ถึงโดนไล่ออกจากบ้าน แต่เด็กไทยก็สู้ตาย !!

                         และแล้วคอลัมน์เล่าประสบการณ์โฮสท์แฟมิลี่ เอ๊ย เล่าประสบการณ์เด็กนอก พี่เป้ ก็ยังมีเรื่องราวสนุกๆ ของชีวิตในเมืองนอกของเพื่อนๆ ชาว Dek-D.com มาฝากกันเหมือนเดิม และแน่นอนว่าสัปดาห์นี้ก็เป็นเรื่องโฮสท์แฟมิลี่เช่นเคย อิอิ แต่วันนี้อาจจะค่อนข้างเป็นเรื่องที่หนักนิดนึง ยังไงลองไปอ่านกันเลยดีกว่า

แนะนำตัวกันก่อน

                  สวัสดีครับ เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ป้าๆ ลุงๆ พอแล้วว!! - - วราพงษ์ จึงเจริญพาณิชย์ ผมเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนโครงการ AFS ระยะ 10 เดือน เยอรมันรุ่นที่ 47 ครับ วันนี้ก็ขอมาแบ่งปันประสบการณ์ เรื่อง "โฮสท์แฟมิลี่" ครับ  บุคลิกของผมนั้นเป็นคนขี้อาย เงียบ มีโลกส่วนตัวสูง แต่ถ้าสนิทกับใครแล้วจริงๆ จะคุยเฮฮา ปาร์ตี้ สนุกสนาน ซึ่งตรงข้ามกับโฮสท์แฟมิลี่ของผมเลยครับ...........ผมนั้นอยู่ทางใต้ของเยอรมัน ในแคว้นบาเยริน (บาวาเรีย) เมืองที่ผมอยู่นั้นเป็นเมืองเล็ก ที่มีคนอยู่ประมาณ 2000-3000 คน ซึ่งเมืองเล็กนั้นก็จะมีกิจกรรมตามประเพณีอยู่บ่อยๆ ครอบครัวของผมนั้นประกอบด้วย พ่อ แม่ พี่ชาย แล้วน้องชาย ซึ่งแต่ละคนก็มีข้อดีเฉพาะตัวเลยทุกคนเลยเชียว

วันที่เจอโฮสท์แฟมิลี่วันแรก  

โฮสท์แฟมิลี่ที่รัก ??

               โฮสท์พ่อเป็นคนอารมณ์แปรปรวนง่าย ฉุนเฉียว รุนแรง ส่วนโฮสท์แม่ก็เจ้าระเบียบ จู้จี้ขี้บ่นเป็นที่สุด แค่มีฝุ่นอยู่บนพื้นในห้องแค่จุดเดียว วาจาสิทธิ์ลั่นบ้าน ส่วนโฮสท์พี่ชาย เฮ้อ!!~* ไม่เคยสนใจอะไรสักอย่าง วันๆ นั่งเล่นแต่เกม ขี้บ่น เหมือนเอาพ่อกับแม่มาผสมกัน จู้จี้ขี้บ่น  ส่วนน้องชายคนนี้ไม่ไหวแล้ววว สูบบุหรี่ กินเหล้า ผู้หญิง สิ่งเสพติด ผมเลยไม่อยากจะยุ่งด้วยคนนี้

                 เอาล่ะเข้าประเด็นกันได้แล้ว (นอกเรื่องนาน) ผมเป็นคนที่ไม่ชอบหาเรื่องใคร แล้วก็ไม่อยากให้ใครมาหาเรื่องด้วย เรามาอย่างสันติ ซึ่งระยะ 10 เดือนที่ผมอยู่ในเยอรมัน ช่วงเวลาที่ดีที่สุดของผมคือ 2 อาทิตย์ก่อนกลับประเทศไทย ผมได้ออกจากบ้านโฮสท์ ผมจะเล่าปัญหาให้ฟังว่าเกิดอะไรขึ้นกับผมและครอบครัวอุปถัมภ์ของผม

                 เมื่อผมมาอยู่ด้วยอาทิตย์แรก โฮสท์ผมทำตัวเหมือนเป็นโปรโมชั่น วันแรกที่มารับที่สถานีรถไฟ เค้าถามว่า "หิวยัง ไป ปะ ไปกินข้าวกันนะ" แล้วเธอชอบกินอาหารประเภทไหนล่ะ จีน อิตาลี เยอรมัน ผมก็ตอบว่า อะไรก็ได้ครับ ^^ ประสาคนไทยไม่เรื่องมาก อาทิตย์ต่อมาโฮสท์ก็จัดปาร์ตี้ให้เรา ว้าววว!! ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีใครจัดปาร์ตี้ให้เราเลย อาหารก็อร่อย ภายใน 2 อาทิตย์แรก ผมคิดว่าเค้าเป็นโฮสท์ที่ดีที่สุดของผมเลย

ปัญหาเริ่มคืบคลาน

                 เดือนที่ 2-4 เมื่อผมได้เข้าโรงเรียน ผมต้องเริ่มพูดภาษาเยอรมัน แต่ความจำผมไม่เก่งมากนัก โฮสท์เลยกลัวว่าผมจะพูดภาษาเยอรมันไม่ได้ เลยเอาแบบฝึกหัดเยอรมันมาให้ทำ ผมก็ตอบได้บ้างไม่ได้บ้าง โฮสท์ให้คำศัพท์มาเรื่อยๆ ศัพท์วันละ 20-30 คำ และต้องทวนของเก่าให้ได้ด้วย ผก็คิดว่าดีนะที่เขาเอาใจใส่เราจัง แต่ทว่า… อย่างที่ข้างต้นกล่าวไว้ว่า โฮสท์พ่อมีนิสัยวู่วามใจร้อน พอผมท่องคำศัพท์ไม่ได้ โฮสท์พ่อเลยถลึงตา ทุบโต๊ะ ชี้หน้าด่า แล้วบอกว่า ศัพท์แค่นี้ทำไมท่องไม่ได้ ขนาดเด็ก ป.3 ยังท่องได้เลย (อ้าวว!! ผมเป็นคนไทยนะ ไม่ใช่คนเยอรมัน) ให้มันมาตอบสิว่า "กุญชร" แปลว่าอะไร คนต่างชาติจะรู้เหรอ??? แล้วคำศัพท์ที่ให้นั้น โอ้โหววว ใช้ได้ในชีวิตประจำวันไม่ได้เลย เช่น การคำนับต่อพระราชา หรือว่า ท่อนวรรคของกลอนเยอรมัน จะให้ท่องเพื่อ?? แต่ท้ายสุดผมบอกว่าพอเหอะ มันเสียเวลา

                  เดือนที่ 5-6 ทุกอย่างเริ่มลงตัวยกเว้นเรื่องโฮสท์ก็ยังคงเหมือนเดิม ตั้งแต่มาเยอรมันผมยังไม่เคยเที่ยวเองเลยสักครั้ง ผมเลยขอโฮสท์ไปเที่ยวแค่มิวนิค  เขาก็ถามว่าไปกับใคร ผมบอกว่าไปคนเดียว โดนวาจาสิทธิ์ลั่นบ้านอีกแล้ว โดนด่าเละ บอกว่าภาษาคุณยังไม่แข็งแรง มิวนิคเป็นเมืองใหญ่ถ้าคุณหลงไปจะทำยังไง หากคุณเป็นอะไรไปใครจะรับผิดชอบ

ปัญหามากขึ้นเรื่อยๆ

                  เดือนที่ 6-7 ผมขอโฮสท์ว่าผมจะไปเที่ยว Berlin (เมืองหลวงประเทศเยอรมัน) ถ้าโฮสท์ปฏิเสธอีกผมคงไม่อยู่เฉยแน่ๆ ลองคิดดูว่าถ้าคุณเป็นชาวต่างชาติและคุณอยู่สกลนคร แล้วคุณไม่ได้ไปกรุงเทพฯ คุณจะรู้สึกยังไง อารมณ์ตอนนั้นขึ้นอย่างแรง แต่พอดีเขาอนุญาต ก็เลยไปได้ หลังจากผมเที่ยว Berlin เสร็จแล้ว ผมก็ไปต่อที่ปร๊าก สาธารณรัฐเชค ซึ่งแน่นอนว่ามันผิดกฎของ AFS แต่ช่วยไม่ได้เพราะเกิดมาจากความหมั่นไส้โฮสท์ส่วนบุคคล (น้องๆ ที่จะไปต่างประเทศอย่าเลียนแบบนะ) มันเสี่ยง!!

                  เดือน 8-9 ตอนนี้รู้สึกอคติอย่างรุนแรง แต่ เด็กไทยสู้ตายครับ!! ณ ตอนนั้น ผมเหมือนคนโรคจิตเข้าบ้านไม่ได้ เพราะกลัวว่าถ้าเจอโฮสท์ต้องทะเลาะกันอีกแน่ๆ เลย  2 เดือนนี้ทำให้ผมฟิวส์ขาดอยู่บ่อยๆ ปัญหารุมเร้า โฮสท์แม่เข้ามารื้อของ รื้อเสื้อผ้าในตู้ ทำลายข้าวของ และที่แสบกว่านั้น เอาขยะและเสื้อผ้าเทกองรวมกันบนเตียง!! ผมเลยไม่อยากอยู่ในบ้าน เลยออกไปอาศัยเพื่อนบ้านอยู่บ่อยๆ

ถึงโดนไล่ออกจากบ้าน แต่เด็กไทยก็สู้ตาย !!

                   ชีวิตเมืองนอกนั้นก็มีความสุขและความทุกข์ เหมือนผมที่มีความสุขทุกอย่างไม่ว่า เพื่อน โรงเรียน อาจารย์ แต่สุดท้ายก็ตกม้าตายคนที่ใกล้ตัวมากที่สุดคือโฮสท์แฟมิลี่ ก็อยากจะเตือนน้องๆ ที่ไปเมืองนอกนะครับว่า ถ้าอยู่ไม่ได้จริงๆ ปรับตัวไม่ไหวจริงๆ แล้ว อย่าทนครับ สุขภาพจิตเสียหมด และการเปลี่ยนแปลงบางอย่างจะมีผลลัพธ์อย่างไม่คาดฝันเลยทีเดียว เหมือนผมที่อยู่กับผู้ดูแล 2 อาทิตย์สุดท้าย ^^

                   จากที่ พี่เป้ อ่านเรื่องของน้องๆ มาหลายเรื่อง ทำให้รู้ว่า เรียนเมืองนอกใครว่าสบาย ! เพราะหลายคนคงจะต้องอึดอัดหรือมีเรื่องให้ลำบากใจอยู่เสมอโดยเฉพาะกับโฮสท์แฟมิลี่  ดังนั้นใครทนได้ก็ทน ใครทนไม่ไหวก็ต้องตัดสินใจให้เด็ดขาดไปเลย ! ส่วนใครมีเรื่องประสบการณ์เด็กนอกและอยากแบ่งปันให้เพื่อนๆ ได้อ่านกัน ก็ส่งมาให้ พี่เป้ ได้เลยที่ pay@dek-d.com เลยค่ะ เดี๋ยวจัดมาลงให้แน่นอน