/>

ระบายความอัดอั้นตันใจที่มีมาหลายปี [ยินดีให้แชร์]

วิว
#ติด0 #พ่อบ่น #เครียด
สวัสดีค่ะ ตามหัวข้อกระทู้เลยคือเราจะมาบ่นนั่นแหละ เป็นความรู้สึกที่บอกใครที่รู้จักก็ไม่ได้ก็เลยมาตั้งกระทู้ค่ะ
สมัยตอนที่เราเรียนอยู่ม.สองนั้นเราเคยติดศูนย์ หนึ่งวิชา คือ วิชาคณิตศาสตร์เพิ่มเติมด้วยความที่เราไม่เก่งวิชานี้มาตั้งแต่ประถมแล้วและมีปัญหากับครูด้วยนิดๆ เราเป็นเด็กที่ภายนอกดูนิ่งๆค่ะเรียนปานกลาง ไม่เคยทำตัวผิดระเบียบเลยแม้แต่ครั้งเดียว ตอนนั้นเราไม่ชอบคณิตเพิ่มเลยเพราะเราเรียนแล้วเรียนยังไงก็ไม่เคยเข้าใจหลักการของมันเลย ตอนนี้ม.สี่ ก็ไม่ค่อยเข้าใจ พอเราติดศูนย์ปุ๊บ เท่านั้นแหละโดนพ่อด่าสารพัด คือช็อคมากติดศูนย์ตัวเดียว ต้องด่าขนาดนั้นเลย อารมณ์ประมาณว่า ทำไงให้ติดศูนย์ได้เรียนห้องพิเศษนะ ทั้งห้องมีแค่เรากับเพื่อนผู้ชายอีกคนเท่านั้นที่ติดศูนย์ เหมือนพ่อชอบเปรียบเทียบเรากับคนอื่นๆ ตอนนั้นเราเถียงใครไม่เป็นเลย ร้องไห้อย่างเดียวให้กำลังใจตัวเองคนเดียว ทนอยู่คนเดียว พ่อเราชอบดุค่ะ คือเวลาปกติก็เฮฮาแต่แบบพอเขาไม่พอใจเขาก็จะว่าเรา แล้วเราอ่อนต่อโลกมากเถียงใครไม่ได้เลย ช่วงนั้นยิ่งสายธรรมะนั้งอ่านหนังสือสวดมนต์สงบใจอยู่เป็นเดือน(เราทำจริงๆนารู้สึกสบายใจ) พอเริ่มขึ้นม.สามก็ยังไม่แรงนะพอเถียงๆช่วงปลายกำลังจะขึ้นม.สี่ เริ่มโตและเข้าใจอะไรหลายๆอย่าง พอขึ้นม.สี่มาพ่อพูดอะไรมาเราเถียงยับเลย เรารู้ว่าเราไม่ผิดเราเถียงไม่หยุดจนเขาโมโหอ่ะ คือก็ไม่ได้อยากเถียงแต่เราไม่ผิดไง เขาชอบบอกว่าทำไม่คนอื่นทำได้เราทำไม่ได้ เราก็จัดเลย ถ้าทุกคนเก่งเหมือนกันหมดคงเป็นไอน์สไตน์ไปทั้งโลกแล้วมั้งคะ เขานิ่งแล้วก็พูดประโยคเดิมเราเลยถอนหายใจเราไม่ชอบโดนเปรียบเทียบ โดนบีบบังคับ เราชอบอะไรเราจะทำเอง เขาชอบหาว่าเราเหยียบขี้ไก้ไม่ฝ่อ เพราะเราชอบทำอะไรครึ่งๆกลางๆ เราขี้เบื่อมากค่ะ เราจะหานู่นนี่ทำไปเรื่อยๆจนกว่าจะเจอสิ่งที่ถูกใจแล้วขลุกอยู่กับมันพอเบื่อก็หลบออกมาหาอย่างอื่นแล้ววนกลับไปทำอย่างเดิมซ้ำเพื่อแก้เบื่อ เขาชอบพูดแบบนี้เราก็หงุดหงิด แต่แม่จะบอกว่าไม่ต้องไปเถียงเขาเดี๋ยวเขาก็หยุดเอง แต่มันไม่เถียงไม่ได้เลยเลยค่ะ เขาชอบแทงใจดำเราแทงใจดำน้อง แล้วเราก็อารมณ์ร้อนมากหน่อยเวลาอยู่กับเขา เพราะเวลาอยู่ที่รร.เราก็เป็นสายว้ากพอสมควรไม่ใช่หัวหน้าไม่ใช่รองหัวหน้าตอนม.ต้นเราเรียนห้องพิเศษเพื่อนมันไฮเปอร์นิดนึงเวลาว่างๆแม่งเตะขวดน้ำเล่นโดนหัวเรา เราก็ว้ากแม่งลั่นห้องเลยอ่ะ พอเข้าสู่ม.ปลายย้ายมาเรียนศิลป์คำนวณเพราะรู้ว่ายังไงตัวเองก็ไม่ไหววิทย์คณิต เรามีเพื่อนใหม่เกือบทั้งหมดเลยปรับตัวใหม่สภาพแวดล้อมใหม่เราเก็บความอารมณ์ร้อนไว้ในใจลึกๆ ไม่ให้มันหลุดมา ตอนม.ต้นเพื่อนเราบอกว่าใครโดนเราด่าคือสุดๆแล้วเพราะเราจะนั้งอยู่เงียบๆไม่หาเรื่อง มีถ้าโมโหก็เผลอว้ากแรงส์ ตอนนี้กำลังจะขึ้นม.ห้าเราพยายามแล้วที่จะเข้มแข็ง เจองานปีใหม่วันเดียวดีแตกเลย555 ที่ห้องม.สี่มีจับฉลากกันแล้วมันมีเพื่อนอยู่สามคนมั้งที่เอาของมากวนตีนแล้วเราดันดวงซวยจับได้ผ้าอ้อมเด็กช็อคจนร้องไห้เลยอ่ะ555ครูต้องมาบอกว่าโตแล้วไม่ร้องลูก คือเราก็ไม่อยากร้องแต่เราซ็อคคือบับทำไมทำแบบนี้555คนอื่นคงขำๆแต่เราไม่ขำ555เสียเงินหลายร้อยได้ผ้าอ้อมเด็กอ่อนดีนะแปะตังค์มาให้หกสิบปลอบใจตัวเองตั้งนานกว่าจะหาย กัดมือจนมือแทบช้ำ เพื่อนที่เอาผ้าอ้อมมาแทบไม่กล้าเข้าหาเราอีกเลย เราก็ไม่ค่อยอยากเข้าหาเขาเหมือนกัน5555 ในห้องม.สี่นี่เราก็ใหญ่พอสมควรนะเพื่อนมันชอบแซวชอบแกล้งตั้งฉายาให้เฉย บอกไม่ได้ฉายานี้เป็นความลับ แทบจะใหญ่กว่าหัวหน้า5555เราอยู่ของเราเฉยๆนั่นแหละนั่งเงียบๆนั่งหน้าห้องตั้งใจเรียนมากกกกก ไม่รู้เพื่อนมันคิดอะไรกันตั้งฉายาให้เฉย คือในห้องเราเหมือนไม่มีตัวตนอ่ะมีแค่ในนามไรงี้นั่งเงียบกริบ5555 เพื่อนผู้ชายมันเลยชอบแซว    

หลังๆเริ่มขำๆละค่ะเริ่มหายเครียดบนๆคือเครียดมาก เรื่องราวก็จะวกไปวนมาเราไม่สบายใจเราเขียนออกไปหมดล่ะค่ะ หายเครียดนิดหน่อย เรื่องเราอาจดูเล็ก แต่เราว่ามันส่งผลกับใจเราเยอะมากอยู่เหมือนร้องไห้บ่อยๆเสียสุขภาพจิตหมดแล้วค่ะ ที่มาบ่นๆเล่าเรื่องเครียดๆคือวันนี้เราป่วยท้องเสียทานอะไรไม่ได้ ประจำเดือนก็มา ซวยซ้ำซวยซ้อน เราเลยหงุดหงิดพ่อเราเขากลับมาเขามาแหย่แล้วเราไม่สบายมันปวดท้อง แล้วยังมากินมาม่าในห้องเรามันเหม็นนนน เขาไม่ใช่เราเขาไม่รู้ว่าปวดประจำเดือนเป็นยังไงแล้วเราเบื่ออาหารเรากินไม่ได้ หงุดหงิดว้อยยยยยยย5555
ส่งกำลังใจให้ จขกท.

แสดงความคิดเห็น

เกี่ยวกับเรา / ติดต่อเรา

เว็บ Dek-D

เข้าผ่านแอป ง่ายกว่า

ติดตั้งแอป
ติดตั้งแอป