใช้ชีวิตร่วมกับรูมเมท ทำให้คุณได้เพื่อนที่สนิทจริงๆเลยทีเดียว
  แต่บางคนก็ได้ ศัตรูแทนนะ -___-' คุณต้องปรับตัวดีดี
  
  และที่สำัคัญเลยถ้าอยากได้เพื่อนเยอะๆ คือ เวลามหาวิทยาลัยมีกิจกรรมอะไร มีค่ายอะไร
  ให้เราไปลองสมัครดู เดินไปแบบฉายเดี่ยวนี่แหละ
  ทำให้เราได้เพื่อนมากขึ้น
  
  อีกอย่างหนึ่งคือ วิชา MUGE ก็ ชวนคนรอบข้างคุยบ้างอะไรบ้าง
  ก็จะได้เพื่อนเพิ่มขึ้น แต่ตอนผมเรียน มูเก้ กับ ศิริราช บางคนก็น่ารัก
  คุยดี เฟรนลี่ มากๆ
  
  จขกท. เป็นผู้ชาย ใช่ไหม ? ชมรมกีฬา มีเยอะนะครับ ลองไปดูๆ
  ไปคุยกับรุ่นพี่ ไปลองเล่นกีฬาดู อันนี้ก็ได้เพื่อนเยอะเหมือนกัน
  
  อยู่ที่ศาลายา เป็นโอกาสที่จะได้เพื่อนมากที่สุดละนะ
  พอไปที่ ศิริราช -__-' คุณ ก็จะเจอแต่ เพื่อนคณะคุณ
  ซึ่ง สังคมคณะคุณ ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิดหรอก
  ลองเปิดใจและปรับตัวดูนะ - -' ไม่งั้น คุณได้ทรมาน ตลอด 6 ปีแน่

  

  • Name : vjtsjt [ IP : 202.28.182.5 ]
  • Email / Msn: -
  • วันที่: 3 สิงหาคม 2554 / 13:40

• ความคิดเห็นที่ 3

  
  เห็นด้วย 0 คน :

  .... ก็เพราะมหาลัยไม่ได้เรียนกันทั้งชั้น อยู่กันทั้งวันเหมือน ม.ปลาย
  แถมการเรียนก็เข้มจ้นกว่าด้วย หากใช้ชีวิตแบบเดิมยังไงก็มีเพื่อนยาก ดังนั้นต้องรู้จักปรับตัวสักหน่อย
  
  
  แต่จะว่าไป ชักมีคนบ่นเรื่องทำนองนี้เยอะแล้วแหะ....
  ขอยอกว่าคณะหรือคนที่อยู่ในคณะไม่ผิด แต่มันผิดที่สังคมที่ไม่รองรับการมีเพื่อน (เขาเลยมีห้องเชียร์)
  กับตัวท่านที่ไม่รู้จักปรับตัวเองต่างหาก
  

  ---

  PS.  อบอุ่นและมีความฝันความหวังไหม / 人◕‿‿◕人 \

  

  • Name : ซ่อนนาม < My.iD > [ IP : 125.24.15.191 ]
  • Email / Msn: -
  • วันที่: 3 สิงหาคม 2554 / 15:20

• ความคิดเห็นที่ 4

  
  เห็นด้วย 1 คน : —★EmoMelody™ϟHP

  ดูทั้งหมด

  ผมขอขอบคุณกับทุกความคิดเห็นมากๆ ครับ แล้วจะนำไปปฏิบัติและปรับตัวให้ได้เร็วที่สุดไม่อยากทรมาน ถึง 6 ปี แค่ครึ่งปีก็แย่แล้วครับ ขอบคุณจากใจจริงสำหรับทุกคน ผมจะเป็นคนใหม่พร้อมจะกลับมารายงานตัวและเล่าประสบการณ์ที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่นานนี้ครับ
                                           ขอบคุณ ขอบคุณ ขอบคุณ และขอบคุณครับ

  

  • Name : ขอบคุณครับสำหรับคำแนะนำ [ IP : 58.9.39.247 ]
  • Email / Msn: -
  • วันที่: 3 สิงหาคม 2554 / 17:12

• ความคิดเห็นที่ 5

  
  เห็นด้วย 0 คน :

  เราคล้ายๆกับนายอ่ะ อยู่แพทย์มหิดลเหมือนกันกำลังทำเรื่องลาออก แต่เค้าจะให้ออกป่าวไม่รู้
  สู้ๆนะ เข้าใจเราก็เหงา
  

  

  • Name : เศร้าจะแย่ [ IP : 110.168.178.159 ]
  • Email / Msn: -
  • วันที่: 3 สิงหาคม 2554 / 18:19

• ความคิดเห็นที่ 6

  
  เห็นด้วย 0 คน :

  พี่หนูเข้าใจ
  
  ปันหานี้หนูก้เจอ
  
  เด๋วมันจาผ่านไปนะ
  
  พี่ลองเปิดใจยอมรับสิ่งที่เิกิดขึ้น ปรับตัวเข้าหามัน
  
  แร้วสักวันพี่จะอยู่กับมันได้
  
  มันจาค่อยๆๆดีขึ้นเอง
  
  สู้ๆๆๆนะคะ เพื่ออนาคตที่ดีกว่า ^^

  

  • Name : ggh [ IP : 58.9.245.188 ]
  • Email / Msn: oum-oum(แอท)hotmail.com
  • วันที่: 25 สิงหาคม 2554 / 20:45

• ความคิดเห็นที่ 7

  
  เห็นด้วย 0 คน :

  คนบางคน ใช้ชีวิตอยู่คนเดียวในสังคมโลกกว้าง
  คนบางคน ไม่เคยใฝ่หาเพื่อน คนรู้จัก คนรู้ใจ
  แต่ทำไมเค้าอยู่ได้อย่างมีความสุข ทั้ง ๆ ที่เค้าไม่เคยใฝ่หามันเลย
  คุณลองมองดูซิ รอบ ๆ ตัวคุณ ทุก ๆ คน คือ คนเหมือนกัน เป็นมนุษย์เช่นเดียวกับคุณ ต่างกันตรงไหนหรอ
  มันต่างกันตรงที่  "นายอ่ะมัวแต่คิดใฝ่หาเรื่องพวกนี้อยู่  แล้วนายก็ไม่ได้อยู่กับพวกเรา"
  พวกเราทุกคนมาจากพ่อและแม่คนเดียวกัน พวกเรา อยู่ด้วยกัน เพียงแค่หลาย ๆ คน
  เรายังไม่เคยเห็นหน้าเค้า ก็แค่นั้นเอง
  นายอยากเรียกตัวเองกับใคร ๆ คนอื่น ว่า "เรา" รึปล่าวล่ะ
  ถ้านายอยากเรียกแบบนั้น นายจำไว้เถอะ ไม่ว่านายอยากเรียก หรือ ไม่เรียก นายก็คือพวกเรา นั้นล่ะ
  ตอนนี้ นายเหมือนมนุษย์ต่างดาวแล้วรู้มั้ย
  กลับมา  กลับมาอยู่แบบมนุษย์ กลับมาอยู่แบบที่พวกเราอยู่กัน
  อย่าเอาตัวเองไปแขวนไว้กับความคิดบ้า ๆ ไห้มันพาเราลอยออกไป "โลกใบนี้พวกเราเท่านั้นที่ครองโลก"

  

  • Name : ผมผ่านมันมาแล้ว [ IP : 171.4.244.160 ]
  • Email / Msn: Weareslipknot_(แอท)hotmail.com
  • วันที่: 1 ตุลาคม 2555 / 21:14

• ความคิดเห็นที่ 8

  
  เห็นด้วย 0 คน :

  ต้องพยายามปรับตัวนะคะ  เพราะ โลกนี้ยังอีกกว้างไกลนัก  รู้จักที่จะ"สนใจ/เข้าใจ"คนอื่นบ้าง...
  
  สามีของพี่...สมัยเรียนก็เปนแบบน้องอ่ะค่ะ  ไม่มีเพื่อนเลยซักคนเดียว  เรียนอย่างเดียว  พอทำงานก็ทำงานอย่างเดียว  ไม่มีเพื่อนร่วมงาน... พอแต่งงาน ... พี่จีบเค้าเอง  เพราะ คิดว่า (คิดเอาเอง) ผู้ชายทำงานหาเงินไม่เที่ยวไม่กินเหล้าเจ้าชู้น่าจะทำให้ชีวิตมั่นคง.... แต่...อืม... คิดถูกแค่ข้อเดียว  คือ ชีวิตมั่นคง   แต่...ไม่มีความสุขเลย ....
  
  หลังแต่งงาน...พี่แก...ไม่เอาใครเลย..ญาติพ่อแม่พี่น้องเพื่อนฝูงของพี่...ที่สำคัญ...คือ พี่แกเก็บเราอยู่แต่ในบ้าน   ไม่เคยพาไปเที่ยวเลย   ทุกเทศกาล  อยู่แต่บ้านกับออฟฟิต   (แต่งงานมา 6 ปีแล้ว)   ห้ามพี่ไปวัด ห้ามไปกินข้าวข้างนอก คือ ไปกับเค้า 2 คนแค่นั้น  อย่างเก่งก็ไปกับพ่อแม่พี่น้อง(ของเค้า)เท่านั้น..... ห้ามครอบครัวพี่มาเยี่ยมด้วย...คือ ไม่ได้เอ่ยปาก"ห้าม"นะคะ   แต่แสดงปฎิกิริยาโกรธ งอน ไม่พูดกับพี่  ....ญาติ/เพื่อนพี่มาเยี่ยมก็เลี่ยงขอตัวออกจากบ้าน  ... ไม่เคยไปงานสังสรรค์หรืองานไม่สังสรรค์เลย   ทิ้งบัตรเชิญลงขยะทันทีที่ได้รับ ..... (งานของทางพี่  พี่ไปคนเดียวค่ะ  ... คนแวดล้อมพี่เข้าใจสถานการณ์...)
  
  พี่เคยบอกให้เค้าไปหาจิตแพทย์   เค้าโกรธ  ไล่ให้พี่ไปเอง...  พี่ก็ไปนะคะ.... หลังจากพูดคุยกับคุณหมอ   คุณหมอแนะนำให้พาสามีมาหาจิตแพทย์  .....  คือ  พี่รู้ตัวว่า ตัวเองปกติอยู่แล้ว   แต่ไปหาแพทย์เพื่อต้องการคำยืนยันว่า   สามีพี่ผิดปกติแน่นอน....  คือ ยังไม่ถึง"ป่วยทางจิต"  
  แค่เค้าควรได้รับ "คำแนะนำ"  แบบเปนหลักการจากผู้เชียวชาญหน่อย    คนธรรมดาแบบเราอาจพูดหรือโน้มน้าวไม่เปน...   แต่สามีพี่ไม่ยอม....  เค้าหาว่า พี่โกหก  ขนาด  ต้องเอาบิลค่าหมอมาให้ดู    ก็ยังหาว่า  พี่เปนคนป่วยเอง  ....
  
  พี่ต้องพึ่งทางธรรมค่ะ.....พี่ต้องแผ่เมตตาทุกวัน  เพราะสงสาร ..  คือ รักในหน้าที่ของภรรยาน่ะค่ะ
  สงสารสามีที่เปนแบบนี้.... พี่ต้องสวดมนต์ภาวนาให้พี่ตายหลังเค้านะคะ  เพราะถ้าพี่ตายก่อน...ยังคิดไม่ออกว่า  อายุมากขึ้น  ทำอะไรเองไม่ไหว  แล้วเค้าจะอยู่อย่างไร?    
  
  น้องต้องพยายาม"ปรับตัว"หน่อยนะคะ    ต้องพยายามมองโลกในแง่ดี ... การมีเพื่อนทำให้โลกของเรากว้างขึ้นอีก 180 องศานะคะ  (อีก 180 เปนโลกของตัวเองค่ะ)

  

  • Name : มิสซิสเชน [ IP : 174.48.23.154 ]
  • Email / Msn: -
  • วันที่: 4 พฤศจิกายน 2555 / 06:08