เรื่องน่าเศร้าของ...นางแบบผิวสี

บทความโดย พี่เหมี่ยว จากคอลัมน์ Lifestyle > ปิด เว็บไซต์เด็กดีดอทคอม

สำหรับสาวๆที่รักและหลงใหลในเสน่ห์ของแฟชั่น “นางแบบ”  คงจะเป็นอีกอาชีพหนึ่งที่สาวๆใฝ่ฝัน แน่ล่ะ การที่เราได้ขึ้นไปเดินสวมเสื้อผ้าล้ำสมัยเฉิดฉายอยู่บนแคตวอล์ก ท่ามกลางแสงแสงแฟลชแสงไฟ มันแสนจะเป็นอาชีพที่เลิศหรูอลังการมีความสุขอะไรขนาดนี้               “แต่จะมีใครรู้บางว่า  สำหรับนางแบบผิวสีแล้วกว่าที่จะได้ขึ้นมาอยู่บนแคตวอล์คในระดับแนวหน้านั้นเป็นเรื่องที่ยากแสนยากเหลือเกิน”               ลองดูอย่างนางแบบผิวสีที่ติดอันท็อปซูเปอร์โมเดล “นาโอมิ แคมพ์เบลล์” สิคะ ... เธอคนนี้ได้ชื่อว่า ทำเงินได้มากเป็นอันดับต้นๆ ของวงการ เป็นนางแบบผิวสีคนแรกที่ขึ้นปกนิตยสาร Time รวมถึง Vogue ของอังกฤษและฝรั่งเศส แถมยังดอดไปร้องเพลง "La, La, La Love Song" ขึ้นอันดับหนึ่งในญี่ปุ่น,ไปร่วมเล่นมิวสิกวิดีโอของ Michael Jackson ในเพลง "In The Closet", เล่นหนังของ Spike Lee ผู้กำกับผิวสีคนดัง ในเรื่อง Girl 6      ว่ากันว่า ก่อนที่นาโอมิจะก้าวขึ้นมาถึงจุดที่ทั่วโลกรู้จักนี้ไม่ง่ายดายนัก หรือแม้แต่ปัจจุบันเอง เธอก็ยังรับไม่ได้เหมือนกันกับความเป็นจริงของวงการแฟชั่นที่ยังมีการเหยียดผิวอยู่ไม่น้อย      คิดดูนะคะ โลกเราผ่านพ้นยุคแห่งการแบ่งแยกชาติพันธุ์ผิวสีมานานโข แต่จนแล้วจนรอด โมเดลสาวผิวเข้มทั้งหลายมักจะถูกปฏิเสธจากเอเยนซี่ยักษ์ใหญ่อยู่เสมอ... เอาเป็นว่า คลื่นใต้น้ำของเรื่องนี้ยังมีอยู่ตลอด จน "นาโอมิ" เคยนอตหลุดกรี๊ดใส่นิตยสาร Vogue ฉบับตีพิมพ์ในอังกฤษ ที่กีดกันนางแบบผิวดำให้มีโอกาสขึ้นปกน้อยกว่าคนผิวขาว        แม้นาโอมิจะเป็นซูเปอร์โมเดลที่เป็นติดลมบนไปแล้ว แต่เธอรู้สึกเห็นใจนางแบบผิวสีรุ่นน้องที่หมดโอกาสแจ้งเกิดในวงการแคตวอล์ก เพียงเพราะบรรดาเอเยนซี่ทั้งหลายมองแค่รูปลักษณ์ภายนอกของพวกเธอ โดยไม่ดูถึงความสามารถที่แสดงออกมา ก่อนจะบอกปัดไม่ยอมให้ถ่ายแบบขึ้นปก โดยเฉพาะนิตยสาร Vogue ที่โดนเธอเล่นงานจนเละนั่นแหละ      "นางแบบผิวสีมักถูกปฏิเสธจากบริษัทเอเยนซี่ชั้นนำอยู่เสมอ มันน่าเศร้าใจที่คนเราไม่ปลื้มความสวยของคนผิวดำ แม้กระทั่งตัวฉันเองยังได้รับการปฏิบัติอย่างไม่ยุติธรรมในประเทศบ้านเกิดฉันเองอย่างอังกฤษ"      ขนาดในปัจจุบัน นาโอมิยังเคยบ่นน้อยใจเลยว่า อุตสาหกรรมแฟชั่นในตอนนี้มีการเหยียดผิวมากกว่าที่เคย ตัวเธอเองก็ประสบปัญหาขาดแคลนงานเดินแบบและถ่ายปกนิตยสาร      คำพูดที่เธอให้สัมภาษณ์ไว้กับหนังสือพิมพ์ลอนดอนเปเปอร์นั้นแสดงเห็นเลยว่า วงการนี้คลื่นใต้น้ำของการเหยียดผิวยังคงมีแรงกระเพื่อมอยู่ไม่น้อย      "ผู้หญิงผิวสีไม่ได้อยู่ในกระแสนิยม นั่นคือสิ่งที่เป็น น่าเสียดายที่คนไม่ได้ชื่นชอบสาวผิวสีได้ตลอด ในบางทีนางแบบผิวสีถูกทำเหมือนเป็นจ็อบไซด์ไลน์ของพวกเอเยนซี่นางแบบ"      โซเฟีย ไวต์ ผู้จัดหานางแบบในวงการคนหนึ่ง ออกมายอมรับว่า หานางแบบผิวสีที่จะมายืนแถวหน้าบนแคตวอล์กหรือในวงการยากเต็มที แต่พวกเขาไม่คิดว่านี่เป็นความร้ายแรงของการเหยียดผิว เพียงแต่ไม่เคยมีใครขึ้นมาจุดประเด็นหรือต่อสู้เรียกร้องความเท่าเทียมของคนผิวสีเท่านั้น      "มันอาจจะเป็นเพราะเจ้าของเสื้อผ้าหรือสินค้ารู้สึกว่าทำไมต้องมาเสี่ยงกับการที่ให้คนดำ หรือคนผิวเหลืองเป็นพรีเซ็นเตอร์ ในขณะที่เลือกคนขาวแล้วทุกอย่างราบรื่น และพวกเขาก็คงคิดว่า ไม่มีใครอยากจะซื้อเสื้อผ้าที่นางแบบผิวดำใส่เท่าไรนัก"      แต่ถึงอย่างไรก็ยังมีดีไซเนอร์ที่นางแบบผิวสีเขารักและเทิดทูน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง อีฟ แซงค์ ลอรองท์, จิอานนี่ เวอร์ซาเช่  ที่ใช้นางแบบทั้งผิวขาว ดำ จีน หรือลูกครึ่งเสมอ      ยิ่ง อีฟ แซงค์ ลอรองท์ เขาคนนี้ได้ชื่อว่าเป็นนักปฏิวัติวงการแฟชั่น โดยสิ่งที่ทำให้เขาโด่งดังก็คือ เขาทําลายปราการเหยียดผิวในธุรกิจแฟชั่น ด้วยการริเริ่มให้นางแบบผิวดําเดินแฟชั่นโชว์ ทำให้นางแบบผิวดำและนางแบบผิวสีต่างๆ ได้มีโอกาสแจ้งเกิดบนเวทีแฟชั่นระดับโลก จากเดิมที่จำกัดเฉพาะคนขาวเท่านั้น !        อย่าแปลกใจหาก อีฟ แซงค์ ลอรองท์ จะกลายเป็นดีไซเนอร์ที่นางแบบผิวสีนึกถึง และอยากให้วันเวลาเหล่านั้นกลับคืนมา รวมถึงนาโอมิเองก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน      เธอยังเคยบอกเอาไว้อีกว่า "ฉันไม่อยากจะเลิกอาชีพนางแบบจนกว่าฉันจะค้นพบนางแบบผิวดำที่จะมีชื่อเสียง และได้รับการจดจำจากสื่อระดับโลก"      ความคิดของเธอดูเหมือนจะไม่ได้หยุดเพียงแค่นี้ เพราะข่าวว่าเธอวางแผนตั้งบริษัทเอเยนซี่ในเคนยา เพื่อการนี้โดยเฉพาะด้วย      แหม!!! หนูไม่ได้ตั้งใจดำ หนูไม่ได้ตั้งใจด๊ำ ... ของอย่างงี้พี่เหมี่ยวว่าคงไม่ได้วัดกันที่สีผิวหรอกค่ะ พี่เหมี่ยวว่ามันอยู่ที่ความสามารถมากกว่า ใครจะเจ๋งไม่เจ๋งมันต้องวัดกันที่ฝีมืสิคะ ...     พี่เหมี่ยวขอขอบคุณ : ข้อมูลจาก D-Life ค่ะ

บทความโดย พี่เหมี่ยว จากคอลัมน์ Lifestyle > ปิด เว็บไซต์เด็กดีดอทคอม