บนสุด
อ่านความเห็นแรก
ไปโพสต์ความเห็น
ส่ง Email ให้เพื่อน
บันทึกหน้านี้ใน My.iD
Print หน้านี้

บอร์ดนักเขียน

บอร์ดแนะนำเรื่องเด็ด / โฆษณา

บอร์ดย่อย

รอคะแนนโหวตอยู่
ถ้าอยากเป็นโหวตแรก ของกระทู้นี้

บทความฮิตประจำวัน

สัญลักษณ์(symbol) : ปริศนาคมความคิดจิตวิทยาระหว่างนักอ่านกับนักเขียน
ศาสตร์แห่งความลุ่มลึก เร้นลับ แต่น่าค้นหา
อบรมการเขียน "นิยายแบบไหนใครๆ ก็ Like เขียนอย่างไรใครๆ ก็ Love"
เรียนรู้กลเม็ดเคล็ดลับการเขียนนิยายจากนักเขียนมืออาชีพและแฟนพันธุ์แท้นวนิยายไทย
Black Kiss สลับกฎร้ายให้หัวใจบอกรักเธอ
หมดโอกาสจับสลากลุ้นอยู่ห้องเดียวกับคนที่แอบชอบทั้งที โชคยังไม่เข้าข้างด้วยการส่งเธอไปอยู่ห้องเดียวกับคู่กัดได้อีก!
ข้อ "ควรทำ" ในการเขียนนิยายรัก โดย นิโคลัส สปาร์คส์
เคล็ดลับการเขียนนิยายรัก ฉบับนิโคลัส สปาร์คส์ ตอนที่ 1
CAGE หอสังหาร
‘โกหก’ ด้วยคำสกปรก...ระวังจะตก ‘นรก’ ไม่ได้ผุดได้เกิด!

หัวใจใกล้เกินเอื้อม อีบุ๊คเล่มแรกกกกกกกก ^____________________^

บอร์ดนักเขียน > แนะนำเรื่องเด็ด / โฆษณา เลขกระทู้ 2672632 เข้าชม 291 ตอบ 0 คะแนนโหวต 0

Name : น้ำจันทร์ อัญจรี มาฬฏี < My.iD > [ IP : 110.49.229.170 ]
Email / Msn: -
วันที่: 28 มกราคม 2556 / 13:29

เริ่มแล้ว !! ระบบ SMS แจ้งข่าวแอดมิชชั่น + รับตรง ของเด็กแอดมิชชั่นปี 57

หัวใจใกล้เกินเอื้อม นามปากกา น้ำจันทร์ (ส. VIVA -> Touch Publishing) เรื่องนี้ เจ็บปวดหัวใจค่ะ นางเอกเป็นเด็กที่แม่พระเอกเอามาเลี้ยงแล้วก็ให้ความรักมากๆ จนพระเอกอิจฉา แบบว่าพ่อไม่มีเหมือนกัน Y^Y แล้ววันหนึ่งพระเอกก็กลับมาจากไปเรียนเมืองนอก มาทวงความรักของแม่ตัวเองคืน รอบนี้ธีรภัทรมาแบบร้ายลึก บุกไปปล้ำนางเอกถึงที่เลยค่ะ
“จินนี่เค้าไม่มีทางทำอย่างนั้นแน่ เธอนั่นแหละที่คงเสียมารยาทกับคนของฉันก่อน มันอาจเป็นเรื่องเข้าใจผิดก็ได้ เอ๊ะ...หรือว่า...เธอคิดอะไรบางอย่างอยู่ บางทีเธออาจจะหลงเสน่ห์ฉันจน หึง” ธีรภัทรหรี่ตาลงจับผิดคนตรงหน้า เมธาวีพยายามแกะมือเขาออกจากรอบเอวแต่มันกลับกลับรัดแน่นยิ่งขึ้น
“จะบ้าเหรอ! คุณกับฉันอยู่ที่นี่ในฐานะอะไรคุณก็น่าจะรู้ดี ฉันไม่มีทางคิดทุเรศๆ อย่างนั้น แน่นอน เลิกทำบ้าๆ ซะทีฉันทนไม่ไหวแล้วนะ!” หล่อนว่าอย่างเหลืออด จ้องหน้าเขาแน่วนิ่ง
“ทนไม่ไหวแล้วไง เธอก็รู้อยู่แก่ใจเหมือนกันว่าไม่ได้มีสายเลือดเดียวกันกับฉันสักหยด ดีไม่ดีแม่ฉันอาจจะเลี้ยงเธอให้มาเป็นทาสฉันก็ได้ใครจะรู้” ธีรภัทรสะดุดลมหายใจเมื่อสำนึกได้ว่าตนได้ว่าร้ายมารดาเพียงเพราะอยากเอาชนะคนถือดีคนนี้
“สมองกลวงเหลือเกินคุณภัทรคิดได้ยังไง จิตใจของคุณนี่...มันด้อยพัฒนา จริงๆไม่รู้ว่าพี่ณพมาคบคุณเป็นคนดีได้ยังไงรังแกได้กระทั่งผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างฉัน คุณยังเป็นลูกผู้ชายอยู่รึเปล่าคุณภัทร”
เธอว่าอย่างเหลืออด เป็นเพื่อนกันได้ยังไงนิสัยต่างกันราวฟ้ากับเหว
“ฉันเป็นของฉันอย่างนี้ใครจะทำไม หึเจอกันไม่ทันไรเรียกพี่ณพอย่างนั้น พี่ณพอย่างนี้ไปนับญาติกับมันตอนไหนฮะ!”
“เรื่องของฉันอย่ายุ่ง แล้วก็อย่าหวังว่าฉันจะทำตามบัญชาของคุณ รู้ไว้ซะว่า ฉันกับพี่ณพเราไปเที่ยวดูหนังฟังเพลงด้วยกันแทบทุกวัน กินข้าวด้วยกันออกจะบ่อย...เป็นไงล่ะ เจ็บจี๊ดถึงขั้วหัวใจเลยไหม อย่าริมาสั่งคนอย่างฉันอีก ปล่อย!” ถ้อยคำที่กล่าวออกไปถึงแม้จะมีความจริงเพียงครึ่งเดียวแต่เธอก็สะใจที่ได้เอ่ยมัน
“หึ อย่างเธอนี่มันไม่รู้สำนึกจริงๆ รู้ทั้งรู้ว่ามันมีเจ้าของยังทอดสะพานเสริมใยเหล็กให้มัน หน้าด้าน!ณพก็อะไร มันแยกไม่ออกรึ ว่าอันไหนพลอย อันไหนกรวด หรือว่าพอคลำดูไม่มีหางก็คว้ามา...ไม่เลือก”
เผียะ!!! ฝ่ามือน้อยลงทัณฑ์คนปากดีอย่างธีรภัทร แก้มซีกซ้ายชาดิก กรามแกร่งเริ่มขบกัดเข้าหากัน
“อย่าดูถูกคนอื่นให้มากนักคุณธีรภัทร ถ้าไม่คิดจะให้เกียรติฉันก็ควรให้เกียรติเพื่อนของคุณบ้าง เราคบหากันด้วยความบริสุทธิ์ใจไม่ได้ทำอะไรเสื่อมเสียอย่างที่คุณว่า ถึงแม้ว่าฉันจะดูไร้ค่าในสายตาของคุณ แต่อย่าลืมว่าคนไร้ค่าคนนี้ไม่ใช่รึ ที่ทำงานเป็นบ้าเป็นหลังหาเงินเข้าบ้านให้คุณใช้อย่างสบายใจ ถ้าจะพูดว่าคุณเกาะชายกระโปรงฉันจนเรียนจบนี่มันจะผิดไหมฮะ”
ธีรภัทรจ้องใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีเพราะความโกรธของคนตรงหน้าอย่างแค้นเคือง เจ้าหล่อนกล้าเอาศักดิ์ศรีลูกผู้ชายของเขามาเหยียบย่ำมันจะมากไปแล้ว ชั่ววินาทีริมฝีปากบางเฉียบก็ฉกวูบลงมาบดเบียดกับริมฝีปากของเจ้าหล่อนอย่างดุดัน เนิ่นนาน ลิ้นหนาเกี่ยวกระหวัดหาความหวานทั่วโพรงปากไม่ยี่หระต่ออาการขัดขืนของหล่อนแม้แต่น้อย “เลว!” เธอด่าเสียงขรมเมื่อเขาถอนจุมพิต
“หายกันกับที่เธอว่าฉัน ถึงมันจะเป็นความจริงเธอก็ไม่มีสิทธิ์วิจารณ์ เพราะยังไงซะเงินทุกบาททุกสตางค์มันก็ต้องเป็นของฉันอยู่ดี และฉันขอสั่งเธอเป็นครั้งสุดท้ายเลิกอ่อยผู้ชายที่ชื่ออรรณพซะ ถ้าไม่อยากน้ำตาเช็ดหัวเข่า” เขากระซิบสั่นพร่า หากดุดันในน้ำเสียง
“ไม่มีทาง! ไม่ได้เป็นอะไรกันซักนิดจะมาห้ามทำไม” เธอเค้นเสียงตอกกลับทั้งที่แข้งขายังอ่อนแรงจากรสจูบเมื่อครู่
“ได้...ฉันจะทำให้เป็น”
เมธาวีไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูด แต่สิ่งที่เขากำลังทำนี่สิเธอเข้าใจแจ่มชัดทีเดียว แผ่นหลังบอบบางของเธอกระทบที่นอนนุ่มด้วยแรงเหวี่ยงจากมือหนา เจ็บจุกร้าวรานถึงขั้วใจ เสื้อผ้าบนเรือนกายฉีกขาดปลิวว่อนด้วยสองมือเขา สองมือของพี่ชาย
“กรี๊ด!!! ช่วยด้ว...” ยังไม่ทันร้องขอได้จบประโยคเสียงของเธอก็หายเข้าไปในโพรงปากของเขาสุดจะต่อต้าน ไม่นามร่างที่เพิ่งสร่างไข้ก็อ่อนปวกเปียกใต้ร่างเขาพร้อมหยาดน้ำตาที่รินไหลออกมาอย่างอดสู ยิ่งได้ฟังประโยคถัดมาของเขาเธอแทบอยากกลั้นใจตายเสียตรงนี้
“อย่าเอาน้ำตามาหลอกฉัน มันไม่ได้ผล ถ้าอยากเห็นแม่ฉันเข้าโรง’บาลล่ะก็ เชิญแหกปากได้ตามสบาย เอาสิ! ร้องเลย ร้องสิ เงียบทำไมครับ น้องเล็กของพี่ใหญ่” เขาท้าทาย
ดวงตาคมกล้าของธีรภัทรไล้มองทั่วร่างงามอย่างจาบจ้วงและหื่นกระหาย
“คนชั่ว! เอาความรักของฉันมาต่อรองได้ยังไง เป็นคนอยู่รึเปล่า นั่นแม่ของคุณนะ ซักวันคุณต้องเสียใจ ฉันขอสาปแช่งคนเลวๆ อย่างคุณ ธีรภัทร ฉันขอให้คนที่คุณรักเกลียดคุณ...ทุกลมหายใจ”
แววตาหล่อนมุ่งมั่นน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว ธีรภัทรฟังแล้วเสียวสันหลัง หล่อนจ้องเขาราวกับจะฉีกเป็นชิ้นๆ ทั้งที่น้ำตายังเอ่อคลอเต็มสองเบ้า
“ไม่มีทาง! เพราะ จินนี่รักฉันสุดหัวใจ” เขาย้ำชัดๆ ยังผลให้น้ำตาของเธอไหลบ่าราวเขื่อนแตก เขากำลังจะยัดเยียดความเป็นสามีให้เธอ แต่เขากลับประกาศชื่อคนรักของเขาออกมา...ทำได้อย่างไร!
เรียวแขนกลมกลึงตกลงข้างลำตัวอย่างอ่อนแรง เมธาวีปล่อยให้เขาตักตวงความใคร่ความแค้นเสียให้พอ ธีรภัทรกระทำย่ำยีต่อร่างเธออย่างบ้าคลั่งราวสัตว์ป่าหิวโซ ดิบเถื่อน กายแกร่งกำยำเพียรฝากฝังความเป็นสามีมาให้ เธอเจ็บแปลบราวคมมีดกรีดเฉือนทั่วร่าง เจ็บจุกร้าวรานทรมานถึงขั้วใจ
************

หัวใจใกล้เกินเอื้อม (EPUB)

file size : 1.43 MB

meb price : 195.00 Baht

cover price : 255.00 Baht

rating :

you saved : 23.53 %

อ่านได้บน :

Add to Cart

Get Free Sample

Checkout

http://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&book_id=2873

แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 28 มกราคม 2556 / 13:43

PS. นักเขียนฮาๆ รั่วๆ แต่หนูอัญก็จริงใจนะค้าาา ^^