ถอดคำประพันธ์ อิเหนา ตอนศึกกะหมังกุหนิง 9 หน้าแรกในหนังสือ

ความคิดเห็น

200

ติดตามกระทู้

7

แชร์กระทู้นี้
จำนวนแชร์
261

กระทู้ที่เปิดอ่านล่าสุด

บทความที่ถูกแชร์เยอะที่สุด

อันนี้เห็นใจคนถอดเพราะเรานั่งถอดคำประพันธ์ดูแล้ว แบบว่ามัน..ยากจะบรรยาย
เอาเป็นว่าที่เราแปลมานี้ดีไม่ดียังไงก็บอกกันด้วยนะคะ ลงให้เพราะเห็นใจคนแปล T^T ไหนๆก็อุตส่าแปลมาแล้ว ส่งรายงานแค่ครั้งเดียว เอามาเผื่อเพื่อนๆด้วยน่าจะดีกว่าค่ะ หน้าที่เรามีแค่ 9 หน้าแรกนี้ อันอื่นก็สู้ๆละกันนะคะ ^^ ไม่รู้จะดีรึเปล่า เอาเป็นว่าถ้าไม่ดียังไงก็ช่วยแนะนำกันด้วยนะคะ

อิเหนา ตอน ศึกกะหมังกุหนิง

ท้าวกะหมังกุหนิงปราศรัยกับระตูปาหยังและระตูประหมัน

ครั้นแล้วท้าวกะหมังกุหนิงเสด็จนั่งที่ประทับที่ประดับด้วยมณีทั้งหลาย พระองค์มองเห็นถึงพระอนุชาทั้ง ๒ คน จึงเรียกให้มานั่งที่ประทับพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ครั้นแล้วจึงความเป็นไปของบ้านเมือง และบอกถึงความประสงค์ของตนว่าที่เรียกอนุชาทั้ง 2 มาเพื่อจะให้ช่วยไปตีเมืองดาหาขอให้ทั้งสอง ช่วยตีเมืองให้ได้ชัยชนะเร็วไว เจ้าเมืองผู้น้องทั้งสองจึงได้รับสนองผู้เป็นพี่ ครั้งใดที่ท้าวกะหมังกุหนิงมีศึกเจ้าเมืองน้อยทั้งสองก็จะออกอาสาไม่ย่อท้อ ถึงตายก็ไม่เสียดายชีวิตจะสู้จนกว่ากำลังวังชาจะสูญสิ้นไป

เมื่อท้าวกะหมังกุหนิงได้ยินเจ้าเมืองผู้เป็นน้องทั้งสองตรัสมาดังนั้น ดีใจเป็นอย่างยิ่ง พระองค์รับสั่งกับอนุชาทั้งสองให้พาทัพทหารไปพักให้สำราญ แล้วให้อนุชาทั้งสองเข้ามาอยู่ในพระราชวัง และท้าวกะหมังกุหนิงก็ได้ลงองค์ลงมานั่งข้างๆกับเจ้าเมืองทั้งสอง พร้อมกับเล่าเรื่องราวต่างๆให้ฟังแล้วได้มอบสารให้เสนานำไปถวาย

เมื่ออนุชาทั้งสองได้ฟังถึงเรื่องราวทั้งหมดจึงได้คัดค้านไปว่าเมืองที่จะไปตีนั้น มีความเก่งกาจและชำนาญเรื่องการรบ อีกทั้งทางทหารในเมืองนั้นก็เก่งในเรื่องการรบ เลื่องลือในแคว้นชวาและต่างเกรงกลัวในฤทธิ์เดชเมืองเขาเป็นเมืองใหญ่เมือง เราเป็นเมืองน้อยเปรียบเหมือนหิ่งห้อยจะเปล่งแสงแข่งกับดวงอาทิตย์ ทั้งสองคิดว่าจะผิดจากเดิมมา ผู้หญิงงามไม่ได้มีคนเดียวในแผ่นดิน 

เจ้าเมืองน้อยทั้งสองได้ขอให้ท้าวกะหมังกุหนิงได้คิดเสียใหม่ ไม่อย่างนั้นประชาชนจะเดือดร้อนได้ แต่ท้าวกะหมังกุหนิงก็ยังทำศึก เพราะความหยิ่งในศักดิ์ศรีของตนจึงเลี่ยงที่จะตอบเจ้าเมืองน้อยทั้งสอง เพราะตอนนี้ลูกสาวของท้าวดาหา จะถูกยกให้จรการูปชั่วตัวดำ พวกเราจะต้องยกทัพไปรบเพื่อชิงนาง

เจ้าเมืองน้อยทั้งสองก็ได้ตอบกลับไปว่า นางยังอยู่กับผู้เป็นพ่อที่เมืองดาหา หากเกิดสงครามชิงลูกสาว ท้าวดาหาคงไม่นิ่งดูดาย และอาจจะส่งทัพเข้ามาร่วมรบก็เป็นได้ และเราอาจจะถูกล้อม หากทางเราเสียท่าและแพ้ขึ้นมา จะอับอายจรกาได้

ท้าวกะหมังกุหนิงจึงได้แย้งขึ้นว่า เจ้าทั้งสองนี้ไม่เข้าใจอะไรเลย ทั้งเสนาต่างๆ ก็ขัดแย้งข้ากันไปหมด ไปอยู่เมืองหมันหยามาหลายปี หากที่ไหนจะยกทัพมาจะกลัวอะไรหนักหนา เราก็มีตั้ง ๓ เมืองก็ใหญ่เหมือนกัน เราไม่ต้องกลัว ถ้าเราตีพวกนั้นให้แตกเดี๋ยวพวกนั้นก็มันก็วิ่งเข้าป่า พวกเจ้าอย่ากลัวเลย สงสารวิหยาสะกำเถอะ ถ้าไม่ได้นางมาคงจะขาดใจตาย แม้นวิหยาสะกำสิ้นชีวิตตนคงได้ตายตามเป็นแน่ ไหนๆแล้วก็จะตายถึงช้าเร็วก็ไม่ต่างกัน แม้นว่าผิดก็จะลองทำสงครามดู หากเคราะห์ดีก็คงจะได้สมดังใจนึก เมื่อสองเจ้าเมืองได้ฟัง ก็ก้มหน้าไม่พูดจา เมื่อท้าวกะหมังกุหนิงเห็นทั้งสององค์ไม่มีคำโต้แย้งใดๆแล้วก็ชวน ทั้งสองเจ้าเมือง เข้าพักผ่อนในที่บรรทมให้สบายใจ

 

ท้าวดาหาเสด็จออกรับทูตกะหมังกุหนิง

ครั้นเมื่อเวลาบ่ายสามนาฬิกาองค์ท้าวดาหาก็เสร็จเข้าสรงน้ำในคงคา จากนั้นก็แต่งองค์ทรงเครื่องประดับทั้งหลาย แล้วจึงเสด็จเยื้องย่างอย่างสวยงามดุจดั่งหงส์ ออกมายังท้องพระโรงแล้วนั่งลง ณ บัลลังก์อันงดงาม เสนาบดีตำแหน่งยาสานั้นได้บังคมทูลเบิกทูตนำราชสารให้พระองค์ ดังนั้นจึงรับสั่งให้เหล่าเสนานำแขกเข้ามาพบในทันที ครั้นอำมาตย์ได้รับรับสั่งแล้ว จึงออกไปพาสองทูตเข้ามาเข้าเฝ้าพระองค์ แล้วเสนาชั้นผู้ใหญ่ฝ่ายทหารจึงให้พนักงานผู้รับผิดชอบรับราชสารมาอ่านถวายพระองค์

ในสารนั้นบอกถึงองค์ผู้ครองเมืองกะหมังกุหนิงขอถวายบังคมถึงพระองค์ ขอพระองค์ทรงประนีประนอมไม่เขื้องโกรธกัน ด้วยว่าตนมีโอรสอยู่องหนึ่งได้ไปท่องป่าล่าสัตว์และได้พบเจอกับรูปของพระธิดาในกลางป่า เชื่อว่าคงเป็นบุพเพสันนิวาส  อาจเกิดจากเทวานำพาให้ พระโอรสตกอยู่ในเสน่หาและมีความอาลัย เฝ้าแต่หลงใหล ใฝ่ฝันหาพระธิดาน่ารันทดยิ่ง หวังเพียงรับใช้รองบาทพระองค์ผู้เป็นกษัตริย์วงศ์เทวัญ ขอพระธิดาผู้สูงศักดิ์ให้กับโอรสของตนได้สมดังใจหวัง อันกรุงของเราทั้งสองจะได้เป็นทองแผ่นเดียวกันในวันข้างหน้า และขออาศัยพึ่งพิงบารมีไปจนกว่าจะสิ้นชีวัน

เมื่อองค์ท้าวดาหาผู้เป็นใหญ่ได้รับฟังสารทราบถึงข้อความแล้ว จึงรับสั่งแต่เสนาทั้งสองของท้าวกะหมังกุหนิงที่มาเข้าเฝ้าว่าอันนางบุษบาพระธิดาของเรานั้น ในครั้งก่อนเราไปยกให้แก่จรกาที่มาหมายหมั้นไว้ไปก่อนแล้ว และได้ปลงใจจะให้แต่งงานกันแล้ว อันจะรับของสู่ของท้าวกะหมังกุหนิงนี้ ก็ดูจะผิดประเพณียิ่งนัก เหล่าประชาราชอาจนินทาได้ จึงขอให้นำสิ่งของเหล่านี้กลับคืนไป

เหล่าทูตเมื่อรับแจ้งแล้วก็ทูลบอกพระองค์ว่า ท้าวกะหมังกุหนิงรับสั่งให้ตนทูลพระองค์ว่าถ้าแม้นพระองค์ไม่ยินยอมยกพระราชธิดาให้ ก็ให้ระวังพระองค์ให้ดี ให้สร้างบ้านเมืองของพระองค์ให้มั่นคง ครั้นแล้วองค์ท้าวดาหาก็ประกาศิตอย่างองอาจว่า หากจะยังคงทำสงครามก็ตามใจ พลางเสด็จลงจากที่นั่งแท่นทองเข้าด้านในอย่างฉับพลัน ธารกำนัลก็ปิดม่านในทันที ฝ่ายทูตก็ได้ออกจากเมืองดาหาพากันกลับทันใด ฝ่ายองค์ผู้เป็นสุริย์วงศ์องค์ดาหาเปิดหน้าต่างแล้วมีบัญชาสั่งเสนาให้เร่งไปทูลเหตุการณ์แก่ผู้เป็นพี่ของพระองค์ และทูลกับผู้เป็นน้องอีกสองคนของพระองค์ ไปบอกระตูจรกาอย่าจรกาอย่ามัวช้าเพราะจะมีข้าศึกยกทัพมาชิงชัย

 

 

ท้าวกุเรปันมีราชสารถึงอิเหนาและระตูหมันหยา

ฝ่ายองค์ท้าวกุเรปันได้รับแจ้งว่าจะมีข้าศึกมารุกราน จึงให้แต่งสารหนังสือลับแล้วสั่งให้สองเสนาถือไปยังเมืองหมันหยา ฉบับหนึ่งเร่งนำกองทัพกำชับให้อิเหนาเร่งยกมาช่วย อีกใบหนึ่งไปให้กับเจ้าเมืองผู้ครองเมืองหมันหยา แล้วสั่งให้รีบไปให้ถึงเมืองหมันหยาภายใน 15 คืน ครั้นแล้วขุนนางได้รับคำสั่งแล้วจึงรีบนำสารไปจากท้องพระโรงในทันที พร้อมกับเรียกทั้งบ่าวไพร่ให้มาพร้อมหน้า แล้วรีบขึ้นขี่ม้าออกจากนครกุเรปันอย่างเร่งรีบในทันใด

ฝ่ายองค์ท้าวกุเรปันผ็เป็นใหญ่หลังจากที่ขุนนางได้ทูลลาไปแล้วพระองค์ก็ตรึกตรองในคดีความด้วยพระปรีชา แล้วตรัสกับกะหรัดตะปาตี ว่าสงครามนี้เห็นว่าจะสาหัส หากกลัวอนุชาจะเปล่าเปลี่ยวเศร้าใจ ไม่มีที่ปรึกษา จึงรับสั่งให้ยกพลยกกองทัพ ไปสมทบกับทัพของอิเหนาให้ทันอย่างเร็วไว อย่าให้ข้าศึกทันยกทัพมาประชิดเมืองได้

ฝ่ายกะหรัดตะปาตีผู้เป็นโอรสทูลสนองรับสั่งพระองค์ แล้วบอกว่าจะถวายบังคมลาในวันพรุ่งนี้ ครั้นถึงรุ่งสางก็เข้าอาบน้ำชำระมลทินจากร่างกาย สรงน้ำศักดิ์สิทธิ์แสนบริสุทธิ์ ลูบไล้ด้วยเครื่องหอม แล้วบรรจงสวมใส่สนับเพลาสวมใส่ภูษาสีดำอำไพ ในวันเสาร์ คาดผ้ารัดเอวใส่เข็มขัดเพชรแสนจะงดงาม ห้อยด้วยตาบทิศสวมสร้อยสังวาลทั้งทองกรทั้งแก้วช่างงดงาม ธำมรงค์ประดับด้วยพลอยเพชรมากมาย ทรงสวมชฎามาลัยมีดอกไม้ทัดที่แสนจะเจิดจ้าเปล่งประกาย พร้อมด้วยเหน็บพระแสงแล้วเข้าเฝ้าพระบิดา

แล้วเคารพกราบบังคมพระบิดาคอยฟังวาจารับสั่งจะให้บัญชาให้ยกทัพ ฝ่ายองค์ท้าวกุเรปันก็อวยพรให้โชคดีให้มีฤทธิ์เดชเก่งกล้าสามารถ ให้ศัตรูผู้มุ่งร้ายทั้งหลายจงพ่ายแพ้ ให้มีอานุภาพสามารถสยบศัตรูได้รอบทิศ ให้ศัตรูจงเกรงในฤทธิ์ในตัว ครั้นแล้วกะหรัดตะปาตีก็กราบบังคมไหว้รับพรจากพระบิดาแล้วทูลลาไป ครั้นทัพถึงถึงหน้าพระลานพร้อมด้วยบริวารทหารมากมาย ก็เสด็จขึ้นทรงม้าแล้วรับสั่งให้เคลื่อนพลออกไป รอนแรมอยู่ในป่าจนถึงทางร่วมเข้าสู้เมืองหมันหยาแล้วสั่งให้หยุดพลทัพไว้ คอยทัพของอิเหนาที่จะตามมา

 

ทัพเมืองกาหลังยกมาสมทบ

ฝ่ายขุนนางตำมะหงงกาหลังรวมทั้งดะหมังและมหาเสนาใน ก็เร่งเกณฑ์ทัพในทันใด ได้จัดทหารอาสาผู้มีพื้นฐานการรบที่แข็งขันจำนวนห้าหมื่นคน มีช้างม้าและอาวุธอย่างครบครัน มีพลธงที่สำคัญคอยนำกองทัพ สองจอมทัพขึ้นขี่ม้ากองทัพแน่นอัดเต็มถนนข้ารับใช้เดินเคียงคอยกางสัปทน แล้วเคลื่อนพลออกจากเมืองไป

เมื่อมาถึงทางร่วมริมป่าก็พบกับกองทัพของกะหรัดตะปาตี ทั้งสองกองทัพได้สมทบกันพากันเคลื่อนตามทางมาพร้อมกัน

มาถึงฝ่ายทูตทั้งสองของท้าวกะหมังกุหนิงซึ่งได้ถือสารไปเมืองดาหานั้นก็พากันกลับมายังเมืองของตน จนถึงตัวเมืองกะหมังกุหนิง ก็ตรงดิ่งมายังวังใหญ่ เมื่อถึงเวลาก็เข้าเฝ้ากะหมังกุหนิงเหนือหัวในท้องพระโรง แล้วจึงก้มกราบบังคมทูลเหนือหัว ว่าได้ไปถวายสารมาแล้ว องค์ท้าวดาหาได้ทราบเนื้อความทุกประการ ทรงตรัสอย่างเฉียบขาดว่าพระธิดาของพระองค์นั้น มีจรกามาสู่ขอและได้ยกให้ทั้งยังได้กำหนดนัดหมายงานวิวาห์ไปแล้ว ส่วนบรรดาของถวายนั้นท่านไม่รับ ให้ส่งกลับมาทั้งหมด ท่านไม่ได้คิดเกรงองค์พระ คอยแต่จะตัดรอนซะทุกเรื่อง และได้ทูลความตามได้รับนอกสาร ถ้าท้าวดาหาไม่ให้พระธิดา ก็จงรีบเร่งทำการปรับแต่งพระนครให้มั่นคง รับทัพเหนือหัวที่จะยกมา จะชิงพระธิดาให้ได้หากใครที่ได้รับชัยชนะจะสมปรารถนา แต่องค์ท้าวดาหากลับตรัสว่าแล้วแต่ตามวิญญาณ์ ขอพระองค์จงทราบด้วย

เมื่อท้าวกะหมังกุหนิงได้สดับฟังทั้งสองทูตทูลความดังนั้นก็โกรธอย่างยิ่ง จึงมีบัญชาตรัสออกมาด้วยความขัดเคืองใจว่า ดูดู๋เจ้าเมืองดาหา เราอุตส่าห์อ่อนน้อมง้อขอไปในสาร จะรับไว้ก็ไม่มีเลย ถึงแม้จรกามาขอนางไว้ แล้วได้ยกนางให้เขาไปก่อนก็สมควรอยู่ที่จะปราศรัยมาให้ดี แล้วดูสิมาตัดไม่ตรีให้ขาดกัน เรานั้นก็มีศักดามีบารมีมาก อาณาจักรก็กว้างขวางอยู่พอที่ จำเป็นจะต้องมีความพยายามไม่ละวาง จะต้องชิงนางบุษบามาให้ได้ หากไม่ได้สมดั่งใจหมายก็จะไม่ขอกลับคืนพระนครแห่งนี้อีก จะทำสงครามตามรังควาญอยู่ทุกครา จนกว่าชีวิตจะหาไม่

สองทูตทูลความอีกครั้ง ข้าได้ยินได้ตระหนักในใจว่าท้าวดาหาตรัสให้เสนารีบไปแจ้งเหตุแก่เชษฐา กับเมืองสิงหัสส่าหรี อีกทั้งพระอนุชาแห่งกาหลัง ทั้งยังเมืองแห่งระตูจรกา เห็นว่ากษัตริย์ทั้งสี่เมืองนั้นจะมาช่วยป้องกันเมืองดาหา เมื่อตอนที่ข้าออกมาจากเมืองนั้น เสนาก็ไปพร้อมกันด้วย

ฝ่ายท้าวกะหมังกุหนิงได้ฟังก็ยิ่งกริ้วโกรธยิ่งนัก จึงประภาษไป ถึงว่ากษัตริย์ทั้งสี่เมืองจะมาช่วยท้าวดาหารบเป็นศึกใหญ่ ตัวกูก็ไม่เกรงกลัวใคร จะหักล้างให้เป็นธุลีจงได้ พูดพร้อมสั่งอำมาตย์ดะหมังตำมะหงงให้เร่งเกณฑ์ไพร่พลที่มาความสามารถในสงคราม ให้เลือกสรรทหารทั้งสี่หมู่ที่เคยทำลายค่ายทำลายศัตรูมาแต่กองร้อยให้มารบในฉับพลับอย่าได้ครั่นคร้าม หาให้ได้ครบสามสิบหมื่นนายที่มีพื้นฐานการรบดี นำเอาวิหยาสะกำเป็นกองหน้า คอยตรวจตราเตรียมกระบวนทัพให้ถี่ถ้วน ส่วนกองหลังรั้งที่พลมนตรีของทั้งสองอนุชา กูจะเป็นจอมพลทัพ คอยหนุนทัพลูกให้เข้าโจมตี ไม่เกรงวงศ์เทวาแต่อย่างใด ให้ปรากฏถึงยศศักดิ์ในครั้งนี้ ครั้นแล้วเสด็จสั่งมหาเสนาถามขุนโหราทั้งสี่คนว่าการที่เราจะยกทัพไปต่อตีในวันพรุ่งนี้ จะดีร้ายประการใด

กลับมาต่อค่ะ ได้นิดนึง จะต่อไปเรื่อยๆถ้าทันนะคะ แหะๆ
ลิงค์นี้ๆ >>> 
http://writer.dek-d.com/beamzang/writer/view.php?id=749745



แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 23 มิถุนายน 2554 / 01:16
แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 5 ตุลาคม 2554 / 13:59

แก้ไขครั้งล่าสุดเมื่อ : วันที่ 8 มิถุนายน 2556 เวลา 18:37 น.
โอ้โหเด็ด

เค้าว่ากระทู้นี้ "โอ้โหเด็ด"..แล้วคุณล่ะ? โหวตเลย!

  • โอ้โหเด็ด

  • น่ารักสุดๆ

  • หรูเริด

  • ตลกอ่ะ

  • เครียด

  • สู้ๆ สู้ตาย

  • ช็อค

  • โกรธ

  • ล้มโต๊ะ


4 โหวต จากทั้งหมด 5 โหวตเลือก โอ้โหเด็ด

ความคิดเห็น

200

ติดตามกระทู้

7

แชร์กระทู้นี้
จำนวนแชร์
261
ซ่อน

ความคิดเห็นทั้งหมด

หน้า 1

ความคิดเห็นที่ 1 - 50

  1. ยังไม่มีความคิดเห็น

หน้า 2

ความคิดเห็นที่ 51 - 100

  1. ยังไม่มีความคิดเห็น

หน้า 3

ความคิดเห็นที่ 101 - 150

  1. ยังไม่มีความคิดเห็น

หน้า 4

ความคิดเห็นที่ 151 - ความคิดเห็นล่าสุด

  1. ขอบคุณ
    ความเห็นนี้

    ช่วยถอดความ หน่อยค่ะ
    ก้มเกล้าเคารพอภิวาท พระปิ่นภพภูวนาถนาถา
    ยับยั้งคอยฟังพระวาจา จะบัญชาให้ยกโยธี
    เมื่อนั้น องค์ท้าวกุเรปันเรืองศรี
    จึงอำนวยอวยพรสวัสดี ให้จ้ามีเดชาวราฤทธิ์
    อันเหล่าศัตรูหมู่ร้าย จงแพ้พ่ายอย่ารอต่อติด
    อานุภาพปราบปรามไปทั่วทิศ ปัจจามิตรจอเกรงฤทธิรอน
    เมื่อนั้น กะหรัดตะปาตีชาญสมร
    กราบถวายบังคมประนมการ รับพรพระบิดาแล้วคลาไคล
    ครั้นถึงเกยชาลาหน้าพระลาน พร้อมหมู่ทวายหาญน้อยใหญ่
    เสด็จทรงมิ่งม้าอาชาไนย ให้เคลื่อนพลไกรยาตรา
    1. เราก็ถอดไม่เป็นเหมือนกันจ่าเรี่ยนมาครูไม่สอนออไงจ่า
    2. เมื่อนั้น จินตะหราวาตีมีศักดิ์
      ฟังตรัสขัดแค้นฤทัยนัก สะบัดพักตร์ผินหลังไม่บังคม
      แล้วตอบถ้อยน้อยหรือพระทรงฤทธิ์ ช่างประดิษฐ์คิดความพองามสม
      ล้วนกล่าวแกล้งแสร้งเสเล่ห์ลม คิดคมแยบคายหลายชั้น
      พระจะไปดาหาปราบข้าศึก หรือรำลึกถึงคู่ตุนาหงัน
      ด้วยสงครามในจิตยังติดพัน จึงบิดผันพจนาไม่อาลัย
      ไหนพระผ่านฟ้าสัญญาน้อง จะปกป้องครองความพิสมัย
      ไม่นิราศแรมร้างห่างไกล จนบรรลัยมอดม้วยไปด้วยกัน
      พระวาจาน่าเชื่อเป็นพันนัก จึงหลงรักภักดีไม่เดียดฉันท์
      พาซื่อสุจริตคิดสำคัญ หมายมั่นว่าเมตาปรานี
      มิรู้มาอาภัพกลับกลาย จะหลีกเลี่ยงเบี่ยงบ่ายหน่ายหนี
      ยังสมคำสัญญาที่พาที กี่ร้อยปีพระจะกลับคืนมา
      ฯ๑๒คำฯ
      โลม
      เมื่อนั้น พระสุริย์วงศ์เทวัญอสัญหยา
      โลมนางพลางกล่าววาจา จงผินมาพาทีกับพี่ชาย
      ซึ่งสัญญาว่าไว้กับนวลน้อง จะคงครองไมตรีไม่หนีหน่าย
      มิได้แกล้งกรอกกลับอภิปราย อย่าสงกาว่าจะวายคลายรัก
      จะจำจากโฉมเฉลาเยาวเรศ เพราะเกรงเดชบิตุรงค์ทรงศักดิ์
      ข้อความงามแคลงกินแหนงนัก ด้วยเจ้าไม่ประจักษ์ที่จริงใจ
      สมเด็จพระบิดาให้หาพี่ ใช่แต่ครั้งนี้นั้นหาไม่
      ถึงสองครั้งพี่ขัดรับสั่งไว้ ยังมิได้บอกเจ้าให้แจ้งการ
      บัดนี้เกิดศึกก็สุดคิด จนจิตที่จะขัดพระบรรหาร
      สารามีมาเป็นพยาน พระยื่นสารให้นางทัศนา
      ฯ๑๐คำฯ
      ร่าย
      เมื่อนั้น โฉมยงองค์ระเด่นจินตะหรา
      ค้อนให้ไม่แลดูสารา กัลยาคั่งแค้นแน่นใจ
      แล้วว่าอนิจจาความรัก พึ่งประจักษ์ดั่งสายน้ำไหล
      ตั้งแต่จะเชี่ยวเป็นเกลียวไป ที่ไหนเลยจะไหลคืนมา
      สตรีใดในพิภพจบแดน ไม่มีใครได้แค้นเหมือนอกข้า
      ด้วยใฝ่รักให้เกินพักตรา จะมีแต่เวทนาเป็นเนืองนิตย์
      โอ้ว่าน่าเสียดายตัวนัก เพราะเชื่อลิ้นหลงรักจึงช้ำจิต
      จะออกชื่อลือชั่วไปทั่วทิศ เมื่อพลั้งคิดผิดแล้วจะโทษใคร
      เสียแรงหวังฝากฝังชีวี พระจะมีเมตตาก็หาไม่
      หมายบำเหน็จจะรีบเสร็จไป ก็รู้เท่าเข้าใจในทำนอง
      ด้วยระเด่นบุษบาโฉมตรู ควรคู่ภิรมย์สมสอง
      ไม่ต่ำศักดิ์รูปชั่วเหมือนตัวน้อง ทั้งพวกพ้องสุริย์วงศ์พงศ์พันธุ์
      โอ้แต่นี้สืบไปภายหน้า จะอายชาวดาหาเป็นแม่นมั่น
      เขาจะค่อนนินทาทุกสิ่งอัน นางรำพันว่าพลางทางโศกาฮือฮือ
      ช่วยหน่อยน่ะครับทำไม่ได้อ่ะ
  2. ขอบคุณ
    ความเห็นนี้

    ผมขอเป็นกลอนในหนังสือได้ไหมครับ พอดีคุณครูให้ทำรายงาน ให้เอากลอนด้วย เอาคำแปลด้วยอ่ะครับ มันเยอะมาก พิมไม่ทันส่งแน่ครับ พี่ช่วยหารให้หน่อยนะครับ เป็นกลอน ขอบคุณครับ 
  3. ขอบคุณ
    ความเห็นนี้

    พูดไม่ออกตลกช็อคช็อคช็อคเสียใจพูดไม่ออกพูดไม่ออกเซงเซงพูดไม่ออกพูดไม่ออก sayew..x sukew..
    1. แสดงความคิดเห็นทําใจ
  4. ขอบคุณ
    ความเห็นนี้

    ขอบคุณมากนะค่ะที่ถอดคำประพันธ์ให้ตั้งใจ
  5. ขอบคุณ
    ความเห็นนี้

    ขอบคุณที่ถอดคำประพันธ์ให้คะ
  6. ขอบคุณ
    ความเห็นนี้

    ขอบคุณนะคะที่ถอดคำประพันธ์ให้พวกเรา
  7. ความคิดเห็นที่ 157 ถูกลบเนื่องจาก

    ถูกลบโดยเจ้าของ

    1. เมื่อนั้น เหล่าระตูปรีดิ์เปรมเกษมศานต์
      จึงสนองมธุรสพจมาน พระมีการสงครามแต่ละครั้ง
      จะตั้งหน้าอาสาออกชิงชัย มิได้ย่อท้อถอยหลัง
      สู้ตายไม่เสียดายชีวัง กว่าจะลิ้นกำลังของข้านี้
  8. ขอบคุณ
    ความเห็นนี้

    ขอบคุณมากๆนะคะเยี่ยม
  9. ขอบคุณ
    ความเห็นนี้

    แจ๋วไปเลยครับ ขอบคุณ ครับ
  10. ขอบคุณ
    ความเห็นนี้

    เซ็. จริงๆ ต้องมานั่งแปลเองอีกละ ยิ่งแปลไม่เก่งอีก ไอ่พวกที่ได้แปลตอนแรกๆก็สบายเลย ตอนหลังลำบากซิปเป็งเลย ไม่เท่าเทียมเอาซะเลย เศร้าจัง
  11. ขอบคุณ
    ความเห็นนี้

    เจ๋ง มากเล้ย ชอบๆ ขอบคุณค่ะ ( แต่มันน้อยไปหน่อย)
  12. ขอบคุณ
    ความเห็นนี้

    ๏ เมื่อนั้น ท้าวกะหมังกุหนิงแข็งขัน
    ได้ฟังกริ้วโกรธดังเพลิงกัลป์ จึงกระชั้นสิงหนาทประภาษไป
    ถึงว่ากษัตริย์ทั้งสี่กรุง จะมาช่วยรบพุ่งเป็นศึกใหญ่
    กูก็ไม่ครั่นคร้ามขามใจ จะหักให้เป็นภัสม์ธุลีลง
    ว่าพลางทางมีพจนาตถ์ สั่งอำมาตย์ดะหมังตำมะหงง
    เร่งเกณฑ์พวกพลรณรงค์ ที่สามารถอาจองค์ในสงคราม
    เลือกสรรโยธีทั้งสี่หมู่ เคยทำลายค่ายคูขวากหนาม
    แต่กองร้อยรบพันไม่ครั่นคร้าม ให้ครบสามสิบหมื่นพื้นตัวดี
    เอาวิหยาสะกำเป็นกองหน้า ตรวจตราเตรียมกระบวนจงถ้วนถี่
    อันกองหลังรั้งพลมนตรี ทั้งสองศรีอนุชาผู้ใจภักดิ์
    กูจะเป็นจอมพลโยธา หนุนทัพลูกยาเข้าโหมหัก
    ไม่เกรงวงศ์เทวาสุรารักษ์ ให้ปรากฏยศศักดิ์เสียครั้งนี้
    ครั้นเสร็จสั่งมหาเสนา จึงถามขุนโหราทั้งสี่
    เราจะยกพลไกรไปต่อตี พรุ่งนี้ดีร้ายประการใด
    (ช่วยกันแปลหน่อยนะ)
    1. ขอบคุณมากๆคะ ^^
      ว้าว
    2. ช่วยถอดคำประพันธ์เหนา ทั้งหมดให้หน่อย นะครัฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ ขอร้องเศร้าจัง
  13. ขอบคุณ
    ความเห็นนี้

    ขอบคุณครับ
  14. ขอบคุณ
    ความเห็นนี้

    แปลหน้าที่83 กับ84 ให้นอยสิ
  15. ขอบคุณ
    ความเห็นนี้

    ขอบคุณ=)กดLIKE
  16. ขอบคุณ
    ความเห็นนี้

    166
    guest
    นริสรา ถนอมจิตร
    นริสรา ถนอมจิตร 118.175.14.178
    แปลหน้า 62 ให้หน่อยค่ะเขิลจุง
  17. ขอบคุณ
    ความเห็นนี้

    แปลหน้า 65-66 หั้ยหน่อยคับ ผมรีบมากคับ พน. ต้องส่งอาจารย์แล้ว
    ตั้งแต่ เมื่อนั้น จินตะหราวาตีโฉมเฉลา - ไว้ดูต่างพักตร์พี่จะขอลา
    เศร้าจัง


    ขอเถอะคับ ช่วยผมหน่อยน่ะคับ T_T
  18. ขอบคุณ
    ความเห็นนี้

    เมื่อนั้น พระผ่านภพดาหากรุงศรี
    ได้ฟังข่าวราชไพรี ภูมีสั่งประหรัดกะติกา
    ให้ตรวจทัพเมืองขึ้นของเรานั้น มาพร้อมกันอยู่นอกดาหู
    ให้ตั้งค่ายรายรอบพารา รักษาเป็นสองชั้นมั่นไว้

    บัดนั้น ปะหรัดกะติกาบังคมไหว้
    รับพระบัญชาแล้วคลาไคล รีบไปเร็วพลันทันที

    จึงบอกกล่าวท้าวพบาทั้งหลาย เร่งตั้งค่ายรายรอบกรุงศรี
    ข้าศึกเห็นจะมาถึงธานี รับสั่งครั้งนี้อย่านอนใจ

    บัดนั้น ท้าวพระยาสามนต์น้อยใหญ่
    ฟังกำหนดพจนาภูวไนย ก็ตรวจตราหาไพร่ให้พรั่งพร้อม

    เร่งตั้งค่ายรายรอบกำแพงเมือง ยักเยื้องมิให้บังหน้าป้อม
    ชักปีกกาถึงกันเป็นหลั่นล้อม วงล้อมโอบรอบขอบคู

    แปลให้หน่อยนะค่ะ จะเป็นเรื่องหรือทีละบทก็ได้

    ฮือฮือ
    1. แปลให้ยังค่ะ ช่วยหน่อยนะนะนะนะ
  19. ขอบคุณ
    ความเห็นนี้

    หน้า 50 คับเศร้าจัง
  20. ขอบคุณ
    ความเห็นนี้

    หน้า ๗๘ ครับ แปลใหดหน่อยนะ ครับ
  21. ขอบคุณ
    ความเห็นนี้

    171
    guest
    ณัฐวัตร มั่นพุฒ
    ณัฐวัตร มั่นพุฒ 171.4.121.104
    แปลหน้า 44 หั๊ย หน่อย คร๊าบบบบบ ผมมม เศร้าจัง
  22. ขอบคุณ
    ความเห็นนี้

    172
    guest
    ณัฐวัตร มั่นพุฒ
    ณัฐวัตร มั่นพุฒ 171.4.121.104
    น่ น่ คร๊าบบ ด่วน เลย คร๊าบบ ผม ไหว้ ล่ น่าาาา แปล หั๊ย ผม หน่อยยย ผม ต้อง การ มาก เลย ตอน นี้ น่น ่นเศร้าจัง
    1. 172-1
      guest
      ณัฐวัตร มั่นพุฒ
      ณัฐวัตร มั่นพุฒ 171.4.121.104
      เศร้าจังน่ น่ น่ น่ น่
    2. 172-2
      guest
      ณัฐวัตร มั่นพุฒ
      ณัฐวัตร มั่นพุฒ 171.4.121.104
      ได้ แล้ว แอด มา น่ คร๊าบบบบ ด่วน เลยย ต้อง การ มาก เลย คร๊าบบบบบบบ <3 <3 เศร้าจัง
    3. ▾ ดูความเห็นย่อยทั้งหมด (3)2 จาก 3
  23. ขอบคุณ
    ความเห็นนี้

    สิบวันดั้นเดินในไพรพง ก็สิ้นคงตกุ้งกรุงดาหา
    แลไปเห็นกำแพงพารา ทั้งมหาปราสาทเรียงรัน
    จึงยังฟังองค์พระทรงยศ จะกำหนดให้ตั้งค่ายมั่น
    กองทัพนับแสนแน่นนันต์ พร้องกันหยุดอยู่ที่ชายไพร
    เศร้าจัง
  24. ขอบคุณ
    ความเห็นนี้

    174
    guest
    ไอติม ป๊อบ'คอร์น
    ไอติม ป๊อบ'คอร์น 49.230.115.173
    ขอบคุณมากๆๆนะคะ รักเลย
  25. ขอบคุณ
    ความเห็นนี้

    ช่วยแปลทั้งหมดให้หน่อยค่ะเสียใจ
  26. ขอบคุณ
    ความเห็นนี้

    บัดนั้น                                    พระโหราราชครูผู้ ใหญ่
                                    รับรสพจนาภูวไนย                                             คลี่ตำรับขับไล่ไปมา
                                    เทียบดูดวงชะตาพระทรงยศ                             กับโอรสถึงฆาตชันษา
                                    ทั้งชั้นโชคโยคยามยาตรา                                  พระเคราะห์ขัดฤกษ์พาสารพัน
                                    จึงทูลว่าถ้ายกวันพรุ่งนี้                                       จะเสียชัยไพรีเป็นแม้นมั่น
                                    งดอยู่อย่าเสด็จสักเจ็ดวัน                                    ถ้าพ้นนั้นก็เห็นไม่เป็นไร
                                    ขอพระองค์จงกำหนดงดยาตรา                        ฟังคำโหราหาฤกษ์ใหม่
                                    อันการยุทธ์ยิงชิงชัย                                            หนักหน่วงน้ำพระทัยดูให้ดี

    ช่วยถอดความไห้หน่อคร๊าฟฟผม
  27. ขอบคุณ
    ความเห็นนี้

    177
    guest
    ชัยภัทร ดาทอง
    ชัยภัทร ดาทอง 49.230.72.34
    ช่วยถอดความหน้า61-65ให้หน่อยได้ไหมค่ะ ขอเป็นถอดแบบวรรคต่อวรรคได้ไหมค่ะ ช่วยหน่วยน่ะค่ะเศร้าจัง
  28. ขอบคุณ
    ความเห็นนี้

    178
    guest
    ชัยภัทร ดาทอง
    ชัยภัทร ดาทอง 49.230.72.34
    บทละครเรื่องอิเหนาอ่ะค่ะเศร้าจังขอเป็นวันเสาร์ได้ไม่ค่ะช่วยหน่อยน่ะค่ะ
  29. ขอบคุณ
    ความเห็นนี้

    179
    guest
    ชัยภัทร  ดาทอง
    ชัยภัทร ดาทอง 49.230.72.34
    ขอโทษค่ะบอกอีเมลผิดอ่ะตกใจ
  30. ขอบคุณ
    ความเห็นนี้

    เรื่องอิเหนาตอนศึกกะหมังกุหนิงมีต้นไม้ทั้งหมดกี่ต้น ต้นอะไรบ้างคะช่วยตอบหน่อยคะ ขอบคุณล่วงหน้าคะ
  31. ขอบคุณ
    ความเห็นนี้

    เมื่อนั้น พระองค์วงศ์อสัญแดหวา
    จึงตอบว่าอันตัวจรกา มิได้อยู่ดาหาธานี
    เมื่อหลับตามารบให้ผิดเมือง รี้พลตายเปลีองไม่พอที่
    จะรบกันจรกาดังว่านี้ จงล่าเลิกโยธีถอยไป
    แม้นไม่รู้แห่งเมืองจรกา จะช่วยชี้มรรคาบอกให้
    ถ้าขืนตั้งประชิดติดกรุงไกร คงชิงชัยไม่ฟังท่านพาที
    เมตตาว่าน้องเป็นสตรี จะทอดทิ้งมารศรีเสียอย่างไร
    ใช่นางเกิดในปทุมา สุริยวงศ์พงศานั้นหาไม่
    จะมาช่วงชิงกันดังผลไม้ อันจะได้นางไปอย่าสงกา ฯ


    ช่วยแปลใหเหน่อยคับ
    1. เมื่อนั้น พระองค์วงศ์อสัญแดหวา
      จึงตอบว่าอันตัวจรกา มิได้อยู่ดาหาธานี
      เมื่อหลับตามารบให้ผิดเมือง รี้พลตายเปลีองไม่พอที่
      จะรบกันจรกาดังว่านี้ จงล่าเลิกโยธีถอยไป
      แม้นไม่รู้แห่งเมืองจรกา จะช่วยชี้มรรคาบอกให้
      ถ้าขืนตั้งประชิดติดกรุงไกร คงชิงชัยไม่ฟังท่านพาที
      เมตตาว่าน้องเป็นสตรี จะทอดทิ้งมารศรีเสียอย่างไร
      ใช่นางเกิดในปทุมา สุริยวงศ์พงศานั้นหาไม่
      จะมาช่วงชิงกันดังผลไม้ อันจะได้นางไปอย่าสงกา ฯ

      แปลให้หน่อยนะครับ
  32. ขอบคุณ
    ความเห็นนี้

    สี่องค์ชำระสระสนาน สำราญสรรพางค์ผ่องใส
    สุคนธารกลิ่นฟุ้งจรุงใจ ต่างใส่สนับเพลาเชิงงอน
    ภูษายกแย่งครุฑภุชงค์ ฉลององค์ตาดโหมดม่วงอ่อน
    ผ้าทิพย์ขลิบสลับซับซ้อน ปั้นเหน่งค่าพระนครคาดรัด
    ทับทรวงสังวาลประดับเพ็ชร์ น้ำหนักแต่ละเม็ดเจ็ดกะหรัด
    ทองกรมุกดาดวงช่วงชัด ธำมรงค์เนาวรัตน์รจนา
    ทรงใส่ชฎาแก้วแพรวพราย กรรเจียกห้อยพลอยรายซ้ายขวา
    เหน็บกฤชฤทธิไกรแล้วไคลคลา เสด็จไปเกยชาลาหน้าพระลาน
    ๏ ต่างองค์ขึ้นทรงรถมณี ให้คลายคลี่กรีธาทวยหาญ
    ออกตามทิศพิธีโขลนทวาร ล่วงด่านผ่านมาในอารญ
    ๏ รถเอยราชรถแก้ว ทั้งสี่รถพรายแพรวเวหน
    บัลลังก์ลอยคล้อยเคลื่อนมากลางพล งอนระหงธงบนสะบัดปลาย
    สารถีนั่งหน้าถือธนู เทียมอาชาห้าคู่ผันผาย
    เครื่องสูงครบเคียงเรียงราย อภิรุมชุมสายพรายพรรณ
    กองหน้าแต่พื้นถือปืนแดง ม้าแซงช้างเขนสลับคั่น
    กองหลวงกองหลังคั่งกัน ประโคมฆ้องกลองลั่นสนั่นดง
    ทัพหนุนเนื่องแน่นพนาสิน ลูกดินหาบหามตามส่ง
    บ้างลากปืนจินดาจ่ารง สำคัญธงนำหน้าคลาไคล
    ๏ มาถึงแดนเมืองบุหราหงัน เขตต์ขัณฑ์ดาหากรุงใหญ่
    จึงตรัสสั่งเสนาบรรดาไป หมวดกองของใครกำชับกัน
    หยุดไหนให้ตั้งค่ายนอน ทุกสำนักพักผ่อนพลขันธ์
    จะเดินทัพหน้าหลังทั้งนั้น ให้กองพันกองร้อยระวังระไว
    เกลือกศัตรูจะจู่โจมตี ในทางที่จะข้ามแม่น้ำใหญ่
    ถึงช่องแคบช่องเขาแห่งไร อย่าไว้ใจจัดกองออกป้องกัน
    ๏ บัดนั้น เสนาสามนต์คนขยัน
    รับสั่งพระองค์ทรงธรรม์ มาบอกกันกำชับทั้งทัพชัย
    นายกองซ้ายขวาหน้าหลัง คอยระวังมิให้เสียกระบวนได้
    หยุดพลจตุรงค์ลงไว้ ตรวจไตรตามพระบัญชาการ
    ๏ บัดนั้น ฝ่ายพวกกองเกณฑ์ตระเวนด่าน
    นั่งทางอยู่กลางดงดาน คอยเหตุเภทพาลไพรี
    ได้ยินเสียงฟันไม้ในไพรเพรียก ก็ร้อยเรียกพวกเพื่อนออกจากที่
    มาแอบฟังริมฝั่งวารี เสียงช้างม้ามี่อึงไป
    บ้างชวนกันขึ้นบนต้นไม้มอง แลเห็นเป็นกองทัพใหญ่
    หมายประมาณพวกพลสกลไกร ดูไปไม่สิ้นสุดตา
    ต่างคนแจ้งใจในเหตุการณ์ ก็ลนลานลงจากพฤกษา
    ค่อยเล็ดลอดดอดด้อมมองมา ที่ชายดงพงคาป่าชัฎ
    พบคนสองคนด้นตัดไม้ พร้อมกันออกไล่ล้อมสกัด
    รุมจับตัวได้ให้ผูกมัด แล้วพาลัดเลาะป่ามานอกทาง
    ๏ ครั้นถึงเมืองรีบมาหาผู้รั้ง ให้บ่าวคุมคนนั่งอยู่ข้างล่าง
    ขุนด่านคลานขึ้นศาลากลาง กราบพลางทางเรียนเนื้อความไป
    ข้าเลียบด่านพานพบกองทัพ ก็ซุ่มอยู่จู่จับคนได้
    ชาวกะหมังกุหนิงกรุงไกร เห็นจะเป็นศึกใหญ่ยกมา
    ไพร่พลนับแสนแน่นดง ทวนธงแดงดาษไปทั้งป่า
    แต่ทีพบกองทัพกับพารา แม้นว่าเดินลำลองก็สองวัน
    ๏ บัดนั้น ระตูผู้รั้งบุหราหงัน
    ยกกระบัตรปลัดนั่งพร้อมกัน ฟังข่าวคิดพรั่นอยู่ในใจ
    ท่านเจ้าเมืองจึงสั่งบังคับ เอาตัวคนที่จับมาได้
    พะทำมะรงจงถามซักไซ้ ว่าผู้ใดใครมาเป็นแม่ทัพ
    ๏ บัดนั้น พะทำมะรงพร้อมพรั่งนั่งกำกับ
    เอาคนโทษออกมาถามตามบังคับ บ้างสำทับขู่ว่าจะฆ่าตี
    พวกพลเท่าไรใครยกมา เร่งว่าตามจริงจงถ้วนถี่
    จะเป็นศึกเสนาบดี หรือทัพท้าวเจ้าบุรียกมา
    ๏ บัดนั้น สองคนจวนตัวกลัวจะฆ่า
    ยกมือไหว้ใจนึกภาวนา ให้การว่าตามจริงทุกสิ่งอัน

    ช่วยแปลหน่อยคะ^^
    ฮือฮือ
  33. ขอบคุณ
    ความเห็นนี้

    หน้า62-65 ช่วยหน่อยครับ ด่วนนนนนนนนนนนนนนนนน
  34. ขอบคุณ
    ความเห็นนี้

    หน้า 26 เยี่ยม
  35. ขอบคุณ
    ความเห็นนี้

    ช่วยแปลหน้า43-49ให้หน่อย ตอน ดะหมังกุเรปันเฝ้าถวายสารท้าวหมันหยาและอิเหนา ขอร้องๆเศร้าจัง
  36. ขอบคุณ
    ความเห็นนี้

    ช่วยแปลหน้า 24 ให้หน่อยสิค่ะเศร้าจัง
  37. ขอบคุณ
    ความเห็นนี้

    ช่วยถอดคำประพันธ์ให้หน่อยนะคร่า เรื่องอิเหนา ตอนศึกกะหมังกุหนิง หน้า 65 ช่วยหน่อยคร้า ของขวัญ
ซ่อน

แสดงความคิดเห็น