|
สวัสดีค่ะน้องๆ ชาว Dek-D.com .... เป็นยังไงกันบ้างผล AFS ใครที่สอบติด พี่เป้ ต้องขอแสดงความยินดีด้วยกับตำแหน่ง AFS#51 นะคะ ส่วนใครไม่ติดก็ไม่ต้องเสียใจไป เพราะยังมีโครงการอื่นๆ อีกเยอะมากๆๆ ที่มีให้ได้สอบกัน ^^ สำหรับประสบการณ์เด็กนอกวันนี้ พี่เป้ มาพร้อมกับรุ่นพี่ AFS รุ่น 48 ที่ไปแลกเปลี่ยนที่ประเทศเยอรมันและพร้อมจะเล่าเรื่องสนุกๆ ให้น้องได้ฟังแล้ว !
สวัสดีจ้ะเพื่อนๆ เราชื่อวรางค์สุข วิทยาปัญญานนท์ ชื่อเล่นว่า "วิก" ตอนนี้อยู่ปี 1 คณะรัฐศาสตร์ ภาควิชาการปกครอง จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เราไปแลกเปลี่ยนกับ AFS ที่ประเทศเยอรมนี (NH) รุ่นที่ 48 มาจ้า ที่เราคิดอยากไปแลกเปลี่ยนก็เพราะว่าตอนม.ปลายเราเรียนวิทย์-คณิต แต่ทักษะวิชาวิทย์ๆ เข้าขั้นแย่ทีเดียว 555 แล้วภาษาอังกฤษเราค่อนข้างโอเคเลยคิดหาทางรอดโดยการหาภาษาที่ 3 จากการไปแลกเปลี่ยนนี่แหละ แต่สิ่งที่ได้กลับมามันมีมากกว่าภาษามากมายนัก^^
เราอยู่ที่เมือง Cuxhaven เป็นเมืองท่าเล็กๆ ติดทะเลเหนือ ในรัฐ Lower Saxony ไปถึงตอนแรกเหมือนฝันเลยล่ะ โฮสท์มีช่อดอกไม้ ตุ๊กตาหมีมาให้ ถึงบ้านแล้วอย่างตระการตา บ้านสวยมาก ในห้องนอนมีเปียโนด้วยอะ *0* สำหรับสมาชิกในบ้านมีพ่อ มีแม่ มีน้องชายคนนึง น้องสาว 2 คน บ้านนี้ซื้อของอะไรให้เราเยอะไปหมด รองเท้าบู้ท เสื้อโค้ต กางเกงวอร์ม รองเท้าพละ ค่ารถไฟ ค่าทัศนศึกษาก็ออกให้ โฮสท์พ่อแม่ก็ใจดีสุดๆ แต่ปัญหามันมีอยู่ที่การสื่อสาร เราเองก่อนไปพูดเยอรมันไม่ได้เลย เรียนไปแค่คอร์สเดียว แล้วโฮสท์เราทั้งบ้านมีแต่โฮสท์พ่อที่พูดอังกฤษได้จริงๆ ซึ่งเขาทำงานที่เบอร์ลิน กลับบ้านแค่เสาร์อาทิตย์ ฝ่ายโฮสท์แม่พูดไม่ได้เลย แต่เขาก็พยายามจะคุยนะ น้องชายกับน้องสาวคนโตก็พอพูดได้แต่ออกแนวถามคำตอบคำ บางทีก็เกี่ยงกันเองให้บอกเรื่องบางอย่างกับเรา เกี่ยงกันตรงหน้าเราเนี่ยล่ะ T^T
อาหารเช้าคนเยอรมัน มื้อเช้ากินขนมปังกับเนย ชีส แยม แฮม เนื้อสัตว์สารพัด นูเทลล่านี่ฮิตมาก ตอนเช้าวันอาทิตย์จะมีไข่คน ไข่ต้ม มื้อเที่ยงจะเป็นอาหารร้อน เนื้อสัตว์เน้นๆ ไส้กรอก มันฝรั่ง ผักสลัด ส่วนไส้กรอกนี่กินกันบ่อยจริง เราชอบมาก แต่ของไทยบางยี่ห้อก็อร่อยกว่าก็มีนะ แล้วที่เหลือเชื่อคือคนเยอรมันส่วนใหญ่ไม่รู้จักไส้กรอกชีสอะ ไม่น่าเชื่อเลยเนอะ 5555 เราเคยเห็นในซูเปอร์มาเก็ตครั้งเดียว ไม่ได้ซื้อ แล้วหาไม่เจออีกเลย ถามคนเยอรมันกี่คนก็ไม่รู้จัก
โรงเรียนที่เราไปเรียนชื่อ Niedersächsisches Internatsgymnasium เราไปเรียนเกรด 9 ห้องเดียวกับน้องชายและน้องสาวคนโต โฮสท์พ่อแม่คิดว่าน้องๆ จะได้ช่วยเรา แต่ถึงเวลาจริงๆ แล้วเขาแทบไม่สนใจเราเลย เวลาเดินก็ไม่เหลียวหลังกลับมา มีครั้งนึงวิชาฟิสิกส์ เขาไปทัศนศึกษากันข้างนอก เราก็ไม่รู้เพราะฟังเยอรมันไม่ออก พอถึงคาบทุกคนก็แตกตื่นกระจายออกจากห้อง เราก็งง จะเดินตามใครก็ตามไม่ทัน ไปที่ห้องที่เขาเคยเรียนก็ไม่มีใคร สักพักก็มีคนมาบอกให้ไปที่รสบัส ถึงได้รู้ว่าเขาขึ้นรถกันไปหมดแล้ว เหลือรอเราคนเดียว โฮสท์น้องสาวก็ลงมาจากรถ ทำหน้ารู้สึกผิด เราก็พยายามคิดว่าน้องเขายังเด็ก (อายุ 14) ถึงจะดูโต แต่ความคิดเขาก็ยังเด็กอยู่ ส่วนเพื่อนคนอื่นๆ ในห้องก็ยิ้มให้แต่ไม่คุยด้วย ไม่ก็เข้ามาช่วยๆ แล้วก็เดินไป เวลาเค้าคุยกัน เราก็อยู่นอกวง เราไม่สนิทกับใครในนั้นสักคนเลยไม่กล้าแทรกเข้าไปในวงน่ะ เศร้าจริงจัง มีครั้งนึงได้ไปล่องเรือที่เนเธอร์แลนด์กับเพื่อนห้องนี้ เนเธอร์แลนด์เมืองน่ารักมาก แต่แทบไม่มีใครคุยด้วยเลย 5 วัน เพื่อนบางคนที่ดีมากๆ ก็มาคุยด้วยบ้าง แล้วก็มีอาจารย์ที่มาคุยด้วย เราไปพร่ำบ่นอะไรภาษาไทยใส่ทะเลมากมาย ร้องเพลงชาติคนเดียว (เหมือนเพี้ยนไปแล้วเนอะ ><)
สุดท้ายเรายืนกรานขอเปลี่ยนห้องเรียนไปเกรด 10 เพราะตอนไปเราก็อยู่ม.6 แล้ว บางทีเด็กเกรด 9 อาจจะห่างกันเกิน สุดท้ายก็ได้เปลี่ยนเป็นไปอยู่เกรด 10 ปรากฏว่าเพื่อนดีมาก น่ารักมาก ฮาๆ ไปไหนไปกัน ไปดูหนัง ไปนอนบ้านเพื่อน เล่นลากเลื่อนกัน ไปปาร์ตี้วันเกิด รู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มจริงๆ และนี่คือเพื่อนจริงๆ ตอนหลังๆ เขาก็ไม่พูดภาษาอังกฤษด้วยเพราะอยากให้เราฝึกเยอรมัน
มีอีกชั้นเรียนนึงที่เราได้มีโอกาสไปเรียนด้วย ก็คือกับเด็กเกรด 5 ไปเรียนเฉพาะวิชาภาษาเยอรมันอย่างเดียว เด็กน่ารักมากกกก วิ้งๆ เหมือนเทวดานางฟ้าตัวน้อยๆ พูดอังกฤษไม่ได้ก็พยายามจะช่วยเรา เปิดดิกอะไรให้วุ่นวายไปหมดเขาจะจับจ้องเราเหมือนเราเป็นหมีแพนด้า เห็นเป็นของแปลก ผมสีดำได้ไง ตาสีดำได้ไงอ่ะ พูดภาษาไทยให้ฟังหน่อยสิ ประเทศไทยอยู่ตรงไหนของโลก อะไรประมาณนี้ ประทับใจเด็กเกรด 5 มากๆ :)
ส่วนบรรยากาศในห้องเรียน เขาจะกล้าแสดงออกกันมาก ชอบแสดงความคิดเห็น ยกมือกันพรึ่บพรั่บ ตอบผิดไม่กลัว กลัวไม่ได้ตอบ ส่วนการลอกตอนสอบก็มีให้เห็นนะ ใครนะ บอกฉันว่าฝรั่งไม่ลอกข้อสอบ -*- ส่วนเรื่องเรียน เนื้อหาของเกรด 10 ถ้าเทียบกับม.4 บ้านเราแล้วถือว่าของเขาง่ายกว่าเยอะ ยกเว้นวิชาภาษาอังกฤษที่ยากมากๆ แบบเขาให้อ่านนิยายเป็นเล่มแล้วแสดงความคิดเห็น บางทีก็วิเคราะห์ว่าตัวละครคิดอะไรอยู่ ทำไมตัวละครถึงทำแบบนี้ อีกวิชานึงที่ยากก็คือดนตรี แล้วก็บังคับให้ทุกคนเรียนภาษาที่ 3 เลือกได้ว่าจะเป็นภาษาฝรั่งเศส ละติน หรือสเปน
มีอีกเรื่องที่อยากเล่าคือ การไปโรงเรียน เราจะไปโดยรถโรงเรียน โฮสท์จะขับไปส่งที่ป้ายรถ พวกเขาชอบแย่งกันขึ้นรถ แล้วไม่ลุกให้เด็กนั่ง สำหรับเขาคงคิดว่าเด็กหรือผู้ใหญ่ก็เท่าเทียมกันหมดน่ะ มีวันนึงเราเห็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กมากๆ สัก 10 ขวบได้มั้ง ยืนอยู่คนเดียวทั้งรถ เราทนไม่ไหวก็ลุก คนก็หันพรึ่บมามองทั้งรถว่าทำอะไร เราก็เดินไปตามเด็กคนนั้นให้มานั่ง ยอมยืนเอง รู้สึกภูมิใจมาก เหมือนเป็นตัวแทนประเทศชาติ 555+ จะว่าพวกเขาไม่สนใจคนอื่นเลย มันก็ไม่เชิงนะ เราเคยลากกระเป๋าหนักๆไปขึ้นรถไฟ แล้วมีคนอาสาจะยกกระเป๋าขึ้นด้านบนให้เหมือนกัน :) แต่โดยภาพรวมแล้ว เขาดูนิ่ง เข้าถึงยากกว่าคนบ้านเราน่ะ
เรื่องเด็ดๆ ก็มีตอนที่เราไปเที่ยว Bremen นั่งๆ รถไฟขากลับอยู่ดีๆ เฮ้ย ทำไมรถจอดแช่อะ แล้วก็คิดเอาเองตอนนั้นว่า คงขัดข้องทางเทคนิคมั้ง พอรถเลื่อนเท่านั้นล่ะถึงได้รู้ว่า สถานีสุดท้ายได้ผ่านไปแล้ว และเรายังไม่ได้ลง ฮ่าๆๆ แบตมือถือเราก็หมด (คนมันถึงคราวซวยจริงๆ) เราเริ่มทุบกระจก ตะโกน ไม่มีผลใดๆ คลำหาปลั๊กเสียบในรถไฟเผื่อจะได้ชาร์จมือถือ ก็ไม่มี เพราะเป็นรถไฟรุ่นเก่า พยายามหาปุ่มฉุกเฉิน หาไม่เจอ รถก็เลื่อนไปเรื่อยๆ เราเริ่มร้องไห้ คิดว่าเราคงต้องอยู่ที่นี่ทั้งคืน สงสัยว่านี่เป็นชีวิตจริงๆ ไม่ใช่หนังจริงเหรอ แล้วก็เริ่มวางแผนว่าเรามีน้ำเท่านี้จะพออยู่ได้ทั้งคืนไหม (เตรียมพร้อมมากค่ะ) = =" พอถึงอู่ รถก็จอด เราก็เดินๆ ไปตามโบกี้ เห็นรถคันข้างๆ เหมือนจะมีคนที่ควบคุมรถ เราพยายามทุบกระจก ส่งเสียง เขาเหมือนจะเห็น แล้วก็หายไป -_- เราก็ดิ้นรน แงะๆ พยายามเปิดประตู ไปแก้ล็อคตรงด้านบนประตู เปิดจนได้ ออกสู่โลกอิสระภายนอกในที่สุด
แต่เรื่องมันยังไม่จบ เราเดินไปตามรางรถไฟ ไม่รู้จะไปทางซ้ายหรือขวาดีเพราะถูกขนาบหน้าหลังด้วยรถไฟยาวๆ มองไม่เห็นหัวท้ายขบวน แล้วก็กลัวรถไฟจะมารางที่ตัวเองอยู่แล้วจะถูกชน ตัดสินใจเดินไปทางขวาสักพัก รู้สึกว่ามันไม่ใช่ เลยเดินมาทางซ้าย สักพักก็เจอหัวขบวน เห็นคนขับ เราเดินเลยไป เพราะคิดว่าหาโทรศัพท์ได้ก็รอดแล้ว แต่ที่ที่อยู่ ณ ตรงนั้น ทุ่งมากๆ -*- มีแต่ต้นไม้และรางรถไฟ ก็ไม่รู้จะทำยังไง เดินกลับมาหาคนขับ จริงๆ ตอนนั้นอยู่ไปได้แค่ 4 เดือน ยังพูดเยอรมันไม่ได้ แต่ ณ จุดจุดนั้นพูดเยอรมันได้ขึ้นมาทันทีว่า คุณมีโทรศัพท์มั้ย เขาก็บอกว่าไม่มี ขึ้นรถมาสิ เดี๋ยวจะขับกลับไปในอีก 1 ชั่วโมง เราก็ขึ้นไป ถามคนขับอีกว่าคุณพูดภาษาอังกฤษมั้ย ซึ่งก็ไม่ -*- มีปลั๊กมั้ย ก็ไม่อีก -_-* เราก็รออย่างกระวนกระวายมาก เพราะรู้ว่าโฮสท์ต้องห่วงแน่ๆ พอกลับไปโฮสท์ก็ห่วงจริงๆ แต่ไม่ว่าอะไรเลย
หลังจากนั้นสักพัก เราก็ต้องเปลี่ยนโฮสท์ เพราะเริ่มรู้สึกว่าเราไม่โอเคกับบ้านหลังนี้ ความสัมพันธ์กับน้องๆ มันก็ห่างไปแล้ว เราคิดหลายรอบมากว่าจะเริ่มคุยละนะ วันนี้ละนะ แต่ก็ทำไม่ได้ซะที ตอนที่รู้ว่าต้องเปลี่ยนโฮสท์ เราเสียใจมาก ร้องไห้เป็นสัปดาห์ ตาบวมไปโรงเรียนทุกวัน เพราะจริงๆ ก็รักครอบครัวนี้นะ สุดท้ายก็เปลี่ยนมาอยู่กับครูสอนภาษาเยอรมันของเรา เป็นตายายสองคน มีแมว 3 ตัว เขาก็ดี เป็นคนเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ ชอบช่วยเหลือคน แต่จุกจิกหน่อยตามประสาครู แล้วก็ต้องทำงานบ้านบ้าง แต่ก็นานๆ ที ไม่หนักหรอก
และที่ขาดไม่ได้เลยคือฟุตบอล เขาบ้าฟุตบอลกันมากจริง เวลาทีมชาติยิงเข้าทีจะได้ยินเสียงเฮมาตามถนน มีครั้งนึงไปดูบรรยากาศเชียร์บอลจอใหญ่ๆ รวมกันที่เมือง Cologne เขาก็แต่งตัวเชียร์บอลสุดขีด เสื้อบอล เพ้นท์หน้า อะไรที่เป็นเยอรมันจัดเต็ม โลกนี้จะมีแต่สีดำ แดง ทอง หลังนัดชนะอังกฤษก็ยังร้องเพลงไปตามถนน ร้องเพลงฉลองแล้วก็เต้นในรถโดยสาร เฮฮาเต็มที่ เด็กรุ่นใหม่แทบไม่มีใครไม่ดูบอล แต่ของเขาดีจริงๆ เกือบทุกหมู่บ้านจะมีทีมประจำหมู่บ้าน มีเด็กๆ เป็นสมาชิกในทีม มีหลายทีมแบ่งตามช่วงอายุ ทีม A ทีม B ทีม C โฮสท์น้องชายเราก็เป็นนักฟุตบอล พ่อแม่ก็จะพาไปส่งที่สนามทุกสัปดาห์ เราเคยไปดู น้องชายยิงจุดโทษไม่เข้า เสียใจถึงกับขนาดไม่มากินข้าวเลย แต่พอชนะก็มีพาไปเลี้ยงแม็คทั้งทีม
ถึงตอนนี้จะกลับมาแล้ว แต่ก็คิดถึงเยอรมนีมากๆ ถึงชีวิตเราที่นั่นจะไม่ได้ราบรื่นมาก แต่รวมๆ แล้วเป็นปีที่น่าประทับใจปีนึง ถ้าย้อนเวลาไปได้ก็จะไปอีกอยู่ดีแหละ สนับสนุนให้ทุกคนไป เราจะโตขึ้นอีกเยอะเลย ส่วนคนที่จะไปแลกเปลี่ยน เราอยากฝากให้ไปเรียนภาษามาเยอะๆ ก่อนไป โดยเฉพาะประเทศที่ไม่ได้พูดภาษาอังกฤษ คือถ้าเราพูดภาษาไม่ได้ วัฒนธรรมก็ยังรู้ไม่มาก จะรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นบุคคลทุพพลภาพไงไม่รู้อ่ะ 555+ อะไรอยู่ตรงไหนก็ไม่รู้ เงอะงะสุดๆ
อีกอย่างก็คือพยายามเข้าหาเขามากๆ แล้วถ้ามีอะไรเกิดขึ้นก็ขอให้รู้ว่าเราไม่ใช่คนแรกที่เจอแบบนี้ แล้วเราก็ไม่ได้อยู่คนเดียว มีคนคอยให้กำลังใจเพียบเลยนะ สู้ๆ จ้า
นั่นก็คือประสบการณ์ดีๆ จากรุ่นพี่นะคะ จะเห็นได้ว่ามีทั้งเรื่องดีและเรื่องเซ็ง ดังนั้นน้องๆ คนไหนที่ตัดสินใจแล้วว่าจะต้องเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนให้ได้ นั่นก็แปลว่าน้องๆ ก็ต้องเตรียมตัวยอมรับทั้งเรื่องดีและเรื่องไม่ดีที่จะเกิดขึ้นให้ได้นะคะ ^^ ส่วนใครมีประสบการณ์สนุกๆ อยากแบ่งปันเพื่อนๆ แบบนี้บ้าง ก็ส่งมาได้ที่ pay@dek-d.com แล้วเจอกันจ้า
|
กลับถึงไทยปุ๊บ ขอเล่าให้ Dek-D ฟังปั๊บ !
ประสบการณ์แลกเปลี่ยน 1 ปีใน MEXICO
ดุ เด็ด เผ็ด มันส์ รับประกันความแซบ !!
Available on Dek-D.com, Study Abroad
Thursday 14 July 2011
|
|
เก็บบทความนี้ไว้ใน My.iD
![[ PaY ~ เป้ ]](http://image.dek-d.com/1/toon/w2076199.gif "[ PaY ~ เป้ ]")
ปล.เราอยู่เมืองberlin อ่ะ น่าเครียดตรงที่ เรากลายเป็นคนธรรมดา ที่ เหมือนชาวต่างชาติอพยพไปแล้วเขาก็คิดว่า พูดเยอรมันกันได้ ถึง ขนาดคนเยอรมันมาถามทางเอง =_= สงสัยโดนกลืนแล้ว