ประสบการณ์เฮ คนฮา!
บอร์ดแก๊งเด็กนอก > ญี่ปุ่น เลขกระทู้ 2675655 เข้าชม 2251 ตอบ 20 คะแนนโหวต 20

- Name : Budsaba' 8018 < My.iD >
[ IP : 125.27.108.232 ] - Email / Msn: -
- วันที่: 1 กุมภาพันธ์ 2556 / 23:03
สวัสดีครับผม
พี่ชื่อว่า 'กันตะ' หรือ 'บูม' ครับ
ถ้าถามว่าทำไม จู่ๆมากระแตใช่ชื่อภาษาญี่ปุ่นด้วย อันนี้ขอเล่าเป็นประสบการณ์ที่เรียนในโตเกียว
(ตอนแรกจะไปชิบูย่า แต่พอดีมีญาติที่โตเกียว) งั้นขอเล่าตั้งแต่เริ่มมาเรียนเลยนะครับ
ตอนนี้ก็เรียนอยู่ ปี 2 (ม.5) ตอนนั้นเพิ่งเข้า ปี 1
ตอนมาเรียนครั้งแรกตื่นเต้นมากครับ ทุกคนในห้องเรียน เอื่ม! ขาว น่ารัก มากกก!! 5555'
โดยเฉพาะผู้หญิง55 ตอนนั้นผมเตรียมตัวพูดทักทายญี่ปุ่นมาอย่างดีเลย
เวลาที่มีนักเรียนมาใหม่เกือบๆกลางเทอม เค้าก็ต้องมีแนะนำตัว (แบบฉบับการ์ตูนเลยล่ะครับ)
ผมก็ "โอไฮโยะ ,วาตาชิวะ กรรณติภพ เดส โยโระชิคุ โอเนงากิชิมัส" ไปแบนี้เลย
ทุกคนร้อง โฮ (?) กันใหญ่ ไม่รู้ว่าเพราะผมพูดได้ หรือหน้าผมฮา อ่านะ555'
อ. อิชิม่า เค้าก็ให้ไปนั่งตรงกลางเลย ในใจคิดเลย ล่ายล้อมไปด้วยผู้หญิง (ไปไกลและๆ --')
แต่ รร. ญี่ปุ่นจะต่างจาก รร. ไทยมากคับ เค้าเลิกเร็วมากครับ ไม่เที่ยงก็บ่ายๆ รร. ก็เลิกแล้ว
งั้นเล่าประสบการณ์ฮาๆล่ะกัน พล่ามมานานทีเดียว
ไม่รู้ว่าเหตุใดชื่อผมถึงกลายเป็น "กันตะ" ไปได้ อาจจะป็นเพราะผมชื่อ กรรณติภพ มั้งครับ
เค้าเลยมาแบบรวบยอด เป็นอาเฮียกันตะ บางครั้ง อ.เค้าเรียก "กันโตะภาพ"
ตอนแรกได้ยิน ก็ งงๆ ใครว่ะ ชื่อแมร่งประหลาดเป็นผีเอเลี่ยน
พอ อ.เค้าเรียกแล้วชี้หน้า "เฮ๊ย! ใครว่ะ" หันซ้ายขวา
เรานี่หว่า เดินเข้าไปบอกไม่ใช่ กันโตะภาพ ชื่อ กรรณติภพ ก็ยังเรียกเป็น กันโตะ ไปๆมาๆ
"กันตะคุง" ลั่นห้องเลยล่ะ ต่อไปก็น่าจะเป็นตอนที่ต้องเรียนเสริมคณิตฯ เป็นวิชาที่เกลียดสุดๆ
อยู่จนถึงเย็น ด้วยความเหนื่อยบวกกับขี้เกียจ เลยคิดในใจ "นอนๆตรงนี้แมร่งแหล่ะ"
ก็พยายามมุดๆเค้าไปแถบล๊อกเกอร์ เช้ามาทุกคนก็มาเรียนปกติ แต่พอเห็นผมเนี้ยะแหล่ะ ร้องจ๊ากกันเป็นแถบ
ไอ่เราก็ตกใจหัวฟาดกระจกไปเลย คราวนี้น๊อคคาที ได้นอนห้องพยาบาลเลย
เอาล่ะเข้าเรื่อง (ยังไม่อีกหรอ??)
ตอนมาเรียนได้สัปดาห์แรกๆคนญี่ปุ่นเค้าสวัสดีด้วยการโค้งใช่มะครับ ผมก็โค้งแถๆตามชาวบ้านไปเรื่อย
แล้วก็มีนักเรียนหญิงคนนึงเค้าเข้ามาจะกอด ผมก็ตกใจ บอกว่าไทยเค้าทำแบบนี้ ทำแบบนี้ต่างหาก
ผมก็ใหว้แล้วโน้มหัวนิดหน่อยจากนั้นก๋รีบเดินไปเลย นับจากวันนั้นไม่รู้ว่าเธอไปประกาศอะไร
เดินไปไหน จะเข้าห้องเรียน ไม่เว้นแม้แต่ยันห้องขี้ เพื่อนญี่ปุ่นก็ใหว้กันทั้ง รร. ไม้เว้นแม้แต่ อ.
ประสบการณ์และอุปสรรคมันเป็นบทเรียนที่จะทำให้คนเราก้าวต่อไป
พี่หวังว่าน้องๆคนไหนที่อยากต่อก็พยายามสู้ๆ อ่านหนังสือ และท่องจำ (แต่พี่ให้เน้นปากเปล่ากับเขียนมากกว่านะ)
ถึงพี่ไม่ใช่เด็กทุน แต่พี่มีเพื่อนที่เป็นเด็กทุนเค้าอ่านหนังสือเป็นตันกินแทนข้าวได้เลย
น้องๆอย่าเพิ่งไปยอมแพ้ หรือหมดหวังที่จะไปเรียนต่อนอกนะครับ
ความพยายาม มาซึ้งความสำเร็จ นะครับ^^
PS. เพราะบางที คนเราก็ "โง่" เกินไป!!
Gift Store
Book Store













行動は言葉より雄弁に語る