/>

ไม่อยากเรียนแล้ว อยากเป็นNEETอยู่บ้าน หรือไม่ก็ตายๆไปซะ [ไม่ระบุให้แชร์]

อีเหี้ย
Guest IP
วิว
เป็นเด็กซิ่ว ลาออกจากที่เดิมตอนเรียนไปได้เทอมนึงเท่านั้นเอง เพราะปัญหาเรื่องเรียนไม่รู้เรื่อง ทำตัวเลวจนถูกสังคมรอบข้างแบน
อยู่บ้านโกหกพ่อแม่ว่าอ่านหนังสือสอบเข้ามหาลัยใหม่ ที่จริงเล่นเกมส์ทั้งวัน ไม่คุยกับเพื่อนหรอกเพราะอายที่ตัวเองเป็นNEET ตอนคะแนนสอบออกก็ห่วยกว่าสมัย ม.6 อีก พ่อแม่ด่าเละ
แล้วก็บังเอิญแอดได้ที่ใหม่ คนส่วนใหญ่ในคณะจะรู้จักกันมาก่อนแล้ว มีหลายๆอย่างร่วมกัน นิสัยเราไม่friendly อยู่แล้ว ยิ่งไม่มีเพื่อนไปใหญ่ ประกอบกับเราซิ่วอีก บางคนเรียกเราพี่และเหมือนเป็นช่องว่างยังไงก็ไม่รู้ หัวหน้าชั้นปีที่ 1 ที่เป็นคนแรงๆและมีพรรคพวกเยอะไม่ชอบขี้หน้าเราด้วย(เราอ่อนแอเกินไปเลยขัดใจนาง) วิชาที่เรียนก็เรียนไม่ไหว แต่คนอื่นคิดว่าเราไหว
เราอยากกลับไปเป็นกินๆนอนๆเล่นคอมที่บ้านเหมือนเดิม ใช้ชีวิตแบบไม่ออกจากห้องเป็นเดือนๆ ใช้เงินเก็บ เกาะพ่อแม่กิน ถ้าอยู่ไม่ได้ก็ฆ่าตัวตาย
เราสงสัยว่าพวกฮิคิโคโมริเนี่ยมันมีได้ยังไงกัน พ่อแม่ยอมเหรอ เราอยากเป็นแบบนั้นบ้าง เบื่อ เซ็ง อยากฆ่าคนที่มีความสุขให้เราเห็น กูไม่มีความสุข-ต้องไม่มีความสุข
ส่งกำลังใจให้ จขกท.

แสดงความคิดเห็น

3 ความคิดเห็น

    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #1
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      รออีกสักพัก แล้วมาอ่านกระทู้ของเรานะ

      ครั้งนึงเราเคยเป็นแบบเธอเนี่ยแหละ

      ^^

      เราซิ่วมาตั้งแต่ ม ปลาย

      วันนี้เรากำลังจะขึ้นปี 4

      ได้รับโอกาสดีๆที่น่าอิจฉาหลายครั้ง

      (ทัศนศึกษาฟรีหลายครั้งเกิน)
      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      asds
      Guest IP
      #2
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้
      พี่ชอบคนอย่างน้องว่ะ

      พูดตรง บอกปัญหาชัดเจนดี

      555



      ทุกคนน่ะนะ มันมีปัญหากันทุกคนน่ะแหละ



      พี่น่ะ กล้าพูดและยอมรับตรงๆเลยว่า



      ชอบเล่นเกมมาก ตั้งแต่เกิดมาเลยนะ

      98% เล่นเกม 1% นอน 1% ทำอย่างอื่น

      หายใจเข้าเนี่ย เกม หายใจออกก็เกม

      แม่พี่ไม่ห้ามด้วยเพราะพี่บอกว่า

      ถ้าให้เลิกเล่นเกม ผมจะไปดูดยา

      เรื่องเรียนหรอ



      ห่วย สั_ๆ



      พี่เป็นคนที่ บ้าการ์ตูน บ้าเกม นิสัย ไม่เอาใคร



      ตั้งแต่ ป.4-ม.3 คือแย่สุดๆแล้ว ไม่มีใครคบ

      เพราะเพื่อนพี่เขาเล่นกีฬากัน พี่ไม่ชอบ มันเล่นหลับตาตบหัว

      แล้วพี่ขี้แย ไม่กล้าสู่้คน เพื่อนไม่มี



      กุจาฆ่าตัวตายตั้งแต่ ป4 แล้ว โดนรุมแกล้งอีก ไอคนที่คุมห้องน่ะมันเก๋าที่สุดในโรงเรียน มันบอกทุกคนเลยว่า ใครเล่นกับพี่ โดนกระทืบ พี่ต้องเป็นเบ้มัน (รู้จัก เบ้ เปล่า แปลตรงๆก็ ขี้ข้า)



      บอกอาจารย์แล้ว นอกจากจะโดนต่อยแล้ว แม่กุยังไปด่าอาจารย์อีกว่า ทำไมปล่อยให้ลูกโดนแกล้ง คราวนี้อาจารย์แม้งเกลียดแม่กุเลย มันเลยเกลียดกุด้วย พอกุฟ้องอาจานรย์ อาจารย์แม้งไม่สน ปล่อยให้โดนแกล้ง เท่ากับว่าไฟเขียวเลย



      เร่เข้ามาจ้า เร่เข้ามา ไอนี่กระทืบได้ต่อยได้ ใช้มันไปซื่อน้ำ ซื้อข้าว ซื้อหนม ก็ได้ มันไม่กล้าขัดขืนหรอก มันขัดขืนเด๋วกระทืบให้





      ประมาณนั้น



      ตอนนี้



      จบ ปวส แล้ว

      แต่ เกม ยังเล่นเหมือนเดิม การ์ตูนดูเหมือนเดิม กุเป็นแฟนพันธ์แท้4เรื่อง นารูโตะ วันพีช BLEACH Rebron ถามอะไรมารู้หมด เพื่อนยังยอมรับ เหลือแต่ออกรายการเท่านั้นเอง กุกะดังแล้ว



      กุได้อะไรจากเกมเยอะ



      กุพูดภาษาอังกฤษได้ กุเก่งภาษาอังกฤษเพราะเกม กุคุ้นเคยกับภาษาญี่ปุ่นเพราะกุเล่นเกม กุไปเรียนเพิ่ม เอาให้แน่น



      ด้านสำเนียง อังกฤษฝึกมาแต่เด็กแล่วเพราะโรงเรียนกุมีฝรั่งมาสอนฟรีทุกวันเสาร์

      ส่วนสำเนียงญี่ปุ่น กุพอได้เพราะกุดูหนังญี่ปุ่นบ่อย ..... หนังไง หนังเฉยๆ ไม่ใช่หนังอย่างน้าน แต่ก็มีบ้าง ผู้ชายนี่หว่า



      สรุปตอนนี้



      จบ ปวส. เทคนิคคอมพิวเตอร์



      ความสามารุถพิเศษ

      พูดภาษา ไทย อังกฤษ ญี่ปุ่น

      สามารถแปลได้ อ่านไดื้ เขียนได้

      ซ่อมดูแลอุปกรณ์ คอมพิวเตอร์ ได้

      ลงโปรแกรม แก่้ปัญหาทางเทคนิค เครื่องโดนไวรัส ทำได้หมด



      ตอนนี้ทำงานแปลเอกสาร เงินเดือน 48,000 บาท ตอนนี้กลับมาไทย เดี๋ยวได้ย้ายไป ญี่ปุ่น ไม่กี่เดือน มาซาโตะบอก(เจ้านาย)

      ขอไม่บอกชื่อบริษัท เพื่อประโยชน์ต่อตัวผมเอง



      จากเด็กเพื่อนไม่คบ เรียนไม่เก่ง ง่ายๆคือโง่

      ผมดุูถุกตัว้เองทุกครั้งที่แม่เอาผมไปเปรียบเทียบกับลูกคนอื่น

      เสียใจทุกครั้งที่ทำไม่ได้



      อยากเป็นหมอ อยากเป็นทหาร อยากเป็นนักร้อง อยากเป็นพนักงานออฟฟิต อยากเป็นคนสร้างเกม อยากเป็นคนสร้างอนิเมะสร้างการ์ตูน อยากเป็นผุ้กำกับหนัง อยากเป็นดารา อยากเป็นคนทำประตู อยากเป็น DJ นึกไม่ออกละ



      กุ อยากเยอะมาก เลยอยากขอทำอะไรให้ได้สักอย่างที่อยากเป็นสักอย่างนึง แล้วค่อยฆ่าตัวตาย



      แต่ตอนนี้



      ผมเห็นค่าในตัวเอง ผมโชว์ศักยภาพในตัวเอง

      ผมพัฒนาทักษะ ผมเรียนรู้



      ผมเลือกที่จะไม่ยอมแพ้



      ผมคิดได้เพราะ ผมรู้แต่แรกแล้วว่า



      ผมไม่ได้เป็นอย่างที่ใครเขาบอก



      ผมจึงแสดงให้คนที่มันดูถุกคนอื่นอย่าง ครู ผม

      คนที่เอาผมไปเปรียบเทียบกับคนอื่นอย่าง แม่ ผม

      คนที่คอยเยาะเย้ยุถากถาง อย่าง ป้าและน้า ผม

      ให้ พวก มัน ได้รับรู้ว้า



      สิ่งที่ พวก มัน ได้ รับ รู้ มา มันไม่ใช่

      มันเกิดมาจาก ความคิดที่ว่า



      ตัวมันเองนั้นแหละไม่พึงพอใจที่ ใครสักคนมีโอกาสได้ดิบได้ดีกว่า



      และ



      แน่นอนว่า ไม่ใช่ ลูกของมัน



      ง่ายๆคือ อิจฉา



      แม่ผมแค่ไม่รู้ตัวเฉยๆว่าผมจะได้ดิบได้ดีในอนาคต

      ตอนนี้แม่สบาย แหงล่ะ กะส่งเงินให้ทุกเดือน

      แต่ส่งไม่เยอะหรอก เดือนละ หมื่น สอง

      มีหน้ามาขอเพิ่ม บอกเลย ไม่ให้

      เงินของผม มันเรื่องของผม ผมจะส่งเท่าไรก็ได้



      ใครจะว่า เนรคูุณ ก็ช่าง

      ถ้าลองได้เจอ เรื่องแย่ที่สุด ที่แย่ มากๆ แล้วไม่มีใครอยู่เคียงข้าง



      คุณจะรู้สึกอ้างว่าง โดดเดี่ยว หันไปทางไหนก็ไม่มีใคร



      คุณรับรู้เลยว่า ไม่มีใครเอา ไม่มีใครสนใจ ไม่มีใครแคร์



      เริ่มรู้สึกว่า



      ไม่อยากอยู่แล้ว



      มันเป็นธรรมชาติ ที่มนุษย์นั้นจะไม่อยู่ในที่ที่ตัวเองคิดว่าอยู่ไม่ได้



      การร้องไห้ มันเป็นเรื่องที่ผม ทำมันมานานแล้ว และคุ้นเคยกับมันดี จึงรู้ว้า จะต้องทำยังไงถึงจะไม่ต้องร้องไห้ แม้จะต้องอยู่คนเดียว



      มีคนที่แย่กว่าน้องอีกเยอะ เจือก อยาก ตาย แล้วไอคนที่พยายามมีชีวิตรอดล่ะ มันไม่มีความหมายเลยหรอ



      มันยุติธรรมตรงไหนกันวะ



      บางคนอยากตาย

      บางคนพยายามมีชีวิตรอแม้จะไม่ค่อยได้กินอะไร

      บางคนเสี่ยงตายเพื่อปกป้องสิ่งสำคัญ

      บางคนตายทั้งๆที่ไม่ได้ทำเอง แต่มีคนทำให้

      บางคนตายเพราะโชคไม่ดีเช่น อุบัติเหตุ

      บางคนตายเพราะไม่กลัวตาย

      บางคนตายทั้งๆที่เพิ่งจะเกิดได้ไม่นาน



      มนุษย์ทุกๆคน ทุกเชื้อชาติ มีเลือดสีเดียวกัน แต่ที่แตกต่างกันเพราะ ความคิด เพราะจุดมุ่งหมาย



      โตมาไม่เหมือนกัน

      ทำให้จุดยืนไม่เหมือนกัน



      จุดยืนไม่เหมือนกัน

      ทำให้ความคิดไม่เหมือนกัน



      ผมน่ะกำลังตอบกระทู้ของผู้หญิงคนนึง

      ที่เริ่มไม่เห็นค่าของตัวเอง เธอเริ่มดูถูกตัวเองจากความผิดพลาดแทนที่จะเรียนรู้จากมัน



      ผมคิดว่าอาจเป็นผมคนนึงล่ะ ที่เห็นใจเธอ แลัะกำลังจะช่วยเธออยู่



      แล้วพวกคุณล่ะ ทำ ห๋า อะไรกันบ้าง

















      ขอขอบคุณที่นั่งอ่าน นั่งจ้องข้อความของคนบ้าจนปวดลูกกะตา

      ผมไม่ทิ้งเบอร์หรอก แต้ใจอยากให้เพราะอยากช่วยจริง อยากพูดกับน้องเขา แต่มันให้ไม่ได้



      เอ็นดูเขา เอ็นเราขาด



      ผมจะช่วยโลกได้ยังไง ถ้ายังช่วยคน คนนึง ไม่ได้



      ชิ! ก็แค่ความคิดซื่อๆแบบเด็กๆ ที่หลุดออกจากสมอง ตอน ตี สาม

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      องุ่น
      Guest IP
      #3
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้
      เราคิดว่าเธอควรทำเพื่อตัวเองนะ ทุกคนย่อมมีปัญหา เธอลองเรียนรามมั้ยอ่ะ เพื่อนเราก็เรียน เห็นมันไปทำงานตั้งแต่จันทร์ถึงเสาร์ แล้วเรียนออนไลน์มั้ง ไม่แน่ใจ

      ์Nick Vujicic ลองเสิร์ชในยุทูปน้า อยากให้ดูๆ

      ปล.ไม่มีใครให้กำลังใจได้ดีเท่าตัวเองหรอก ยังไงก็สู้สู้นะ เราเป็นกำลังใจให้
      ตอบกลับ
เกี่ยวกับเรา / ติดต่อเรา

เว็บ Dek-D

เข้าผ่านแอป ง่ายกว่า

ติดตั้งแอป
ติดตั้งแอป