/>

เคยทำเรื่องน่าอายไว้ แล้วมานั่งคิดมากคนเดียว [ยินดีให้แชร์]

Beca
Guest IP
วิว
คือ เราเป็นคนนึงอ่ะ ที่ทำเรื่องน่าอายไว้เยอะ และบ่อยมาก ซึ่งมาคิดได้ก็คือ มันผ่านมานานแล้ว แล้วก็มานั่งคิดว่าคนในเห็นเราทำเรื่องน่าอายจะจำได้ไหม

เริ่มเรื่องของเราเลยนะ ส่วนมากเราจะเป็นคนที่ชอบพูดอะไรโง่ๆ บ้าๆออกไปเยอะมากแต่ก่อน ส่วนมากก็เป็นเรื่องเกี่ยวกับการพูดนี่แหละค่ะที่เป็นปัญหากับเรามากที่สุด ตอนนี้ก็พยายามไม่พูดมาก พยายามไม่ค่อยพูด เพราะกลัวว่าจะพูดอะไรปัญญาอ่อน เพราะเราเป็นคนลืมอะไรยาก มานั่งเขินนั่งอายคนเดียว กลัวว่าคนนั้นเค้าจะจำได้ไหม คนนี้เค้าจะจำได้ไหม กังวลไปหมด ไม่กล้าสู้หน้าใคร ทั้งที่มันผ่านเรื่องนั้นมาเป็น 2-3 ปีแล้ว

เรื่องการกระทำของเราก็เหมือนกัน เราเป็นคนที่ไม่กล้าทำอะไรเท่าไหร่ เพราะกลัวว่าถ้าทำผิดจะถูกคนหัวเราะเยาะรึเปล่า

เราอยากรู้มากเลยค่ะว่าเราทำไมถึงเป็นแบบนี้ อยากแก้นิสัยคิดมาก แล้วก็คิดน้อยเวลาทำอะไรด้วยค่ะ ตอนนี้พยายามปรับตัวเองให้มีความเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นแล้ว แต่เรืองในอดีตที่เคยทำอะไรน่าอายๆไว้ ไม่เคยลืมเลยค่ะ เลยอยากจะมาขอคำปรึกษาค่ะว่า ทำยังไงให้ลืมเรื่องน่าอายๆไปคะ ... ขอบคุณค่ะ
ให้หัวใจกระทู้นี้ ~

แสดงความคิดเห็น

9 ความคิดเห็น

    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #1
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      เหมือนกันเลยค่า ทำเรื่องให้ตัวเองอายอยู่เยอะเหมือนกัน


      บางเรื่องเราก็เฉยๆ กับมันแล้ว เพราะผ่านมานานมาก มากซะจนลืมไปแล้วว่าตอนนั้นรู้สึกอย่างไร (แต่ยังจำได้อยู่ว่าเหตุการณ์นั้นทำอะไรค่ะ)


      วิธีลืม...สำหรับเรา เรื่องน่าอายหรือเรื่องที่เราไม่ชอบมันจะลืมได้ยากค่ะ ดังนั้นคุณอาจจะลบมันออกไปไม่ได้ (ตอนนี้เราก็เป็นอยู่ค่ะ) ส่วนใหญ่ เรื่องที่เราลืมมักเป็นเรื่องที่ไม่สำคัญ ไม่น่าสนใจใช่ไหมคะ? (แต่ตอนนี้เราสนใจมันอยู่ ก็เลยอายอยู่นั่นแหละ)


      บางทีคุณอาจต้องใช้เวลามากกว่านี้สักหน่อย สักวันคุณอาจจะเฉยๆ กับเรื่องราวเหล่านั้นก็ได้


      แต่ทำยังไง๊ ยังไงก็ลืมไม่ลงสักที...ลองฝึกพูดค่ะ บางทีก่อนตอบอะไรบางอย่างก็หยุดคิดสักพัก (คิดในใจหนึ่งถึงห้า ดักปากไว้ค่ะ ฮ่า) หรือไม่ก็หาข้อดีค่ะ เช่น เราพูดปุ๊บ จากบรรยากาศเครียดๆ กลายเป็นเฮฮาขึ้นมา / คำพูดของเราช่วยให้เพื่อนหัวเราะได้ / ไม่อย่างนั้นก็หัวเราะไปด้วยกันเลยค่ะ! เราเคยทำเรื่องน่าอายจนเพื่อนทั้งห้องขำกัน เราก็หัวเราะไปกับเขาด้วย เอาให้สุดๆ จนความอายกระเด็นไปเลย! (ขออภัยค่ะ อารมณ์พาไป ฮา)


      เราขอเป็นกำลังใจให้เจ้าของกระทู้สู้ๆ ค่ะ! (เราไม่รู้ว่าเจ้าของกระทู้พูดอย่างไร ถ้าแนะนำอะไรผิดไปก็ขออภัยด้วยนะคะ)


      https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-11.png

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      Jaak.
      Guest IP
      #2
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      เราก็เป็นเหมือนกันนน แต่ว่าถ้าเรามีใครสักครอยู่ข้างๆให้เราถามเสมอว่า พูดแบบนี้ดูมั่นหน้าไหม ทำแบบนี้ดูแย่ไหม อะไรแบบนี่ แล้วเขาตอบกลับมาว่า ไม่หรอก ธรรมดา ไม่เป็นไรหรอกแค่นี้เอง เราจะรู้สึกดีขึ้นมากกก จขกท ลองหาเพื่อนแบบนี้สักคนนะคะ ไม่ก็ลองถามคนรอบตัวดู อาจจะทำให้รู้สึกดีขึ้นได้นะคะ

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      (╥_╥)
      Guest IP
      #3
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      เป็นเหมือนกันเลยค่ะ พ่อกับแม่บอกว่าทำไมไม่มั่นใจในตัวเองเลย เราว่าแคร์สายตาคนอื่นมากไป แค่เรื่องง่ายๆ อย่างเรียกพนักงานมาสั่งอาหาร ก็ยังคิดหนักว่า รอคนน้อยกว่านี้มั้ย เสียงเท่าไหนคนถึงจะไม่หันมา

      แล้วเราแคร์เรื่องน้ำหนักตัวเองมากอีก ต้องคอยแอบชั่งน้ำหนักเพราะกลัวคนอื่นเห็น เขาจะเยาะเย้ย....

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #4
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      จขกท. เป็นเหมือนเราเลย หรือไม่ก็เราเป็นเหมือน จขกท. เรามักจะ ทำอะไรลงไปโดยเก็บมันมาคิดมากผ่านไปหลายปีก็ไม่ลืม เราคิดว่าเราขอบทำตัวเองขายหน้าอะ เราเลยพยายามไม่ทำกิจกรรมอะไรหรือฝึกพูดน้อยเก็บตัวอยู่คนเดียว เพราะเรามักทำตัวเองหน้าแตก การกระทำหรือคำพูดบางคำก็ทำให้เราโดนด่าต่อหน้าคนหมู่มากซึ่งเราก็ไม่ชอบแล้วก็อายมาาาาากไม่อยากเจอใครเลยนอกจากคนที่ไม่รู้เรื่องเราโดนด่าอะนะ พอรู้สึกหน้าแตกบ่อยๆก็เริ่มหาข้อมูลค่ะ เราว่า จขกท. น่าจะหาคนที่คอยปลอบใจที่คอยให้กำลังใจได้ เวลารู้สึกหน้าแตกก็ไปเล่าให้เค้าฟังถือว่าได้ระบายมีคนเข้าใจเราแล้วเค้าก็จะคอยปลอบใจ นานๆไปก็น่าจะดีขึ้นนะคะ

      ตอบกลับ
    • ความเห็นนี้ถูกลบ :(

      ถูกลบโดยเจ้าของความเห็น

      ถูกลบเนื่องจาก:
      ถูกลบโดยเจ้าของความเห็น
      IP
      #5
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      เป็นเหมือนกัน(ชอบเอามาคิดทีหลังไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี)

      บางทีอาจจะเพราะเราชอบเก็บเอาเรื่องต่างๆมาคิดมากเกินความจำเป็นหรือเปล่า

      บางทีเราก็ใช้วิธีลดความคิดลงแล้วก็คิดว่าเอาความทรงจำที่น่าอายนี้ไปเป็นสีสันในชีวิตแล้วกัน(วิธีนี้ขึ้นอยู่กับว่าบางคนทำใจได้ไหม)

      แล้วก็เอาเข้าจริงคนส่วนใหญ่เขาถึงจะจำอะไรแบบนั้นได้มันก็อาจจะเลือนลางบางคนอาจจะไม่ได้รู้สึกอะไรเลยด้วยซ้ำ ถึงเขาจะจำได้ให้เรามองโลกแง่ดีไว้ก่อน เวลาผ่านไปความคิดคนเรามันก็อาจจะเปลี่ยนไปด้วย บางคนที่จำได้อาจจะรู้สุชึกแปลกๆพอผ่านไปเรื่อยๆก็อาจจะเริ่มรู้สึกเฉยๆ คนที่จะจำเหตุการณ์น่าอายได้ดีที่สุดคือคนที่รู้สึกอายนี่แหล่ะ(บางทีมาในรูปแบบภาพHDในหัว...)

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #6
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      เหมือนกันเลยค่ะ เราเองก็มีความทรงจำแย่ที่บางครั้งแล่นเข้ามาในหัวแบบHDแล้วต้องเป็นเรื่องนาอายทุกที ตอนแรกเราก็ระแวงความคิดคนอื่นแบบจขกท.นี่แหล่ะ แต่พอคิดว่าคงมีแต่ยอมรับเท่านั้นก็พยายามทำใจเรื่อยๆ(แม้บางอย่างตอนนี้ผ่านมาหลายปีก็ยังทำใจไม่ได้)

      เวลาเราทำเรื่องน่าอายออกไป พอกลับมาคิดมันก็จะแบบ

      "ตอนนั้นเราทำแบบนั้นไปได้ยังไง...?""ไม่น่าทำแบบนั้นเลย..."

      เราก็จะค่อยๆทำใจแล้วคิดว่าคนอื่นอาจจะจำไม่ได้ ไม่เป็นไร

      "ทุกคนก็ต้องมีเรื่องน่าอายด้วยกันทั้งนั้นแหล่ะ"

      พอกลับมาคิดอีก"ถ้าเขาจำได้ล่ะ? เขาจะหัวเราะเราหรือมองเราแปลกๆหรือเปล่า?" ซึ่งตรงนี้เราเริ่มมาทำใจได้ทีหลัง(แต่ยังไม่ชิน555)

      เราคิดว่าถึงจะมีคนจำได้เขาก็อาจจะจำได้ลางๆหรือรู้สึกเฉยๆ บางคนเขาก็อาจจะเก็บเป็นความทรงจำดีๆของเขาไปด้วยซ้ำ

      สุดท้ายคนที่จะจำเรื่องน่าแบบนั้นได้ก็มีอยู่ไม่กี่แบบเช่น คนที่รู้สึกอายแล้ววนกลับมาคิดซ้ำๆ คนที่เก็บเป็นความทรงจำดีๆ คนที่ได้รับผลกระทบต่อชีวิตเต็มๆ


      ถ้ายังไม่กล้าสู้หน้าใครก็ต้องใจเย็นๆค่อยๆเป็นค่อยๆไป เรื่องแบบนี้มันต้องใช้เวลามันไม่ง่ายหรอกที่จะทำให้เราคิดและทำใจภายในไม่กี่นาที สู้ๆเนอะเป็นกำลังใจให้


      ปล.ถ้ารู้สึกกลัวว่าคำพูดตัวเองอาจจะไปทำให้ใครรู้สึกแย่แล้วทำให้เราเป็นกังวลมาก แนะนำให้ไปถามกับเจ้าตัวตรงๆไปเลยว่ารู้สึกแย่กับคำพูดของเราหรือเปล่าอะไรยังไง ดีกว่าเก็บมาคิดเองบางทีเขาอาจจะยอมตอบง่ายกว่าที่เรามาคิดเองก็ได้

      https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-01.png

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #7
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      เราก็เป็นคนหนึ่งที่เคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้ จำได้ว่ามันแย่จนรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนทึ่มในสายตาคนอื่น แต่ถ้าอยากจะให้ลืม อย่างเราเคยออกไปพูดตอนปฐมนิเทศงานสายการบินแห่งหนึ่ง (เจ้าของกระทู้เรียนจบ) พอพูดถึงว่าเราอยากเป็นอะไร

      เราตอบว่านักเขียน

      ทุกคนหัวเราะเยาะราวกับไม่มีวันพรุ่งนี้และเอาไปล้อเลียน จนทุกคนมองว่าเป็นความฝันไร้สาระ พี่ก็เป็นที่มีคนบจะจำได้ไหม บางคนอาจเผลอลืมไปแล้ว

      วิธีของพี่ ลบคำสบประมาทและพูดไปให้ได้

      ตอนนี้พี่ลาออกจากงานประจำแล้วมาตามความฝันจนได้ลงตีพิมพ์ 2-3ที่ ซึ่งเป็นการเริ่มต้นที่ดี ที่สำคัญฝันร้ายในวันนั้นค่อยๆถูกกำจัดไปเรื่อยๆ จนตอนนี้พี่พยายามจะกระทีบฝันร้ายให้หายไป

      เอาใจช่วยนะครับ เป็นตัวของตัวเอง ไม่ต้องแคร์ อย่างเรากลัวพูดค่อยๆ ฝึกไปครับ ส่วนถ้ากลัวว่าจะกังวลเรื่องที่ผ่านมา ลองเอาตรงนี้มาเป็นแรงผลักดันเราครับผม

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #8
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      นึกว่าเราละเมอมาแต่งกระทู้//เราเป็นเหมือนเจ้ากระทู้เลย

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      นานา
      Guest IP
      #9
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      เรื่องเราน่ะ มันน่าอายมากที่สุดในชีวิตเเล้วละ เรื่องมีอยู่ว่าเราย้ายรร.ใหม่ได้จัครบปีเเล้ว มีเพื่อนน่ะเเต่ยังไม่ค่อยสนิท วันนั้นพวกเราต้องไปนอนที่รร.กับเพื่อนยุห้องเดียวเเละกับเพื่อนต่างห้องเพื่อเรียมตัวไปเเข่งเเตาก่อนจะถึงวันเเข่งนะเราต้องไปนอนที่รร.เปน1อาทิตย์คืนเเรกกับคืนที่2ไม่เปนไรเต่พอคืนที่3ึ่งเปนวันที่เราซ้อมหนักมากเเล้วเหนื่อยมากเลยละ (ตอนนอนทุกคนคงนอนไม่รู้สึกตัวตอนเหนื่อยมากๆหรอกเนาะ) ตอนเรานอนเรานอนอ้าปากค้างนะเเต่น้ำลายไม่่เหยถ้าวันไหนที่มันเหยคือตอนนั้นเราเหนื่อยมากๆ เรานอนอ่าปาก/น้ำลายเหย/หนังตาก้เปิด/เเถมยังละเมอลุกขึ้นมาถามเพื่อนว่ามาหัวเราะอะไร(ตอนลุกขึ้นมาถามเราไม่รู้สึกตัวนะ)เข้ามาเห้นก้หัวเราะเเล้วเพื่อนที่ยังไม่นอนก้ถามะว่าหัวเราะอะไร ครูเลยชี้มาที่เราเพื่อนเลยลุกขึ้นมาดูเเล้วก้หัวเราะ ตอนเช้าก้มาพูดให้เราฟัง เเต่ตอนพูดน่ะเราอายนะเเต่ก็พยายามทำให้เรื่องตลก กังวลว่าเพื่อนที่ยุห้องด้วยกันจะเอาไปพูดให้เพื่อนคนอื่นฟังเพราะเรไม่สนิทกับใครเลย(พูดตรงคือเค้าเงียบมาตลอดไม่ค่อยเป้นตัวของตัวเอง) เพื่อนก้คงจะคิดว่าเราเปนคนเรียบร้อย เเต่พอมาเห้นตอนนอนเท่านั้นละ คือน่าอายทีาสุดเท่าที่คอยเจอมาา เเนะนำด้วยน้าว่าต้องทำยังไงเพื่อลบความน่าอายเเละความกังวลออกไป #หื้ออออายจนไม่กล้ามองหน้าเพื่อนกับครูเเล้ว#

      ตอบกลับ

กระทู้ที่คนนิยมอ่านต่อ

เกี่ยวกับเรา / ติดต่อเรา

เว็บ Dek-D

เข้าผ่านแอป ง่ายกว่า

ติดตั้งแอป
ติดตั้งแอป