/>

โดนเพื่อนทั้งห้องแบน เพราะเราเป็นเรา [ยินดีให้แชร์]

วิว
#ฆ่าตัวตาย #โรคซึมเศร้า #ตัวคนเดียว #โดนแบน #เพื่อนในห้อง

สวัสดีทุกคน เราเชื่อว่าทุกคนก็ต้องเคยโดนเพื่อนเกลียดบ้างนินทาลับหลังบ้างใช่มั้ยเราก็เป็นเหมือนกัน และเราเบื่อมันมาก เราตั้งกระทู้นี้เพื่อหวังว่าจะมีใครสักคนได้อ่านและให้กำลังใจเรา เพราะตอนนี้รอบข้างเราไม่มีคนแบบนั้นเลย แม้แต่คนเดียว ต้องขอบอกไว้ก่อนนะ ว่าเราเป็นโรคซึมเศร้า เป็นมา3ปีแล้ว กินยาแล้ว บำบัดจิตแล้ว ไม่หายสักที หมอบอกว่าเราต้องลองอะไรใหม่ๆ เช่นการหาเพื่อนและเล่าอะไรสักอย่างให้เขาฟัง แต่มันไม่ง่ายใช่มั้ย เราจึงตัดสินใจจะมาเล่าในเด็กดีนี้แหละ เพราะเราไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร คุณก็ไม่รู้ว่าเราเป็นใคร เราจะได้ไม่มีอคติต่อกัน

และตอนนี้เรามีเรื่องหนักใจมากๆ เราร้องไห้ไปพิมพ์ไปในห้องเงียบๆ เราจะพยายามพิมพ์ช้าๆและอธิบายเพื่อให้คุณไม่งงนะ 

  เรื่องมันเริ่มตอนม.4

เราเลือกเข้าสายศิลป์คำนวน ซึ่งสายนี้มีคนเรียน12คน ตอนม.4 เรามีเพื่อนอยู่ 5-6คน ที่เป็นกลุ่มเดียวกัน แต่เราอยู่เรียนคณิตเพิ่มเติมของสายศิลป์คำนวนอยู่คนเดียวในกลุ่ม  นั้นแปลว่า พอถึงคาบที่ต้องเรียนคณิตเพิ่ม เราต้องแยกไปเรียนคนเดียว กับไปเรียนกับเพื่อนกลุ่มอื่นห้องอื่น 

และด้วยการที่เราเป็นคนไม่ชอบพูดกับคนอื่นเวลาเรียน เพราะคณิตเพิ่มเติมมันค่อนข้างยากนะสำหรับคนที่เรียนสายศิลป์ เราเลยไม่ชวนใครคุยและไม่มีใครมาชวนเราคุยด้วย เพราะคนอื่นๆเขามาเป็นคู่มาเป็นกลุ่มเป็นก้อน เขาก็คุยกันเองในกลุ่มเขา เราก็นั่งเงียบของเราไปเรียนไป ผลดีของการไม่มีเพื่อนคือ เราทำงานเสร็จเร็วกว่าคนอื่น ไม่ได้เก่งนะ แต่ไม่มีใครมาชวนคุยไม่มีเพื่อน เราเลยอยากรีบทำงานรีบส่งแล้ว อยากให้มันหมดคาบเร็วๆ เราจะได้กลับไปหาเพื่อน

แต่มันแย่ตรงที่ คนอื่นที่เรียนคณิตเพิ่มเติมพอเขาเห็นเราทำงานเสร็จก่อน เดินไปส่งก่อน เขาก็คิดว่าเราอวดเก่ง อยากเอาหน้าเอาใจครู แล้วเริ่มไม่ชอบเรา นินทาเรา พูดจาประชดประชันเรา แบบว่า
"จะเด็กดีไปไหน" "ชอบอวดชอบเดินไปหาครู" "เก่งแล้วทำเป็นหยิ่ง"
อะไรประมาณนี้ ตอนแรกเราไม่สนใจนะเราก็ตั้งใจเรียนของเราไป แต่เราอยากเป็นเพื่อนกับเขานะ เคยไปชวนเขาคุยหลายรอบแล้ว แบบว่าไปถามว่าข้อนี้ใช้สูตรอะไร ข้อนี้ได้คำตอบเหมือนกันมั้ย สิ่งที่เราได้กลับมาคือ "ไปถามครู(ชื่อครู)สิ ลูกรักไม่ใช่หรอ-อะ" แล้วเราก็ไปไม่เป็นเลยอ่ะ คือหน้าชามาก เราก็เริ่มไม่ชอบเขาไม่ชอบกลุ่มเพื่อนเขา แต่ไม่ได้แสดงออกนะ แค่อยู่เงียบๆของเราไปไม่ไปยุ่งกับเขา แล้วเราก็ทนอยู่อย่างนั้นไป1ปี

จนเราขึ้นม.5 

คราวนี้เหมือนฟ้าแกล้งเรา เพราะเรากับเพื่อนห้องเดียวกันประมาณ10 คน ต้องย้ายไปอยู่ห้องเดียวกับ เพื่อนที่ชอบนินทาเราตอนเรียนคณิตเพิ่มเติมอะ คราวนี้ไม่เจอแค่คณิตเพิ่มแล้ว เจอกันทุกคาบทุกวิชาเลย (เรียกว่ากลุ่ม p  แล้วกัน)

กลุ่มp ก็มีเพื่อนมากกว่าเดิมอีกรวมประมาณ 7-8 คน เป็นพวกผู้หญิงที่ชอบ ทำตัวเป็นใหญ่ แต่งหน้าทาปากแดง กระโปรงสั้น อะไรไม่พอใจก็รวมหัวกันรุมด่าเขา ชอบขึ้นเสียงดังๆพูดอะไรดังๆเหมือนในห้องไม่มีใครกล้าว่าเขา ไม่มีคำว่าเกรงใจกันเลยสักนิดเดียว เป็นแบบนี้ทั้งกับกลุ่มเรา กลุ่มพวกผู้ชาย แล้วก็ครูด้วย

เราก็โดนนินทาเหมือนเดิม ทำตัวเด่นไม่ได้เลย ตอบคำถามได้ก็โดนมองแรงใส่ แล้วหันไปซุบซิบนินทาแล้วหัวเราะใส่ แล้วพอการบ้านหรืออะไรที่เขาทำไม่ได้ เขาก็มาขอลอกงานเรา ตอนแรกเราก็ไม่อะไรนึกว่าเขาก็คงไม่ได้เกลียดเราขนาดนั้นมั่ง ไม่งั้นเขาคงไม่มาขอลอกงานเราหรอก แต่จริงๆไม่ใช่เลย พอเราเอางานให้ลอก เขาก็กลับมานินทาเราเหมือนเดิม

เราเลยเริ่มไม่ให้เขาลอกงาน บอกว่าส่งไปก่อนแล้วบ้าง ลืมทำบ้าง ลืมเอามาบ้าง แต่มันหนักกว่าเดิมอีก เขาก็เริ่มว่าเรา "เห็นแก่ตัว งานแค่นี้ดูหน่อยก็ไม่ได้ หยิ่งชิบหาย มีงานอะไรไม่ต้องมาดูของพวกกูนะ" ทั้งๆที่เราไม่เคยไปขอลอกงานเขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว นั้นทำให้เขาแบนเรามากกว่าเดิม 

ตอนนั้นมีงานกลุ่มเยอะมากเลย เราก็อยู่กลุ่มเดียวกับเพื่อนจากห้องเดิม กลุ่มเพื่อนรักกันเลยไปไหนไปด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน ไปห้องน้ำก็ไปส่งกันหมดทั้งกลุ่มมีประมาณ 4-5คน ไม่มีใครนินทาใครเลย อยู่ด้วยกันมา2-3 ปี เรารู้สึกว่าเรารักกันมากๆ

แต่พอถึงงานกลุ่มพวกงานตัดต่องานที่ใช้คอมพิวเตอร์ เขาไม่ค่อยช่วยอะไรกันเลย อ้างว่าไม่มีคอมทำบ้าง เน็ตไม่ดีบ้าง ไม่มีโปรแกรมบ้าง ทำไม่เป็นบ้าง แล้วงานก็มาตกอยู่ที่เราคนเดียว ก็ไม่ใช่ว่าเราเก่ง เราแค่ดูยูทูปแล้วพยายามทำตามเขา บางคืนไม่ได้นอนเลย บางคืนงานเราก็เยอะงานเดี่ยวงานกลุ่มต้องส่งต่อๆกัน เราไม่ได้นอนหลายวันเลย พอเราเอาไปบอกเพื่อน นึกว่าเขาจะให้กำลังใจบ้าง จะขอแบ่งงานเราบ้าง แต่ี้มันไม่ใช่เลย ทำเป็นหูทวนลม ไม่สนใจไม่เห็นใจเลย เราเลยรู้แล้วว่าเรามีประโยชน์กับเขาแค่ตอนมีงานกลุ่มเท่านั้น ตอนนั้นคิดเลยนะว่า

เxี่ย ทำไมพวก-ทำกับกูแบบนี้ กูไม่ใช่เพื่อนพวก-แล้วหรอ
 

เราได้แต่คิดในใจ เราไม่คาดหวังกับเพื่อนในกลุ่มแล้ว เรื่องส่วนตัวเราก็ไม่เล่าให้เขาฟังแล้ว จนเขาเริ่มสนิทกันเอง4คน แล้วเหมือนตอนนั้น เขาคุยอะไรกันก็รู้กัยแค่4คน เราไม่รู้เรื่องอยู่คนเดียว เราว่าจะทนจนจบม.6 แต่ไม่ไหวจริงๆ

ตอนนั้นเรามีปัญหาครอบครัวด้วย พ่อเราคนต่างชาติแล้วเขาก็เป็นโรคประสาทชอบโวยวาย ควบคมตัวเองไม่ใช่ ชอบทำร้ายแม่ ทำลายของในบ้าน จับอันนั้นโยนจับอันนี้โยน พ่อเราเป็นคนเดียวที่หาเลี้ยงครอบครัว เขาทำงานต่างประเทศเลยค่อนข้างรวยเลยละ แต่การที่เขาเป็นโรคประสาท เขาชอบทำร้ายตัวเองมีครั้งหนึ่งที่เขากินยาฆ่าตัวตาย ต่ส่งโรงพยายามทันพอดี ตอนนั้นเรากลัวมาก ถ้าพ่อเราตายหรือเลิกกับแม่ไป เราจะเอาเงินที่ไหนมาเรียนหนังสือ เราเครียดมาก เราไม่อยากให้แม่เราเหนื่อยไปหางานทำเพราะท่านก็แก่แล้ว ปวดนู้นปวดนี้ เราสงสารแม่

มีปัญหาที่มากกว่านี้นะ เรื่องอื่นเราไม่รู้จะเล่าให้ฟังยังไง เอาเป็นว่าเราเครียดจนอยากฆ่าตัวตาย เราไปขอร้องให้เพื่อนอยู่คุยเป็นเพื่อนเรา เราเล่าเรื่องให้เขาฟัง แต่ไม่มีใครสนใจเลย ไม่มีจริงๆ ไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อนเราในยามที่เราเจ็บปวดที่สุด สิ่งที่เราได้คือ

"แน่จริงก็ลองสิ เอาเลย ถ่ายรูปมาให้ดูด้วยนะ ลองเลยๆ" 


ตอนนั้นเราเลยคิดได้ ว่าเราจะเจ็บเองทำไม ทำไมเราไม่ระบายความเจ็บปวดให้คนอื่นได้รับรู้   

คืนนั้นเราตัดสินใจไม่ฆ่าตัวตาย เราตัดสินใจจะฆ่าคนอื่นแทน เราตั้งใจและเต็มใจจะเป็นฆาตกร เพื่อระบายเรื่องทั้งหมดออกไป เรารู้ว่าผลที่ตามมาคืออะไร แต่เรายอมรับมันและยินดีจะรับมัน เราหยิบมีดใส่กระเป๋า ขึ้นรถไปโรงเรียนปกติ เดินไปที่ห้องของคนที่อยากให้เราตาย ถามหาชื่อมัน แต่มันไม่มา นั้นเป็นการเสียแผนของเรามาก เราไม่ได้ฆ่าใครแล้วครูก็พาเราไปพบจิตแพทย์ เราเล่าเรื่องทั้งหมดให้หมอฟัง หมอบอกให้เราคิดในแง่ดี  โลกนี้ยังมีคนอีกมากมายที่จนกว่าลำบากกว่า เขายังอยู่กันได้ เขายังไม่เสียใจเขายังไม่ทรมานเลย ให้ดูพวกเขาเป็นตัวอย่าง เราจึงได้คำตอบมาจากปากคนเป็นหมอว่า 

"มีแต่คนจนเท่านั้นที่มีสิทธ์เสียใจ"

จากนั้นเราก็ไม่ไปโรงพยายามอีกเลย ไม่กินยา ไม่บำบัดจิต ไม่ทำอะไรสักอย่าง ชีวิตเราก็แย่มาก และแย่ขึ้นเรื่อยๆ เราโดนเพื่อนเกือบทั้งห้องแบน ไม่มีใครมาชวนคุย คนที่ไม่เกลียดเราก็ถามคำตอบคำ เหมือนไม่อยากคุยด้วย แม้แต่พวกผู้ชายที่ไม่ค่อยนินทาอะไรก็ยังไม่คุยกับเราเลย จะมาถามแค่ตอนมีงานเท่านั้น เราไม่มีเพื่อนกินข้าวตอนเที่ยง ต้องเข้าสหกรณ์ซื้อนมขนมปังไปกินเอง ไม่มีเพื่อนเดินกลับรถ ไม่มีเพื่อนนั่งเรียนโต๊ะเดียวกัน  มีประโยชน์แค่เฉพาะงานกลุ่ม

ตอนนี้ล่าสุดเราอยู่ม.6 วันนี้เราทำงานอยู่ที่โรงเรียนจนเลิกช้า เลยขึ้นรถเมย์กลับบ้าน เราต้องรอที่ถนนแล้วโทรเรียกคนที่บ้านออกมารับเพราะบ้านเราห่างจากถนนใหญ่เยอะมาก ระหว่างรอเราเจอเพื่อนๆกลุ่มเดิมที่แบนเรา ขับมอร์ไซต์ผ่านหน้าเราที่ยืนอยู่คนเดียว เขามากัน2-3คัน  เขามองมาที่เราแล้วแสยะยิ้มใส่ หัวเราะใส่ ทำท่าทางเหมือนสมน้ำหน้า เสียงหัวเราะกับรอยยิ้มเย้อหยันของคนที่เคยเป็นเพื่อนรักกันติดตาเรามาก นาทีนั้นเราอายมา เราอยากจะแทรกแผ่นดินหนี เราอยากย้อนเวลากลับไป แต่รู้ว่าไม่มีทางทำได้ เราแทบจะร้องไห้ออกมา แต่ก็ต้องกลั้นใจมาร้องในห้องนอน ห้องที่เป็นเหมือนโลกทั้งใบ ของผู้หญิงอายุ 18 ที่ไม่มีเพื่อนทั้งในโลกจริง และโลกออนไลน์

เราทำอะไรผิด พระเจ้าถึงโยนปัญหามาให้เราในคราวเดียว เราอายมาก เราอยากมีเพื่อน แต่จะให้เราไปก้มหัวขอโทษในสิ่งที่เราไม่ได้ทำผิดเพื่อที่จะได้มีเพื่อนมีคนยอมรับเราไม่ทำหรอก ศักดิ์ศรีมันค้ำคอเราอยู่ ได้แต่แกล้งทำเป็นไม่สนใจต่อไป ถ้าเขาจะเกลียดเราเพราะ เราเป็นตัวเองแบบนี้ เราจะไปห้ามเขาได้ยังไง เราอยากอยู่กับแม่ที่พยายามเก็บเงินมาให้เราเรียนหนังสือ แม่ถามเราทุกครั้งที่เจอว่า
"วันนี้ที่โรงเรียนเป็นไงบ้าง" เราก็ได้แต่ตอบยิ้มๆไปว่า "ก็ดีค่ะ" 
แล้วเดินกลับเข้าห้องตัวเอง เราบอกเรื่องนี้กับแม่ไม่ได้จริงๆ เราทำให้ท่านเหนื่อยใจไปมากกว่านี้ไม่ได้จริงๆ แค่เรื่องในบ้านแม่ก็เครียดมากพออยู่แล้ว

แล้วเราควรทำยังไงดี เราจะทนอยู่กับสังคมแบบนี้ได้อีกนานแค่ไหน ใครที่อ่านจบเราขอบคุณมากนะ เราไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร ไม่ต้องเม้นให้กำลังใจหรืออะไรก็ได้ แต่ขอบคุณจริงๆ


 กื
ให้หัวใจกระทู้นี้ ~

แสดงความคิดเห็น

18 ความคิดเห็น

    • ถูกลบเนื่องจาก:
      #1
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      วัยรุ่นผู้หญิงนี่เรื่องเยอะค่ะ ชีวิตเด็กมัธยมหลายคนเจอแบบนี้มาเยอะ เราก็เคยโดนค่ะ

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #2
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      เป็นตัวของตัวเองต่อไปเถอะค่ะ สักวันจะมีคนที่เข้าใจเราและเป็นเพื่อนกับเราได้ ลองหากิจกรรมทำ ช่วงที่มันมีอะไรแย่ๆถาโถมใส่ เช่น วาดรูป เล่นกีฬา เราเคยเป็นแบบนี้นะ เพื่อนทัะ้งห้องแบนเรา เราหลับมาร้องไห้ทุกๆวันตอนเย็นเลย แต่มันเริ่มดีขึ้น ถ้าเราเปิดใจอะนะ สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ ตั้งใจเรียน อย่าเครียดเกินไปนะ เป็นห่วงขึ้นมาเลยอะ สู้ๆhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-01.png

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #3
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      เดี๋ยวจบไปสังคมก็เปลี่ยนครับ คุณอาจจะไม่เจอพวกเขาอีกเลย แล้วก็ไปพบเจอผู้คนใหม่ๆ อะไรๆก็คงจะดีขึ้น ถ้าเบื่อๆเซ็งๆลองหานิยายในเวบนี้อ่านดูก็ได้นะครับ มีเยอะแยะมากมายเลยด้วย อาจจะทำให้หายเครียดขึ้นบ้างก็ได้ ^ ^


      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #4
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      บางทีก็ ต้อง คิดว่า ช่างหัวมันบ้างครับ


      แล้วก็อย่าไปคิดมากจนเกินไป


      สิ่งไหนแล้วเราทำสบายใจทำไปเถอะครับ


      แต่ว่าอย่าทำให้ตัวเอง เดือนร้อน ครอบครัวเดือนร้อน ก็เป็นพอครับ


      ส่วนเพื่อน ก็ช่างมันครับ บนโลกใบนี้ ไม่มีใครไม่โดนนินทาหรอกครับ


      เพราะนี้เป็นวิสัย ของมนุษย์เรา ก็ต้อง มี รัก โลภ โกรธ หลงเป็นธรรมดา


      เวลาใครทำให้อะไรเรา ก็แยกตัวออกห่าง ไม่ต้องไปยุ่ง แบบเงียบๆเข้าไว้


      ทักมาก็แค่ทักตอบ แล้วถ้าพ่อเราเป็นโรคนั้น ควรพาแกไปสงบจิตใจ


      เช่น หากีฬา หรืองานอดิเรกทำกัน โรคจะได้ไม่กำเริบ ที่กำเริบนี้สงสัยเคียดด้วยครับ


      อีกอย่าง ถ้าไม่มีใครให้ปรึกษา หรือว่า ไม่ไหวแล้วอยากหาคนคุย


      ก็ทักคุยข้อความมาปรึกษาพี่ได้ครับ พี่อาจจะช่วย จนกท ได้นิดนึง


      แต่ไม่รับประกัน ร้อยเปอร์เซนต์ แต่อย่างน้อยก็มีคนรับฟัง


      เราจะได้ไม่เคียด แล้วก็ไม่ต้องคิดฆ่าตัวตาย หรือว่าไปฆ่าใคร


      เพราะว่า ผลลัพธ์ที่ออกมา มันจะทำให้เราอยู่ในสังคมไม่ได้ครับ


      เชื่อพี่เถอะ ทำใจให้สบาย ปลงๆซะบ้างครับ

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      JJJJ
      Guest IP
      #5
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      อุเบกขา คือทุกอย่างค่ะ ไม่ต้องไปสนใจ

      ปัญหาพวกนี้ตอบยาก แต่เราหวังว่าพี่จะได้เจอคนดีดี เพื่อนที่เข้าใจพี่นะคะ

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #6
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      คนที่ป่วยไม่ให้คุณแต่เป็นพวกนั้นต่างหาก แล้วพวกนั้นก็แพร่ความรู้สึกไม่ดีมาสู่คุณ

      ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องว่าร้ายให้คนอื่น เอาเวลาไปปรับปรุงตัวเองดีกว่า

      เคสแบบนี้ปกติมาก ถ้าเราทำดีแล้วก็ไม่ต้องสนใจ พอคิดว่าตัวเองดี หาเหตุผลหักล้างกับสิ่งที่โดนว่าก็จะดีขึ้นเอง

      เราไม่จำเป็นต้องทำตามที่เขาพูดเสมอไป ไม่ต้องลงให้ต่ำเพื่อจะไม่ต้องโดนว่า แต่อีกวิธีหนึ่งคือ ขึ้นให้สุด ไปให้พ้นๆไปเลย

      คุณก็คิดได้ส่วนหนึ่งแล้ว ต่อไปก็คงไม่ยาก สู้ๆค่ะ

      ตอบกลับ
    • ความเห็นนี้ถูกลบ :(

      ถูกลบโดยเจ้าของความเห็น

      ถูกลบเนื่องจาก:
      ถูกลบโดยเจ้าของความเห็น
      IP
      #7
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      คนป่วยไม่ใช่คุณ แต่เป็นพวกนั้นต่างหากที่แพร่เอาความคิดแย่ๆมาใส่หัวคุณ

      แทนที่จะว่าร้ายคนอื่น เอาเวลาไปปรับปรุงตัวดีกว่า

      เคสนี้มีเยอะจนเป็นเรื่องปกติไปแล้ว เราไม่จำเป็นต้องทำตามเขาเพื่อไม่ให้โดนทำไม่ดีอย่างเดียว อีกทางคือขึ้นให้สุด ไปให้พ้นๆไปเลย

      คิดว่าตัวเองดีแล้ว หาเหตุผลมาหักล้างที่พวกนั้นว่าก็จะมีความมั่นใจ กล้าสู้ขึ้นมาเอง

      จากทีคุณเขียนมา คุณก็พอจะคิดได้บ้างแล้ว ส่วนที่เหลือก็ไม่ยากแล้ว

      สู้ๆค่ะ

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #8
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      มีเรื่องของพี่คนนึงที่คล้ายๆกันจะเล่าให้ฟังครับ เค้าเป็นเพื่อนของพี่เมท(รูมเมทที่เป็นรุ่นพี่)ผมตอนสมัยมหาลัย ซึ่งพี่คนนี้โดนเพื่อน "ทั้งรุ่น" แบนเพราะไม่เข้ารับน้อง ช่วงนั้นมีอยู่วันนึงเค้าแวะมาหาพี่เมทผมที่ห้อง ซึ่งวันนั้นผมอยู่ห้องพอดีเลยได้ยินที่คุยกัน คือพี่แกเล่าเรื่องที่โดนแบนให้พี่เมทผมฟัง มันมีอยู่ประโยคนึงที่ผมจำไม่เคยลืมเลย นั่นก็คือ... "เราไม่เข้าใจว่ะว่าพวกเค้าคิดอะไรกัน พวกเค้าคิดว่าเราต้องพึ่งพวกเค้าเหรอ ไม่ใช่พวกเค้าเหรอที่ต้องพึ่งเรา" ซึ่งผลลัพธ์ในตอนสุดท้าย พี่คนนี้เป็นมือ1สาขา(เกรดสูงที่สุดในรุ่น) จบ3ปีครึ่ง รับเกียรตินิยมอันดับ1 และได้ยินข่าวลือแว่วๆมาว่าได้งานที่ปตท. ในขณะที่เพื่อนที่แบนเค้ามากกว่า90%จบทีหลังเค้า แม้แต่รุ่นพี่บางคนก็ยังจบทีหลังเค้า


      เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า...ถึงแม้มนุษย์จะเป็นสัตว์สังคมก็จริง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าขาดสังคมแล้วจะอยู่ไม่ได้ โดยเฉพาะ...สังคมที่มันฉุดให้ชีวิตเราตกต่ำลง

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #9
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      สู้ๆนะคะ เคยถูกแบนเหมือนกันแล้วก็เคยเกือบฆ่าตัวตายแล้วเพราะเรื่องเพื่อนกับเรื่องแฟนคะ คือตอนนั้นเทลาะกับเพื่อนสนิทแล้วด้วยความที่มันมีอำนาจเอาเพื่อนทั้งห้องมารุมด่ารุมเกลียด เรื่องแฟนก็มาปัญหากับทางบ้านจนต้องเลิกกัน แต่ทุกปัญหาต้องมีทางออกคะ พระเจ้าจะสร้างเด็กคนนึงให้แย่ตลอดเลยหรอมันต้องมีวันที่เราจะได้ดีบ้างแหละ ไม่ว่านานเท่าไร จขกท. รอวันนั้นไว้เถอะคะ สู้ๆนะคะ^^

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #10
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      อยู่ม.6 แล้วคิดไว้ค่ะ แค่อีกไม่นานก็จะจบไม่ต้องเจอพวกนี้อีก

      เราว่าบางทีที่เพื่อนเปลี่ยนไป คงได้รับอิทธิพลมาจากกลุ่มพวกนั้น

      ทำไมน้อ โต ๆ กันแล้วแต่ยังทำนิสัยเด็ก ๆ อยู่อีก เราก็อยู่ ม.6 เหมือนกันค่ะ แต่เพื่อนทุกคนก็โตแล้วไอที่แกล้งกันแบบนี้มันไม่ค่อยมี เราก็เคยเจอพวกแบบนี้ตอน ช่วงประถมกับมอต้น(ประมาณ 5 ปีค่ะ โดนคล้าย ๆ กัน) แต่แบบเจอทั้ง ญ และ ช เลยแย่มาก ๆ เข้าห้องปกครองไปก็ไม่ช่วยอะไร

      สุดท้ายก็เลยพยายามคิดค่ะว่าคนพวกนี้ไม่ได้สำคัญอะไรกับชีวิตเราสักหน่อย นอกจากเราจะไปเก็บเขาไปใส่ใจ เห็นแล้วเราทุกข์พวกนี้ก็มีความสุข

      คงเพราะเราทำนู้นทำนี่ได้แล้วดูเด่น สิ่งพวกที่ทำไมได้ก็ประมาณว่าอิจฉา เลยหมั่นไส้เรากดขี่เรา ไว้อนาคตตัวเองเป็นนายคนก็คงมากดหัวพวกนี้ให้มิดเลยค่ะ สะใจกว่าเยอะ ตายมันง่ายไปค่ะ

      ยังไงก็เป็นกำลังใจให้ผ่านช่วงนี้ไปให้ได้นะคะ อีกไม่นานหรอกค่ะ

      ยังไงก็หากิจกรรมที่ชอบทำ หรือนั่งสมาธิทบทวนหน่อย

      ส่วนเรื่องของคุณพ่อเสียใจด้วยนะคะ เจอแบบนี้กดดันแย่เลย

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #11
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      มาเป็นเพื่อนกับเราไหม เราก็โดนเหมือนกัน เพื่อนที่ไม่ยอมรับตนตัวของเรา ทั้งที่เราก็ยอมรับตัวตนของเค้า เมื่อก่อนอ่ะอะไรๆก็สนิทกัน แต่ตอนนี้สิโดนเหวี่ยงใส่บ้างวีนใส่บ้าง ไม่สนใจเราเลยทำเหมือนเราไม่มีตัวตนเลย รู้สึกแย่มากๆ และก็เสียใจมากด้วย

      ตอบกลับ
      • ถูกลบเนื่องจาก:
        IP
        #11-1

        เธอคล้ายๆเรานะ แต่เราโดนตั้งแต่เด็กละ จากนั้นก็เริ่มคิดได้ พอโตมาก็ไม่ค่อยมีปัญหาละ เรื่องที่เคยเกิดขึ้นก็เป้นเรื่องแย่ๆที่ไม่อยากจำ แคร์เฉพาะคนที่แคร์เราจริงๆมากกว่า

        เราว่าคนที่เคยเจอเรืองแบบนี้ได้เปลี่ยน เพราะจะมองคนออก ถึงเจอแปปเดียวก็จะรู้ว่าใครคิดยังไงกับเรา

        คนที่แปลกแยก เด่นจากฝูงมักเป้นเหยื่อ แต่เขาจะรู้มั้ยนะว่า ในโลกนี้มีคนหลายประเภท ควรจะยอมรับความแตกต่างมากกว่าที่จะบังคับ ควบคุมให้ทุกคนเป็นเหมือนกัน ไม่งั้นถ้าเจอคนที่แตกต่างก็จะอยู่ด้วยกันไม่ได้ เกิดความขัดแย้งเรื่อยๆ

        ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #12
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      สวัสดีนะ สำหรับเรา เราคงให้คำแนะนำอะไรไม่ได้เพราะเราเองก็กำลังเผชิญกับปัญหาของตัวเองอยู่เหมือนกัน สิ่งเดียวที่เราให้ได้ ณ ตอนนี้คือกำลังใจล้วนๆ เลย


      เราเข้าใจและรู้ว่ามันยากแค่ไหนในการฝ่าฟันเอาตัวรอดในแต่ละวัน เธอเข้มแข็งมากเลยนะที่ยืนหยัดมาจนถึงวันนี้ 


      สังคมที่เธออยู่ตอนนี้อาจจะไม่ลงล็อกกับบุคลิกของเธอ หรือจะยังไงก็ตามแต่ แต่เราแค่ขอให้เธอไม่โอนเอนและสูญเสียตัวตนไปกับการอยู่ในสภาพแวดล้อมนั้น 


      ยากหน่อย อดทนอีกนิดนึง เราเป็นกำลังใจให้

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #13
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      บางทีคุยกับคุณแม่สักหน่อยก็ดีนะคะ เราเองไม่สามารถให้คำปรึกษาได้มากนักค่ะเพราะเรามีความเข้าใจที่ไม่เยอะเท่าไหร่อีกอย่างเราเป็นคนที่ผ่านจุดที่โดนแบนมาแล้ว เราเป็นคนที่พยายามค่ะเราชินชากับการถูกนินทาเมื่อเราโดนเราก็หาเรื่อนๆทำแล้วเราก็ลืมมัน บางทีเพื่อนก็บางคนก็พูดตรงๆกับเราเลยนะคะ ฉันไม่ชอบแกว่ะบางทีแกก็ออกคำสั่งมากไป เรายิ้มค่ะแล้วตอบไปว่า อ๋อไม่เป็นเราหรอกเราเข้าใจนะว่าคงไม่มีใครชอบเราไปหมดหรอก แต่ขอบคุณนะที่ไม่ได้ไม่ชอบไปซะหมด

      บางทีการเปลี่ยนสักคมก็ทำให้รู้สึกดีขึ้นนะคะ หาเพื่อนใหม่ๆบ้าง อย่างการยิ้มทักทายหรือถามว่าชื่ออะไร อะไรแบบนี้ค่ะ บางทีการที่เราเป็นทุกข์เป็นเพราะเราแบกทุกอย่างไว้มากเกินไป ไม่มีใครบนโลกที่ไม่ถูกเกลียดหรอกค่ะ ดูอย่างพระพุทธองค์สิคะ พระองค์ยังมีคนที่ไม่ชอบท่านก็มี จริงไหม หรอกเราสามารถสู้ได้ก็จงสู้ค่ะ

      บางทีการที่มีใครมาพูดว่า อวดหรอ เอาใจครูหรอ แบบลอยๆเนี่ย เราเองก็ตอบไปว่า ใช่ๆเราอวดล่ะขี้อวดมากด้วยนะ เราเก่งมากเลยนะ(หัวเราะ) เป็นคนต้องรู้จักมารยาทกาลเทศะและมีมนุษยสัมพันธ์นะ คำเหล่านี้ที่เรามักชอบพูด เฮ้ยมันทำให้เรารู้สึกดีนะเราไม่ได้โกหกนะเพราะเราเป็นจริงๆ

      หรือบางทีทำไมไม่ลองชวนคุณแม่เข้าวัดในช่วงวันหยุดล่ะถึงบางคนอาจคิดไม่ช่วยอะไรมากแต่ในวัดคือที่สงบนะไม่มีเสียงติฉินนินทาให้รกสมอง

      การปล่อยวางก็สำคัญ

      ทั้งหมดนี้เป็นวิธีที่เราก้าวผ่านมา เราไม่ได้อยากให้คุณเป็นเหมือนเราซะหมดเพราะคุณจะเหนื่อย เป็นตัวของคุณเองแหละดีแล้ว บางทีเราก็โต้ตอบกลับบ้างก็ได้นะ คนเรายิ่งอ่อนแอยิ่งเหยียบยำ่ ดีไปก็ดึงให้ตำ่ แต่อย่าถูกดึง เอาคำแนะนำไปใช้ในแบบที่ตัวเองถนัดนะ

      แล้วก็หัดชมตัวเองด้วยนี่เลยสำคัญ เข้าใจสัจธรรมของโลกให้ดี


      คุณน่ะเก่งมากนะคะ คุณสามารถอยู่รอดมาได้ด้วยตัวคนเดียว คุณทำอะไรก็ได้ด้วยตัวคนเดียว คนยังคงยืนอยู่

      อย่าพึ่งล้มนะคะถึงใครจะไม่เข้าใจก็ให้เราเข้าใจตัวเองค่ะ

      ถึงใครไม่รักเราอย่างน้อยๆคนบนโลกนี้ก็ยังมีคนรักเราค่ะ โลกกว้างอยู่ที่ใจเราค่ะ

      ฉันรักคุณนะคะ ขอบคุณที่พยายามมาถึงทุกวันนี้ ขอบคุณที่ยังมีชีวิตอยู่ค่ะ ขอบคุณนะคะ

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      #14
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      สู้ๆค่ะ มีชีวิตอยู่ต่อไป ทางที่ดีนะคะ ลองจับมือตัวเองหน้ากระจกยิ้มกับตัวเองในกระจกระบายเรื่องต่างๆกับตัวเองในกระจก และลองคิดว่าคนอื่นๆยังมีหนักกว่านี้ ทางเดียวที่ทำได้คือยิ้มและหัวเราะต่อไปค่ะ คุรไม่ต้องไปสนใจเค้าก็ได้ คุรแค่สร้างโลกของคุณขึ้นมา แม้เพื่อในห้องไม่คบคุรก็ยังมีคุณครูค่ะคุณครูจะยืนข้างคุณเสมอค่ะ และเชื่อเราค่ะเพราะเราก็เป็น :)


      คุณเก่งมากนะคะ ที่อยู่มาได้ตัวคนเดียว เป็นเราน่ะเราน่ะทนไม่ได้หรอกค่ะ คุณน่ะ...พิเศษกว่าคนที่เราเคยเห็นหลายคนเลยล่ะค่ะ


      และเมื่อเศร้าคุณก็จำคำของเราไว้ก็ได้นะคะ


      คุณน่ะพิเศษมากๆเลยล่ะค่ะ !

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #15
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      คอมเม้นของทุกคนเราได้อ่านแล้วนะ เราซึ้งใจจริงๆ ไม่มีใครเคยให้กำลังใจเราขนาดนี้ ขอบคุณที่ยอมเสียสละเวลาพิมพ์ข้อความเหล่านี้ให้เรา มันเป็นการเยียวยาจิตใจที่ดียิ่งกว่ายาระงับประสาทที่หมอให้เราเสียอีก ไม่เคยคิดเลยว่าการปลอบโยนของคนที่ไม่เคยรู้จักกันไม่เคยเห็นหน้ากันจะส่งผลกับเรามากขนาดนี้ ขอบคุณจริงๆนะ เราอ่านคำแนะนำของคุณแล้ว เราจะพยายามทำตามให้ได้ ทุกวันนี้ตั้งแต่วันที่ตั้งกระทู้จนถึงตอนนี้ ปัญหามากมายยังคอยทับถมเรา และยังมีปัญหามาอีกเรื่อยๆ เวลาที่เรารู้สึกเจ็บปวด เราจะกลับมาอ่านคอมเม้นของพวกคุณอีกครั้ง ขอบคุณจริงๆ



      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      เป็นกำลังใจให้จขกท
      Guest IP
      #16
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      จขกทเก่งและเข้มแข็งมากเลยค่ะ เราเองก็เคยถูกแบนมา3ปีตอนอยู่มัธยมต้น เราถูกแกล้ง เราร้องไห้ทุกวันแต่ตอนนี้เราอยู่ปี2แล้ว สังคมเปลี่ยน ชีวิตมีความสุขดีค่ะ เราคิดว่าที่มันเป็นแบบนี้เพราะด้วยความที่น้องๆมัธยมก็ยังเป็นเด็กอยู่ อาจจะไม่มีวุฒิภาวะมากพอ บางทีเรื่องไร้สาระก็มาทะเลาะกัน เอะอะก็แบนเป็นว่าเล่น อยากให้จขกทเป็นตัวเองตัวเองค่ะ ไม่ต้องไปสนใจคำนินทา เรารู้ว่ามันยาก มันทรมาน แต่สักวันมันก็ผ่านไป สู้ ๆ ค่ะ

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #17
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      ไม่รู้คุณจขกทยังอ่านอยู่หรือเปล่าค่ะ

      คุณจขกทลองคบหาเพื่อนต่างห้อง และ คนละชั้น

      ดูซิค่ะ ส่วนเรื่องงานทางอาจารย์ท่านก็ไม่ได้ห้าม

      ปรึกษารุ่นพี่ รุ่นน้องนี้ค่ะ... หุ หุ หุ

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      คล้ายกัน
      Guest IP
      #18
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      เอ..ไม่รุว่าถ้ามาเม้นท์ตอนนี้มันจะสายเกินไปมั้ย.. แต่ชีวิตของหนูคล้ายพี่มากเลยค่ะ ต่างกันที่เรื่องงานกลุ่มหนูตัดชืีอคนที่ไม่ช่วยงานออก หนูขอครูทำคนเดียว หนูบอกครูว่าโดนแบนแต่ครูกลับไม่ช่วยอะไรเลย แต่หนูมีความคิดว่าถ้ามันไม่ชอบเราเพราะอิจฉาก็ทำดีให้มันอิจฉาไปเลยสิ ทุกวันนี้หนูเป็นที่รักของอาจารย์หลายท่าน หนูผลการเรียนดี หนูมีโอกาสไปทำนั่นทำนี่ หนูไม่ต้องใช้ชีวิตกลุ่มแบบเดิมๆที่เฉื่อยๆ

      และพี่บอกพี่ไม่มีเพื่อน หนูยินดีจะเป็นเพื่อนกับพี่นะคะ มีอะไรเราสามารถแชร์กันได้^_^

      ตอบกลับ

กระทู้ที่คนนิยมอ่านต่อ

เกี่ยวกับเรา / ติดต่อเรา

เว็บ Dek-D

เข้าผ่านแอป ง่ายกว่า

ติดตั้งแอป
ติดตั้งแอป