แฉขวัญ-อุษามณี

bleachh 1188720 0.01 20,766 10 พ.ย. 51 12:20 น.
ความคิดเห็น

201

ติดตามกระทู้

0

แชร์กระทู้นี้
จำนวนแชร์
0

กระทู้ที่เปิดอ่านล่าสุด

บทความที่ถูกแชร์เยอะที่สุด

คือ เรื่องที่หนูเอามาตั้งกระทู้นี้

หนูไม่ได้เป็นคนเขียนเองนะค่ะ

หนูก็อปมาจากเว็ปอื่น

เพราะฉะนั้น

อย่ามาว่า จขกท. ( ก็คือตัวหนูเอง)

เขียนเนื้อเรื่องเว่อร์อย่างนั้น เว่อร์อย่างนี้

โอเค๊~!!!!









> >>> >>> >> เรื่องจริงหรือไม่จริงก็ลองใช้วิจารณญาณดูนะคะ เอามาจาก
> >>
www.yenta4.com
> >> แต่รู้สึกว่าคนเขียนจะมีทักษะในการเขียนดีมากนะ เขียนยาว
> >> แต่เราก็พยายามอ่านจนจบเลย ลองอ่านกันดูนะ
> >>
> >> จากคห. 28 หัวข้อ ทุบหัวใจ "ขวัญ" อย่างดัง! "กอล์ฟ"
> >> เผย..ไม่จำเป็นต้อง
> >> ง้อ 



> >>
> >> เธอตอนครั้งแรกสมัย ม. 4 ผมเรียนที่โรงเรียน บดินทรเดชา
> >> (สิงห์ สิงหเสนี)
> >> แผนก ศิลป์ ภาษาฝรั่งเศส ซึ่งเป็น ธรรมดา
> >> ที่จะมีนักเรียนใหม่ที่เพิ่งเข้ามาเรียน
> >> ชั้น ม ปลายด้วย ขวัญ อุษามณีย์เป็น 1 ในนั้นด้วย
> >> มันก็ยิ่งเป็นที่พูดถึงเป็นธรรมดาน่ะครับสมัยนั้น
> >> ที่มักจะตื่นเต้นเวลามีดารามาอยู่ร่วม
> >> โรงเรียนด้วย และยิ่งตื่นเต้นกว่าเก่า เพราะเธอมาเรียน
> >> ห้องเดียวกับผม ทีนี้แหละทุกสายตาในโรงเรียน (
> >> โดยเฉพาะนักเรียนชาย) ต่าง
> >> มุ่งมาที่ห้องผมเป็นทิศทางเดียว
> >>
> >> เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นหลังจากนั้น
> >> เราก็เริ่มเรียนกันอย่างปกติ แต่ก็อดไม่ได้ที่เราจะ
> >> คอยแอบมองคุณขวัญ อยู่อย่างเงียบๆ
> >> เธอเป็นผู้หญิงที่สวยคนนึงครับ
> >> ใบหน้าที่ไม่ต้องไปสืบหาที่ไหนก็รู้ว่าเป็นลูกครึ่ง ฝรั่ง
> >> แน่ๆ เธอมีลุคที่ยิ่งอยู่เหมือนกัน แต่ตอนนั้นผมก็คิดในใจ
> >> ว่า ' ช่วยไม่ได้ ดารานี่หว่า '
> >> เราแทบไม่ค่อยได้คุยอะไรกันเลย เพราะหล่อนก็
> >> มีกรุ๊ปของเขาเหมือนกัน ผมเลยตั้งชื่อกรุ๊ปว่า กรุ๊ปไฮโซ
> >> เพราะว่าพวกเค้าเป็นจำพวกลูกคนรวยทั้งนั้นเลย
> >>
> >> วันเวลาผ่านไปเหมือนไม่รู้จุดหมาย
> >> ผมก็เรียน(และโดดเรียนในบางครั้ง- _')
> >> ไปเรื่อย ผมก็เริ่มสังเกตว่า ผมเริ่มไม่เห็น
> >> ขวัญ อุษามณีย์ ผมเลยคุยกับเพื่อนว่าคุณเธอหายไปไหนว่า
> >> ก็ได้คำตอบว่า ' คงไป
> >> ถ่ายละครแหละช่วงนี้งานชุกนี่ ' ในขณะเดียวกันอาจารย์
> >> หลายๆท่านที่มาสอนห้องผม ก็เริ่มบ่นถึงการเข้าเรียนของเธอ
> >> ผมกลับมองเข้าข้าง
> >> คุณขวัญ ว่า ' ก็เค้ามีงานมีการทำนี่
> >> เค้าคงต้องใช้เวลาปรับตัว
> >> นิดนึงแหละน่ะ ' จนกระทั่งอยู่มาวันนึง
> >> ผมนั่งเล่นเกมตอนเลิกเรียน เพื่อนผมก็มา
> >> คุยว่า เมื่อวันก่อนที่มันโดดเรียน(โดยไม่ยอมชวนผม)
> >> จังหวะที่กำลังปีนกำแพงอยู่นั้น มันดันเจอคนมาแซงคิวปีนกำแพง
> >> แต่ที่มันต้องอึ้งก็คือ
> >> คนที่แซงคิว คือยัยขวัญนั่นเอง เธอปีนออกไปพร้อมเพื่อน
> >> อีก 2 คน หลังจากนั้นเพื่อนผมก็ปีนตามออกไป
> >> ทันที่จะเห็นขวัญและเพื่อน นั่งในรถ
> >> คันนึงที่จอดรอไว้ โดยมีคนขับเป็นทอม
> >>
> >> นั่นเป็นครั้งแรกที่ก่อให้เกิดคำถามเล็กๆในใจ
> >> ว่าสิ่งที่เราคิดว่าใช่นั้น มันใช่จริง
> >> หรือเปล่า ผมเลือกที่จะโยนคำถามฟุ้งซ่านนี้ทิ้งไป
> >> จนกระทั่งจุดหักเห ที่ทำให้ความรู้สึกที่มีต่อขวัญ
> >> เปลี่ยนไปตลอดกาล
> >>
> >> วันนั้นช่วงบ่าย ซึ่งผมต้องมีเรียนอีกวิชานึง
> >> ช่วงรอยต่อของคาบ ผมชวนเพื่อนลงไป
> >> กินโรตีที่โรงอาหาร ผมกับเพื่อนนั่งกินจน
> >> เข้าเรียนช้าไป 15 นาที ผมรีบวิ่งไปเข้าห้องเรียนกับเพื่อน
> >> ผมจินตนการออกเลย
> >> ว่าความกดดันที่จากการเข้าห้องสายเป็นยังไง สายตาทุกคู่
> >> จะจับมาที่เรา อาจารย์จะเริ่มบ่น
> >> และเราจะกลายเป็นคนเด่นโดยที่เราไม่ต้อง
> >> การ ผมวิ่งมาถึงห้องแล้วกลั้นใจก้าวเข้าไป ทว่า.....
> >>
> >> ว่างเปล่าครับ ในห้องว่างเปล่า ไม่มีอาจารย์สอน
> >> ผมกับเพื่อนตกใจมาก หันไปหัน
> >> มาเห็นเพื่อนผู้หญิงในห้อง เลยถามว่าเกิด
> >> อะไรขึ้น เธอบอกว่า อาจารย์ไม่สอน
> >> นั่งร้องไห้อยู่ในห้องพักครู ไวเท่าความคิด
> >> ผมรีบไปที่ห้องพักครูทันที ก็เห็นอาจารย์นั่งร้องไห้
> >> โดยมีเพื่อน
> >> ผมอีก 4-5 คนนั่งล้อมรอบ ผมเข้าไปถามอาจารย์ว่า '
> >> เกิดอะไรขึ้นครับ ' แต่
> >> ไม่ทันจะถามอะไร ผมก็กลืนคำถามลงกระเพาะทันที เพราะ
> >> อาจารย์ได้แต่บ่นว่า ' สอนหนังสือมา 20 กว่าปี
> >> เพิ่งจะมาเจอแบบนี้ ฉันจะไม่ถือ
> >> ว่ายัยเด็กคนนั้นเป็นลูกศิษย์อีก '
> >> ผมหันไปถามเพื่อนว่าที่อาจารย์
> >> พูดหมายถึงอะไร ก็ได้รับคำตอบที่ทำให้ใจผมเย็นยะเยือก
> >> เค้าบอกว่า อาจารย์ไป
> >> ทวงการบ้านจากยัยขวัญ แต่กลับโดนตดกกลับว่า ' เดี๋ยว
> >> จะส่งให้เอง เก็บปากไว้กินข้าวเหอะ ' ผมกำมือแน่น
> >> ใจเต็มไปด้วยความเคียด
> >> แค้น แค้นที่มันกล้ามาว่าคนที่ผมเคารพ แค้นที่มัน
> >> กล้าพูดจาหยามเยียดครูบาอาจารย์ และยิ่งแค้นกว่าเก่า
> >> เมื่อมันมาขอโทษอาจารย์
> >> ในลักษณะ ฉันมาขอโทษโดยความจำใจนะ มันยิ่งทำให้ผม
> >> แค้นจนไม่รู้จะหาคำได้มาเปรียบได้อีกแล้วนอกจาก ชั่ว
> >>
> >> แต่ทว่าเรื่องเหล่านี้ก็เงียบหายลง ภายใน 2 วัน
> >> ไม่มีอาจารย์ท่านอื่นมากล่าวถึง
> >> ไม่มีมาตรการอะไรกับเหตุการณนี้เลย ผมยังคง
> >> ติดอยู่กับน้ำตาของอาจารย์ที่ยังค้างในความรู้สึก
> >> ยัยขวัญก็ยังผุดๆโผล่ๆที่ห้อง 3 วัน
> >> มาที จนกระทั่ง 2 อาทิตย์ถึงจะโผล่มาให้เห็นทีนึง จนผม
> >> สงสัยว่านี่มันดารา หรือตัวเ***้ยที่อยู่หน้ารัฐสภาวะ
> >> และแล้ว ความอดทนของผมก็
> >> ถึงขีดสุด
> >> เมื่อวันนึงมีการทำรายงานเกี่ยวกับการบำเพ๊ญประโยชน์
> >> ( ขออภัยที่ผมจำรายละเอียดไม่ได้) ก็มีการแบ่งกลุ่มตามปกติ
> >> เหมือนผีซ้ำซาตาน
> >> กระทืบ ยัยดาราดันมาอยู่กลุ่มเดียวกับผม!!!
> >>
> >> พ่อผมสอนเสมอว่า การทำงานเราต้องละทิ้งอคติต่อผู้ร่วมงาน
> >> เพื่อที่ภารกิจจะได้ลุ
> >> ล่วง ผมจึงต้องทิ้ง ? คติชั่วคราว เพื่องานกลุ่ม วันที่เรา
> >> เริ่มประชุมหารือกัน ไม่มียัยขวัญในกลุ่ม แต่ละวันที่ผ่านไป
> >> ยัยขวัญมีความหมายแค่
> >> ชื่อที่แปะในหน้าผู้จัดทำรายงาน
> >> ผมคิดว่ามันไม่ยุติธรรมต่อคนในกลุ่ม
> >> เลยไปขออาจารย์ให้ตัดชื่อออกซะ
> >> อาจารย์ประจำวิชานั้น(ขอสงวนนาม) ได้แต่
> >> บอกว่า ช่วยเพื่อนเค้าหน่อยเถอะ น่าสงสารนะที่ไม่มีเวลาเรียน
> >> ผมจึงได้แต่
> >> รับคำอาจารย์ จวบจนวันก่อนวันสุดท้าย 1 วัน
> >> เราเหลือแค่การบำเพ๊ญประโยชน์
> >> นั่นคือไปเลี้ยงขนมให้บ้านเด็กพิการซ้ำซ้อน แถวๆ สน.โคกคราม
> >> เราเตรียมของกันเรียบร้อย จู่ๆยัยนี่ก็โผล่
> >> แล้วมาพูดใหญ่เลยว่า ' กูอยู่กลุ่มนี้ใช่
> >> ไหม อย่าลืมเอาชื่อกูลงนะ ตอนถ่ายรูปถ่ายให้ติดเฟรมด้วยล่ะ '
> >> เพื่อน
> >> ผมก็เลยแซวว่า ' โห เนียนเลยนะ '
> >> รู้มั้ยเค้าตอบรับมุขเพื่อนผมยังไง ดารา
> >> เธอตอบกลับว่า ' เมิงยุ่งเ***้ยไรด้วย '.............
> >>
> >> เพื่อนผมอึ้ง ตัวผมอึ้ง หลายยๆคนอึ้ง
> >> ยกเว้นตัวเธอกับเพื่อนในกรุ๊ปอีก 4-5 คน นี่
> >> ผมหูฝาดใช่มั้ย ดาราที่มีชื่อเสียงด่าเพื่อนผมด้วยวาจา
> >> เยี่ยงนี้เหรอ พวกเพื่อนๆเธอออกเดินนำหน้า
> >> เพื่อที่จะไปบ้านเด็กพิการซ้ำซ้อน ผม
> >> เดินอยู่ห่างๆพร้อมเพื่อนผมและเพื่อนผม
> >> พร้อมทั้งวิพากษ์วิจารณ์สิ่งที่เกิด
> >> ขึ้น
> >> แต่เราก็ลืมเหตุการณ์นั้นเพราะเราต้องเอาขนมให้เด็กพิการซ้ำซ้อน และถ่าย
> >> รูปเพื่อทำรายงาน
> >> วันนั้นก็จบลงด้วยความรู้สึกที่อิ่มอกอิ่มใจ เรากำลังเดินออกจาก
> >> บ้านพักเด็กพิการซ้ำซ้อนด้วยความร่าเริง
> >> ผมยิ้มและเฮฮากับเพื่อนๆอยู่ แต่จู่ๆโลก
> >> รอบตัวของผมกลับนิ่งไปทันใด เมื่อเพื่อนผู้หญิงร้องออกมาว่า
> >> ' เฮ้ย ขวัญลบรูป
> >> ทำไม ' พวกเราหันไปพร้อมกับเหมือนนัดหมายไว้ก่อน
> >> ความโกรธผมพุ่งถึงขีดสุด
> >> ถามกลับไปว่า ' นี่มันเกิดห่าอะไรวะ '
> >> ยัยขวัญสารเลวพูดทั้งๆที่ทำหน้าอย่าง
> >> เฉยเมย ' ก็เห็นปุ่มมันเขียนว่า delete
> >> ก็เลยลองกดดูไม่รู้ว่า มันจะลบหมดเลย
> >> '
> >>
> >> ขอประทานโทษนะครับ เ
> >>
> >> ***้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยเอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
> >> ยย!!!!!!!!!!!!
> >>
> >> ผมปรี๊ดแตก กำมือแน่น
> >> เตรียมที่จะเข้าไปต่อยหน้างามๆของเจ้าหล่อนแล้ว พร้อม
> >> กับที่ เธอก็เอาแต่บอกว่า ' ก็คนมันไม่รู้นี่นา '
> >> ไม่รู้ห่าอะไรล่ะ
> >> หน้าโคตรฝรั่ง อย่าว่าแต่ delete เพราะปกติถึงมือจะไปโดน
> >> โปรแกรมก็ต้องขึ้น
> >> yes หรือ no ให้เลือก แล้วเมิงไม่รู้สองคำนี้เหรอวะ
> >> อีขวัญเอ้ย!
> >> ผมเดินรี่เข้าไป พร้อมทั้งคิดอยู่อย่างเดียวว่า
> >> กูทนไม่ไหวแล้ว รูปที่ถ่ายมาทั้ง
> >> หมดอันตธานหายไป
> >> และวันพรุ่งนี้ก็ต้องส่งงานเพราะมันเป็นวันสุดท้าย นั้นหมาย
> >> ความว่า
> >> เราจะต้องเสียคะแนนเก็บ เกือบ 20 คะแนน (
> >> คุณที่อ่านถึงบรรทัดนี้ คงรู้สึกแบบ
> >> เดียวกันว่า ตอนที่เรียน คะแนนเก็บมีค่าขนาดไหน)
> >> ทุกๆอย่างประเดประดังมา
> >> พร้อมๆกับขาที่ก้าวไป แต่เพื่อนผมก็คว้าแขนผมไว้
> >> พร้อมทั้งห้ามปรามว่า อย่าเอา
> >> ตัวเมิงไปแลกกับคนพรรค์นี้เลย
> >> สุดท้ายพวกเราเลยต้องมานั่งอยู่ในรถแท๊กซี่
> >> เพื่อกลับบ้าน
> >> และสาบานว่าผมจะไม่ลืมความเฮงซวยของผู้หญิงคนนี้ และผมจะต้อง
> >> แก้แค้นแน่
> >>
> >> หลังจากที่ผมต้องไปอ้อนวอนอาจารย์ประจำวิชา
> >> เราเลยได้ส่งงานและได้คะแนน
> >> แต่เราก็ยังไม่ลืมเหตุการณ์ในวันนั้น
> >> ผมมองเธอคนนั้นเปลี่ยนไป
> >> เธอกลายเป็นปีศาจร้ายในคราบคิวปิด สำหรับผมไปเลย
> >> ส่วนเธอน่ะเหรอ ก็กลับ
> >> มาสู่ชีวิตปกติของเธอ มาโรงเรียนสัปดาห์ละครั้ง
> >> และก็คล้ายกับเหตุการณ์ที่ผม
> >> กล่าว
> >> ไว้ข้างต้น เข้ามาโรงเรียนปุป
> >> เหมือนเข้ามาแล้วมันร้อนตัวมั้งครับ ก็เลยกระโดด
> >> ออกไปหาทอมปั๊บ จนผมคิดว่าถ้าเธอเรียนเต็มวัน
> >> วันนั้นเกาะภูเก๊ตคงจมอยู่ใต้
> >> ทะเล
> >>
> >> จนกระทั่งเข้าใกล้ช่วงสุดท้ายของภาคเรียนของ ม. 4 เทอมสอง
> >> เราเริ่มเตรียม
> >> ตัวสอบกัน และช่วงนี้ยัยขวัญก็เข้ามาเรียนบ่อยเป็นพิเศษ (
> >> แต่เกาะภูเก๊ต
> >> ไม่ยักกะจมแหะ) แล้ววันนึง ไม่มีอะไรบ่งบอกล่วงหน้า
> >> ขณะที่เรากำลังนั่งเรียนอยู่
> >> ตอนเช้า จู่ๆก็มีผู้หญิง 2 คน คนนึงหน้าแก่มาก
> >> อีกคนก็ดูประมาณ อายุ 25 มายืน
> >> จังก้าอยู่หน้าห้อง แล้วคนแก่ก็ตวาดเสียงดังลั่นอาคาร ' ขวัญ
> >> เก็บข้าวของเดี๋ยวนี้
> >> ไม่ต้องไปอยู่แล้วโรงเรียนนี้
> >> อยู่แล้วก็สร้างปัญหาไม่เว้นแต่ละวัน ' พร้อมกันนั้น
> >> คุณแม่
> >> ยัยขวัญ (ที่ผมเดาเอาเองจากสามัญสำนึก และเดาถูกด้วย)
> >> ก็สั่งให้พี่สาวของ
> >> ยัยขวัญ ( ซึ่งผมก็เดาถูกอีกแหละ)
> >> เข้าไปล้มโต๊ะนักเรียนกลางห้อง เสียงดังสนั่น
> >> อาคาร
> >> ยัยขวัญก็เข้ามายื้อแย่ง หนังสือพร้อมตะโกนเสียงดัง '
> >> อย่ามายุ่งกะหนูนะ แม่มี
> >> สิทธิอะไรมาทำแบบนี้ ' คุณแม่ก็ตอบกลับว่า '
> >> นี่ฉันเป็นแม่เธอนะ พูดอย่างงี้กะฉัน
> >> ได้ยังไง '
> >> พี่สาวก็ทำหน้าที่เหมือนคอรัส ' ดูมันสิแม่
> >> กล้าหือกับแม่อย่างงี้ ' สุดท้ายแล้วทั้งแม่
> >> และพี่สาว ก็ลากยัยดารานั้นออกไปจากห้อง เหมือนหมูเหมือนหมา
> >> เราได้แต่ยืน
> >> มองตาปริบๆ
> >> เหมือนพึ่งดูละครภาคค่ำจบ
> >> และวันนั้นก็เป็นวันสุดท้ายที่ผมได้เจอ ขวัญ อุษามณี
> >>
> >> นับจากวันนั้นจนวันนี้ ผมก็ใช้ชีวิตอย่างปกติ
> >> พร้อมๆทั้งเห็นยัยดาราคนนี้เริ่มมีชื่อ
> >> เสียง เป็นดาราชื่อดัง เริ่มเป็นไอดอลของหลายๆคน
> >> ส่วนผมมันก็แค่คนๆนึง
> >> ที่อาจจะพูดได้เต็มปากว่า เป็น Looser
> >> แต่ผมก็ต้องการถามกับสังคมว่า คน
> >> เราเนี่ย การจะเป็นไอดอลมันขึ้นอยู่กะอะไร ความโด่งดัง หรือ
> >> นิสัย ? ถ้าเป็น
> >> อย่างแรก
> >> เราก็คงไม่ต้องมาพูดอะไรอีกแล้ว
> >> ผมคงไม่ต้องมานั่งพิมพ์เหตุการณ์ที่เลวร้ายนี้ บน
> >> โต๊ะเล็กๆ ในห้องแคบๆ พร้อมทั้งอาการปวดเมื่อยตามตัว
> >> และก็เอาแต่บ่นว่า นี่
> >> เราทำอะไร
> >> อยู่เนี่ย แต่ถ้าเป็นอย่างหลังนั้น
> >> การที่เรามีไอดอลเป็นผู้หญิงพรรค์อย่างงี้ ผม
> >> สงสารประเทศไทย สงสารเด็กๆที่กำลังจ้องหน้าเธอผ่านจอทีวี
> >> และคิดจะเลียน
> >> แบบเธอคนนี้ ผมจึง
> >> อยากแค่จะเห็นคนที่เค้าดีจริงๆจะเนื้อใน ได้มาเป็นไอดอล
> >> เป็นคนต้นแบบของ
> >> สังคมจริงๆ สุดท้าย ผมคงต้องจบเรื่องราวทั้งหมดนี้
> >> ว่าทุกๆอย่างที่ผมเล่ามา ผม
> >> ไม่ต้องการให้พวกคุณ
> >> เชื่อ ไม่ต้องการซักนิดเดียว สิ่งที่ผมต้องการคือ การคิด
> >> วิเคราะห์ และแยกแยะ
> >> ตามวิจารณญาน แล้วก็จะเก็บเรื่องนี้ไว้เพื่อเล่าสู่กันฟัง
> >> จะไม่มีการเอาสิ่งที่ผมเล่า
> >> ไปใช้ประโยชน์
> >> เอาเค้าตัวเอง หรือเอาไปเผยแพร่ในเชิงพานิชย์
> >> ผมขอเท่านี้แหละครับ
> >>
> >> ขอบคุณที่อ่านจนจบ
> >> apple_narak
> >>
> >>
> >>
> >>
> >>
> >>
> >>
> >> Best Regards,
> >>
> >> Samart Thongkhanan (Tan)
> >> TAS EXPRESS (THAILAND) CO.,LTD.
> >> Representative for TMAP-EM Project (Bang Bo)
> >> Export Parts Logistics Department
> >> Toyota Motor Asia Pacific Engineering & Manufacturing Co.,Ltd.
> >> TEL : +66(0)2790 5000 Ext. 2732
> >> FAX : +66(0)2790 5022-23
> >> MOBILE : +66 1622 1229
> >> E-MAIL:
tasexpress02@tmap-em.toyota-asia.com
> >>
samart@tasexpress.co.th
> >>
> >
>



แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 4 มีนาคม 2552 / 20:43

แก้ไขครั้งล่าสุดเมื่อ : วันที่ 27 เมษายน 2556 เวลา 20:29 น.

อยากเป็นคนแรกที่โหวตมั๊ยล่ะ... โหวตเลย!

  • โอ้โหเด็ด

  • น่ารักสุดๆ

  • หรูเริด

  • ตลกอ่ะ

  • เครียด

  • สู้ๆ สู้ตาย

  • ช็อค

  • โกรธ

  • ล้มโต๊ะ


0 โหวต จากทั้งหมด 0 โหวตเลือก

ความคิดเห็น

201

ติดตามกระทู้

0

แชร์กระทู้นี้
จำนวนแชร์
0
ซ่อน

ความคิดเห็นทั้งหมด

หน้า 1

ความคิดเห็นที่ 1 - 50

  1. ยังไม่มีความคิดเห็น

หน้า 2

ความคิดเห็นที่ 51 - 100

  1. ยังไม่มีความคิดเห็น

หน้า 3

ความคิดเห็นที่ 101 - 150

  1. ยังไม่มีความคิดเห็น

หน้า 4

ความคิดเห็นที่ 151 - 200

  1. ยังไม่มีความคิดเห็น

หน้า 5

ความคิดเห็นที่ 201 - ความคิดเห็นล่าสุด

  1. ขอบคุณ
    ความเห็นนี้

    201
    guest
    สนใจ แต่ไม่แคร์
    สนใจ แต่ไม่แคร์ 171.4.125.168
    อีเรื่องอื่นที่เม้าส์มาทั้งหมด ไม่ขอค้านเพราะไม่แน่จัย แต่ขอเรื่องนึงที่ว่า ขวัญ เถียงแม่อ้ะ งั้นขวัญจะได้รางวัลลูกกตัญญูได้ไง ยอมรับว่าตอนแรก ชอบขวัญมาก พอมาอ่านเรื่องนี้ ทำให้ใจหายเลย -0- ว่าพี่ขวัญตัวจริงเป็นงี้อ่ะหรอ (แต่เราก็ไม่ปักใจเชื่อนะ) คนโพสเว็บนี้เค้าอาจจะเกลียดขวัญเรื่องอะไรหรือเปล่า หลักฐานที่ใช้เอามาอ้างอิง ถ้าเป็นความคิดเห็นอ้ะน่ะ คนไม่ประสงค์ดีต่อขวัญอาจจะปลอมเมล์ มาช่วยกันต่อว่าก็ได้ เราอ่านแต่ละคำพูด ที่เค้าเอามาโพส คิดว่า เนี่ยนะดาราดัง แต่ตัวจริงหน้าตาดีนะ -///-

    แต่เสียจายด้วยนะคะ ถึงเป็นเรื่องจริงเราก็ไม่แคร์หรอก เราชอบพี่ขวัญ และเชื่อว่า1ใน100 ต้องไม่เป็นเรื่องจริง พี่ขวัญเนี่ยนะจะมาโดดเรียน พี่ขวัญเนี่ยนะจะมาลบรูป(ทำเสียมารยาทกับคนอื่น) พี่ขวัญเนี่ยนะจะกล้าเถียงแม่ แล้วครอบครัวพี่ขวัญเค้าก็รักกันดีนี่

    ** love Kwan veryๆๆ
ซ่อน

แสดงความคิดเห็น

refer: