/>

เปิดประสบการณ์พี่ว้าก "เพราะพี่ไม่มีอะไรเลย" [ยินดีให้แชร์]

วิว
#เฟรชชี่ #รับน้อง #ว้าก #พี่ว้าก #ว้ากเกอร์ #มหาลัย
ไหนๆ ก็จบมาแล้ว มาเห็นน้องๆ รุ่นใหม่เข้ามาในคณะตัวเองก็นึกย้อนถีงวันวานเมื่อครั้งเป็นเฟรชชี่ และครั้งเป็นพี่ว้าก (ว้าก!!! ร็อคเกอร์!!!!...  ไม่ใช่ละ)
 
คำว่า "พี่ว้าก" ของคณะเราอาจจะไม่เหมือนคณะอื่น มออื่น ก็ตรงที่พี่ว้ากของเรานั้นมุ้งมิ้ง (หรอ?) ความจริงคือเป็นพี่ว้ากที่ไม่มีอะไรเลย มีหน้าที่ออกมาทำท่าดุดัน เรียกน้องเข้าแถว จัดระเบียบให้ดูเรียบร้อย เห็นน้องขำ(เรา) ก็ต้องทำเป็นดุน้อง 
 
"ขำอะไรกันครับ!"
 
นึกถึงบรรยากาศตอนนั้นแล้วยังขำตัวเองไม่หาย กลัวน้องหัวเราะใส่ แล้วเวลาเดินผ่านน้องที่สูงกว่านี่รู้สึกแบบ 
"โอย! มีอะไรให้น้องกลัวบ้างมั้ย"
5555
 
แต่ก็...เนอะ จริงๆ แล้วเราไม่ได้มาทำหน้าที่ตรงนี้ให้น้องกลัวสักหน่อย เอาละมาดูดีกว่าว่า (อดีต)พี่ว้ากของคณะไอทีริมทางมอเตอร์เวย์ใกล้ๆ สุวรรณภูมิ ต้องทำอะไรบ้าง

 
***หมายเหตุ***
ปัจจุบันคณะเราก็ไม่ได้มีพี่มุ้งมิ้ง เอ้ย! พี่ว้ากแล้วล่ะ การส่งต่อหน้าที่ได้ยุติลงด้วยความเห็นที่ตรงกันว่า ไม่มีความจำเป็นอีกต่อไป
 
1. ว้าก!
ก็ไม่ได้ถึงกับมาแหกปากลั่นเวทีเป็นร็อคเกอร์อะไรขนาดนั้น หลายๆ คนคงเคยได้ยินหรือรู้ดีว่าพี่ว้ากต้องแหกปากตะคอกรุ่นน้องให้ทำตามคำสั่งจนคอแทบแตก ซึ่งของเราจะไม่ทำแบบนั้น (โอเค รุ่นก่อนหน้าอาจจะเคยทำแต่ตัวเราเองปรับวิธีใหม่) คือ การใช้วิธีดึงเสียงจากช่องท้อง ใช้หลักการหายใจแบบนักร้องที่เปล่งพลังเสียงออกมาดังๆ เสียงมันจะดังก้อง ทุ้มๆ นิดๆ ตามประสาผู้ชาย
สิ่งที่เราว้ากคืออะไรหรอ เริ่มจากการเปิดตัวออกมาในขณะที่น้องๆ กำลังเตรียมตัวเข้าห้องเชียร์ บรรดาเฟรชชี่หน้าใสก็พากันเดินขวักไขว่ คุยเล่นบ้าง หัวเราะกับแก๊กที่อ่านเจอในเฟสบุ้คบ้าง กินน้ำกินขนมบ้าง และแล้ว พี่ว้ากก็ปรากฏตัว
 
แฮร่!!!!!
 
ไม่ใช่ๆๆ จริงๆ แล้วคือแบบนี้
"เข้าแถวกันได้แล้วครับ"
"เร็วๆ สิครับ"
"เร็วๆ ครับ"
นี่!...มีคนรับด้วย ว้ากเกอร์รุ่นเรามี  3 คนครับ ออกมาเหมือนทีมสามช่า เอ๊ะ! ไม่ใช่สิ ออกมาเหมือนสามทหารเสือ น่อวววว! เท่สุดๆ เดินออกมาจากมุมหนึ่งของในบริเวณคณะหลังจากที่แอบมองน้องๆ อยู่นาน เราเดินแยกกันผ่านกลุ่มรุ่นน้องเหมือนครูฝึกรด.เดินเข้ามาเร่งให้จัดแถว 
และแล้วเราสามคนก็ยืนเรียงกันด้านหน้าน้องๆ อย่างกับหัวหน้าหมวดลูกเสือ 
 
ไม่น่าเชื่อ ! น้องๆ ยืนเรียงกันสงบเรียบร้อยเงียบเชียบ ขอบคุณนะครับที่ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ยกเว้นไอน้องร่างสูงใหญ่คนนึงที่อยู่ใกล้ๆ เรา มันยิ้มกลั้นหัวเราะอยู่
"ขำอะไรกันครับ!"
ปล่อยไม่ได้ เราต้องสยบมันให้อยู่หมัด 555 อย่ามาขำพี่สิเดี๋ยวหลุดขำตาม กำลังปั้นหน้านิ่งๆ ตึงๆ อยู่
 
2. เล่าประวัติคณะ/สถาบัน
 
"ตอนนี้พวกคุณทุกคนก็ได้เข้ามาเป็นนักศึกษาของสถาบันแห่งนี้ คณะแห่งนี้ จึงจำเป็นต้องรู้ประวัติความเป็นมาของสถาบันและคณะ รวมถึงพระราชประวัติย่อของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่สถาบันของเราได้ใช้พระปรมาภิไธยของพระองค์เป็นส่วนหนึ่งของชื่อสถาบัน"
 
นี่!...ตรงนี้ต้องวางมาดสักหน่อยให้ดูขลังเข้ากับการเล่าเรื่อง เสียงก้องโถงคณะได้อยู่แปบนึง พอหยุดพูดปุ้บก็เงียบกริบปั้บ 
อืมๆ ขลังดีๆ 555 
แล้วเราก็เดินวนออกไปดูน้องๆ ด้านข้างๆ แล้วให้เพื่อนที่มีหน้าที่เล่าประวัติสถาบันขึ้นมายืนแทนที่แล้วเล่าประวัติสถาบันย่อๆ ให้น้องฟัง ไอเราก็เดินด๊อกแด๊กๆ มองน้องปี 1 ไปเรื่อยๆ ตั้งแต่หัวแถวไปยันปลายแถว แล้วไปยืนใกล้ๆ น้องด้านหลังเพื่อเช็คว่าเสียงเพื่อนตัวเองที่พูดอยู่ได้ยินชัดเจนมั้ย 
 
"แก๊ก!...แกก!...แก๊ก!...แกก"
เอ๊ะ! นั่นใครกดปากกาเล่น แหม่ ขออนุญาตแกล้งน้องเล่นหน่อยนะครับ
แล้วก็ทำเป็นเดินผ่านเข้าไปในรัศมี 2 เมตรของเป้าหมายที่กดปากกาเล่นอย่างหรรษา ทำเชิดหน้ามองอะไรไปไกลๆ เหมือนไม่ได้สนใจ แล้วก็พูดลอยๆ ขึ้นมาว่า
"จะกดปากกาเล่นทำไมครับ"
โอเค ได้ผลอยู่ เจ้าตัวหยุดกดเล่นละ คือที่ต้องทำเชิด ทำเมิน ทำพูดลอยๆ ไม่ใช่อะไร คือพี่ว้ากอย่างเรามีกฎอยู่ว่าจะไปว่าน้องตรงๆ เจาะจงรายตัว รายบุคคลไม่ได้ มันมีข้อปฏิบัติที่ป้องกันการทำเกินกว่าเหตุของพี่ว้ากที่พี่ว้ากรุ่นก่อนจะสอนเอาไว้ ห้ามเอาไว้ ก็เลยทำได้แค่เดินผ่านๆ พูดลอยๆ
 
พอเพื่อนคนแรกเล่าประวัติสถาบันเสร็จเพื่อนอีกคนก็สลับขึ้นมาเล่าประวัติคณะ และพอจบลงก็เป็นเราที่เดินกลับขึ้นไปยืนตำแหน่งเดิมแล้วเล่าพระราชประวัติย่อของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
 
3. ทำตัวชิวรอน้อง 
หลังจาก process การเล่าประวัติต่างๆ จบลงเราก็จะส่งน้องๆ เข้าห้องเชือด เอ้ย! ไม่ใช่ๆ หอประชุมของคณะ แต่ยังนะยังไม่ได้ไปเข้าเชียร์ ไม่ได้เข้าไปว้ากไรต่อด้วย แต่ส่งน้องๆ ไปรับสมุดเชียร์ซึ่งมีเพลงคณะและสถาบัน โดยน้องๆ แต่ละคนจะได้รับจากมือปีแก่…เอ่อ พี่ปี 4 ละกัน แล้วพี่แต่ละคนก็จะพูดคุยกับน้อง(ที่เพิ่งรับสมุดเชียร์นั่นแหละ) ถามเรื่องการเดินทางมาเรียนบ้าง ถามเรื่องการสอบเข้าคณะบ้าง ถามเรื่องการเรียนปรับพื้นฐานที่ผ่านมาบ้าง บลาๆ แล้วแต่จะสรรหามาถามมาคุย ก็ดูอบอุ่นดีนะที่พี่ๆ มาหาน้องๆ แบบนี้ เพราะปี 4 ปกติก็จะไม่ค่อยมีเวลาโผล่หน้าเข้ามาในคณะให้น้องเห็นเท่าไร ไปทำสหกิจกันบ้าง ทำโปรเจคกันบ้าง ไปเรียนวิชาเลือกนอกคณะกันบ้าง 
 
ส่วนว้ากเกอร์อย่างเราน่ะหรอได้เข้าไปในหอประชุมมั้ย บอกเลยว่าไม่ แล้วทำอะไรล่ะ ก็เดินเล่นชิวๆ อยู่ในโถงคณะไง
โถงกว้างใหญ่โอ่อ่า พื้นที่นี้เป็นของเรา เย้! วิ่งเล่นกันนนนนนนนน!!!!!!!!!!!!!
 
ไม่ใช่แล้ว! ไม่ใช่อย่างนั้น ไม่ได้เป็นเด็กเห็นพื้นที่โล่งกว้างเป็นไม่ได้ ต้องวิ่งเล่นไล่จับกัน ไม่ใช่แบบนั้นนะ 555
แต่ถึงกระนั้นพวกเราก็เดินเล่นไปเล่นมาอย่างชิวๆ ไปหยุดยืนให้ประตูออโต้ดอร์หน้าคณะหนีบเล่นบ้าง ซ้อมบทที่จะพูดต่อบ้าง ซ้อมการเดินการเข้าประจำตำแหน่งบ้าง เพราะเดี๋ยวเราจะต้องจัดแถวน้องอีกครั้งเพื่อส่งน้องขึ้นห้องเชียร์ซึ่งอยู่ชั้น 3 ของคณะ โดยที่น้องๆ จะได้ขึ้นลิฟต์อย่างสบายๆ ไปทีละเซตๆ จนหมดทุกคน
 
เชื่อหรอว่าเป็นยังงั้นน่ะ หึๆๆๆๆ
เราจะให้น้องตะกาย เอ่อ....ปีน เอ๊ะ...เดิน เออใช่ เดิน ขึ้นบันไดไปจนถึงชั้น 3 นะครับ ถ้าให้ขึ้นลิฟต์นี่กี่ชาติจะหมดน้องมีตั้งร้อยกว่าคนเกือบร้อยห้าสิบ ลิฟต์จุดได้ไม่เกิน 15 คน หรือถ้าบางคนน้ำหนักเยอะหน่อยลิฟต์ก็โวยวายอีก ให้เดินนี่แหละง่ายและเร็วสุดแล้ว
 
4. ส่งน้องขึ้นห้องเชียร์
และแล้วช่วงพีคจริงๆ ก็มาถึง ช่วงนี้เราจะต้องสวมบทปูจับกระด้ง...เอ๊ะ! จับปูใส่กระด้งสิ จัดแถวน้องเตรียมขึ้นห้อง พอน้องๆ ออกมาจากหอประชุมแล้วมายืนเข้าแถวนั่งอยู่ตรงหน้าเราเหมือนเดิม เราก็บอกน้องๆ ว่าให้เวลา 5 นาทีในการไปเข้าห้องน้ำหรือกินน้ำให้เรียบร้อยแล้วกลับมา
..............
น้องๆ ดูเหมือนงงๆ นั่งนิ่งไม่ยอมลุกไปไหน
เอ...น้องเข้าใจที่เราพูดหรือเปล่าหว่า หรือน้องอยากนั่งมองหน้าพี่เลยไม่ยอมลุกไปไหน แอร้ย!! เขิน >_<
 
"ผ่านไปแล้ว 30 วินาทีนะครับ  5 นาทีเหลือไม่เต็ม 5 นาทีแล้วนะครับ ถ้าจะไปเข้าห้องน้ำหรือดื่มน้ำ ก็รีบๆ นะครับ"
สะกดความหลงตัวเองเมื่อสักครู่ไว้แปบนึงแล้วกระตุ้นน้องๆ ให้ลุกออกไปด้วยการนับเวลาถอยหลัง เห้ย! คราวนี้น้องๆ พากันกระวีกระวาดลุกออกไปคนละทิศคนละทางเลยแฮะ สงสัยพูดตอนแรกน้องไม่เกท นึกว่าไปเข้าห้องน้ำตอนไหนก็ได้ด้วยเวลา 5 นาทีมั้ง แต่ช่างเถอะเวลาเดินถอยหลัง และน้องๆ ก็ดูจะกุลีกุจอเข้าห้องน้ำกันอย่างเห็นได้ชัด
 
จนน้องๆ กลับมาประจำแถวอีกครั้ง คราวนี้เราก็ให้น้องจัดแถวใหม่เรียงลำดับความสูง แยกแถวชาย-หญิงยืนสลับกัน โดยมีเพื่อนเราสองคนส่งเสียงบอกน้องให้จัดแถวตามที่มโนภาพไว้ในหัว แล้วเราก็เข้าไปเล่นบท คุณชายเย็นชา(แต่ลึกๆ น่ารัก) ด้วยการเดินเข้าไปในกลุ่มน้องๆ ที่กำลังจัดแถวแล้วกระซิบบอกน้องบางคน (ย้ำว่าบางคน อิอิ) อย่างอ่อนโยน สุภาพ นุ่มนวล
"จัดแถวได้แล้วเดินขึ้นไปเลยนะครับ"
"แถวเต็มแล้วตั้งแถวใหม่ดีกว่านะ"
"เร็วๆ ครับเข้าไปในแถวได้เลยนะ"
อารมณ์เหมือนกำลังเป็นสาย heal ที่พยายามฮีลอย่างลับๆ ยังไงยังงั้น
 
และแล้วก็ได้ฤกษ์ส่งน้องขึ้นห้องเชียร์สักที ณ ที่แห่งน้านนนนนนนนนนนนนน จะมีพี่ๆ ที่สอนเพลงน้องๆ รออยู่ และแล้วหน้าที่ของพี่ว้ากก็หมดลงเพียงเท่านี้
จบแล้ว! พี่ว้ากทำแค่นี้แหละ แค่วันแรกวันเดียวด้วย เออ...ง่ายมั้ยล่ะ สะดวกสบายดีมั้ย ดูไม่มีอะไรเลยเนาะ
.
.
.
.
.
.
.
.
.
แต่ยังก่อน มันยังไม่จบง่ายๆ แค่นั้น เพราะกิจกรรมเชียร์ของเราไม่บังคับใคร ไม่เข้าก็ได้ ไม่มีการมาตำหนิ มากดดัน อะไรทั้งนั้น อยากกลับบ้านก็กลับ ไม่อยากเข้าก็ไม่เป็นไร เพราะงั้นก็จะมีน้องๆ ที่จะไม่เข้าเชียร์ (ไม่ขึ้นห้องเชียร์ต่อนั่นแหละ) ที่เราจะต้องแยกออกจากน้องที่จะขึ้น และจะด้วยการสื่อสารอะไรที่ผิดพลาดซึ่งก็จำไม่ได้แล้วทำให้น้องกลุ่มที่ไม่เข้าห้องเชียร์ซึ่งควรจะอยู่ข้างล่าง ถูกส่งตัวขึ้นไปที่ชั้น 3 ด้วยซะงั้น และทันทีที่รู้ว่าเกิดความผิดพลาดขึ้น สามทหาร-็รีบขึ้นลิฟต์เพื่อไปยังชั้น 3 ไปรับน้องที่ไม่เข้าเชียร์กลับลงมา แต่ด้วยความรีบ ก็เลยมือลั่นกดโดนชั้น 2 ด้วย
 
เอาล่ะสิ! ซวยแล้ว คือน้องๆ ที่เข้าเชียร์ตามปกติก็กำลังทยอยกันเดินขึ้นบันไดด๊อกแด๊กๆ ตามประสา ซึ่งเราจะปล่อยให้น้องๆ มาเห็นพี่ว้ากขึ้นลิฟต์ไม่ได้เสียฟอร์มหมด ทำไงดีๆๆๆ ลิฟต์ก็จอดชั้น 2 แล้วและประตูกำลังจะเปิดออก
 
"จึ้กๆๆๆๆๆ !!!!!"
และนั่นก็คือเสียงพี่ว้ากทั้งสามพากันรัวกดปุ่มปิดประตูลิฟต์กันใหญ่ ด้วยความหวังว่าจะทำให้มันไม่เปิดออกจนน้องๆ เห็นพวกเรา
 
"ผ่างงงงง !!!!"
และนั่นก็คือภาพที่น้องๆ ได้เห็นพวกเราครับ สภาพพี่ว้ากที่ดูเข้มๆ ตึงๆ ดึงหน้า โหดๆ เชิดๆ หยิ่งๆ ตอนนี้คือสภาพคนที่ทำหน้าเหวอ มือรัวปุ่มปิดลิฟต์ ตะลึงกับการที่น้องๆ ที่กำลังเดินขึ้นบันไดมองเข้ามาในลิฟต์ ทันใดนั้นเองพี่ว้ากทั้งสามก็พร้อมใจกับหลบไปแนบกายชิดผนังด้านในลิฟต์ทั้งซ้ายและขวา อย่างกับจิ้งจกเกาะผนังยังไงยังงั้น ในใจนี่อยากตะโกนใส่ลิฟต์เหลือเกินว่า
"ปิดซักทีสิวะ!"
 
และแล้วลิฟต์ก็ปิด...โอ้วมายก้อด! หมดกันพี่ว้ากที่ปั้นมาดมาตั้งแต่ข้างล่าง ไม่เหลืออะไรอีกต่อไปแล้ว จากที่ตอนแรกก็ไม่มีอะไรไปเลย นี่ยิ่งไม่เหลืออะไรเข้าไปใหญ่
 
เอวัง ก็จบกันด้วยประการฉะนี้ 5555
ให้หัวใจกระทู้นี้ ~

แสดงความคิดเห็น

2 ความคิดเห็น

เกี่ยวกับเรา / ติดต่อเรา

เว็บ Dek-D

เข้าผ่านแอป ง่ายกว่า

ติดตั้งแอป
ติดตั้งแอป