Dek-D.com ใช้คุกกี้เพื่อพัฒนาประสบการณ์ของ
ผู้ใช้ให้ดียิ่งขึ้น เรียนรู้เพิ่มเติมที่นี่
ยอมรับ

ดราม่ากับตัวเอง (รก) [ไม่ระบุให้แชร์]

วิว

เคยเป็นกันไหม...เวลาเขียนนิยายไปได้สักระยะ หรือว่าใกล้จบ จะรู้สึกอินกับตัวละตัวต่างๆ ในนิยายของเรา ... หรือว่าเป็นอยู่คนเดียวก็ไม่รู้ --"

ปกติเป็นคนที่เขียนนิยายจะนึกภาพไปด้วยตลอด พอตอนนี้จบ ตอนต่อไปก็จะต่อยอดอยู่ในสมองตลอดเวลา จนถึงตอนนี้เรื่องใกล้จบ จุดจบของตัวละครแต่ละตัวก็จะชัดเจน แต่เวลาคิดถึงจุดจบตัวละครตัวหนึ่ง(ในเรื่อง) ขึ้นมาทีไร ยังไม่ทันได้เขียนเล๊ย ดราม่าน้ำตาตกหยดแหมะตลอด เพราะภาพที่เห็นในสมองยังกะดูละครทีวี  แล้วมันก็เป็นอย่างนี้มาสองสามวันแล้ว ...(หดหู่กับตัวเองเล็กน้อยถึงปานกลาง น้ำเน่ากับตัวเองเนอะ ปกติเป็นคนเซนซิทีฟอยู่แล้ว เคยดูเรื่องอิ๊กคิวซังแล้วน้ำตาก็หยดแหมะออกมา )

    .... มีน้องที่รู้จักเป็นนักจิตวิทยาคลีนิก(พี่งจิตแพทย์กันเลยทีเดียว) เขาบอกว่าการถ่ายถอดลักษณะของตัวละครแต่ละตัว(ในนิยาย) ก็คืออารมณ์ความรู้สึกของตัวคนเขียน ที่เขียนขึ้นมาด้วยการใช้ตัวเองเป็นบรรทัดฐาน คือประมาณว่าถ้าฉันเป็นละครตัวนี้ ฉันจะรู้สึกแบบนี้ ก็เลยเท่ากับว่าตัวละครทุกตัวเป็นส่วนหนึ่งของจิตใต้สำนึกที่สะท้อนออกมา ...(อันนี้ฟังน้องเขาพูดนะคะ จริงไม่จริงแล้วแต่ความคิดเห็นส่วนตัวนะจ๊ะ)


สุดท้ายนี้ ไม่มีอะไรแค่อยากระบายเฉย ๆ เขียนๆ แล้วเครียดเลยอยากผ่อนคลายเท่านั้นเอง

...แล้วคนอื่นเคยเป็นกันบ้างไหมเอ่ย (หรือจะเป็นอยู่คนเดียวจริง  --")

ขอบคุณที่รับฟังนะจ๊ะ

ส่งกำลังใจให้ จขกท.

แสดงความคิดเห็น

7 ความคิดเห็น

    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #1
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้
      ส่วนมากเป็นที่ไม่อยากให้เรื่องจบ เพระาแต่งมาอยู่กับมันมา 100 กว่าหน้า แต่ไม่ขนาด จขกท. คุณมีอินเนอร์สูงมากค่ะ


      PS.  ชื่อเก่า Lin' Naka ❂ Ģϊƒ ❂
      // ชีวิตจะขอไร้สาระให้ถึงที่สุด 55 5

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #2
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้
      ดีแล้วล่ะครับ



      เพราะก่อนที่ผู้อ่านจะเสียน้ำตาให้กับนิยาย ผมว่าคนแรกที่ควรจะเสียน้ำตาก่อนก็ึคือคนเขียนนั่นล่ะ....

      อย่างน้อยๆก็แสดงออกถึงความผูกผัน และความตั้งใจจริงที่ส่งผ่านไปถึงนิยายและก็ได้รับตอบกลับจากนิยายได้



      สำหรับผมแล้วตอนจบที่ชอบจริงๆจะมี 2 แบบครับ

      แบบแรกคือเสียน้ำตาด้วยความซาบซึ้งหรือตื้นตันใจ

      แบบสองคืออมยิ้มด้วยความรู้สึกประทับใจ



      ขึ้นกับแนวเรื่องอีกที แต่ก็บอกได้เลยว่า จขกท. ไม่ได้เป็นคนเดียวหรอกครับที่เป็นแบบนั้น

      ยังมีนักเขียนอีกหลายคนที่อินไม่ต่างกันเลย โดยเฉพาะอยู่ในช่วงเวลาที่ใกล้จะลาจากลูกรักที่ฟูมฟักด้วยการมานานแรมปีหรือหลายปี


      PS.  Ragnarok Fiction - The legend of descendant - เรื่องราวของตำนานรบตำนานรักบทใหม่

      มีอา-มังกรน้อยปาฏิหาริย์ - (Master And The Little Dragon) - รักพี่จ๋าที่สุดในโลกเลย !!

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #3
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้


      เวลาเขียนฉากดราม่า อย่างน้อยเราจะบิ้วตัวเองให้เสียน้ำตาให้นิยายของเราได้ก่อนคนแรก

      ด้วยอารมณ์ฟีล ถ้าเราเข้าไปถึงจุดนั้นปุ๊ป เราเป็นคนอ่าน เราจะต้องทำให้คนอ่านร้องกับเราให้ได้



      คือตัวเอกของเราฉากนั้นต้องร้องไห้จะเป็นจะตาย หัวใจแทบแหลก พอถึงบทบรรยายความรู้สึก

      เปิดเพลงเศร้าคลอเบาๆ ก็จะนั่งบิ้ว จนน้ำตาหยดแหมะเลยค่ะ แล้วค่อยเริ่มเขียน 55555

      ทำร้ายตัวละครไป กระแทกใจตัวเองไป แล้วก็น้ำตาหยดๆ แล้วก็เขียนตามฟีลค่ะ

      (เป็นดาราอาจจะง่ายกว่านักเขียนแล้วถ้าหน้าให้ 555)



      ดังนั้นเราฟันธงว่าปกติค่ะ(?) 5555555555555



      ปล. เราเองก็เรียนจิตวิทยานะคะ ถ้ายังไงอาจต้องรักษาตัวเองก่อนเลยคนแรก 555555555555


      PS.  \( ̄︶ ̄)/ ALWAYS GONNA BE BY YOUR SIDE.
      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #4
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้
      แค่ร่างพล็อตจบซึมไปสามวัน (มันผิดปกติไหมอะ)  

      เพื่อนถามว่าเป็นอะไรก็ไม่ตอบ (ไม่กล้าบอกว่าตรูเศร้าที่ตัวร้ายไม่สมหวังเฟ้ย) =w=


      PS.  หนังสือก็เหมือนชีวิตตรงที่คุณไม่รู้หรอกว่าหน้าต่อไปจะมีอะไร
      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #5
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้
      ข้าน้อยว่าเป็นทุกคนแหละนะ555(ใครไม่เป็นข้าน้อยขอโทษเน้อ...)



      แต่ข้าน้อยยังไม่อินถึงขั้นนั้น(ไม่งั้นไม่เป็นอันเรียน)แค่ตอนฟังเพลงแล้วคิดพล๊อตเวลาตัวละครเจอเรื่องร้ายๆก็จะน้ำตาคลอหรือตัวละครมีความสุขก็แอบอมยิ้ม.... แต่ปัญหาคือเด็กที่นั่งมาด้วยมันเต็มรถอ่ะจิ... ต้องเก๊กขั้นเทพเลยจริงๆ....


      PS.  เกิดมาต้องมีดับ ใช้เวลาทุกวินาทีให้คุ้นค่า! แต่นิยายตูยังคิดพล๊อตไม่ได้เล้ย!
      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #6
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้
      ผมเองก็เป็น แต่ก่อนแต่งนิยายตลก ก็นั่งหัวเราะอยู่คนเดียว

      แต่งนิยายดราม่า ก็ร้องไห้อยู่คนเดียว อารมณ์ประมาณว่า "ทำไมตัวเอกมันน่าสงสารอย่างนี้ฟระ!" ทั้งๆที่ตัวเองเป็นแต่งให้มันอนาถแท้ๆ - -'


      PS.  No One is worth your tears and the only one who is
      will never make you cry.

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #7
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้
      น้องว่านักเขียนทุกคนก็น่าจะเป็นเหมือนกันนะคะ ที่อินไปกับทุกเรื่องราวในนิยายที่เขียน ในความคิดของน้อง น้องคิดว่าการเขียนนิยายสักเรื่อง ก็เหมือนกับเราเป็นคนสร้างโลกใบนั้นขึ้นมา ตัวละครทุกตัวก็เหมือนกับลูกๆ ที่บางครั้งเราแอบแกล้ง แอบวางแผนการในชีวิตให้ (คิดไปถึงขั้นนั้นเลยทีเดียว ^-^) เพราะฉะนั้นเวลาที่เราตั้งใจสร้างเรื่องทำร้ายตัวละครตัวไหนสักตัว เลยพลอยเศร้าและรู้สึกผิดต่อเขา เลยเลี่ยงไม่ได้ที่จะอินถึงขั้นร้องไห้และหดหู่ตามไปด้วย



      กับตัวเองบอกได้ทันทีเลยค่ะ ว่าไม่มีเรื่องไหนที่ไม่อินจนร้องไห้น้ำตาร่วงเพราะสงสารตัวละคร บางเรื่องถึงขั้นตามใจตัวเอง เปลี่ยนให้ตัวละครบางตัวที่ต้องตายกลับหักมุมไม่ตายตอนจบก็มี เพราะทำใจเขียนใบสั่งตายไม่ลง แต่ถ้ามองอย่างเป็นกลาง ก็ถือว่าเราสอบผ่านเรื่องอารมณ์ร่วมแล้วค่ะ เพราะถ้าคนเขียนอินตามได้ การเขียนให้คนอ่านรู้สึกคล้อยตามก็ไม่น่าจะใช่เรื่องยากอะไร



      ว่าแต่ เขียนใกล้จบแล้วใช่ไหมค่ะ สู้ๆ นะคะ พี่สาว





       


      PS.  เมื่อชีวิตมีเป้าหมายเดียว ไม่ว่าเราจะเดินหลงทางไปไกลขนาดไหน สุดท้ายเราก็จะเดินกลับไปยังเส้นทางนั้นได้แค่เส้นทางเดียว
      ตอบกลับ

บทความที่นิยมอ่านต่อ

เกี่ยวกับเรา / ติดต่อเรา

เว็บ Dek-D

เข้าผ่านแอป ง่ายกว่า

ติดตั้งแอป
ติดตั้งแอป