'ยิว' สาวพยาบาลเจ้าของเพจ “บันทึกจากวีลแชร์” กับอุบัติเหตุที่เปลี่ยนชีวิตแต่ไม่เปลี่ยนฝัน []

แม้จะต้องนั่งวีลแชร์ แต่เธอยังทำงานพยาบาลได้นะ
17,026 2

“แก๊งนางฟ้าบ้านนา” ผู้ปลุกเสน่ห์แดนชนบทด้วยแฟชั่นสไตล์ท้องถิ่น (คลิป 5 ล้านวิวการันตีความแซ่บ!)
 
        สวัสดีค่ะชาว Dek-D พบกับคอลัมน์ “เด็กพลังบวก” ที่จะพาน้องๆ ไปค้นหาแรงบันดาลใจจากวัยรุ่นเจ๋งๆ ที่ใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์และทำกิจกรรมเพื่อตัวเองและสังคมกันค่ะ

        ถ้าคนๆ นึงมีความฝันที่ชัดเจนมาตั้งแต่เด็ก พยายามทุ่มเทมามากมาย แต่พอวันที่ฝันนั้นใกล้เข้ามาแค่เอื้อม กลับเกิดเรื่องไม่คาดคิดแค่ชั่ววินาที ทำให้ฝันนั้นเกือบพังลง ฟังแค่นี้เราคงรับรู้ถึงความเสียใจได้เหมือนกันใช่มั้ยคะ เรื่องโหดร้ายนี้ไม่ใช่พล็อตหนัง แต่มันเกิดขึ้นจริงกับชีวิตของหญิงสาวคนนึงที่ต้องเปลี่ยนจากเดินมานั่งวีลแชร์ ทั้งที่อีกแค่เดือนเดียวจะเรียนจบและได้เป็น "พยาบาล" เต็มตัว สิ่งที่เราได้พูดคุยกับเธอไม่ใช่เรื่องความรู้สึกนะคะ แต่เป็นเรื่องราวความสตรองตั้งแต่การสอบติดสายวิทย์เรียนสมัย ม.ปลาย จนถึงการปรับตัวในชีวิตใหม่ และที่สำคัญคือพาไปไขข้อข้องใจว่า เธอยังทำงานพยาบาลได้รึเปล่า!?
 
'ยิว' สาวพยาบาลเจ้าของเพจ “บันทึกจากวีลแชร์” กับอุบัติเหตุที่เปลี่ยนชีวิตแต่ไม่เปลี่ยนฝัน
 

แนะนำตัว
 
        “สวัสดีค่ะ ชื่อ ‘ยิว’ กรรณิการ์ ศรีวิจา อายุ 25 ย่าง 26 ปี เรียนจบจากวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี จ.เชียงใหม่ค่ะ”

 
กว่าจะก้าวข้ามขีดจำกัดจนติดคณะในฝัน
 
        ยิวเริ่มเล่าแรงบันดาลใจที่ทำให้อยากเป็นพยาบาลว่า “ตอน ม.1 คุณปู่ของยิวเป็นมะเร็งปอดแล้วต้องเข้าโรงพยาบาล ยิวมาส่งทีไรก็เห็นพี่นักศึกษาพยาบาลคอยดูแลคุณปู่ตลอดเลยค่ะ ทำให้เราอยากเป็นพยาบาลดูแลคนไข้บ้าง ^^”
        “ยิวทุ่มเทตั้งแต่การพยายามสอบเข้าจนติดสายวิทย์ตอน ม.ปลายเลยค่ะ พอจบไปแล้วไปสอบเข้า ตอนนั้นมุ่ง PAT2 เราก็เตรียมตัวอ่านวิทย์ ฟิสิกส์ เคมี ชีวะ ภาษาไทย ภาษาอังกฤษ ไปเต็มที่ แต่ยิวทำแพทไม่ค่อยได้ค่ะ พอไปรวมคะแนนเลยน้อย สุดท้ายแห้วทั้งรอบรับตรงและรอบแอดมิชชั่น ร้องไห้งอแงเลย ไม่ติดพยาบาลลล”
 
        “จากนั้นเราไปสอบติดครูเคมีของราชภัฎลำปางค่ะ ยิวตั้งใจเรียนสุดๆ เพราะอยากปูพื้นฟิสิกส์ เคมี ชีวะให้แน่น เพื่อเอาไปสอบ เราทั้งอ่านหนังสือเยอะและติวให้เพื่อน ผ่านไปหนึ่งเทอม ยิวลองไปสอบ PAT2 ใหม่ ได้คะแนนประมาณ 150 กว่าๆ พุ่งขึ้นมาเยอะมากก ปรากฏว่ารอบนี้ยื่นแล้วติดค่ะ ได้ยินแล้วมือสั่น สั่นทั้งตัวเลยดีกว่า มันเป็นสิ่งที่เราฝันมานานมาก
การเรียนที่ยากเหนือความคาดหมาย
 
        หลังจากเข้ามาเป็นนักศึกษาพยาบาลปี 1 เธอเล่าว่ามันยากกว่าที่เธอจินตนาการเอาไว้หลายเท่าเลยค่ะ “ตอนแรกยิวมั่นใจเพราะเราเคยเรียนมหา’ลัยมาก่อนแล้ว แต่พอไปถึงปีแรก งงเลย 5555 จากที่เคยอิสระเพราะอยู่หอนอก ต้องมาอยู่หอใน 4 ปี มีเช็กชื่อ 2 ทุ่ม เข้าห้องพัก สวดมนต์ แถมเกรดลดอีก”
 
        ปี 1 เรียน Anatomy ร่างกายตั้งแต่หัวจรดเท้า ต้องท่องให้อาจารย์ฟังด้วย พอปี 2 ขึ้นวอร์ด 2 เดือนครึ่ง ตอนแรกจะภูมิใจที่ได้ใส่ชุดสีฟ้าขาวกับหมวก แต่เบื้องหลังคือฝึกงานจริงแบบกดดันมาก ต้องเรียนหัตถการ เจาะเลือด ให้น้ำเกลือ ถึงเราเคยทำแล็บ ทำกับหุ่นก็จริง แต่หุ่นเค้าจะนิ่งๆ ไม่เจ็บ เส้นเลือดใหญ่เจาะง่ายด้วย ต่างกับตอนขึ้นวอร์ดจริงแบบคนละเรื่องเลย สิ่งที่ยากสุดคือแทงน้ำเกลือค่ะ ยิวทำไม่ได้สักที” 
 
        “พอปี 3 ต้องขึ้นวอร์ด 7 เดือน เรียนทำคลอดแบบปกติ ต้องทำคลอดได้ 4 เคส ทุกอย่างยากมาก และต้องผลัดวอร์ดเรื่อยๆ เจอทุกห้อง ความรู้ต้องอัปเดตตลอด สุดท้ายคือขึ้นปี 4 เรียน 7 เดือน ทำตัวเหมือนเป็นพยาบาลจริงๆ อาจารย์จัดตารางให้ และเรียนการคลอดเคสที่ผิดปกติ เช่น คุณแม่ที่ภาวะแทรกซ้อนระหว่างคลอด” 



 
อุบัติเหตุวูบเดียว...เปลี่ยนชีวิต
 
        หลังจากที่เธอฝ่าฟันเรียนหลักสูตรพยาบาลสุดหินมาจนใกล้จะจบ ดันมีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้นมาจนได้ “ตอนนั้นยิวลงห้องคลอดปี 4 เสร็จพอดีค่ะ เหลืออีกแค่เดือนเดียวเองก็ฝึกงานเสร็จแล้ว แต่พอเย็นวันศุกร์ไปกินข้าว...แล้วรถชน"

        "ตอนนั้นยิวประมาทเองค่ะ ยิวหลับ ไม่ได้คาดเบลธ์ แล้วรถตกสะพาน ตื่นมาอีกทีอยู่โรงพยาบาล เพื่อนจับมือเราน้ำตาคลอเลย พี่พยาบาลถามว่า ‘ตรงนี้รู้สึกมั้ยๆ’ สมองประมวลผลขึ้นมาทันทีเลย เราถามไปทันทีว่า ‘พี่คะ...หนูเป็นอะไร? เค้าก็ตอบว่า ‘รถชน นอนตรงๆ นิ่งๆ ก่อน เพราะมันกระทบกระดูกสันหลัง’ อาจารย์ก็วิ่งมากอด ทุกคนทำหน้าตกใจ ทุกอย่างชุลมุนมาก อาจารย์หมอบอกว่า ‘ต้องผ่าตัดนะลูก’ แล้วเราเองก็เรียนพยาบาลมา พอจะเดาในใจได้แล้วว่าต้องเจออะไรต่อไป”
 
        “หลังผ่าตัดเสร็จต้องนอนติดเตียงไปครึ่งปี วันๆ เห็นแค่เพดาน หน้าต่าง กับเตียงผู้ป่วย จะพลิกตัวทีต้องให้พยาบาลช่วย ต้องใส่ชุดเกราะที่ดามกระดูกไม่ให้เคลื่อนตอนอยู่กับพยาบาลยังโอเคนะคะ แต่พอออกโรงพยาบาลมาเราแย่เลย ทำอะไรเองไม่ได้” 
        “ตอนนั้นสมองประมวลผลแค่ว่า เราเพิ่งจะ 23 เองนะ จะเดินไม่ได้ตลอดชีวิตแล้วเหรอ? แล้วพยาบาลก็อีกแค่เดือนเดียวจะจบแล้วด้วย? เรานี่ถือว่าเข้าสู่ภาวะซึมเศร้าเรียบร้อย กินข้าวไม่ได้ แต่หน้าต้องยิ้ม ทำกายภาพไปเรื่อยๆ พอทุกคนเห็นว่าเราไม่ไหวแล้ว ก็พากลับเข้าโรงพยาบาลค่ะ เราได้ไปโรงพยาบาลสันทราย อยู่ในแผนกกายภาพเพื่อให้ช่วยเหลือตัวเองได้”  
 
        เราพอจะมีหวังมั้ยว่าจะกลับมาเดินได้อีก? “คุณหมอบอกไม่ได้เลยค่ะว่าจะหยุดแค่นี้หรือไปต่อได้อีก เพราะมันเป็นเรื่องเส้นประสาท ตอนคุยเปิดใจ หมอกายภาพถามว่า ‘ยิวจะเอาวีลแชร์มั้ย? เพราะนี่เกิน 6 เดือนแล้ว ยิวมีความรู้นะ ถ้าฝึกยืนด้วย ฝึกวีลแชร์ด้วย จะทำอะไรได้มากขึ้น แล้วเดี๋ยวหมอจะขอ ผอ. ให้ยิวได้ไปช่วยงานในวอร์ด’
มิชชั่นการฝึกวีลแชร์...ไม่ง่ายอย่างที่คิด
 
        “ฝึกวีลแชร์ไม่ง่ายอย่างที่คิดเลยค่ะ ต้องฝึกขึ้นเนิน ยกล้อ คุณหมอบอกว่า ‘ไว้ใจพี่ มีสตินะ พี่อยู่ข้างหลังยิวเสมอ’ สุดท้ายยกล้อได้ แล้วฝึกต่อเรื่อยๆ ขึ้นนู่นนี่ จนมือแตก สกิลที่ทำไม่ได้คือขึ้นวีลแชร์เอง เพราะยิวบาดเจ็บครึ่งหลังเลย นอกจากนี้จะมีพวกฝึกซิตอัป วิดพื้น ฯลฯ จนตอนนี้เหมือนเป็นนักกล้ามแล้ว บ่าใหญ่มาก ต้องใส่เสื้อใหญ่ขึ้น แต่พุงหลวมนะ 555” 
 
        เราฝึกมา 1 ปี 6 เดือนแล้ว พยายามหาวิธีที่ง่ายที่สุดให้ตัวเอง ปัจจุบันนี้คือเตะได้ กระดิกเท้าได้ และยิวยืนได้แต่ต้องมีคนช่วยประคอง เพราะเส้นประสาทบอบช้ำมาก และยังก้าวไม่ได้เพราะไม่มีแรงก้าว” แล้วมีอะไรที่ยังทำไม่สำเร็จบ้าง? “มี 3 อย่างค่ะ คือขึ้นบันได ลงบันได และขึ้นวีลแชร์เอง (ลงจากวีลแชร์ไปนั่งพื้นได้ แต่ขึ้นไม่ได้)”
        “หมอท้าว่า ภายใน 1 อาทิตย์ ไม่ให้ญาติยิวช่วยอะไรเลย ต้องทำเองทั้งหมด เราก็รับคำท้า ที่ไหนได้ วันแรกทุกอย่างร่วงเต็มห้องเลยค่าา มันเทอะทะ วีลแชร์มันใหญ่ ไปซอกเล็กซอกน้อยก็ไม่ได้ ประสบการณ์ตกวีลแชร์ยิวก็มีนะ เพราะความมั่นใจสูง ไม่คาดเบลธ์”

 
วิชาชีพพยาบาลยังไม่หายไปไหน
 
        “ตั้งแต่คล่องวีลแชร์ ยิวก็ได้มาช่วยงานในวอร์ดค่ะ ได้ทำงานเอกสาร แล้วดูคนอื่นทำงานตลอดจนทำได้ เวลาหมอสั่งออเดอร์ เราก็ได้ฟื้นความรู้ไปในตัวด้วย ยิวได้ไปขออนุญาตคุณหมอช่วยพวกเรื่องทำแผล เจาะเลือด ให้น้ำเกลือ ให้ยา เค้าก็อนุญาต โดยบอกเราว่า คนไข้จะให้ความมั่นใจเรากลับมานะ”
 
        “ครั้งแรกมันยากนะ เพราะเราเตี้ยลง ต้องเขย่งตัวเองตอนขึ้นวีลแชร์ สภาพคือทุลักทุเลมาก ชุดเปื้อนหมดเลย พรุ่งนี้เราก็อะลองเปลี่ยนให้ง่ายขึ้น ตอนนี้คล่องตัวขึ้นค่ะ เป็นข้อพิสูจน์ว่าเราก็ทำได้นะยิว ไม่ใช่ทำไม่ได้ ^^ ส่วนเพื่อนร่วมงานช่วยเหลือเรา ไม่ได้มองเราเป็นคนพิการเลย โชคดีมากที่พาตัวเองมาเข้า รพ. ด้วย เพราะ รพ. เป็นสังคมที่ดี คนช่วยเหลือเกื้อกูลกัน ทำให้เราสนุกกับการทำค่ะ แม้ตอนนี้จะยังไม่ได้ลงมาช่วยจริงๆ แต่ได้ใช้ความรู้หาเงินใน รพ.”
        ยิวเล่าหนึ่งในความทรงจำดีๆ ให้ฟังว่า “มีครั้งนึงเราคุยกับผู้ป่วยมะเร็ง เค้าเล่าว่าเจอแต่คนบอก ‘เดี๋ยวก็หายๆ’ ยิวเลยบอกว่า ‘หนูก็เคยมีคนพูดว่า เดี๋ยวก็หายๆ แต่ที่จริงเรารู้ตัวว่าจะไม่หาย...คุณป้าก็คิดงี้ใช่มั้ย?’ จากนั้นเราก็คุยกันยาวค่ะ เราได้คุยได้ซัพพอร์ตจิตใจให้เค้า กลายเป็นจุดเริ่มต้นของการให้กำลังใจ”
 
        “งานทุกวันนี้ยังคงตรวจชาร์ต ช่วยตรวจส่วนการเงิน แล้วเวลาที่มีเคสอุบัติเหตุหรือเคสที่ช่วยได้ หมอจะให้ยิวไปคุยกับคนไข้ ล่าสุดยิวเพิ่งสอบใบประกอบวิชาชีพผ่าน คาดว่าจะได้เริ่มงานเป็นพยาบาลเต็มตัวช่วงเดือนตุลาคมที่จะถึงนี้ค่ะ ยิวเองอยากทำแผนกผู้ป่วยนอก ที่ต้องซักประวัติผู้ป่วย เพราะได้ใช้ความรู้ที่เรียนมาด้วย”

'ยิว' สาวพยาบาลเจ้าของเพจ “บันทึกจากวีลแชร์” กับอุบัติเหตุที่เปลี่ยนชีวิตแต่ไม่เปลี่ยนฝัน


เริ่มแข่งมินิมาราธอนเพราะพี่ตูน
 
        เห็นว่ายิวมีไปแข่งมินิมาราธอนด้วย ปกติเราเองชอบกิจกรรมแนวนี้อยู่แล้วรึเปล่าคะ “เราเห็นพี่ตูนวิ่งที่บางสะพานค่ะ แล้วเราเป็น FC เค้า เราก็สมัครงานนี้ไป ตอนแรกตื่นเต้น มีพลังวิ่ง แต่ฝันดันตก ล้อก็ลื่น ไหล ต้องมีคนช่วยประคองตั้ง 4 คน ตอนนั้นวิ่งไป 12 กิโลเมตร จริงๆ การวิ่งแบบนั้นต้องซ้อม กล้ามเนื้อต้องแข็งแรงค่ะ แล้วไปเจอพี่คนนึงเค้าขาขาด บอกเราว่า ‘คนปกติงานแรกเค้าไม่ลงกัน 10 กม. มันต้องเริ่มจาก 3-5 กม. กันก่อน’ 555”
        “ตั้งแต่นั้นมาเราก็เข้าสู่วงการวิ่งค่ะ น่าจะครบปีแล้ว เดือนนึงลง 2 ครั้ง เหมือนฝึกไปในตัวด้วย แต่ถ้าใช้งานกล้ามเนื้อมากอาจอักเสบ ไข้ขึ้นสูง ถ้านั่งนานกล้ามเนื้อจะตึง เส้นประสาททับ เราต้องสู้กับฤทธิ์ยาที่กินเข้าไป แต่เราเหมือนดื้อยาแล้วค่ะ หมอยังเคยงงว่ากินยาแบบนั้นยังนั่งคุยนั่งหัวเราะกับหมอได้หรอเนี่ย”
 
        แล้วเชื่อเถอะค่ะว่ายิวไม่ได้ใช้ชีวิตต่างจากคนทั่วไปเลย “ยิวเที่ยวทะเล เขื่อน ขึ้นเขา ลงเรือ ไปวิ่งหลายที่มากๆ หลังๆ วิ่งการกุศลเพื่อโรงพยาบาล โรงเรียน ตอนเที่ยวทะเลจำได้เลยว่ายิวเหมือนไปเปลี่ยนมุมมองคนหาดใหญ่ มีคนขับรถสองแถวคนนึงบอกว่า ยิวเป็นคนแรกที่ทำทุกอย่างที่ยิวอยากทำ ไม่คิดว่าจะมีคนแบบนี้ นั่งแล้วสดใสเหมือนคนปกติ ท่าทางเหมือนปวดขาแป๊บเดียวหาย
“บันทึกจากวีลแชร์” มีไว้แชร์กำลังใจ
 
        อยากรู้ว่ายิวเริ่มเปิดเพจหลังจากประสบอุบัติเหตุนานรึเปล่าคะ? “เริ่มเปิดเพจช่วงรักษาตัวค่ะ ตอนแรกเพื่อนแนะนำให้เปิดเพจขายตุ๊กตา เพราะเราเคยปักตุ๊กตาขาย แต่ปรากฏว่าเรามาเปิดเพจอีกแบบนึง ตอนแรกยิวแค่กดเชิญเพื่อนในเฟซ แต่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น อยู่ๆ โทรศัพท์เด้งๆๆ แจ้งเตือนมาเยอะมากกก จนลูกเพจเพิ่มมาเป็น 5,000 คนเลยค่ะ (อัปเดตล่าสุด เกือบ 10,000 แล้ว)”
 
        ยิวเปิดเพจเพราะอยากแชร์เรื่องราวในชีวิตเพื่อระบายความเศร้าเราออกไป ปรากฏว่าผลตอบรับดี และลูกเพจเป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้เราสภาพจิตใจเราดีขึ้นค่ะ เค้าให้กำลังใจเรา บางคอมเมนต์บอกขอบคุณที่ทำให้เค้าคิดอะไรได้ บอกว่าน้องทำได้พี่ก็ต้องทำได้ อย่างน้อยเราก็ได้สร้างกำลังใจให้คนอื่น”
เพิ่งเข้าใจว่าชีวิตไม่ได้มีอะไรมากเลย
 
        “เพื่อนเพิ่งมาบอกว่า ไม่รู้ว่าเหรอว่ายิวเปลี่ยนไปตั้งแต่ 2 ปีที่แล้วที่ยิวประสบอุบัติเหตุ?”
 
        เธออธิบายให้ฟังว่า “เมื่อก่อนยิวไม่ใช่คนคิดบวกกับโลกค่ะ แต่หลังประสบอุบัติเหตุ เราได้อ่านได้ฟังอะไรดีๆ ทั้งฟังธรรมะจาก ว.วชิรเมธี และอ่านหนังสือปรัชญาของฝรั่งที่ผู้พิการเขียน ทำให้เรามีสติมากขึ้นค่ะ เข้าใจว่าชีวิตไม่มีอะไรมากเลย ปัญหาทุกอย่างไม่ว่าจะหนักหรือเบา ขอให้ใช้สติและให้เวลากับมัน อย่าเพิ่งตัดสินโดยใช้อารมณ์ ความอดทดและพยายามจะทำให้ได้สิ่งที่คุ้มค่ามากกับความเหนื่อยเรา และถ้าเคยผ่านคำว่าล้มเหลวมาก่อนจะลุกเป็น และอดทนได้กับสิ่งที่จะเจอในวันข้างหน้า


 
        “เวลาสองปีที่ยิวพยายามทำนู่นนี่ มันหนักและเจ็บปวดนะ เคยร้องไห้ แต่สิ่งที่ได้มาคือประสบการณ์ที่ดี สอนให้เราอยู่กับชีวิตของเราได้”

 
อยากให้คนพิการใช้ชีวิตอย่างมั่นใจ
 
        “สังคมชอบมองคนพิการด้อยกว่าคนอื่น ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ เป็นภาระ มันยากมากแหละที่จะเปลี่ยนความคิดใคร ยิวเลยพยายามออกไปข้างนอกใช้ชีวิตปกติ เพราะอยากรณรงค์ให้คนพิการมั่นใจที่จะออกมาข้างนอกเหมือนกันค่ะ”
 

        ฟังเรื่องราวของเธอแล้ว แม้จะรู้สึกสะเทือนใจกับเหตุการณ์คืนวันรถชน แต่ตอนหลังก็โล่งใจจริงๆ ค่ะที่เธอยังทำตามความฝันได้สำเร็จ เพราะอีกอึดใจเดียวยิวจะได้ทำงานเป็นพยาบาลเต็มตัว จากนั้นก็ยังเหลืออีกมิชชั่นใหญ่ที่ยิวต้องพิชิตให้ได้ คือการทำกายภาพจนกลับมายืนและเดินได้เหมือนเดิม เราเชื่อว่าทั้งผู้อ่านชาว Dek-D ที่กำลังอ่านอยู่ตอนนี้ และแฟนเพจ "บันทึกจากวีลแชร์" คงช่วยลุ้นอยู่เหมือนกันใช่มั้ยคะ ^^
 
อย่าลืมย้อนอ่านเด็กพลังบวกคนก่อนนะคะ ><
'ยิว' สาวพยาบาลเจ้าของเพจ “บันทึกจากวีลแชร์” กับอุบัติเหตุที่เปลี่ยนชีวิตแต่ไม่เปลี่ยนฝัน
‘ต่อ’ หนุ่มโปรดักชั่นครบเครื่องเพจ “เด็กเซราะกราว”
กับน้องสุดจี๊ดทั้ง 4 ที่เทรนมาเองกับมือ!
 
#เด็กกิจกรรม #บันทึกจากวีลแชร์ #ยิว #พยายาล

บทความที่นิยมอ่านต่อ

ยอดถูกใจสูงสุด

2 ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

บทความที่เปิดอ่านล่าสุด

ไม่มีบทความที่เปิดอ่านล่าสุด
เกี่ยวกับเรา ติดต่อ แจ้งปัญหา

เว็บ Dek-D

เข้าผ่านแอป ง่ายกว่า

ติดตั้งแอป
ติดตั้งแอป