ปัจจุบันประชากรของโลกกำลังเผชิญกับภัยคุกคามจากวิกฤตอาหารโลก มีผลมาจากผลผลิตอาหาร ทั้งจากพืชผล
ทางการเกษตรและปศุสัตว์ที่ลดลง และมีราคาสูงขึ้น และไม่สามารถผลิตได้เพียงพอกับความต้องการที่เพิ่มขี้นตามปกติ รวมทั้ง
มีการนำพืชอาหาร ซึ่งได้แก่ ข้าวโพดเลี้ยงสัตว์ อ้อยโรงงาน ไปผลิตเป็นพลังงานทดแทนมากขึ้น ในขณะที่ความต้องการอาหาร
และจำนวนประชากรที่เพิ่มขึ้น การผลิตพืชเชิงเดี่ยวเผชิญกับศัตรูมากขึ้น ปศุสัตว์ที่เป็นอาหารมีการพัฒนาการผลิตที่เป็นลักษณะ
เป็นอุตสาหกรรมอาศัยเทคโนโลยีทางการผลิต การจัดการ เป็นธุรกิจครบวงจรมากขึ้น เพื่อให้เพียงพอกับความต้องการอาหาร
ที่เพิ่มขึ้น ปศุสัตว์เผชิญปัญหาโรคระบาดที่มีผล ต้องทำลายปศุสัตว์เพื่อตัดวงจรการระบาด ทำให้เกิดความสูญเสียปริมาณการผลิต
ลดลง วิกฤตการณ์ราคาน้ำมันเพิ่ม ต้นทุนการผลิตและการขนส่ง ทำให้พืชและสัตว์ที่เป็นอาหารมีราคาสูงขึ้น ภาวะราคาอาหารเฟ้อ
(Food Inflation) โดยราคาเฉลี่ยอาหารพุ่งสูงขึ้นเป็นประวัติการณ์ และเกิดปัญหาการวิตกกังวลเรื่องวิกฤตอาหารขาดแคลน

               สาเหตุหลักของวิกฤตอาหารคือ ความไม่สมดุลระหว่างผลผลิตและความต้องการใช้ส่งผลให้ราคาสินค้าอาหารสำคัญ
มีแนวโน้มเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง เกี่ยวเนื่องกับปัญหาต่างๆ เช่น ปัญหาสภาวะโลกร้อน ปัญหาวิกฤตพลังงาน ปัญหาโรคระบาด
ในพืชและสัตว์ ปัญหาภัยธรรมชาติที่ทำลายพื้นที่ผลิตอาหาร หรือทำให้เกิดภาวะขาดแคลนอาหาร ปัญหาการนำพื้นที่ที่เหมาะสม
สำหรับทำการเกษตรไปเป็นพื้นที่สร้างที่อยู่อาศัยและโรงงานอุตสาหกรรม ปัญหาพืชพลังงานแย่งพื้นที่ผลิตพืชอาหาร ปัญหา
การเก็งกำไร และปัญหาค่าเงินผันผวน เป็นตัวแปรสำคัญที่ทำให้ราคาสินค้าวัตถุดิบอุตสาหกรรม และสินค้าโภคภัณฑ์อื่นๆ แพงขึ้น
อย่างต่อเนื่อง สาเหตุที่กล่าวมาต้องอาศัยการบูรณาการความรู้ทั้งด้านต่างๆ ทั้งวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และสังคมศาสตร์
เพื่อให้ธุรกิจอุตสาหกรรมการผลิตอาหารและการเกษตรเพื่อเป็นอาหารสามารถคงอยู่และแก้ปัญหาวิกฤตอาหารโลกดังกล่าว

               ความต้องการบุคลากรและองค์ความรู้ที่มีความรู้ความชำนาญสามารถบูรณาการศาสตร์ต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับ
ห่วงโซ่คุณค่าของระบบการผลิตอาหาร ให้พอเพียงกับความต้องการของมนุษยชาติ ประเทศไทยมีบทบาทที่สำคัญในฐานะของ
แหล่งธุรกิจอุตสาหกรรมการผลิตอาหารและการเกษตร ผลิตอาหารหรือเป็นครัวโลกที่สำคัญที่ต้องพัฒนาขีดความสามารถ
ในการแข่งขันกับประเทศที่ผลิตอาหารในภูมิภาคอื่นๆ ของโลก ต้องมองถึงปัญหาผลกระทบต่างๆ ที่อาจเกิดขึ้น และเตรียมพร้อม
รับกับวิกฤตที่เกิดขึ้นอย่างรอบด้านและบูรณาการ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยมีความพร้อมในศาสตร์ที่ครอบคลุมตลอดสายการผลิต
จนถึงผู้บริโภค ทั้งด้านเทคโนโลยีการผลิตโดยเฉพาะปศุสัตว์ เทคโนโลยีอาหารและผลิตภัณฑ์แปรรูป มาตรฐานการผลิตและ
ความปลอดภัยทางด้านอาหาร การสาธารณสุข ธุรกิจและการจัดการ การขนส่ง ทำให้ปัญหาดังกล่าวเป็นพันธกิจ
ที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยต้องมีส่วนร่วมรับผิดชอบในฐานะเสาหลักของแผ่นดินที่พึ่งไม่เพียงแต่ให้กับประเทศไทย
แต่เป็นภารกิจที่ต้องรับผิดชอบต่อประชาคมโลก

               สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาวิจัยทรัพยากรการเกษตร เป็นส่วนงานในกำกับของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
จัดตั้งขึ้นตามมติที่ประชุมสภามหาวิทยาลัย ครั้งที่ 715 วันที่ 27 ส.ค. 2552 โดยให้มีหน้าที่รับผิดชอบภาระงาน ดังนี้

จุดมุ่งหมาย:

               เป็นแหล่งความรู้และแหล่งอ้างอิง ด้านการจัดการทรัพยากรการเกษตร และการพลังงานชีวภาพ และเป็นผู้ชี้นำ
แนวทางการแก้ไขปัญหา

วัตถุประสงค์ :

               ก.) สร้างศักยภาพทรัพยากรมนุษย์ของประเทศไทยให้พร้อมเป็น “เจ้าของกิจการด้านอาหารและการเกษตร
(Agricultural entrepreneur)” สำหรับการจัดการทรัพยากรการเกษตรเพื่อการผลิตระดับชุมชน และสามารถพัฒนาระบบการผลิต
ด้านการเกษตรและการอาหารของประเทศให้สามารถแข่งขันในเวทีการค้าระหว่างประเทศได้
               ข.) ดำเนินการวิจัยครอบคลุมตลอดห่วงโซ่คุณค่าของระบบการผลิตการเกษตรเพื่อตอบสนองและแก้ไขปัญหา
ด้านวิกฤตการณ์อาหาร การเกษตร และการพลังงานชีวภาพของประเทศไทยและชุมชนโลกที่จำเป็นต้องอาศัยความรู้และ
ความเชี่ยวชาญในสหสาขาวิชา
               ค.) จัดการศึกษาเสริมและการฝึกอบรม เพื่อสร้างความรู้และทักษะการผลิตที่ทันสมัยให้แก่เกษตรกรและผู้ผลิต
ให้มีความรู้ทันสมัย ทันต่อการเปลี่ยนแปลงเทคโนโลยีที่จำเป็นต่อการสร้างมาตรฐานและลดต้นทุนการผลิต ที่จะพัฒนาตนเอง
ให้เป็นผู้บริหารจัดการการผลิตที่สามารถแข่งขันในระบบการตลาดการค้าเสรี และมาตรฐานการค้าระหว่างประเทศที่เป็นธรรม
และคำนึงถึงสิ่งแวดล้อม

เป้าหมายการดำเนินงาน:

               ก.) ผลิตบัณฑิตที่มีความรู้รอบใน “ศาสตร์และศิลป์”ของห่วงโซ่คุณค่าระบบการผลิตอาหาร ที่มีทักษะและ
ความคิดวิเคราะห์ลงสู่การปฏิบัติจริงระดับชุมชน ที่เพรียบพร้อมด้วยจิตวิญญาณการเป็นเจ้าของกิจการด้านการเกษตร
(Agricultural entrepreneur) ด้วยการสร้างงานใหม่ของตนเอง พร้อมมีขีดความสามารถทางการบริหารจัดการควบคู่
และจิตสำนึกของความรับผิดชอบต่อสังคมในด้านความปลอดภัยและความมั่นคงทางอาหาร ด้วยมาตรฐานการผลิตและ
การคำนึงถึงสิ่งแวดล้อม มีความสามารถด้านเทคโนโลยีสารสนเทศ เพื่อการศึกษาและการสืบค้นความรู้ และมีความใฝ่รู้
ตลอดชีวิต
               ข.) สนับสนุนทุนโครงการวิจัยขนาดใหญ่ที่มีผลประโยชน์โดยตรงต่อการเพิ่มศักยภาพระบบการผลิต
การลดต้นทุนการผลิต และการเพิ่มคุณภาพผลผลิตด้านการอาหารและการเกษตรของประเทศ
               ค.) จัดการศึกษาหลักสูตรระยะสั้นในรูปแบบการฝึกอบรมต่อยอด หรือการศึกษาต่อเนื่อง

ฝากเพจด้วยนะครับhttps://www.facebook.com/OCARECUAcademicExpo55?ref=hl