ในอดีตครูเป็นผู้นำของชุมชน เป็นที่พึ่งของชาวบ้าน เป็นพ่อและแม่ของเด็กนักเรียนในโรงเรียน แม้ว่าในปัจจุบันความเป็นครูจะเปลี่ยนไป แต่ในท้องที่ที่ห่างไกลจะเรียกว่าบ้านนอก ชนบท ต่างจังหวัดหรืออะไรก็ตาม ภาพที่ปรากฏให้เห็นก็คือความยากจนแร้นแค้น เรามักจะได้พบกับคุณครูผู้เสียสละ ผู้ซึ่งเป็นจิตวิญญาณของชุมชน ผู้ที่ให้การศึกษากับลูกหลาน นำมาซึ่งความอยู่ดีกินดีของชาวบ้านที่แท้จริง ในจังหวัดชายแดนภาคใต้(จชต.) เป้าหมายของกลุ่มผู้ก่อความไม่สงบจึงพุ่งมาที่ครู เพราะแกนนำของกลุ่มคนเหล่านี้มีความคิดเช่นเดียวกันกับนักปกครอง หรือนักรัฐศาสตร์ที่ว่า ปกครองคนให้ง่ายต้องใช้วิธีการ “แบ่งแยกแล้วปกครอง” และ “ให้เรียนมากรู้มากปกครองยาก”

ในขณะเดียวกันกลุ่มผู้ก่อความไม่สงบที่ถูกจับกุมได้ ส่วนมากไม่ค่อยได้รับการศึกษา บางส่วนก็ได้เรียนแค่โรงเรียนสอนศาสนาเท่านั้น ไม่มีโอกาสเรียนต่อเพื่อใช้ประกอบอาชีพเหมือนคนอื่นๆ ขณะที่บรรดาแกนนำกลับมีการศึกษาสูงบางคนก็จบจากต่างประเทศ ทำให้อดคิดไม่ได้ว่าผู้ที่มีการศึกษากำลังหลอกใช้ผู้ด้อยโอกาสทางการศึกษาเพื่อประโยชน์ของตนเองอย่างนั้นหรือ ในอดีตการต่อสู้กับการปลูกฝิ่นของชาวเขาก็คล้ายๆกับเหตุการณ์ใน จชต. คือเรื่องของชาวเขาที่ไม่ได้รับการศึกษา ปลูกพืชผักอย่างอื่นไม่เป็นนอกจากปลูกฝิ่นจึงต้องตกเป็นทาสของพ่อค้ายาเสพติด เมื่อมีโครงการหลวงเกิดขึ้นมากมาย ชาวเขาเริ่มมีอาชีพอื่นๆ ปลูกพืชผักแทนการปลูกฝิ่น ประกอบกับการให้ได้เรียนหนังสือโดยให้ ตชด. เป็นครูอาสาสมัคร ความเป็นอยู่ก็ดีขึ้นมาโดยตลอด ใน จชต. ก็น่าจะลองเพิ่มครูที่เป็น ตชด. เข้าไปเสริมคุณครูที่ต้องลำบากอยู่ในขณะนี้บ้างก็น่าจะดีนะ

เข้าใจ เข้าถึง พัฒนา