/>

ชีวิตเด็กหอ [ยินดีให้แชร์]

ระบาย
Guest IP
วิว
#แชร์ประสบการณ์ #ชีวิตวัยรุ่น #ชีวิตเด็กหอ
เราได้ออกบ้านตั้งแต่เด็ก อยู่หอตั้งป.3 อยู่หอประจำมีครูดูแล หอหญิง ตอนอยู่แรกๆเราก็ร้องไห้คิดถึงบ้าน ได้กลับบ้านแค่เดือนละครั้ง บางทีก็ไม่ได้กลับเพราะพ่อกับแม่ไม่ว่างมารับ เราต่างจากเด็กหอคนอื่น เด็กหอส่วนใหญ่ก็จะกลับบ้านกันทุกอาทิตย์ บางครั้งครูคนที่ดูแลจะกลับบ้านก็ต้องพาเรากลับด้วย เพราะไม่มีใครอยู่หอ ครูก็ต้องดูแลเรา หาข้าวให้กิน เหมือนมีแม่อีกคนเลยตอนนั้น ชีวิตอยู่หอตอนนั้น เหมือนตัวเองเป็นทหาร ต้องตื่นมาตี5 ก่อนลุกออกจากที่นอนก็ต้องพับผ้าห่มให้เรียบร้อย ถยอยพากับอาบน้ำ พอ 6โมง ก็ต้องลงมากินข้าวพร้อมกัน เสร็จจากกินข้าวเด็กหอทุกคนต้องมารับตังค์จากครูก่อนไปโรงเรียนที่พ่อกับแม่เราฝากไว้ให้ แล้วต้องเดินไปโรงเรียนเองกับเด็กหอ มีทั้งน้อง เพื่อน พี่ พอเลิกเรียนก็ต้องเดินกลับหอถึงหอปุ๊บก็ต้องอาบน้ำเลย อาบเสร็จต้องลงมาทำการบ้านรอกินข้าวเย็น พอสองทุ่มครึ่งก็ต้องขึ้นนอน แต่ก่อนขึ้นเราจะโทรบอกฝันดีแม่ทุกคืน เพราะต้องเอาโทรศัพท์ฝากครู ห้ามเอาขึ้นห้องนอน อเราอยู่แบบนั้นมา 4ปี จนถึงป.6 พอขึ้นม.1 เราก็ได้ย้ายโรงเรียน แต่เราก็ได้อยู่หอหญิงเหมือนเดิมนะ มีคนดูแลแต่ไม่ใช่ครูนะ เป็นป้าที่หอ ดูแลทุกอย่าง เวลาเราไปไหนแล้วกลับค่ำก็จะโทรตามตลอด เวลาไปไหนก็ต้องบอกก่ิน
กลับเป็นเวลา แต่อยู่นี่ไม่เคร่งเหมือนที่เคยอยู่ เวลาตังค์หมดเป็นอะไรแต่แยกมาก จนตอนนนี้จะขึ้นม.6แล้ว จะ10ปีแล้วที่อยู่หอเราก็ยังไม่ชิน เบื่อแล้วเบื่อชีวิตเด็กหอ ไม่ได้กินข้าวฝีมือแม่ ต้องมาซื้อข้าวกล่องกินเอง ไม่มีพ่อแม่ไปรับไปส่งที่โรงเรียน ต้องนั่งสองแถวไปโรงเรียน บางทีก็นึกอิจฉาเพื่อนที่ได้อยู่กับพ่อแม่ มีพ่อแม่ไปรับไปส่ง เราก็แอบนั่งร้องไห้คนเดียวอยู่บ่อยๆ อยู่หอไม่ได้ดีเสมอไปหรอก คนที่อยากอยู่หอคิดผิดคิดใหม่ได้นะ ไม่ใช่อยากอยู่เพราะอยากได้ความอิสระนะ จะบอกให้ว่าไม่มีที่ไหนมีความสุขเท่าอยู่ที่บ้านแล้ว มีแม่ทำกับข้าวให้กินตลอด ไม่อยากอยู่ไกลบ้านแล้ว คิดถึงคนที่บ้าน เหนื่อยที่ต้องแกล้งทำตัวให้เข้มแข็ง
ถ้าขึ้นมหาลัยเราเลือกได้เราก็ไม่อยากอยู่หออีกแล้ว
ส่งกำลังใจให้ จขกท.

แสดงความคิดเห็น

เกี่ยวกับเรา / ติดต่อเรา

เว็บ Dek-D

เข้าผ่านแอป ง่ายกว่า

ติดตั้งแอป
ติดตั้งแอป