พี่ชื่อท๊อปนะครับตอนนี้อายุ25แล้วได้รู้จักเวบเด็กดีตั้งแต่ปี46ตอนนั้นอยู่ม.4 เพิ่งใช้อินเทอร์เน็ตเป็น
เล่าก่อนว่าชีวิตพี่ค่อนข้างจะลำบากคือว่าที่บ้านพี่เป็นครอบครัวคนไทยเชื้อสายจีน เดิมบ้านพี่มีฐานะพอสมควร
แต่พ่อพี่ชอบเที่ยวและเล่นพนันทำให้เงินหมดไปเยอะจนแม่พี่ต้องหนีออกมาอยู่ข้างนอกโดยพาพี่กับน้องมาด้วย
ชีวิตตอนเด็กๆในความทรงจำมีแต่ปัญหาพ่อไม่ทำงานทำการ กลับมาเมาแปล้น พี่กลับมาจากเรียนหน้าที่คือ เช็ดอ้วก เช็ดตัว เปลี่ยนเสื้อ ลากไปห้องนอน ตื่นเช้าพ่อแม่ก็มาทะเลาะกัน แม่พี่อดทนมากจนถึงขีดสุดย้ายมาอยู่อีกเขตนึงในกรุงเทพซึ่งสมัยนั้นชานเมืองมาก
แต่ตอนนี้เจริญแล้ว
ด้วยการที่ช่วงนั้นครอบครัวไม่สมบูรณืพี่เลยเหมือนเด็กมีปัญหา แม่ให้ตังบ้างไม่ให้ตังบ้าง น้องๆสมัยนี้เรียน เล่น นอน
พี่วันเสาร์ วันหยุดปิดเทอมพี่จะซื้อน้ำอัดลมเป็นขวดๆแฟนต้า น้ำแข็งใส่กระติก ซื้อแก้วพลาสติกไปขายที่ป้ายรถเมล์แก้วละ5บาท
เอามาเป็นค่าขนม แม่พี่ก็ขายก๋วยเตี๋ยวขายคนเดียวทพเองเสริฟเองไม่ได้จ้างลูกน้อง คนที่เรียกว่าพ่อไม่ได้มาเหลียวแลเลยเกือบ2ปี วันหนึ่งคุณครูมี่โรงเรียนมาหาที่บ้านเพราะการบ้านพี่ไม่ค่อยได้ส่ง มาคุยกับแม่พี่เป็นการส่วนตัว แล้วมาคุยกับพี่ที่โรงเรียน คุณครูให้คำสอนมาคำนึงที่พี่จำมาจนวันนี้----บ้านมีปัญหา เราอย่าทำตัวมีปัญหา อะไรที่ีเห็นว่าไม่ดีพ่อทำอะไรไม่ดี ก้อย่าไปทำ โตขึ้นถ้ามีลูกก้อย่าทำให้ลูกเห็น ครุอยากให้เธอเก็บปมนี่พัฒนาตัวเอง เราเป็นลูกคนโตต้องเป็นหัวหน้าครอบครัวในภายภาคหน้า-------------
วันนั้นพี่ร้องไห้ ม.2 อยู่นั่งกอดอาจารย์บ่นถึงชีวิตที่าลำบากเพราะพ่อแท้ๆของตัวเอง
จนขึ้นม.4 เป็นหนุ่มแล้วพ่อกลับมาหาที่บ้านโกรธพ่อมากจนไม่เรียกพ่อ พ่อกลับมาในสภาพร่างกายโทรม กินเหล้าจนผิวแดงดำ
สุดท้ายแม่พี่ก้ใจอ่อนยอมให้พ่อมาอยู่ด้วย แต่ก็ยังกินเหมือนเดิม
ชีวิตช่วงม.ปลายดีขึ้นแต่ก็ยังลำบากอยู่  ไปจ่ายตลาดกับแม่ตั้งแต่ตี4 รีบกลับมาแต่งตัวไปเรียน 3โมงเลิกเรียนรีบกลับไปช่วยแม่เก็บร้าน ช่วงเวลากับเพื่อนๆแทบไม่มีเลยสมัยนั้นแม่พี่ให้ตังวันละ50บาทถ้าเป็นเด็กรุ่นนี้คงบ่นไปแล้ว
น้ำพี่ก็ไม่ซื้อ ใส่กระติกไปกรอก จนเข้ามหาลัยด้วยความที่ช่วงเรียนมัธยมผ่านงานหลายอย่างทำให้เก่ง มีทักษะมาก
เรียนได้ที่1ที่2ตลอดทำให้อาจารย์พาไปนู่นไปนี่ หาโอกาสได้ไปฝึกงานไกลๆในต่างประเทศ ตอนนี้พี่ทำงานอยู่ที่หน่วยงานรัฐแห่งนึง รู้สึกภูมิใจทุกครั้งเมื่อนึกถึงเส้นทางที่ผ่านมา ตอนนี้พ่อแม่พี่ก็ดีกันปกติแล้ว ไม่มีปัญหาอะไร  ด้วยการที่แต่ก่อนเราขยันเก็บเงินกันมาก ประหยัดมากทำให้เราไม่มีปัญหาเรื่องเงินทองเลย
.....................................
มาถึงตรงนี้แค่อยากฝากบอกน้องหลังๆว่า เวลาเป็นสิ่งมีค่าอย่าให้ผ่านไปอย่างไรประโยชน์
พอวันนึงเราอาจกลับมานั่งคิืดว่าถ้ารู้อย่างนี้เราน่าจะทำอย่างนั้น ถ้า ณ ตอนนั้นเราน่าจะทำแบบนี้
เรื่องเงินทองใครที่ยังไม่สามารถหาเงินเองได้ยังรับจากพ่อแม่อยู่อยากให้ประหยัดของฟุ่มเฟือยแบบมือถือที่แพงเกินไปอันนี้พี่ไม่ค่อยจะเห็นด้วยนะครับ  ที่สำคัญยึดมั่นในความดี  หาโอกาสให้ตัวเอง เมื่อได้โอกาสนั้นแล้วกำไว้ให้แน่น
คนที่ผ่านอะไรมามากกว่า(ในสิ่งที่ดี)สักวันคนอื่นก็จะมองเห็นครับ