อิเหนา ศึกกะหมังกุหนิง || ถอดคำประพันธ์

ความคิดเห็น

6

ติดตามกระทู้

0

แชร์กระทู้นี้
จำนวนแชร์
0

กระทู้ที่เปิดอ่านล่าสุด

บทความที่ถูกแชร์เยอะที่สุด

คือกำลังเรียนเรื่องอิเหนาตอนศึกกะหมังกุหนิงอ่าค่ะ
คุณครูให้นำเสนองานเรื่องนี้น่ะค่ะ  แล้วคือยังไม่ค่อยเข้าใจเลยว่าเรื่องเป็นยังไงบ้าง
เลยอยากถามว่าช่วงคำประพันธ์ข้างล่างนี้ เรื่องราวมันเป็นไงคะ 
มันจะเป็นประโยชน์อย่างมากเลยค่ะ รบกวนด้วยนะคะ 
ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ :)


 เมื่อนั้น โฉมยงองค์ระเด่นจินตะหรา
ได้ฟังพระราชบัญชา กัลยานอบนบอภิวันท์
แล้วทูลว่าพระองค์อย่าสงสัย น้องมิได้รังเกียจเดียดฉันท์
จะรักใคร่ในสองนางนั้น เหมือนพี่น้องร่วมครรภ์กันมา
ว่าพลางนางเปลื้องสไบทรง ถวายองค์ทรงเดชพระเชษฐา
เกลือกจะลืมคำมั่นสัญญา ได้เห็นผ้าเป็นเพื่อนเตือนฤาทัย
๏ เมื่อนั้น ระเด่นมนตรีศรีใส
เห็นนางค่อยสร่างโศกาลัย ภูวไนยตรัสบอกบังอร
บัดนี้พี่จะขออำลา ไปสั่งสอนสุดาดวงสมร
ว่าพลางผันผายกรายกร บทจรไปห้องสองนารี
๏ เสด็จนั่งบัลลังก์รัตน์รจนา แล้วตรัสบอกมาหยารัศมี
ทั้งนางสะการะวาตี ตามในสารศรีซึ่งมีมา
พรุ่งนี้พี่จะลาเจ้าไป ชิงชัยไพรีถึงดาหา
ค่อยอยู่เถิดนวลน้องสองสุดา อุสส่าห์อุปถัมภ์บำรุงกัน
จะผิดชอบสิ่งไรให้ปรองดอง มิควรข้องเคืองขุ่นอย่าหุนหัน
เจ้าก็ร่วมสุริย์วงศ์พงศ์พันธุ์ ถนอมน้ำใจกันไว้ให้ดี
จงอดออมถ่อมคำจำนรรจา ฝากตัวจินตะหรามารศรี
โฉมเฉลาอย่าเศร้าโศกี พอศึกเสร็จแล้วพี่จะกลับมา
๏ เมื่อนั้น สองนางแน่งน้อยเสน่หา
ได้ฟังดังจะม้วยชีวา กัลยาครวญคร่ำรำพรรณ
โอ้อนิจจานะอกเอ๋ย กะไรเลยไม่วายที่โศกศัลย์
จากบิดามารดามานั้น ก็โศกาจาบัลย์พันทวี
ได้พึ่งบาทบงสุ์พระทรงเดช ดังฉัตรแก้วกั้นเกศเกศี
หรือจะซ้ำจำจากพระภูมี ครั้งนี้จะบ่ายหน้าไปหาใคร
จะกินแต่น้ำตาต่างอาหาร ทนทุกข์ทรมานหม่นไหม้
ชะรอยเวรากรรมทำไว้ จึงจำให้ได้ความเวทนา
โอ้แต่นี้นับจะลับเนตร แสนเทวษเศร้าสร้อยละห้อยหา
ร่ำพลางบังอราค่อนอุรา กอดบาทภัสดาเข้าโศกี
๏ เมื่อนั้น ระเด่นมนตรีเรืองศรี
เห็นสองสุดานารี โศกีกอดบาทไม่คลาดคลาย
พระจุมพิตชิดชมเชยปราง โลมลูบปฤษฎางคนางโฉมฉาย
เช็ดชลนาพลางทางภิปราย เจ้าสายสุดที่รักจงหักใจ
จำเป็นจำร้างห่างห้อง กรรมของเราแล้วจะทำไฉน
พี่นี้มิใคร่จะจากไป แต่จนใจด้วยกิจการณรงค์
๏ เมื่อนั้น สองนางแน่งน้อยนวลหงศ์
ฟังถ้อยค่อยคลายกำสรดทรง โฉมลงทูลฝากน้องรัก
อันสังคามาระตากุมาร ไม่ชำนาญการรบหาญหัก
ทั้งความคิดติดจะเยาว์เบานัก พระทรงศักดิ์จงได้เมตตา
เกลือกจะประมาทในราชกิจ ถ้าพลั้งผิดพระจะลงโทษา
จงโปรดปรานขอประทานชีวา เหมือนเห็นแก่ข้าทั้งสองนี้
๏ เมื่อนั้น พระผู้วงศ์เทวาในราศี
ฟังนางพลางกล่าววาที แก้วพี่อย่าประหวั่นพรั่นใจ
อันองค์พระน้องของเจ้า พี่รักเท่าดวงตาก็ว่าได้
ถึงผิดพลั้งจะสั่งสอนไป จะเอาไว้เป็นเพื่อนชีวี
ว่าพลางทางถอดธำมรงค์ ให้โฉมยงมาหยารัศมี
ทรงเปลื้องซ่าโบ๊ะของภูมี ให้สะการะวาตีกัลยา
แล้ว่าซ่าโบ๊ะกับธำมรงค์ สองอนงค์เอาไว้ดูต่างหน้า
พอระงับดับความโศกา ให้คลายทุกข์ถวิลหาอาวรณ์


PS.  แต่ละวันมันทำให้เรากลัว เพราะเราไม่รู้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง

แก้ไขครั้งล่าสุดเมื่อ : วันที่ 15 พฤศจิกายน 2555 เวลา 00:23 น.

อยากเป็นคนแรกที่โหวตมั๊ยล่ะ... โหวตเลย!

  • โอ้โหเด็ด

  • น่ารักสุดๆ

  • หรูเริด

  • ตลกอ่ะ

  • เครียด

  • สู้ๆ สู้ตาย

  • ช็อค

  • โกรธ

  • ล้มโต๊ะ


0 โหวต จากทั้งหมด 0 โหวตเลือก

ความคิดเห็น

6

ติดตามกระทู้

0

แชร์กระทู้นี้
จำนวนแชร์
0
ซ่อน

ความคิดเห็นทั้งหมด

1

ความคิดเห็นที่ 1 - ความคิดเห็นล่าสุด

  1. ขอบคุณ
    ความเห็นนี้

    เออผมก็งงอะ 55
  2. ขอบคุณ
    ความเห็นนี้

    http://www.trueplookpanya.com/true/knowledge_detail.php?mul_content_id=2212
  3. ขอบคุณ
    ความเห็นนี้

    เราก็โดนเหมือนกัน 5555
    PS.  £สิ่งที่ทำอาจไม่ใช่สิ่งเดียวกันกับสิ่งที่คิด#
  4. ขอบคุณ
    ความเห็นนี้

    ๏ บัดนั้น  ประสันตาแสนกลคนขยัน  
    ทำตกใจทูลองค์พระทรงธรรม์  ข้าสำคัญมั่นคงอยู่ดงนี้  
    ด้วยช้างบาทย่างทีสะเทิน  เดินเกินตำบลมาพ้นที่  
    เขาว่าดงหน้าก็ยังมี  จึงจะชี้ทูลเชิญให้ทัศนา  

    ๏ เมื่อนั้น  พระโฉมยงวงศ์อสัญแดหวา  
    ยิ้มพลางทางตอบวาจา  ปดเล่นต่อหน้าไม่อายใจ  
    ครั้นซักไซ้ไล่หาความจริง  ยังกลอกกลิ้งกลับลวงไปใหม่  
    ชอบผลักให้พลัดตกลงไป  คนอะไรเช่นนี้ก็ยังมี  

    ๏ แรมร้อนผ่อนพักมาหลายวัน  ถึงทางร่วมกุเรปันกรุงศรี  
    พบทัพกะหรัดติปาตี  ภูมีให้หยุดโยธา  

    ช่วยแปลหน่อยค่ะหมดความสามารถแล้วT^T
  5. ขอบคุณ
    ความเห็นนี้


    ไหนค่ะคำแปล
  6. ขอบคุณ
    ความเห็นนี้

    ๏ เมื่อนั้น สองนางแน่งน้อยเสน่หา
    ได้ฟังดังจะม้วยชีวา กัลยาครวญคร่ำรำพรรณ
    โอ้อนิจจานะอกเอ๋ย กะไรเลยไม่วายที่โศกศัลย์
    จากบิดามารดามานั้น ก็โศกาจาบัลย์พันทวี
    ได้พึ่งบาทบงสุ์พระทรงเดช ดังฉัตรแก้วกั้นเกศเกศี
    หรือจะซ้ำจำจากพระภูมี ครั้งนี้จะบ่ายหน้าไปหาใคร
    จะกินแต่น้ำตาต่างอาหาร ทนทุกข์ทรมานหม่นไหม้
    ชะรอยเวรากรรมทำไว้ จึงจำให้ได้ความเวทนา
    โอ้แต่นี้นับจะลับเนตร แสนเทวษเศร้าสร้อยละห้อยหา
    ร่ำพลางบังอราค่อนอุรา กอดบาทภัสดาเข้าโศกี
    ๏ เมื่อนั้น ระเด่นมนตรีเรืองศรี
    เห็นสองสุดานารี โศกีกอดบาทไม่คลาดคลาย
    พระจุมพิตชิดชมเชยปราง โลมลูบปฤษฎางคนางโฉมฉาย
    เช็ดชลนาพลางทางภิปราย เจ้าสายสุดที่รักจงหักใจ
    จำเป็นจำร้างห่างห้อง กรรมของเราแล้วจะทำไฉน
    พี่นี้มิใคร่จะจากไป แต่จนใจด้วยกิจการณรงค์
    ๏ เมื่อนั้น สองนางแน่งน้อยนวลหงศ์
    ฟังถ้อยค่อยคลายกำสรดทรง โฉมลงทูลฝากน้องรัก
    อันสังคามาระตากุมาร ไม่ชำนาญการรบหาญหัก
    ทั้งความคิดติดจะเยาว์เบานัก พระทรงศักดิ์จงได้เมตตา
    เกลือกจะประมาทในราชกิจ ถ้าพลั้งผิดพระจะลงโทษา
    จงโปรดปรานขอประทานชีวา เหมือนเห็นแก่ข้าทั้งสองนี้
    ๏ เมื่อนั้น พระผู้วงศ์เทวาในราศี
    ฟังนางพลางกล่าววาที แก้วพี่อย่าประหวั่นพรั่นใจ
    อันองค์พระน้องของเจ้า พี่รักเท่าดวงตาก็ว่าได้
    ถึงผิดพลั้งจะสั่งสอนไป จะเอาไว้เป็นเพื่อนชีวี
    ว่าพลางทางถอดธำมรงค์ ให้โฉมยงมาหยารัศมี
    ทรงเปลื้องซ่าโบ๊ะของภูมี ให้สะการะวาตีกัลยา
    แล้ว่าซ่าโบ๊ะกับธำมรงค์ สองอนงค์เอาไว้ดูต่างหน้า
    พอระงับดับความโศกา ให้คลายทุกข์ถวิลหาอาวรณ์
    ช่วยแปลให้หน่อย ค่ะ ส่งพรุ่งนี้แล้ว ค่ะ
ซ่อน

แสดงความคิดเห็น

refer: