/>

สำหรับคนที่อยากเป็นศิลปินเกาหลี (ให้กำลังใจและคำแนะนำ) [ยินดีให้แชร์]

วิว
#ความฝัน #ออดิชั่น #ศิลปินเกาหลี #ไอดอลเกาหลี

ก่อนอื่นเรามาเริ่มที่แรงบันดาลใจที่ทำให้เราอยากเป็นไอดอลกันก่อนดีกว่า เราอะเป็นติ่งวงที่ชอบทีาสุดคือ EXO ชอบมากกก เมื่อก่อนแอนตี้พอเจอexo หลงเลยจร้า 555 

มาๆเข้าเรื่องก่อนอื่ต้องบอกเลยเราเป็นคนที่ไม่เคนสนใจด้านนี้มาก่อนเป็นเด็กที่ค่อนข้างเรียนอือทีนี้เข้า ม.1 ใหม่เจอเพื่อนใหม่ เพื่อนบอกเราอะสวยนะปากเป็นกระจับตาสองชั้นชัดคิ้วตรง แบบนี้ถ้าผอมสวยเลย(ตอนนั้นสูง 158น้ำหนัก 60)อ้วนมาก555 แต่ถึงเพื่อนจะชมก็ยังไม่ได้อยากเป็นแบบจริงจังก็มีคิดเล่นๆ จากนั้นก็มีคนชมเรื่อยๆ(ดูหลงตัวเอง555) โอเคเอาที่สึดเลยนะที่แบบเจอคำนี้เเล้วเราจริงจังกับการอยากเป็นไอดอลเลยนะ เพื่อบอกว่า เราอะสวย สักวันต้องไปอยู่ในเกิลกรุ๊ปแน่เลย นี่แหละจุดเริ่มต้นของเราเราก็เนิ่มลดน้ำหนักจนสูง 160 น้ำหนัก 56 เออก็ยังอ้วนยุ555 เราลดแบบกินครบ3มื้อแต่เลือกกินแล้วก็ออกกำลังกายเลยอาจลดนานนิดนึงแต่ยั่งยืนน้า แต่ทีนี้เราก็รุสึกว่าเราเก่งอะไรเหรอไม่มีความสามารถสีกอย่าง ม.2 มันมีคลาสร้องเพลงเราก็ฝึกๆเออตอนนั้นเลิกล้มความตั้งใจแล้วละ เหมือนท้ออะ ถึงวันสิบเราก็เริ่มร้องเรานี่แบบไม่เคยฝึกร้องจริงจังพึ่งรู้ตัวเองก็ร้องเพลงเำราะยุนะ เราก็เอาวะมาลองอีกสักคางลดน้ำหนักมาเรื่อยๆ แต่ก็ตอนช้วงที่ท้อกินเยอะน้ำหนักขึ้น 555 กลับมาอีกครั้งคะ คัมแบค  

ต่อไปก็การหาตัวตนคะ
เราเริ่มจากลองเต้นก็เต้นได้แต่รุสึกว่าไม่สวยจะขอไปเรียนเหรอฮึๆตัดไปที่หน้าพ่อแม่แป๊ไม่สนับสนุน เลิกคะรุเลยว่าไม่มาทางนี้แต่ก็กว่าจะรุตัวเป็นเดือน เราก็ลองร้องเพลง อือเสียง แม่งนกกระยางมาก 555แต่ก็พยายามฝึกไม่รุวันที่สอบร้องได้ไงดีขนาดนั้นแบบวันนั้นเราคงตั้งใจมากลดมั้ง ร้องผ่านคะสึดท้ายการแร๊พ เริ่มจาก see you again เอิมมแร็พได้นะแต่เลิกก่อนเบื่อเออแต่เรามาทางแร็พโอเคอะ เราฏ้เลยเออถ้าsee you again มันเบื่อไม่เหมาะกับเราหาเพลงแร็พที่เราชอบดีกว่าก็ฝึกแร็พ บางๆๆๆไม่ได้คะเราเลยลองนึกดูเราไม่มีพื้นฐานเลยนะแล้งที่บอกแร็พได้นั่นท่อนนั้นมันง่ายมากเราเลยเอาวะลองหาทางดูก่อนแบบศึกษาก่อน งั้นเราจะมาแนะนำวิธีแร็พก่อนนะคะมันเป็นวิธีที่มาจากหลายๆเว็บบางอันคิดเองเราลองทำแล้วดีเลยแหละ อีกอย่างเราโชคดีที่พูดแล้วเหมือนแร็พ พูดเร็วมาก555 อันนี้โชคเข้าข้างเรา 


การฝึก
1.หาโทนเสียงตัวเองคะ(อันนี้เราค้นพบด้วยตัวเอง)
การที่เราจะแร็พได้ดีได้เพราะมันต้องรู้มาตรฐานตัวเองก่อนซึ่งถ้าแร็พเพราะๆก็น่าจะโทนต่ำซึ่งเราโชคดีที่เสียงค่อนข้างต่ำ ถ้าเสียงต่ำอย่างแรกเลยที่ไม่ควรถ้าคุณพึ่งเริ่มแร็พไม่ควร  แร็พแบบเร็วๆ ใช่คะถ้าเราพึ่งเริ่มเสียงต่ำมาแร็พเร็วๆลิ้นพันนะเธอ 555 ถ้าเสียงสูง แนะเพลงของพวกDean เสียงสูงไม่ใช่แหลมนะคะอันนี้ต้องแยกให้ออกถ้าเสียงแหลมเล็กๆเราไม่รู้จะช่วยยังไง 555
2.หาเพลงที่ฝึกร้อง(อันนี้เทคนิคในการหาในความคิดเรา)ถ้าเพลงแรกแน่นอนคะว่าต้องไม่ใช่การแร็พที่เร็วมากซึ่งส่วนมากการแร็พของเกาหลีจะไม่รัวอยู่แล้วก็เร็วๆหน่อยแต่มีจังหวะเป็นของตัวเอง เพราะฉะนั้นหาเพลงไม่ยาก อยากที่บอกข้างต้นคนที่เสียงสูงๆแนะนำเพลงของ Dean คะเพลงเขาจะไม่ใช่แบบโทนต่ำมากแบบพี่ชาน 555 แซะสามีนิด เราเมนคยองนะเธอ *บอกเพื่อ-_- *  สำหรับคนที่แบบโทนเสียงต่ำนิดหนึ่งก็แร็พสบายเลยเดี๋ยวเพลงที่แนะนำจะอยู่ในเม้นนะขอหาก่อนเพราะเริ่มด้วยการแต่งเพลงเองทำนองก็มโนเอาเองว่าเว้นตรงไหนเหมาะแต่มันก็ทำให้เรามีพื้นฐานที่ดีเลยนะ
3.จำเนื้อ นี่แหละคะหัวใจสำคัญของการแร็พ เนื้อ หลายๆคนแร็พเก่งแต่จำเนื้อไม่ได้ตายนะคะ คือเราต้องท่องให้มันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตคะ ว่างคือท่อง
เราแนะนำท่องทีละวรรคคะวรรคในที่นี้หมายถึง *ตัวอย่าง* ดาม ฮูนิวอาวเดอะพีบีฟลู (อันนี้เขียนแบบมั่วๆของSeeyouagain55)ก็ท่องทั้งหมดเลยพอจำได้ก็ฝุกทำนองแบบเปิดเพลงำปร้องตามพอชินๆก็ลองแร็พแบบไม่ต้องฟังเพลงถ้าไม่ได้ก็ฟังใหม่ ทำแบบนี้ ไป ถ้าท่อนนีเโอเคแล้ว ก็ท่องท่อนต่อไปมันจะได้เองคะ
4.ลองแต่งเอง คะ การแร็พถ้าเราแต่งเนื้อเองทำนองเองได้มันจะเป็นอะไรที่ดีมากคะ ซึ่งตรงนี้เราแนะนำไรไม่ได้มากเอาเป็นว่าเล่นคำซ้ำบ้างจะดีมากคะ 555
ประโยชน์ของการแต่งแแร็พเองคือเราแต่งมันเป็นดนตรีของเรามันจะเข้ากับเราคะดูยังไงก็เราอะแต่ห้าม*เน้นห้าม* เข้าข้างตัวเอง ไม่ใช่แบบเฮ้ยแบบนี้ก็โอเค ฟังดูถ้าคำหรือทำนองไม่ใช่เปลี่ยนคำแก้ทำนองนะคะ ตรงเว้นวรรคนี้สำคัญดูดีๆ

*กฎเหล็กของการเริ่มแร็พ*
อย่ามาโชว์เหนือเริ่มด้วยเพลงที่ลิ้นพันกันเพราะถ้าคุณทำได้คุณมีพรสวรรค์แต่ถ้าคุณทำไม่ได้คุณจะท้อคะแล้วคุณก็จะเลิกทำมัน ทางที่ดีเริ่มจากเล็กๆ แล้วขยับความเก่งดีสุดคะ

สำหรับกาเต้นไม่อนากแนะนำมากแต่ถ้าใครที่ไม่ได้เรียนเต้น เปิดยูทูปเอาเพลงที่ท่าเต้นไม่อยากเท่าไรอะคะ พอเลือกได้แล้วฝึกเต้นตามไปเต้นให้ครบเพลงแล้วเรามาเก็บลายทีหลังคะ แบบเราดูๆไปท่านี้ถ้าเต้รสวยมันจะดีมาดเออเราก็ฝึกท่านั้นซ้ำๆคะ

การร้อง ฝึกเสียงบ่อยๆซ้อมเยอะๆออกกำลังกายฝึกลมหายใจ แค่นี้พอคะแต่มันทำยากมาก 555

สำหรับพวกไอดอลความสามารถอย่างเดียวไปไม่รอดคะคาแร็กเตอร์ นี่สำคัญ 

การแต่งตัว

อย่างแรกถ้าจะไปออเสื้อผ้าคะ อย่าโป้ ใช่ใส่ให้มันดูพอดีใส่ซะนึกว่าไอดอลมาเองก็ไม่เอานะคะ ถ้าให้ดีลองให้เพื้อนช่วยคะอันนี้เพื่อนน่าจะดูได้ 
ทรงผม แนะนำเพื่อนคะ เพื่อนจะช่วยเราทุกสิ่งในการหาคาแร็กเตอร์ 555
การแต่งหน้าเอาบางๆเนอะแบบทาปากนิดหน่อย*ห้ามสีสดๆนะแบบแดงแจ้ไม่เอา*
เขียนคื้วบางๆเอาให้ธรรมชาติที่สุดคะเพราะพวกกรรมการที่เขามาดูเขาต้องการคนที่เอาไปเติมแล้วจะพอดีเขาดูออกนะคะ

ให้หัวใจกระทู้นี้ ~

แสดงความคิดเห็น

4 ความคิดเห็น

    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #1
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      ทีนี้วันที่ 10-11 มีนาคม 2560 SM มาออ เรานี่อยากไปมากแต่ก็ไม่ค่อยพร้อมแต่ก็อยากไปหาประสบการณ์คะแต่สุดท้านมันก็พัง

      มาต่อกันที่ปัญหาคะ

      ปัญหาของเราคือพ่อแม่เราขอเขาเเล้วแต่เขาไม่ให้พ่อเราบอกเราเด็กไป แต่ความจรเรานี้แหละวัยกำลังดี แม่เราบอกต้องพาไปอีกไม่มีเวลาไร้สาระสนับสนุนแค่เรื่องเรียน เราร้องเลยคะ เสียใจมากพยายามมาตั้งเกือบปีคืออะไมันพังหมดเลยเราร้องมห้แทบทุกคืนเสียใจมาก แต่ทุกคนรู้ไว้คะที่เขาพูดแบบนั้นนะเขาเป็นห่วง เขาอาจจะคิดว่าอาชีพแบบนี้มันไม่แน่นอนหรืออพไรไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ พ่อแม่ไม่ใจร้ายขนาดนั้นคะเราต้องพิสูจน์ตัวเองคะทำให้พวกเชาเห็นว่าเราพยายามกับมันจริงอย่างเรานี่ร้องเพลฝกรอกหูเขาทุกวันเลยเราก็เหมือนจะโอบ้างแล้วแหละแต่ก็ปีนี้พลาดไปแล้วคะแต่ค่ายอื่นยังมีซึ่งเรามีฝันว่าถ้าไม่ใช่ SM เราจะไม่ออ เราเลยเลือกที่จะออออนไลน์คะถ้าผ่านมันต้องไปเกาหลีซึ่งเราไม่ได้ไปหรอกแต่ถ้าผ่านเขามาเปิดออครั้งหน้าเราจะไปอ้างกับพ่อแม่ว่า เนี่ยออออนไลน์ผ่านแล้วเขาเรียกให้ไปดูตัว(อันนี้ไม่ดีไม่ควรทำตามนะคะ)

      อย่าคิดว่าเราเก่งนะคะเพราะถ้าเราคิดว่าเราเก่งหยุดพัฒนาคนที่เคยเก่งน้อยกว่าเราเขาก็จะแซงเราคะ

      ถ้าการออมันง่ายเด็กไทยที่ไปดังในเกาหลีคงไม่มีแค่นั้นหรอกคะ

      อย่าคิดถึงว่ามันต้องเสียตังไหมได้เรียนไหมทำไมเราไม่คิดว่าเราจะทำปัจจุบันให้ดีที่สุดเราจะต้องออให้เต็มที่

      อย่าคิดว่าต้องออผ่านเพราะนั่นเท่ากับคุณกดดันตัวเองอยู่

      ไม่มีใครรู้ความต้องการเรามากเท่าตัวเราหรอกคะ อย่าทิ้งความฝันไม่ว่าจะมีอะไรเข้ามาก็ตาม

      ถ้าคิดว่าเหนื่อยลองพักคะแล้วทบทวนดูที่เราทำทุกอย่างเพื่ออะไรจุตประสงค์เราคืออะไร เร่เหนื่อยมาขนาดนี้เพราะอะไรละ

      ....เพราะความฝันเราไม่ใช่เหรอ ถ้าจะทำมันให้เป็นจริง ก็ อย่าถอยคะ คนเราเหนื่อยได้ท้อได้แต่ถ้าถอยหรืออยู่กับทีคุณจะไม่มีวันไปถึงเส้นชัย :)

      พี่เราสอนเสมอ เวลานะ มันเดินตลอดเวลา มันไม่รอให้เราตัดสินใจอะไรหรอกนะอย่าลังเลที่จะทำถ้ามันไม่เสียหาย แต่ยังไงก็ต้องแบ่งเวลาเป็น

      เราเจอปัญหานี้คะ เรา แบ่งเวลาไม่ดีให้เวลากับการเรียนน้อยไป เกรดตกเหลือ 3.36 เราเสียใจมากร้องไห้เราทำให้พ่อแม่ผิดหวังเหรอ เห็นไหมคะตอนทำเราไม่คิดเสร็จแล้วก็มานั่งร้องให้ เพื่อ...อะไร

      ตอนนั้นพี่เราบอกว่า รู้ว่ารักรู้ว่าชอบเราอาจจะคิดว่านี่ชีวิตเราเราจะทำอะไรก็ได้ แต่เราต้องนึกถึงหน้าที่เราคืออะไร หน้าที่เราคือเรียน อย่าให้สิ่งที่รักมาทำลายหน้าที่เพราะนั่นมันจะยิ่งทำให้พ่อแม่ไม่เข้าใจเรา พี่ทำผิดมาเยอะพี่ไม่อยากให้น้องพี่ทำผิดแบบพี่ พี่ไม่มช่คนดีไม่มีอะไรจะสอนแค่อยากบอกว่าแบ่งเวลาให้เป็นบ้าง

      เรานี่อ่านร้องเลยคะตอนนั้นพี่เรายุหอไม่ได้กลับบ้านคุยกันในแชทพี่คือคนเดียวที่เราบอกทุกเรื่อง ใช่คะ ทุกเรื่องเลยเพราะพี่เราเคยเกเรมาก่อน 0 ก็เคยติดโดนมาหมดเขาเลยเข้าใจเราคะเขาไม่ด่าแต่สอนไม่เหมือนพ่อแม่เราเลยเลือกที่จะพูดกับพี่

      พี่เราเรียนวิศวะโยธาด้วยอวดแป๊บ555นขยัน

      ตอนม.6

      สุดท้ายอยากจะฝากอะไรไว้สักอย่างคะ

      ความฝันมันต้องเเลกมาด้วยคฝามเหนื่อย ถ้าเราอดทนกัดฟันสู้อีกนิด เมื่อเราไปถึงความฝัน เราจะย้อนมองบันไดที่ไต่ขึ้นมมมันจะภูมิใจมากคะ :)

      ปล.ใครมีไรจะถามหรือปรึกษาDMมาหาเราได้นะ

      นี่ทวิตเรา

      @ SUPHARA01464094

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #2
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      หนูอ่ะอยากไปออดิชั่นมากๆเลยค่ะเเต่พ่อกับเเม่ก็ชอบมาพูดเเบบกำหนดชะตาชีวิตให้เราเราเป็นคนเรียนไม่เก่งเเต่เราก็เก่งทางด้านภาษา เราไม่ได้อยากจะไปอยู่เป็นวิศวะ เป็นหมอ เราอยากเป็นไอดอลเเต่พ่อเเม่ไม่เคยที่จะสนับสนุน บางครั้งมันก็เหนื่อยเกินกว่าที่จะเถียงเเล้วไม่ว่าจะทำยังไงก็ไม่เคยที่จะสนใจเลยคือบางครั้งก็อยากจะหนีไปให้ไกลๆ เรารู้สึกอิจฉาคนอื่นๆที่พ่อกับเเม่เค้าสนับสนุน ไม่คอยมาพูดกำหนดชะตาชีวิตของลูก ตัวเรา เอง ไม่ ค่อย มี ความมั่นใจ ขี้อายมากๆเลยทำให้พวกเค้าไม่ ค่อย เชื่อ ใน ตัวเรา เราไม่ได้อยากเป็นไอดอลเพราะคนอื่นๆเราอยากเป็นเพราะเราอยากจะจับไมค์เราอยากจะก้าวผ่านสิ่งที่เรากลัวไปให้ได้เรากลัวไมค์เรากลัวเวทีกลัวผู้คนมากมายเเต่สิ่งที่ทำให้เราอยากเป็นคือเราอยากร้องเพลงอยากเต้นอยากเห็นคนดูลุกขึ้นยืนเเล้วปรบมือให้กับเราด้วยรอยยิ้ม อยากจะเป็นดาวที่เปล่งประกายอยู่บนเวทีไปพร้อมกับทุกคน คือความฝันที่เราเเบบรักมันมากที่สุดเเละจะไม่เปลี่ยนความฝันเเน่นอน

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #3
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      ตอนนี้กำลังสับสนสุดๆ คือตอนนี้เราเป็นเด็กโคฟอยู่และรู้สึกชอบการเต้นมากกกกๆๆ แต่เราเป็นคนที่ร้องเพลงไม่ตรงคีย์เลยจ้า แบบร้องเพี้ยนมากอ่ะ มันจะขึ้นเสียงสูงและลงต่ำมากไม่ได้แล้วเราอยากจะไปเป็นเด็กฝึกที่จะเดเป็นศิลปิน และกำลังฝึกแร็ปอยู่ ตอนนี้คือไม่กล้าปรึกษาใครเลย และไม่แน่ใจด้วยว่าจะไปออดีมั้ยเพราะกลัวว่าจะมีปัญหากับครอบครัวด้วย ยิ่งแต่เราเรียนได้เกรดน้อยยิ่งแล้วไปใหญ่เลย แต่เห็นเค้าบอกปีหน้ามีออก็อยากจะลองไปดู แต่ก็คงต้องคุยกับครอบครัวก่อนเนอะ

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      Aore
      Guest IP
      #4
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      วันกีฬาสีเราคนนึงที่ไม่ได้ลงแข่งชักเยอร์และเพื่อนๆอีกหลายคน เราไม่ได้ฝึกไม่ได้มีครูสอนเหมือนน้องๆสีอื่นที่ลงแข่งแล้ววันนั้นเราเป้นแค่พี่สตาฟธรรมดาคนนึงที่โครตลงทุนเพื่อสี ตื่นตี5มาซื้อขนมให้น้องในสี ใช้เงินเก็บออกเงินซื้อน้ำแดงให้น้องๆและพวกนักกีฬาแล้วอยู่ๆชักเยอร์คนสีเราไม่พอ ตอนนั้นคือแบบ!! ชิพหายแล้วสีอื่นคือมีแต่คนที่หักคอกูได้อ่ะ แล้วอยู่ๆก็โดนบังคับลงแข่งคือกูไม่เคยแข่งชักเยอร์เลยเว้ยครั้งแรกในชีวิต พอกรรมการเป่านกหวีด ตอนนั้นรู้แค่ดึงไว้ก่อน แล้วสีอื่นบริหารแรงดีมากดึงแล้วค่อยๆผ่อนแต่ตอนสั้นเราดึงเอาๆตอนนั้นคิดว่าแพ้แน่ๆเราก็ปล่อยให้ตัวเองลื่นไปเรื้อยๆแต่พอคิดถึงสีตัวเอง เท้ามันก็เบรคแล้วเริ่มถอยหลังเรื้อยๆแล้วเริ่มรู้ว่ามือตัวเองถลอก แต่มันก็ไม่ถอยจะเจ็บแค่ไหนก็ไม่ปล่อยมือจนกรรมการเป่านกหวีดรอบแรกสีเราชนะรอบสุดท้ายมา สีอื่นค่อนข้างได้เปรียบเพราะ สีอื่นมันมีการเปลี่ยนนักกีฬานักเยอร์แต่สีเรามันไม่พอเลยคนเดิมคือตอนนั้นเจ็บมือมาก แถมเจ็บข้อเท้าสุดๆแต่ล้มตอนนั้นก็ไม่ได้แล้วพอกรรมการเป่าตอนนั้นคือไม่ไหวหนักมากพยายามเบรคแต่มันไม่ไหวแต่เราก็ใช้แรงสุดท้ายจิกส้นเท้าแล้วถอยหลังเว้ยแล้วชนะที่1แบบงงๆ

      โครตดีใจอ่ะ เหรียญทองแรกในชีวิตเลย มันเลยทำให้เรารู้ ก็แค่ไม่ถอยอ่ะ

      "ความพยายามไม่เคยทำร้ายคนที่ตั้งใจนะจ่ะ"


      *น้องสีเราที่ลงชักเยอร์ตัวเล็กมาก555*

      ส่วนเวลาที่เสียไปให้น้องๆในสีมันทำให้น้องๆรักเราเว้ย มีอะไรน้องๆก็มักจะเรียกเรามีขนมน้องก็ให้เรา น้องบางคนไม่มีเพื่อนน้องก็รอตอนซ้อมกีฬาสีเพื่อมาเล่นกับเรา จากเราที่ไม่ชอบเด็กกลายเป็นรักมากๆอ่ะ


      ตอบกลับ

กระทู้ที่คนนิยมอ่านต่อ

เกี่ยวกับเรา / ติดต่อเรา

เว็บ Dek-D

เข้าผ่านแอป ง่ายกว่า

ติดตั้งแอป
ติดตั้งแอป