Dek-D.com ใช้คุกกี้เพื่อพัฒนาประสบการณ์ของ
ผู้ใช้ให้ดียิ่งขึ้น เรียนรู้เพิ่มเติมที่นี่
ยอมรับ

มาต่อนิยายกันมั้ย?? [ยินดีให้แชร์]

วิว
จากกิจกรรม "ต่อนิยายขยายสัมพันธ์" ครั้งแรก เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม 2559
ติดตาม V1 ได้ที่ 
https://www.dek-d.com/board/view/3705285/

ต้องบอกว่ากลับมาอีกแล้วกับกิจกรรมต่อนิยายขยายสัมพันธ์ V2 เกิดขึ้นเพราะอยากเล่นเจ้าค่ะ แต่ครั้งนี้เอาง่ายๆ เมื่อครั้งแรกกติกามันวกวนไป เข้าใจยากไปนิด

โดยการต่อนิยายของยูจะต่างจากต่อนิยายที่เราเคยเห็นทั่วไป ปกติจะต่อให้อีกคนไปต่อไม่ถูกใช่มั้ยคะ แต่ของยูขอเป็นร่วมกันเขียนคนละสองสามท่อน ต่อกันจนได้เนื้อเรื่อง ซึ่งคนหลังจะอ่านของคนแรก สรุปและเขียนต่อในแบบของเขา คนที่ต่อจากเราก็จะเขียนต่อไป จนสุดท้ายยูจะเป็นคนรวบรวมผลงานที่ทุกคนต่อไว้และหาบทสรุปของเรื่องนี้ให้ ง่ายๆ คือทุกคนไม่รู้หรอกว่าจะเป็นยังไงต่อไปและจบยังไง ต้องรอลุ้นตอนจบจากยูเหมือนกัน เท่ากับว่าคุณจะได้ลุ้นนิยายที่คุณมีส่วนร่วม เช่นเดียวกับกิจกรรม V1 ที่ทำสำเร็จไป ผลงานที่เขียนลงในกระทู้นี้คือผลงานร่วมของทุกคน

เรามาพยายามด้วยกันนะคะ!!

กติกา 

- เข้าร่วมได้ทุกคน ไม่ว่าจะเป็นนักเขียน นักอ่าน นักอยากเขียน ขอแค่คุณมาปลดปล่อยจินตนาการร่วมกันกับเรา
- ครั้งนี้ขอเป็นแนวแฟนตาซี รักแฟนตาซี ดาร์กแฟนตาซี ไวท์แฟนตาซีได้หมด แล้วแต่เพื่อนๆ จะดีไซด์ แต่ระวังอย่าอีโรติกหรือมีฉาก NC ที่เว็บเด็กดีห้ามนะคะ
- ต่อนิยายจากนิยายของเพื่อนๆ ไม่ต้องยาวมาก เขียนง่ายๆ สบายๆ แล้วทิ้งท้ายให้คนอื่นต่อ
- สามารถต่อได้เรื่อยๆ จนกว่าจะหมดเวลา เช่นเดียวกับ V1
- อย่าลืมใส่นามปากกาด้วยนะคะ
- ระยะเวลา ขอเป็นหนึ่งอาทิตย์หลังจากนี้ แล้วยูจะปิดกิจกรรม รวบยอดสรุปแล้วมาลุ้นกันนะคะ
หลังเขียนจบแล้วจะเอานิยายมาให้ทุกคนเป็นเจ้าของค่ะ!

ยูจะเริ่มเป็นคนแรก เพราะต้องปูเยอะหน่อยก่อนเข้าเรื่อง เขียนต่อจากของยูเลย มาร่วมสนุกกันเยอะๆ นะคะ!!

แนะนำตัว
ชื่อ ยู นามปากกา S.M.ENergY เป็นนักเขียนมือสมัครเล่นที่ใฝ่ฝันอยากจะเป็นมืออาชีพ ขณะนี้กำลังฝึกฝนฝีมือกับเพื่อนๆ นักเขียนที่กลุ่ม สภานักเขียน

รายละเอียดของเรื่อง (ขอวางพล็อตสักหน่อยนะคะ)
โลกมิสการ์ด: เป็นโลกที่มนุษย์และปีศาจอาศัยอยู่ร่วมกัน โดยมีกฎหมายข้อใหญ่สุดว่า "ห้ามล่าหรือกินมนุษย์ และห้ามล่าปีศาจ" ด้วยกฎหมายนี้ทำให้พวกเขาอยู่ร่วมในสังคมเดียวกันจนเป็นเรื่องปกติ รวมทั้งมีครอบครัวมนุษย์และปีศาจด้วย แม้จะมีกฎหมายนี้แต่ก็มีผู้แหกกฎเสมอ ดังนั้นโลกแห่งนี้จึงยังอันตรายอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

องค์กรมิสการ์ด: เป็นองค์กรผู้ดูแลกฎหมายโลก โดยมากพวกเขาจะล่าปีศาจที่ทำผิด บางครั้งก็จับพวกนักล่าปีศาจด้วย ไม่ว่ามนุษย์หรือปีศาจถ้าทำผิดก็จะถูกดำเนินตามกฎหมายทั้งนั้น โดยส่วนใหญ่จะถูกจำคุก ถ้าร้ายแรงก็ประหาร

ตัวละครหลัก:
ทเวล: นักข่าวหนุ่มผู้คลั้งไคล้ปีศาจ ออกหาข้อมูลและทำข่าวเกี่ยวกับปีศาจ หวังอย่างยิ่งว่าจะได้พบเห็นปีศาจที่เป็นฮีโร่ (สำหรับมนุษย์ ฮีโร่คือพวกมิสการ์ด และปีศาจส่วนใหญ่ก็เกรงกลัวองค์กรนี้)

เรื่องนี้ใช้การบรรยายบุรุษที่ 1 ผ่านสายตาของนักข่าวทเวลผู้สอดรู้สอดเห็นนะคะ

หมายเหตุ กิจกรรมนี้จะไม่มีการใช้ในเชิงพานิชย์ ยกเว้น ยูเห็นว่าพล็อตโต(มีแนวโน้มพัฒนาการดี) ก็จะประชุมและลงมติกันอีกทีค่ะ



อัพเดต 
1. ตัวละคร เมื่อสร้างตัวละครหลักขึ้นมา ควรสร้างให้ชัดเจน ใส่ข้อมูลเท่าที่มี นั่นคือตัวละครเฉพาะของเรา และห้ามฆ่าตัวละครเฉพาะของใคร ให้คำนึงถึงความคิดและจิตใจผู้อื่นด้วย
2. เหตุการณ์ ถ้าคุณคิดว่าตัวเองเด็ด สร้างสถานการณ์หรือเหตุการณ์ของเราคนเดียว เขียนคนเดียวให้จบทั้งเหตุการณ์ คุณจะสร้างหรือฆ่าตัวละครยังไงก็แล้วแต่คุณ โดยคำนึงว่า หากปล่อยตัวละครไปผู้อื่นอาจไม่เข้าใจและฆ่าตัวละครเราได้ เพราะหลายคนหลายความคิด
(สำหรับสิ่งที่ผิดพลาดไปไม่ต้องกังวล เดี๋ยวยูจะแก้ไขเนื้อเรื่องให้เอง เพราะนี่คือการเขียนร่วมแบบต่อกันไปมา หลายคนหลายจิตใจหลายความชอบ ไม่มีใครที่เข้าใจความคิดเรา เพราะฉะนั้นยูถึงแจ้งเอาไว้ว่ายูจะเป็นคนเชื่อมและปรับปรุงเนื้อเรื่องให้สมูทให้มีความเข้ากัน ตามความตั้งใจของผู้เขียน ขอให้ทำความเข้าใจเกี่ยวกับการต่อนิยายด้วย
วิธีหลีกเลี่ยง คือตัวละครใดที่เรารักให้บอกคนอื่นว่าอย่าฆ่าของเรานะ หรือไม่ก็เขียนสถานการณ์ของตนเองให้จบ เหมือนอย่างที่ยูเคยทำค่ะ แต่ไม่ว่ายังไงก็ตาม การเขียนร่วมลักษณะนี้มีข้อด้อยมากมาย ยูและเพื่อนๆ ก็ยังคงหาหนทางปิดจุดด้อยกันอยู่ค่ะ ค่อยเป็นค่อยไปนะคะ ไม่มีอะไรที่สมบูรณ์แบบอยู่แล้ว เพราะต้องแก้ไขเราถึงรู้จักการเรียนรู้ค่ะ ขอบคุณสำหรับข้อเสนอนะคะ)

สำหรับผู้ใดที่สนใจอยากปลดปล่อยจินตนาการในลักษณะการเขียนร่วม โดยมียูคิดพล็อตและคุณร่วมเขียน ลองเข้ามาศึกษาได้ในกลุ่มสภานักเขียนนะคะ (ลิงค์อยู่ด้านบน)



เริ่มกิจกรรม: 22 กุมภา 2560
จบกิจกรรม: 24 กุมภา 2560
อัพเดตเมื่อ: 24 กุมภา 2560


 
ให้หัวใจกระทู้นี้ ~

แสดงความคิดเห็น

ถูกเลือกโดยเจ้าของกระทู้

  • ถูกลบเนื่องจาก:
    IP
    #1
    ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

    กราฟ 1

    โลกใบนี้ถูกเรียกว่า “มิสการ์ด” มีกฎหมายคุ้มครองมนุษย์และปีศาจที่มีชื่อว่า “มิสการ์ด” และมีฮีโร่ที่ถูกเรียกว่า “องค์กรมิสการ์ด” อีกด้วย ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็มีแต่เรื่องของมิสการ์ด

    แล้วมิสการ์ดคืออะไร?

    มิสการ์ดคือกฎหมายข้อใหญ่ที่บัญญัติไว้ให้สิ่งมีชีวิตในโลกนี้ปฏิบัติตาม “ปีศาจห้ามล่าหรือกินมนุษย์ และมนุษย์ห้ามล่าปีศาจ”

    ใช่แล้ว โลกใบนี้มีทั้งมนุษย์และปีศาจ และตอนนี้โลกก็กำลังหาวิถีทางที่จะทำให้มนุษย์และปีศาจอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข กฎหมายนี้จึงถือกำเนิดขึ้นมา โดยมีองค์กรมิสการ์ดเป็นผู้คุมกฎ

    เวลาผ่านไปถึงสามสิบปีเวลานี้โลกยิ่งใหญ่มากขึ้น มีประชากรมากขึ้น มีปีศาจที่มีพละกำลังและพลังพิเศษคอยช่วยมนุษย์ที่อ่อนแอ แล้วก็มีมนุษย์ที่อ่อนโยนและชาญฉลาดคอยสอนเรื่องต่างๆ ในการดำเนินชีวิตให้ปีศาจ เรียกได้ว่าตอนนี้ทั้งมนุษย์และปีศาจต่างอยู่ร่วมกันและอาศัยพึ่งพากัน ต่างก็ปิดจุดด้อยของกันและกัน

    เป็นโลกที่น่าอยู่มากขึ้นนั่นเอง

    “เฮ้ นายจะนั่งยิ้มแบบนี้อีกนานมั้ย? เข้ามาแล้วก็สั่งอะไรหน่อยสิ”

    “ฮ่าๆๆ ขอโทษๆ” ผมเกาหัว ขอโทษขอโพยให้บาเทนเดอร์นายหนึ่ง

    ผมมักจะแวะมานั่งที่บาร์นี้บ่อยๆ หนึ่งคือผมมีคนรู้จักที่นี่หรือจะบอกว่าผมทำความรู้จักกับขาประจำที่นี่หมดแล้วดี สองคือลูกค้าขาจรมากหน้าหลายตามักจะแวะเวียนมานั่งที่บาร์นี้ทำให้ผมได้มีโอกาสรู้จักปีศาจตนใหม่ๆ

    ด้วยอาชีพนักข่าวของผมทำให้ผมชอบตีสนิทกับคนไปทั่ว เพื่อถามไถ่เรื่องราวต่างๆ ของพวกเขาและนำมาเขียนหนังสือ แต่ความฝันของผมคือ...

    การได้เขียนข่าวปีศาจเป็นฮีโร่

    อย่างที่เคยเล่า มนุษย์ในโลกนี้เห็นพวกมิสการ์ดเป็นฮีโร่ไปแล้ว แน่ล่ะ พวกเขาเป็นองค์กรติดอาวุธถูกกฎหมายที่คอยช่วยเหลือทุกคนบนโลกไม่เว้นทั้งมนุษย์และปีศาจ ในขณะเดียวปีศาจจำนวนมากก็ค่อนข้างเกรงใจพวกมิสการ์ดและพยายามไม่ก่อเรื่อง นั่นทำให้ผมเห็นปีศาจออกมาแสดงตนยิ่งใหญ่ในสายตาชาวโลกน้อยมาก และการที่ผมอยากเห็นปีศาจเป็นฮีโร่มันก็คงไม่ง่ายเลยใช่ไหม แต่ผมก็อยากจะเห็น

    “เฮ้ นายน่ะ”

    “อ้อ ขอโทษครับ ผมลืม” ผมหันไปขอโทษผู้พูด นึกว่าผมเหม่ออีกแล้วและโดนบาร์เทนเดอร์รายเดิมดุเอา แต่พอหันไปปรากฏว่าไม่ใช่ ด้วยรูปลักษณ์ของเขา ผมคิดว่าเขาเป็น...

    (เป็นใคร? แล้วมาทำไม? ต่อกราฟ 2 เลยค่ะ)


    By S.M.ENergY

    ตอบกลับ

27 ความคิดเห็น

  • ความคิดเห็นที่ 1 - 20
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #1
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      กราฟ 1

      โลกใบนี้ถูกเรียกว่า “มิสการ์ด” มีกฎหมายคุ้มครองมนุษย์และปีศาจที่มีชื่อว่า “มิสการ์ด” และมีฮีโร่ที่ถูกเรียกว่า “องค์กรมิสการ์ด” อีกด้วย ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็มีแต่เรื่องของมิสการ์ด

      แล้วมิสการ์ดคืออะไร?

      มิสการ์ดคือกฎหมายข้อใหญ่ที่บัญญัติไว้ให้สิ่งมีชีวิตในโลกนี้ปฏิบัติตาม “ปีศาจห้ามล่าหรือกินมนุษย์ และมนุษย์ห้ามล่าปีศาจ”

      ใช่แล้ว โลกใบนี้มีทั้งมนุษย์และปีศาจ และตอนนี้โลกก็กำลังหาวิถีทางที่จะทำให้มนุษย์และปีศาจอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข กฎหมายนี้จึงถือกำเนิดขึ้นมา โดยมีองค์กรมิสการ์ดเป็นผู้คุมกฎ

      เวลาผ่านไปถึงสามสิบปีเวลานี้โลกยิ่งใหญ่มากขึ้น มีประชากรมากขึ้น มีปีศาจที่มีพละกำลังและพลังพิเศษคอยช่วยมนุษย์ที่อ่อนแอ แล้วก็มีมนุษย์ที่อ่อนโยนและชาญฉลาดคอยสอนเรื่องต่างๆ ในการดำเนินชีวิตให้ปีศาจ เรียกได้ว่าตอนนี้ทั้งมนุษย์และปีศาจต่างอยู่ร่วมกันและอาศัยพึ่งพากัน ต่างก็ปิดจุดด้อยของกันและกัน

      เป็นโลกที่น่าอยู่มากขึ้นนั่นเอง

      “เฮ้ นายจะนั่งยิ้มแบบนี้อีกนานมั้ย? เข้ามาแล้วก็สั่งอะไรหน่อยสิ”

      “ฮ่าๆๆ ขอโทษๆ” ผมเกาหัว ขอโทษขอโพยให้บาเทนเดอร์นายหนึ่ง

      ผมมักจะแวะมานั่งที่บาร์นี้บ่อยๆ หนึ่งคือผมมีคนรู้จักที่นี่หรือจะบอกว่าผมทำความรู้จักกับขาประจำที่นี่หมดแล้วดี สองคือลูกค้าขาจรมากหน้าหลายตามักจะแวะเวียนมานั่งที่บาร์นี้ทำให้ผมได้มีโอกาสรู้จักปีศาจตนใหม่ๆ

      ด้วยอาชีพนักข่าวของผมทำให้ผมชอบตีสนิทกับคนไปทั่ว เพื่อถามไถ่เรื่องราวต่างๆ ของพวกเขาและนำมาเขียนหนังสือ แต่ความฝันของผมคือ...

      การได้เขียนข่าวปีศาจเป็นฮีโร่

      อย่างที่เคยเล่า มนุษย์ในโลกนี้เห็นพวกมิสการ์ดเป็นฮีโร่ไปแล้ว แน่ล่ะ พวกเขาเป็นองค์กรติดอาวุธถูกกฎหมายที่คอยช่วยเหลือทุกคนบนโลกไม่เว้นทั้งมนุษย์และปีศาจ ในขณะเดียวปีศาจจำนวนมากก็ค่อนข้างเกรงใจพวกมิสการ์ดและพยายามไม่ก่อเรื่อง นั่นทำให้ผมเห็นปีศาจออกมาแสดงตนยิ่งใหญ่ในสายตาชาวโลกน้อยมาก และการที่ผมอยากเห็นปีศาจเป็นฮีโร่มันก็คงไม่ง่ายเลยใช่ไหม แต่ผมก็อยากจะเห็น

      “เฮ้ นายน่ะ”

      “อ้อ ขอโทษครับ ผมลืม” ผมหันไปขอโทษผู้พูด นึกว่าผมเหม่ออีกแล้วและโดนบาร์เทนเดอร์รายเดิมดุเอา แต่พอหันไปปรากฏว่าไม่ใช่ ด้วยรูปลักษณ์ของเขา ผมคิดว่าเขาเป็น...

      (เป็นใคร? แล้วมาทำไม? ต่อกราฟ 2 เลยค่ะ)


      By S.M.ENergY

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      #2
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      กราฟ 2


      มนุษย์ไดโนเสาร์ ที่มีฟันคมกริบ ยิ้มแย้มอย่างดูน่ากลัว

      "ข้า ไวท์แฟรง เผ่าพันธ์ไดโนเสาร์กินเนึ้อ ยินดีที่ได้รู้จักนะ เจ้านักข่าว"

      จากลำตัวที่สูงร่วมสองเมตร และคมเขี้ยวในปากที่คมกริบ ทำให้ผมคิดว่า เขาเป็นไดโนเสาร์กินเนึ้อ สายพันธ์อลาสกาน ทรูโอดอนท์ อันที่จริงก่อนองค์กรมิดการ์ดก่อตั้ง พวกไดโนเสาร์เคยเป็นหนึ่ง

      ในเผ่าพันธ์ที่น่ากลัวที่สุด ด้วยพลังกาย และสัญชาติญานการล่า

      "ได้ยินมาว่าพวกคุณแข็งแกร่งมากสินะครับ"

      "เสียดายนะที่มีกฏห้ามล่าและฆ่าโดยพลการ พวกข้าเลยใช้ความสามารถได้ไม่เต็มที่"

      ไดโนเสาร์นักล่าเอ่ยตอบ ก่อนจะเดินเข้าไปที่โต้ะพนัน


      จากนั้นผมก็ได้กลิ่นหอมกับเสียงเพราะๆ ดังมาจากประตูบาร์

      ร่างของหญิงสาวที่มีผมสีเงิน มีหางจิ้งจอกที่ฟูฟ่องดูน่ารัก เดินออกมาจากเงามืดอย่ารวดเร็ว

      เธอคนนี้คือ ทามาโมะ มาเอะ ที่ 4 ผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นองค์หญิงผู้สูงศักดิ์ แห่งกลุ่มจิ้งจอกเก้าหาง

      ด้วยความตกใจ ผมเลยจัดการโค้งหัวทำความเคารพ พร้อมกับที่สาวงาม

      หัวเราะอย่างแผ่วเบา สาวน้อยบุคลิกภาพสดใส ยิ้มให้ผม

      "สวัสดีคุณนักข่าว" เสียงของสาวจิ้งจอกคนนั้น ดูไฟเราะไม่น้อย


      ดวงตาสีทองของเธอทอประกายชวนหลงใหล ให้ตายสิ นี่มันผู้หญิงในสเปคผมชัดๆ

      ผมเผลอให้มือลูบหางที่ฟูฟ่องนั่นโดยบังเอิญ ทำให้องค์หญิงจิ้งจอกตรงหน้า

      หัวเราะคิก พร้อมกับจ้องมองเข้าไปในดวงตาอย่างรวดเร็ว เสียงเพราะเอ่ยออกมาจากปากของเธอ


      "เจ้ารักเราอีกคนละสิ อันที่จริงเรามีคนรักอยู่ไม่ใช่น้อยทีเดียว"

      "ขอโทษครับ ผมลึมตัวไปหน่อย ก็ท่านสวยจริงๆ นี่ครับองค์หญิง"

      ผมโค้งตัวขอโทษสาวจิ้งจอกตรงหน้า ที่ยิ้มแล้วใช้มือตบไหล่ผมอย่างไม่ถือโทษ

      แล้วพลางพูดขึ้น "เรามาที่นี่เพื่อมาเก็บค่าเช่าที่ดินจากเจ้าของบาร์"

      "เรียนองค์หญิง แต่เดือนนี้ยอดขายบาร์ข้าไม่ดี เกรงว่าต้องขอเวลา"

      สาวจิ้งจอกเอามือเท้าเอว ก่อนจะใช้หางสวยดึงสัญญา

      "ท่านค้างค่าเช่าเดือนที่สอง และคนก็เต็มร้านนะ"


      ชายแก่จึงต้องควักเงินจำนวนสามพันเหรียญ ส่งมันให้กับจิ้งจอกสาว ที่ใช้หางพันธนบัตรแล้วยิ้มแย้ม

      ก่อนที่พึ้นร้านจะพัง แล้วมีซอมบี้ตนหนึ่งพุ่งออกมาโพรงนอกบาร์ เข้าหาเจ้าหญิงด้วยความมุ่งร้าย

      แต่มีหรือที่ปีศาจระดับต่ำเท่านี้ จะจัดการกับเจ้าหญิงจิ้งจอกผู้โด่งดัง หญิงสาวรายเวทย์มนต์ในมือ

      ก่อนซัดมันออกไป เป็นคลื่นเพลิงรุนแรง เผาซอมบี้ตนนั้นไป เสียงลูกปืนดังขึ้นอีกสองนับ พร้อมที่เจ้าหญิงใช้หางจิ้งจอกดึงผมมาหลบด้านหลัง และมนุษย์ไดโนเสาร์ก็กางกรงเล็บพุ่งออกไป พวกซอมบี้ที่มีท่าที่มุ่งร้ายกำลังเดินตรงมา เตรียมปะทะกับองค์หญิงและไวท์แฟรง แต่ถ้าผมมองไม่ผิด ที่แขนของไวท์แฟรงมีตรามิดการ์ดนะ

      by ทูตแห่งอเวจี/เงาที่ยากจะแพ้

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #3
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      กราฟ 3

      พอพวกไดโนเสาร์ กับองค์หญิงเริ่มสู้รบกัน ผมรู้สึกสงสัยตรงตรามิสการ์ดที่แขนของเขา

      แวบบบบบบบบบ!!!

      เอ๊ะ? รู้สึกเหมือนมีคนผ่านมานะ เหมือนกับ...จิตสังหารมัน...รุนแรงมาก...ไม่ใช่สิ ที่ผมสงสัยมากที่สุดคือ....

      บึ้มมมมมมมมมม!!!

      "เกิดอะไรขึ้นน่ะ!!!"

      "ว๊ายยยยยยยยย!!! หนีเร็ว!!!"

      "เกิดการระเบิดขึ้น!!!"

      นี่มันอะไรเนี่ย!!!! อยู่ๆก็เกิดการระเบิดที่หน้าบาร์ซะงั้น!!! แล้วทุกคนล่ะ?

      "เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

      "ใครเป็นคนก่อระเบิดที่นี่"

      คนก่อระเบิด? เดี๋ยวนะ! รู้สึกตอนนั้นมีคนเดินผ่านสวนกับผมนี่นา....หรือว่าเขา...

      "เฮ้!!! คุณนักข่าวจะไปไหน!!!"

      "ผมไม่มีเวลาอยู่เฉยๆหรอกครับ!!! ผมต้องตามเขาไป!!!"

      "เฮ้! ข้าไปด้วยสิ!!!"

      ตึก! ตึก! ตึก!

      เสียงแรงกระแทกระหว่างรองเท้ากับพื้นกระทบอย่างแรงราวกับว่ามีแรงสั่นสะเทือนลงมาก้นลึกของพื้น ผมลองสันนิษฐานว่าถ้าเขาเป็นคนทำล่ะก็...เขาคงเป็นผู้แหกกฎสินะ...ผมวิ่งอย่างสุดขีดแล้วพอมาเจอกับช่องทางตันซอกตึกในเมือง

      "เจ้าตามข้าสินะ"

      บุรุษปริศนาภายใต้ผ้าคลุมพูดอย่างกับว่าผมต้องมาที่นี่แน่ๆอย่างงั้น พอไวท์แฟรงและองค์หญิงมาที่นี่ รู้สึกเหมือนกับว่าไวท์แฟรงจะตะลึงในสิ่งที่เห็น...

      "ที่เจ้า...'ลูลูซ บรอนเนียเช่' นักฆ่าสังหารแห่งกบฎทางมิสการ์ด!!!"

      By Lonely boy/Uchiha Azuto

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #4
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      กราฟ4

      ในตอนที่นักฆ่าคนนั้นปรากฏตัวขึ้นมา ก็รู้สึกราวกับว่ากำลังหายใจไม่ออก

      "....ที่ตรงนั้น วุ่นวายจังเลยนะเจ้าคะ"

      ถึงจะอยากโผล่ออกไปเตือนหล่อนให้รีบหนี แต่ก็ทำไม่ได้

      ใครจะไปรู้ล่ะว่านักฆ่าจะเริ่มการสังหารตอนไหน

      ท่ามกลางความกดดันของการต่อสู้ที่คืบคลานเข้ามา ความสามารถขององค์หญิงก็ทำให้ผมรู้สึกปลอดภัยพอที่จะจนแอบฟังบทสนทนาของเด็กสาวที่กำลังเดินผ่านมาได้

      ทว่า เสียงที่ได้ยินกลับไม่ใช่เสียงของเด็กสาวคนเดิม

      "เอาเถอะน่า ก็...เสียงดังดีไม่ใช่หรือไง"

      ----ไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่านั่นเป็นเสียงของมนุษย์หรือเปล่า แต่ก็คงจะไม่ใช่

      ผมเหลือบตามองไปด้านนอก แล้วก็มองเห็นโครงกระดูกตนหนึ่งกำลังเดินอยู่ข้างๆเด็กสาวราวกับว่าเป็นพี่น้องกัน

      -----น่าแปลกใจดีที่เห็นอมนุษย์ประเภทอันเดดทำตัวเหมือนคนเป็นอย่างนี้

      ในตอนที่คิดเรื่อยเปื่อยอย่างนั้น ก็เกือบจะถูกพลังของนักฆ่าฟาดเข้าใส่จนชะตาขาด

      "แล้วทำไมฉันต้องมานั่งทำการบ้านแถวด้วยละเจ้าคะ โระจัง"

      "เพราะว่าอามัจจิชอบหลับเวลามันเงียบน่ะสิ"

      ความสงบนั้น----น่าอิจฉาจังเลยนะ แต่การที่ได้ใกล้ชิดกับท่านทามาโมะขนาดนี้ก็ถือว่าคุ้ม รวมถึงข่าวของคุณนักฆ่าที่น่าสนใจไม่เบาอีกต่างหาก

      ในตอนนั้น คมมีดก็มาปรากฏอยู่เบื้องหน้า เกือบที่จะเสียบทะลุหัวของผมไป

      ทามาโมะ มาเอะดึงผมออกจากวิถีการโจมตีทัน แต่ดูเหมือนกับว่าเด็กสาวข้างนอกตรอกจะไม่โชคดีขนาดนั้น

      "โฮ้ย อามัจจิเป็นอะไรไห----"

      แสงสีทองระยิบระยับราวกับประกายของพระอาทิตย์ดวงเล็กๆนับพันสว่างวาบขึ้นมาในตอนนั้นเอง

      "ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ"

      ผมหันกลับไปมองสถานการณ์ของเด็กผู้หญิงคนนั้น แล้วก็สบเข้ากับดวงตาที่เปล่งแสงสีเหลืองอมส้มราวกับดวงอาทิตย์ของหล่อน

      -----อมนุษย์นี่เอง

      ว่าแต่ ประเภทไหนกันล่ะ?

      "เจ้า----?"

      ท่านทามาโมะเอง ก็คงกำลังสงสัยในเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน

      เด็กสาวโค้งตัวลงอย่างสุภาพ เส้นผมสีดำเงางามทิ้งตัวลงมาราวกับน้ำตกจากสวรรค์

      "คุชินาดะ อามาเทะราสึเจ้าค่ะ"

      จู่ๆ หน้าของหล่อนก็แดงแปร๊ดขึ้นมา

      "อ่ะ---ดิฉันหมายถึงเพคะนะเพคะ องค์หญิง อภัยให้ดิ---หม่อมฉันเถอะนะเพคะ"

      ไวท์แฟงโบกมือให้คุชินาดะอย่างไม่ใส่ใจ

      "ถ้าเกิดจะมาทำตัวไร้ประโยชน์ก็ไสหัวไปซะ ยัยหนู"

      "ขออภัยด้วยเจ้าค่ะ"

      คุชินาดะโค้งให้ไวท์แฟง แล้วก็เตรียมตัวจะเดินจากไป

      "เดี๋ยวก่อน"

      ----ผมหันไปหาท่านทาโมเมะอย่างงุนงง

      องค์หญิงจิ้งจอกจ้องตรงไปยังเด็กสาวที่ถูกดวงอาทิตย์สิงสู่

      จะว่าไป----ชื่อคุชินาดะเองก็คุ้นหูอยู่

      "คุชินาดะ----สินะ?"

      กิริยาแบบราชินีของท่านทาโมเมะ งดงามเสียจนละสายตาออกไปไม่ได้

      "ถ้าอย่างนั้น อยู่ก่อนก็ได้"

      ไวท์แฟงเอง ก็ดูเหมือนจะเข้าใจเหตุผลของท่านทาโมเมะแล้ว

      "เผื่อสู้ยืดเยื้อสินะ?"

      "ใช่แล้ว"

      คุชินาดะ อามาเทะราสึยิ้มอย่างเจิดจ้า แล้วก็คุกเข่าลงกับพื้น

      ประกายแสงเล็กๆลอยขึ้นมาจากฝ่ามือของหล่อน ทำให้ตรอกทั้งตรอกสว่างไสวขึ้นมา

      "่ฝากเนื้อฝากตัวด้วยอีกครั้งนะคะ โระจัง"

      โครงกระดูกทำเสียงครืดคราดอยู่ในลำคอ ราวกับว่าไม่พอใจที่พวกตนถูกลากเข้าไปวุ่นวายด้วย แต่สุดท้ายก็ถอนหายใจเฮือกออกมาเมื่อถูกมองด้วยสายตาคาดหวัง

      "รู้แล้วน่ะ ไม่ปล่อยให้เธอในสภาพป้องกันตัวไม่ได้เป็นอะไรไปหรอก"

      ----อย่างนี้นี่เอง----

      การสนับสนุนที่แข็งแกร่งที่สุดจากอมนุษย์ผู้พิทักษ์ซึ่งสละความแข็งแกร่งของตนมาเป็นเกราะให้ผู้อื่น

      ไวท์แฟงกวาดมือไปด้านข้าง แล้วก็ประกาศออกมาเสียงดังฟังชัด

      "เริ่มได้แล้วล่ะนะ เจ้ากบฏ"

      ลูลูซหัวเราะ

      "ต้องรุมกันถึงจะมั่นใจหรือไง? พวกสวะ"

      Lord lamprey

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      #5
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      กราฟ 5

      ทามาโมะมาเอะหันมายิ้มให้ผม "เจ้ารู้ตัวมั้ย ว่าทำไมถึงมีตัวเราอยู่ถึงสองคนในเวลาเดียวกัน"

      "พลังเวทย์มนต์ของท่านเหรอครับ"

      "ถูกต้อง เวทย์มนต์ที่มีเฉพาะปีศาจจิ้งจอกเก้าหางระดับสูงได้เรียน คาถาเวทย์กาลเวลา"

      "ความสามารถในการยุ่งกับมิติเวลา"

      ผมจ้องมองเข้าไปในดวงตาของจิ้งจอกเก้าหางแสนงาม

      "โลกคู่ขนานเหรอครับ"


      สาวจิ้งจอกคนงามหัวเราะ หัวเราะด้วยเสียงที่งดงาม

      และน่าหลงไหล พลางใช้หางลูบหัวผมอย่างรวดเร็ว

      "ถูกต้อง มิติคู่ขนาน เราสามารถถึงวัตถุหรือสิ่งมีชีวิตจากต่างมิติมาที่โลกของเราได้ แต่ระยะเวลาใน

      การดึงนั้นจำกัดอยู่เหมือนกัน คือ 30 นาที และดึงได้อาทิตย์ละครั้ง"

      "ตอนนี้เจ้ากบฏนั่นคงมาเล่นงานที่บาร์ไม่ได้ไปสักพัก เราจะต้องฟึ้นฟูการบาดเจ็บ"

      สิ้นเสียงจิ้งจอกสาวหันมายิ้มใส่เด็กสาวตัวน้อย

      "เราจะไม่ลงโทษเจ้าถึงตายหรือจำคุกนะ แต่เจ้าต้องฟึ้นฟูบาร์นี้ให้เรา"


      คุชินาดะคุกเข่าลงต่อหน้าทามาโมะ ก่อนที่หญิงสาวจะระเบิดพลังเวทย์ออกมา เป็นวงเวทย์รูปหยินหยาง ขนาดใหญ่ไม่ใช่น้อย พวกซอมบี้พอถูกเวทย์มนต์นั้นเข้าไป ก็ถึงกับถูกเผาไหม้พร้อมกรีดร้อง

      พร้อมกับพึ้นบาร์ที่เสียหาย และอาการบาดเจ็บของผู้คนในร้านของฟึ้นฟูอย่างรวดเร็ว


      ผมจ้องมองไปที่คุชินาดะที่เหนื่อยหอบ พร้อมกับจ้องมองไปที่ท่านทามาโมะ ที่เดินเข้าไปที่ตู้เก็บอาหาร แล้วหยิบใบชาออกมาต้ม" วิชาเวทย์มนต์เก้าหาง จิ้งจอกคืนสภาพ เวทย์มนต์ชั้นสูงของชาวจิ้งจอกเรา ใช้ได้ทั้งรักษาการบาดเจ็บ และขับไล่สิ่งชั่วร้าย แต่ไม่อาจใช้คนเดียวได้เพราะว่า

      ต้องเชื่อมต่อพลังเวทย์ และหลังจากใช้จะกระหายน้ำมาก" หญิงสาวอธิบายพร้อมจิบชา


      "ทำไมท่านต้องทำขนาดนี้่"

      "เราเป็นเจ้าหญิง และนี่เป็นที่ดินที่เราให้เช่า ถ้าร้านนี้เจ้งเราก็เสียรายได้"

      ผมยิ้มให้กับองค์หญิง ที่ใช้มือตบบ่าผม ก่อนเธอจะหันไปที่หน้าร้าน

      ชายผมดำตาสีเลือด ยืนอยู่พร้อมจิตสังหารที่ปะทุออกมารุนแรง หอกปีศาจปรากฏขึ้นมาในมือขวา

      "โผล่มาจนได้ แต่ก็หมด 30 นาทีแล้ว ไม่แปลกใจ"

      "เจ้าทรยศข้า ข้าจะทำลายเจ้า ทามาโมะ และแม้แต่มิสการ์ดก็หยุดข้าไม่ได้" บรรยากาศชั่วร้ายพร้อมทั้งปีกปีศาจงอกออกมาจากหลังของชายคนนั้น

      "เราไม่ได้ทรยศ แต่เจ้าไม่เข้าใจความรัก ว่ามันไม่ใช่...ความหวงแหน ลูลูซ"

      สิ้นเสียงโล่เวทย์มนต์ปรากฏขึ้นมาหน้าเจ้าหญิงจิ้งจอกคนงามทันที


      by ทูตแห่งอเวจี/เงาที่ยากจะแพ้


      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #6
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      "คุณนักข่าวมาอยู่ข้างหลังดิฉันดีกว่านะเจ้าคะ"

      ผมถูกคุชินาดะเรียก

      เด็กสาวที่เมื่อกี้กลัวจนตัวสั่น ในตอนนี้กลับดูเจิดจ้าราวกับเป็นพระอาทิตย์ดวงที่สอง

      หล่อนชุดคลุมสีแดงฉานและเครื่องหัวที่ดูเหมือนกับเป็นของพวกนักบวช มือทั้งสองข้างแนบอยู่บนโคโตะที่ดูราวกับถูกหลอมขึ้นมาจากแสงของพระอาทิตย์ในหน้าร้อน และเริ่มบรรเลงบทเพลง

      ผมถอยกลับมายืนหลังคุณคุชินาดะอย่างว่าง่าย แล้วก็มองเห็นกำแพงสีทองซึ่งถูกตราไว้ด้วยสัญลักษณ์ของเทวีสุริยาปรากฏขึ้นตรงหน้า

      "---เป็นอมนุษย์ไม่ใช่หรือครับ?"

      "เป็นโยไคเจ้าค่ะ โยไคที่เคยเป็นมนุษย์ และได้รับเกียรติจากองค์เทวีให้เป็นผู้พิทักษ์ศาลเจ้าของท่านอามาเทะราสึ----ศาลเจ้าของเทวีสุริยา"

      หล่อนยิ้มให้ผมอย่างใจดี

      "ดิฉันทราบดีเจ้าค่ะว่ากิริยาของดิฉันมันชวนให้คนดูถูก แต่ก็อย่าหลงลืมนามที่ได้รับประทานมาของดิฉันไปเสียนะเจ้าคะ"

      ผมถูกเตือน

      ต่อให้จะเป็นอมนุษย์ที่ดูใสซื่อไร้พิษภัยอย่างคุชินาดะ อามาเทะราสึ ก็ยังคงยืนอยู่เหนือเหล่ามนุษย์ไปหนึ่งขั้น

      แต่ว่า เรื่องที่สงสัยไม่ใช่เรื่องนั้น

      "ที่บอกว่าเคยเป็นมนุษย์ หมายความว่าอะไรหรือครับ"

      ในตอนนั้น ก็ถูกคุณโครงกระดูกที่คุกเข่าอยู่ด้านหน้าอสูรผู้พิทักษ์มองด้วยสายตาน่ากลัว

      "ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ กาฉะโดคุโระ"

      เพียงแค่นั้น โครงกระดูกก็หันกลับไปสังเกตการต่อสู้เหมือนเดิม

      "นามเดิมของดิฉันคือคุชินาดะ มาฮิรุเจ้าค่ะ เป็นนักบวชหญิงที่ถูกฆ่าข่มขืนภายในศาลเจ้าอามาเทะราสึ"

      หล่อนยิ้ม

      ยิ้มอย่างใจดี

      แต่ว่า---ก็ยังเป็นรอยยิ้มที่น่ากลัว

      ผมคิดว่าอมนุษย์ที่ถือกำเนิดขึ้นมาจากความเคียดแค้นแบบนี้น่าสนใจ แต่ก็อันตรายเสียจนทำให้อยากจะวิ่งหนี

      "พวกนั้นบอกว่า----<เป็นเจ้าสาวของทวยเทพก็ต้องรับใช้ผู้ชายทุกคนได้ไม่ใช่หรือไง> อะไรประมาณนั้นล่ะเจ้าค่ะ"

      ทั้งๆที่กำลังยิ้มอยู่ แต่ตัวโน้ตที่ถูกดีดออกมาอย่างรุนแรงก็ยังทำให้ผมสะดุ้ง

      "นี่คือสิ่งที่ต้องการจะบอกเจ้าค่ะ"

      ประกายแสงสีทองลอยไปยังองค์หญิงทามาโมะ และฟื้นฟูหล่อนในทันที

      ----แต่ว่า ไวท์แฟงที่บาดเจ็บหนักกว่า กลับไม่ได้รับการสนใจ

      รอยยิ้มบนใบหน้าน่ารักของคุชินาดะดูใจดี แต่ก็เย็นชา

      อ๊ะ ไม่สิ

      ต้องบอกว่าเป็นรอยยิ้มที่อำมหิตเสียจนทำให้ตัวสั่นต่างหาก

      "ผู้ชายที่โอหัง---เกลียดที่สุดเลยเจ้าค่ะ"

      กาฉะโดคุโระแค่นเสียงหึให้ประโยคนั้น

      Lord Lamprey



      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      #7
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      กราฟ 7

      "ผู้หญิงงี่เง่า น่ารำคาญ " สิ้นเสียงไวท์แฟรงก็พุ่งชาร์จเข้าใส่

      ลูลูซ ที่หลบขึ้นไปบนฟ้า แล้วสะสมพลังเวทย์สีดำ พร้อมกับที่ตัวเปลวเพลิงเวทย์มนต์

      ระเบิดออกมาจากร่างขององค์หญิงจิ้งจอกคนงาม พลังทั้งสองต้านปะทะกัน ก่อนมนุษย์ไดโนเสาร์จะเตรียมพุ่งขึ้นไปด้านบน นักล่ากินเนึ้อโดดเข้าไปด้านหลัง หมายจะตะปบปีปีศาจชั่วร้าย


      ของชายปีกมารตรงหน้า ที่สะสมเพลิงสีฟ้าในมือขวา ซัดเข้าไปที่ไวท์แฟรง ที่หลบหลีกด้วยการใช้หากดึงตัวหลบไปได้อย่างทันท่วงที เปลวเพลิงพุ่งทะลุโลกแห่งดวงอาทิตย์เข้ามา ทำให้อามะจัง

      มีสีหน้าไม่ดี ก่อนเจ้าโครงกระดูกยักษ์ จะพุ่งเข้ามาบล็อคการโจมตี แต่นั่นต้องแลกกับการที่ส่วนแขนของมัน ต้องถูกเผาไหม้ โครงกระดูกยักษ์กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด


      "โล่อาทิตย์ของดิฉันมีความสามารถในการปกปักษ์การโจมตีทางวิญญาน แกเผากาฉะโดคุโระได้ยังใงเจ้าคะ"

      "โล่ของเจ้าบล็อคการโจมตีทางวิญญาน แต่ไฟปีศาจของข้านั้นไร้วิญญาน" ลูลูซที่มีดวงตา

      สีแดงดุจเลือด พุ่งบินเข้ามา พร้อมกับเรียกดาบปีศาจขนาดใหญ่ เข้ามาฟันเข้าใส่บาเรียอาทิตย์ของคุชินาตะ จนแตกสลาย ก่อนที่ร่างนั้นจะโฉบเข้ามาด้วยดวงตาอำมหิต แล้วพวกซอมบี้เวทย์มนต์ก็วิ่งเข้ามา พร้อมกัีบสาดธนู กาฉะโดคุโระ ที่บาดเจ็บเข้าไปเป็นโล่ป้องกัน และต่อสู้กับพวกซอมบี้


      โดยที่อาการยังไม่ดีเท่าไหร่ ส่วนทามาโมะก็สปริงตัวขึ้นไปพร้อมกับตวัดคาตานะแสงในมือ เข้าต่อต้านกับคมดาบอสูรในมืออีกฝ่าย ปีศาจหน้าหล่อใจโหดเอ่ยกับทามาโมะ"ถอยไป ยัยองค์หญิงสวะ"

      "เราไม่ใช้สวะ เจ้านั่นแหละที่ไม่เข้าใจความรักสักนิด แถมยังหึงหวงจนทำร้ายคนบริสุทธิ์"

      "แกมันพวกหลายใจ " ปีศาจหนุ่มกู่ร้อง พลางยิงพลังดัชนีสีดำ แหวกอากาศมาในระยะประชิด แต่จิ้งจอกสาว ก็ใช้หางหนึ่งที่เสียงแสงด้วยพลังเวทย์ บล็อคการโจมตีใว้ได้อย่างทันท่วงที


      "หลายใจแต่มีเมตตา ก็ดีกว่าเป็นคนใจแคบหัวรุนแรงอย่างเจ้า คาถาจิ้งจอกเพลิงทะลวงร่าง"

      "วิชาปีศาจ เงาร่างไร้วิญญาน" ร่างของท่านทามาโมะ กลายร่างเป็นจิ้งจอกเพลิง พร้อมกับที่พุ่งผ่านร่างของศัตรูไปและเผาไหม้ พร้อมกับที่ร่างของลูซแบ่งแยกตนเองออกเป็นเก้าร่าง หกร่างไม่อาจต่อกรกับความเร็วของร่างเพลิงของจิ้งจอกสาว จึงถูกเผาไหม้ไปอย่างรวดเร็ว บางร่างถูกตัดแขน ตัดขาด้วยดาบเพลิง อีกสามร่างที่เหลือ ยิงคลื่นเวทย์มนต์มาที่ท่านทามาโมะในร่างเพลิง ไวท์แฟรงที่โดดขึ้นไปจากต้นไม้ และนักบวชสาวโยวไคพร้อมกัน..............


      by ทูตแห่งอเวจี/เงาที่ยากจะแพ้

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #8
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      การฟ 8 (การฟคืออะไรอะ 555+)


      นักข่าวหนุ่ม ทเวล ใช้กล้องถ่ายเหตุการณ์ราวกับกำลังถ่ายหนังอะไรอย่างนั้น

      ผู้คนในบาร์ออกไปหมดแล้ว (เหตุยังเกิดในบาร์ใช้ปะ เพราะคุณจิ้งจองย้อนกลับมา 30 นาที)

      โล่โคร่งกระดูกถูกไฟลุกพร้อมกับฝูงซอบบี้รุมกระทืบอยู่มุมบาร์

      เจ้าไดโนเสาร์รู้หน้าทีดีราวกับทำงานเข้าขากันมาก่อนกับเจ้าหญิงจิ้งจอง

      เขาวางนักบวชสาวห้อยไว้กับกิ่งไม้หน้าบาร์

      บาดแผลฉกรรไม่ได้ลดความสามารถทางกายของเขาลงเลย เขาแทบไม่สนใจมันด้วยซ้ำ

      สายตาคุณไดโนเสาร์มองหารอบๆหน้าร้าน

      แต่กลับเป็นจมูกของเขาที่หาเจอที่อยู่ของระเบิดก่อน

      ไกลๆ ชาวบ้านยังคงวิ่งหนีอยู่ตามซอย

      คุณไดโนเสาร์กระโดดลงจากต้นไม้ไปยังจุดซุกระเบิดทันที

      ด้วยแรงที่ยากจะจิตนาการ ระเบิดนั้นลอยไปทะลุก้อนเมฆ หายไปลับตา

      กลับมาที่ร้าน ทั้งหมดนั้นล่วนเป็นแค่เงา เขาอาจแยกร่างที่ 10 แล้วแอบหนีไปตอนไหนก็ไม่มีใครรู้

      มนซอบบี้ก็พลางคลายไปด้วย ศพพวกนั้นล้มลงทับเจ้าโครงกระดูก

      นักบวชสาวยังคงกรีดร้องสาปแช่งพวกผู้ชายอยู่บนกิ่งไม้

      นักข่าวหนุ่มมือสั่น ไม่ใช้เพราะความกลัว แต่เป็นความตื่นเต้น

      ความฝันของเรา...

      กำลังเป็นจริง... !!


      By ใครวะ

      ตอบกลับ
    • ความเห็นนี้ถูกลบ :(

      ถูกลบโดยเจ้าของความเห็น

      ถูกลบเนื่องจาก:
      ถูกลบโดยเจ้าของความเห็น
      #9
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      ดึงวัตถุกับสิ่งมีชีวิตจากต่างมิติมาได้ 30 นาที ใช้ได้อาทิตย์ละครั้ง

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      #10
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      กราฟ 9

      หลังจากความวุ่นวาย จิ้งจอกสาวก็เดินเข้าไปหลังร้าน แล้วหันมากระซิบ

      กับเจ้าของบาร์ฺสองสามคำ อีกฝ่ายก็วิ่งออกมา พร้อมทั้งอุปกรณ์ปฐมพยาบาลจำนวนมาก

      พวกทหารเผ่าจิ้งจอก ที่วิ่งตามมาถึงเหตุการ์ณก็พูดขึ้น

      "องค์หญิงทามาโมะ เป็นอะไรมากหรือเปล่าครับ"

      "เราไม่เป็นไรหรอก แค่บาดเจ็บนิดหน่อยกับเสียพลังเวทย์ ทำแผลนิดหน่อย ทานอาหารกับชากห็หายแล้ว พักผ่อนพลังเวทย์ก็คืนมาเองนั่นแหละ"

      "ถ้าเจ้ามีเวลามาเป็นห่วงเรา โน่น คนบาดเจ็บอยู่นั่น อุปกรณ์ปฐมพยาบาลก็ครบ เจ้าไปช่วยคนเจ็บก่อนดีกว่า" สิ้นเสียงองค์หญิงก็คว้ายารักษาแผลจากทหารนายหนึ่งมากิน แล้วฉีดสเปรย์รักษาแผลที่บาดแผล

      เพื่อห้ามเลือดอย่างรวดเร็ว ผมเดินเข้าไปใช้มือจับไหล่ พร้อมกับที่ร่างงามนั้นหันมาจ้องตา


      ท่านทามาโมะเอ่ยด้วยเสียงใส และน่ารักเป็นอย่างยิ่ง คำพูดที่ออกจากปากของเธอคือ

      "มีอะไรสงสัยหรือ คุณนักข่าว"

      "ลูลูชเป็นใคร ทำไมถึงพูดจากับท่านอย่างนั้นตอนต่อสู้"

      "อดีตคู่หมั้นเรา ปีศาจค้างคาวที่อันตรายที่สุด เป็นพวกขึ้หึง แถมจะออกไปทางหัวรุนแรงด้วย"

      "เรามีคนมาชอบเยอะ มีคนรักก็หลายคน เวลาคนอื่นส่งของขวัญวาเลนไทน์มาให้เรา เขาชอบเอาไปเผาทิ้ง แถมยังเคยกระทืบเด็กผู้ชายที่เอาดอกกุหลาบมาให้เราด้วย เรารับไม่ได้กับความขึ้หึงเลยเลิก"


      ผมมองไปอีกด้าน นักบวชสาวกำลังนั่งบ่นกับไดโนเสาร์แขนยาว ที่ใช่สเปรย์รักษา

      บาดแผล ฉีดปิดแผลส่วนที่ทำท่าจะอักเสบอย่างรวดเร็ว


      "ถ้านายไม่มาดิชั้นก็ไม่ต้องเสียคนใช้เจ้าค่ะ ชดใช้ชีวิตคนใช้ชั้นมาเจ้าค่ะ"

      "ถ้าข้าไม่มาคนตายมากกว่านี้อีกเยอะ เลิกโวยยัยเตี้ย"

      ผมใช้มือลูบหางและหัว ขององค์หญิงจิ้งจอกแสนงามตรงหน้า แล้วพลางถาม

      "องค์หญิงรู้วิธีชุบชีวิตปีศาจที่ตายมั้ยครับ"

      "รู้สิ แต่ต้องใช้น้ำยาเวทย์เป็นร้อยๆ ขวด เพื่อจะชุบผู้ตายขึ้นมาอย่างสมบูรณ์ ซึ่งนั่นก็เงินไม่ใช้น้อย"

      ตาสวยจ้องเข้าไปในดวงตาของผม พลางยิ้มแบบมีเสน่ห์"ถ้าเจ้าหามาได้ เราก็ชุบผู้ตายได้"


      by ทูตแห่งอเวจี/เงาที่ยากจะแพ้

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #11
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      กราฟ10

      "ไม่จำเป็นหรอกเจ้าค่ะ"

      คุชินาดะกล่าว

      "กาฉะโดคุโระเป็นโยไคที่เกิดจากวิญญาณอาฆาตของซามูไรมารวมกัน รอสักร้อยสองร้อยปีก็จะกลับมาแล้วเจ้าค่ะ"

      หล่อนบีบแขนของไวท์แฟง

      ถ้ามองไม่ผิิดเหมือนจะเห็นควันไหม้ลอยขึ้นมาจากปลายนิ้วของเด็กสาวด้วย

      "แค่ร้อยสองร้อยปีเท่านั้นล่ะเจ้าค่ะ"

      คุชินาดะปล่อยมือจากไดโนเสาร์แขนยาว


      อ๊ะ ไหม้จริงๆด้วย


      เด็กสาวยิ้มหวาน ทั้งๆที่ผิวหนังของหล่อนกำลังเปล่งแสงเหมือนมีไฟลุกไหม้อยู่ข้างใน

      "ใช่ไหมเจ้าคะ? คุณไวท์แฟง? เพียงแค่ร้อยสองร้อยปีเองสินะเจ้าคะ? ไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับอสูรผู้พิทักษ์อย่างดิฉันเลยสินะเจ้าคะ? ก็แค่เพื่อนสนิทของดิฉันคนเดียวเองนะเจ้าคะ?"


      ผมไม่เคยคิดเลยว่า คุชินาดะจะทำตัวน่ากลัวได้ขนาดนี้

      ท่านทามาโมะยิ้มน้อยๆ ราวกับกำลังสนุกสนาน


      ผมมองเก้าอี้ของคุชินาดะที่เริ่มติดไฟอย่างเป็นกังวล


      ไฟจะไหม้ไหมนะ?

      Lord Lamprey



      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #12
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      กราฟ 11

      กลับมาทางลูลูซ

      ตึก! ตึก! ตึก!

      "ข้าจะฆ่าพวกชั้นต่ำให้หมด! รอก่อนเถิด...ถ้าข้าได้เจ้ามา...ข้าจะให้เป็นอมตะ ข้าต้องสร้าง 'หินไม่แก่ไม่ตาย' ให้สำเร็จ!!!"

      ร่างของบุรุษภายใต้ผ้าคลุม เมื่อถอดออกเผยให้เห็นผมสีทองอร่ามรวบหางม้า พร้อมดวงตาสีแดงสดราวกับโลหิต บนใบหน้ามีรอยสักประหลาดซึ่งไม่เคยเห็นมาก่อน เดินโซซัดโซเซจนมาถึงใต้ต้นไม้ใหญ่

      "ลักซ์...เอนวี่...ไพร์ด...สลอธ...กรีด...กลัทโทนี่...และ...ราธ...บาปทั้ง 7 ที่ข้าก่อขึ้นมา...ไม่ว่าจะมีใครห้าม...ก็ไม่สามารถห้ามข้าได้!!! หึๆๆ...ฮ่าๆๆ...ฮ่าๆๆๆๆๆ!!!"

      ลูลูซพูดพรางจับใบหน้าตัวเองพร้อมหัวเราะอย่างสะใจ แล้วเดินไปที่หุบเขาแห่งความตายทันที

      "ข้าจะได้เป็นอมตะ...ข้าจะได้เป็นอมตะ...ข้าจะได้เป็นอมตะ!!!"

      By Lonely boy/Uchiha Azuto

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      #13
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      กราฟ 12 ทางด้านทามาโมะ


      "ค่ายามันเกินเงินเดือนข้าเดือนหนึ่งอีกนะ น้ำยาเวทย์เป็นร้อยขวดนะ"

      "การจะทำการคืนชีพต้องชุบภายในสามวันหวังจากตาย ไม่งั้นก้จะไม่ได้ผล"

      "หวังว่าร้านขายยาเวทย์จะไม่ราคาแพงไปตลอดสามวันนะ ไวท์แฟรงหันมาบ่น"


      โยวไคสาวที่กำลังโกรธ ทำให้ไฟเริ่มออกมาไหม้ ไวท์แฟรงต้องถอยออกมานอกเขตเพลิง

      พลางใช้สมองประเมินสถานการ์ณ แล้วเริ่มใช้ความเร็วของไดโนเสาร์ วิ่งวนเป็นพายุสุญญากาศ

      ไฟจะติดได้นั้นต้องใช้ออกซิเจน และถ้าดูดออกซิเจนออกจนหมด ไฟก้จะต้องดับลง


      ไฟของโยวไคสาวดับลง พร้อมกับที่ไวท์แฟรงหอบแฮกๆ

      "เหนื่อยไม่เบาละสิ คุณไดโนเสาร์เขี้ยวยาว"

      "อืม มิดการ์ดสอนวิชาดับไฟ ให้ถึงจะเหนื่อยก็เถอะ แฮก แฮก ถ้าข้าเป็นทีเร็กซ์คงสบายกว่านี้"

      "ว่าแต่จะให้ดิฉันช่วยเพื่อนได้ใงเจ้าค่ะ องค์หญิง เงินดิฉันมีไม่พอเจ้าค่ะ"


      "อันที่จริงในวังของเรามีน้ำยาเวทย์เก็บใว้เพียงพอ เพราะตัวเราเองก็ฝึกฝนเวทย์ตะวันตกที่ใช้ได้รวดเร็ว แต่กินพลังเวทย์มากเหมือนกัน แต่ว่าเราต้องถามเจ้าว่า เจ้ายินดีทำอะไรให้เรา"


      "ดิฉันยินดีรับใช้องค์หญิงเจ้าค่ะ ของเพียงช่วยสหายสนิทของดิฉันได้เจ้าค่ะ จะให้รับใช้ทั้งชีวิตก็ยินดี"

      "ไม่ต้องเป็นคนรับใช้หรอก แต่เจ้าเป็นโยวไค เราจะช่วยทั้งเพื่อนเจ้า แล้วก็ฝึกฝนตัวเจ้าด้วย

      แต่ต่อไปเจ้าต้องเป็นโยวไคประจำตัวเรานะ"

      "ขอบคุณมากเจ้าค่ะ เป็นเกียรติอย่างยิ่งเจ้าคะ" โยวไคสาวโดดกอดองค์หญิงจิ้งจอก ที่ใช้หางโอบร่างอีกฝ่าย


      "ส่วนไวท์แฟรง ถ้าเจ้ามาเป็นการ์ดให้กับเรา เราอาจพาเจ้าไปพบไดโนเสาร์ตัวอื่นไม่ยาก"

      "ทำไมองค์หญิงตรัสอย่างนั้น"

      "เย็นนี้พระบิดาเราจัดงานเลี้ยนต้อนรับแขก แน่นอนว่าในงานมีทั้งไดโนเสาร์ โยวไค ปีศาจตะวันตก"

      ขอผมไปด้วยสิ ผมเอ่ยกับองค์หญิง พลางยื่นดอกไม้ที่พึ่งไปเก็บให้เธอ

      "เจ้ารักเราจริงๆ สินะ ถ้ารักเราก็ตามเรามา แต่อย่าหึงเราละ เพราะเรามีคนรักเราหลายคน"

      by เงาที่ยากจะแพ้/ทูตแห่งอเวจี

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #14
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      กราฟ13

      ทั้งๆที่งานเลี้ยงคึกคักแท้ๆ แต่คุชินาดะดันขดตัวอยู่ที่มุมห้อง

      "เป็นอะไรหรือครับ?"

      ผมก้มลงไปหาหล่อน แล้วก็ถามเสียงเบา

      "ไม่ชอบคนเยอะๆเจ้าค่ะ เวลาโระจังไม่อยู่แล้ว----มันน่ากลัว"

      แก้วตาที่เปล่งแสงเหมือนดวงอาทิตย์ของคุชินาดะ เป็นต้นกำเนิดของแสงหนึ่งเดียวในความมืดมิด

      "ถ้าเกิดว่าโระจังอยู่ จะได้อวดเรื่องที่ <ท่านทามาโมะชวนให้เป็นผู้ติดตามล่ะ!>ด้วย---แล้วโระจังก็คงจะบอกว่า <อามัจจิน่ะต้องดูแลศาลเจ้าไม่ใช่หรือไง? เลิกทำตัวเป็นแฟนคลับน่าขนลุกที่ทำตามไอดอลทุกเรื่องได้แล้ว>แหงๆ"

      หล่อนทรุดตัวลงนั่งกอดเข่า


      พอไม่ได้ใส่เครื่องหัวแปลกๆนั่นแล้ว คุชินาดะก็ดูเหมือนเด็กผู้หญิงธรรมดา

      ถ้าดวงตาของเด็กผู้หญิงธรรมดาเรืองแสงได้ล่ะก็นะ.....


      "สนิทกับคุณกาฉะโดคุโระมากเลยเหรอ?"

      ผมถาม แล้วหล่อนก็ยิ้ม

      "เป็นคนที่มาช่วยไว้ในตอนที่ดิฉันเป็นแค่ยูเรย์เจ้าค่ะ"

      เมื่อความโกรธหายไป

      คุชินาดะก็ดูเศร้าสร้อยจนน่าสงสาร

      "ก็เข้าใจอยู่หรอกเจ้าค่ะว่ามันเป็นการต่อสู้ แต่ก็เผลอโกรธไปเสียอย่างนั้น ขออภัยที่ทำให้ต้องมาชมอะไรที่ไม่น่ามองนะเจ้าคะ"


      "คุณหนู เป็นอะไรหรือเปล่าครับ"

      จู่ๆ ก็มีคนเดินเข้ามาถามคุชินาดะอย่างนั้น

      "ถ้าเกิดว่ามีเรื่องเศร้า จะมาเต้นคลายทุกข์กับกระผมสักเพลงก็ได้นะครับ"

      Lord Lamprey



      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #15
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      กราฟ 14


      ชายหนุ่มผูันั้นยื้นมือมาหาสาวน้อย


      "ผมชื่อ..."


      "ไม่คะ!?"

      นักบวชสาวตอบโดยยังไม่ทันมองหน้าเลยด้วยซ้ำ


      ไดโนเสาร์พูดซ้ำเติมกวนประสาท

      นักข่าวหนุ่มกำลังปลอม

      ทั้งสามไม่มีใครสนใจเขาเลย


      ชายแปลกหน้าบ่นพึมพัมในลำคอ

      "เออ.. ถ้างั้น"

      มีเสียงผู้หญิงแทรกมาข้างหลัง

      "มีอะไรหรอค่ะพี่... หา..."

      เธอตาเป็นประกายเหมือเห็นกล้องนักข่าวที่ทเวลแขวนอยู่ เธอเลยเดินผ่านพี่ชายเธอเข้าไปร่วมวงด้วย ปล่อยให้พี่ชายเธอน้ำตาคลอ 'ไม่มีใครสนใจตูเลย T T'


      "หวัดดีคะ"

      ทั้งสามหันไปมองตามคำทัก


      "เออ คุณเป็นนักข่าวใช้ไม๊ค่ะ" ตาเธอเป็นประกายพลางจ้องไปที่กล้องนั้น

      "ฉันชื่อเมษา นะคะ"

      "คุณสิบสอง ฉันเป็นแฟนคลัปของคุณเลย"


      หา...! ทั้งสามอุทานพร้อมกัน


      (จริงๆแล้วคุณทเวล(12) เป็นใครกันแน่... ทำไมถึงใช้ชื่อตัวเลขแทนชื่อของตัวเอง...?)


      By ใครวะ

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #16
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      กราฟ15

      "ทเวลกับทเวลฟ์...จริงๆแล้วมันเป็นอย่างเดียวกันหรือเจ้าคะ?"

      คุชินาดะถอนหายใจ

      ผมที่ยืนอยู่ใกล้ๆหล่อน รู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายเล็กๆนั้น

      "คุณคุชินาดะ---?"

      หล่อนส่ายหน้า พยายามที่จะโน้มน้าวผมว่าตนไม่เป็นไร

      ในเวลาแบบนี้ คิดถึงกาฉะโดคุโระจังนะ

      "รู้สึกเหมือนกับโระจังถูกขโมยไปเลยเจ้าค่ะ"

      คุชินาดะพึมพำ แต่ผมก็หันไปสนใจเมษาก่อนที่จะได้ถามว่าเธอหมายถึงอะไร

      "แฟนคลับ---หมายความว่าอย่างไรหรือครับ?'

      ในตอนนั้น ไวท์แฟงก็ลากคุชินาดะออกไปข้างนอก

      "อย่ามาซี้ซั้วจับตัวกันนะเจ้าคะ"

      "แขนเสื้อเธอยาวจะตายไป ดึงตรงนี้ไม่ถือว่าแตะหรอก"

      ผมยิ้มให้คุณเมษา โดยที่แอบฟังคุชินาดะไปด้วย

      "ที่บอกว่ารู้สึกเหมือนเจ้าโครงกระดูกนั่นถูกขโมย หมายความว่าอะไร?"

      เรื่องเมื่อกี้ ท่าทางว่าไม่ได้มีแต่ผมคนเดียวที่ได้ยิน

      "โระจังน่ะ เป็นโยไคชั้นสูงนะเจ้าคะ พลังที่แท้จริงทัดเทียมกับท่านหญิงดาจิเลย ไม่มีทางที่จะถูกฆ่าโดยซอมบี้หรอกเจ้าค่ะ"

      เมษาขมวดคิ้ว

      หล่อนเองก็คงพยายามเก็บข้อมูลอยู่

      "แล้ว?"

      "ดิฉันคิดว่าโระจังถูกของบางอย่างทำให้สัมปชัญญะล่มสลาย และกลับเข้าสู่สภาวะปีศาจอาฆาตเจ้าค่ะ บางทีอาจจะเป็นนักฆ่าคนนั้นก็ได้"

      หญิงสาวที่อ้างว่าเป็นแฟนคลับของผม ก้าวออกมาด้านหน้า

      "เรื่องนั้น----ฉันคิดว่าฉันพอมีข้อมูลนะคะ"

      lord lamprey


      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #17
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      การฟ16


      ไวท์แฟงลากคุชินาดะมาไกลพอสมควร

      หน้าระเบียงเงียบสงัดท่ามกลางแสงจัทร์

      ไวท์แฟงหันซ้ายหันขวาก่อนที่จะนั่งยองๆลงมาใกล้หญิงสาว

      เธอตกใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ถูก

      'แกจะทำอะไรฉัน'

      ไดโนเสาเอานิ้วชี้ทาบปากเป็นสัญลักษ์

      'อย่าพูดเสียงดังไป ข่าวแค่ออกไปว่าเกิดเหตุเพลิงไหม้'

      เขามองซ้ายมองขวาอีกทีให้แน่ใจ

      'ถ้าองค์หญิงไม่ย้อนเวลากลับไป เป็นเรื่องใหญ่กว่านี้แน่ เราจะตามเรื่องนี้ทีหลัง แต่แค่พวกเรา'

      คุชินาดะย้อนคำพูด

      'พวกเรา'

      ไวท์แฟงพยักหน้า

      'มันเลงมาที่ฉัน ถ้าการ์ดอสูรทำพลาด เกิดมนุษย์ตายขึ้นมา มันง่ายมากที่จะใส่ร้ายพวกเราอสูร'

      เขายืนขึ้น

      'กลับกันเถอะก่อนที่จะมีพิรุธ'


      ...

      ภายในงาน

      "หา..!?"

      เสียงใสๆอุทานออกมาเสียงดัง

      ทเวลเกรงใจแขก เขารีบเตื่อนเสียงเบา

      "เบาๆหน่อย"

      เมษายังคงใช้เสียงเดิม

      "แต่"

      ทเวลตัดบท

      "คุณจำผิดคนแล้ว..." เขาหยุดที่กำลังจะพูดต่อเมื่อเห็นน้ำตาของหญิงสาว

      เมษาเริ่มสะอื้น

      "คุณจำฉันไม่ได้หรอ..." เธอเอามือปัดออก ร้องไห้เหมือนเด็กๆ แต่กลับสะเทือนใจทเวลแบบบอกไม่ถูก


      สายตาของแขกเริ่มจ้องมองมา

      ห้องเงียบมากขึ้น เสียงกระซิบดังก้องเบาๆ


      พี่ของเธอก้าวเข้ามา พูดฮ่วนๆเป็นคำสั่งแล้วจับมือเธอเดินออกไป



      by ใครวะ


      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #18
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      กราฟ17

      ลูลูซ+gashadokuro

      "แกน่ะ คิดจะทำอะไร"

      "เป็นอมตะไง---เหมือนท่านกาฉะโดคุโระ"

      โยวไคที่ถูกทำให้ปนเปื้อนหัวเราะหึอย่างดูแคลน ทั้งๆที่ความอาฆาตของวิญญาณนับร้อยที่สิงสู่อยู่ในไขกระดูกกำลังดิ้นเร่า

      ฆ่า

      ฆ่า

      ฆ่า

      เสียงของความอาฆาตกล่าวอย่างนั้น


      "ถ้าเกิดแกอยากจะมีคนสักพันคนโวยวายอะไรไม่รู้อยู่ในหัวตลอดเวลาก็เชิญ อย่าหาว่าข้าไม่เตือนก็แล้วกัน"

      ลูลูซหัวเราะ

      "ไม่จำเป็นสักหน่อย ฉันน่ะ---สามารถที่จะ----"

      ชายหนุ่มชะงักกึก แล้วก็ยิ้มอย่างรื่นเริง

      "ไม่บอกท่านกาฉะโดคุโระหรอก"

      เขามองโครงกระดูกที่กำลังต่อสู้กับวิญญาณอาฆาตที่ก่อกำเนิดขึ้นมาเป็นร่างด้วยสายตาสนอกสนใจ

      "อยากเจอคุณนักบวชคนนั้นหรือเปล่า"

      จู่ๆ---ก็ถูกถามอย่างนั้น

      "ถ้าเกิดว่าเธอมาที่นี่ พร้อมกับเจ้าสัตว์เลื้อยคลานนั่น ท่านจะทำอย่างไรเหรอ?"

      วิญญาณของคนตายโสมมส่งเสียงโห่ร้องอยู่ข้างในหัว

      อยากจะแตะต้องหล่อนอีก

      อยากจะย่ำยีหล่อนอีก

      "หุบปาก"

      กาฉะโดคุโระกัดฟัน

      "นี่คือปัญหาของ <อมตะ> แบบดั้งเดิมสินะ? วิญญาณที่สังหารไปจะถูกดูดกลืนเป็นชีวิต แล้วก็เป็นเสียงที่อยู่ในหัว---น่าสงสารจังเลยนะ"

      เพราะว่าตอนนี้ร่างกายยังไม่ฟื้นฟู ก็เลยขยับตัวไม่ได้


      ลูลูซหัวเราะเยาะ แล้วก็เดินจากไปทั้งอย่างนั้น

      โครงกระดูกทุบข้อมือเข้ากับด้านหลังของกระโหลก ดิ้นรนอย่างสิ้นหวังที่จะให้พวกขยะพวกนั้นหุบปากไปสักที


      ไม่มีทาง----ปล่อยให้เกิดขึ้นอีกครั้งที่สองหรอก

      "อย่ามานะ มาฮิรุ"

      เขากระซิบ

      "โลกที่ไม่มี<พระอาทิตย์>น่ะ---"

      คนตายกำลังกรีดร้องอยู่ในหัว

      แต่ก็ทำอะไรกับมันไม่ได้

      "----ไม่อยากเห็นอีกเป็นครั้งที่สองหรอกนะ"


      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      นักเดินทางเงา
      Guest IP
      #19
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      ทางด้านของทเวล


      ในขณะที่เขากำลังยืนถ่ายรูปบรรยากาศรอบๆตัว ข้างหลังของเขาก็มีร่างๆหนึ่งเดินมาหยุดอยู่


      "นายคือนักข่าวที่ชื่อว่าทเวลใช่ไหม?"ร่างนั้นพูดขึ้นเบาๆ ทเวลสะดุ้งตกใจก่อนจะหันมามองต้นเสียง นั้นคือชายหนุ่มคนหนึ่งที่สูงพอๆกับเขา ดวงตาสีมรกตจ้องมองทเวลพร้อมรอยยิ้มบางๆ


      "ครับ ผมเอง คุณมีอะไรรึเปล่า?"

      "ในที่สุดก็ได้เจอคุณซะที ผมโมทัส มาสัน "

      "ครับ..." ทั้งสองจับมือทักทายกัน ก่อนที่โมทัสจะหยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกงยีน

      นั้นคือ สมุดสีนำ้ตาลแก่เก่าๆเล่มหนึ่ง

      "???" ทเวลมีสีหน้างงงวยไปเรียบร้อย

      "ก็สมุดบันทึกของคุณไงล่ะ มีคนฝากผมมา"

      โมทัยคว้ามือของทเวลและยัดสมุดให้ ตอนนี้ทเวลเพิ่งสังเกตเห็นเขาเล็กๆสีขาวหนึ่งคู่บนหัวคนตรงหน้า แสดงว่าเขาไม่ใช้มนุษย์...

      "อย่าทำหน้าแบบนั้นสิคุณทเวล เดียวก็หน้าแก่เกินวัยพอดี"

      "...."

      "ลาก่อนครับ คุณ12 "

      แล้วร่างของโมทัสก็หายวับไปรวดเร็ว เหลือทิ้งไว้เพียงทเวลที่ได้แต่พยายามคิดว่า

      '...ใครวะ'



      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #20
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      กราฟ 19


      ทามาโมะเดินกลับมาพร้อมไดโนเสาตัวเมียน่ารัก(สีชมพูด้วย 555)

      แล้วมองมาที่คุชินาดะ

      "หา.. ทำไมเหลือเธอคนเดียวละ"


      คุชินาดะตอบกลับ

      "อ่อ ไอไดโนเสาตัวผู้นั้นบอกมันมีธุระด่วนนะ ส่วนเจ้านักข่าวนั้นพอคุยกับตาลุงนั้น มันก็หายตัวไปเลย"


      จิ้งจองทำหน้างงเล็กน้อย แต่เธอก็ยังมีหน้าที่อื่นอีก เธอเลยละไปรับแขกทักทายคนอื่นๆต่อ


      ...


      ที่บ้านทเวล

      'เฮ้ย วันนี้มันอะไรวะนี้'

      'เจอผู้ก่อการร้าย'

      'ผู้หญิงร้องไห้ใส่'

      'แล้วก็ไอหนังสือที่เขียนด้วยภาษาอะไรก็ไม่รู้นี้อีก +..-'

      เขาเอามือก่ายหน้าผาก แต่ยังไม่ทันคิดหาคำตอบก็มีเสียงโทรศัพท์เข้ามา


      (รับสาย)

      "ครับ บก."

      "ได้ครับๆ ข่าวไฟไหม้ เสร็จพรุ้งนี้ทันครับ"

      "ได้ครับ ผมมีภาพเยอะเลยด้วยครับ"

      เขาพูดตกลงครับๆ พลางคัดภาพการต่อสู้และรูปของชายลึกลับนั้นออกไป


      ...

      เขาหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ แสงแดดส่องผ่านผ้าม่านมาแล้ว เสียงโทรศัพท์ดังเข้ามา

      เขาลุกขึ้นหยิบหยิบมือถือแนบหู ตายังคงหลับอยู่

      "อืม.. อืม.."

      (ฟัง)

      "ฮะ!?" เสียงจากในโทรศัพท์ปลูกเขาจากภวังค์ทันที

      เขารึบเก็บมือถือเข้ากระเป๋ากางเกง มันยังไม่กดวางสายเลย

      เสื้อผ้าก็ยังคงเป็นตัวเก่าของเมื่อคืนที่ไปงานเต้นรำ

      เขาใส่รองเท้าเหยียบส้น คว้ากล้องแล้วรีบออกไป


      ...

      ระหว่างเดินทาง เขากำลังนั่งอยู่บนรถ

      สายตาตื่นตะลึง ในหัวคิดวนไปวนมาตลอดเวลา

      'เป็นไปไม่ได้...'

      'คุณไดโนเสาร์นั้นตายแล้ว เป็นไปไม่ได้...'


      (ความฝันของเขา 0%)

      ตอบกลับ
  • ความคิดเห็นที่ 21 - 27

บทความที่นิยมอ่านต่อ

เกี่ยวกับเรา / ติดต่อเรา

เว็บ Dek-D

เข้าผ่านแอป ง่ายกว่า

ติดตั้งแอป
ติดตั้งแอป