/>

รู้สึกไร้ค่าเพราะครอบครัว [ยินดีให้แชร์]

วิว
จริง ๆ ก็รู้สึกมาตั้งแต่เด็กว่าครอบครัวไม่เคยสนใจหรือใส่ใจเลยค่ะ แถมยังชอบเปรียบเรากับพี่สาวอีก
แต่ก็โชคดีที่พี่ไม่เคยว่า เลยรู้สึกว่าอย่างน้อยก็ยังเหลือพี่น่า..
จนพอมาวัยมหาลัยเราก็ถือว่าเปลี่ยนตัวเองไปเยอะมากนะ เพราะก็รู้แหละว่าที่โดนเปรียบเราเองก็ไม่ค่อยดี
เราเรียนไม่เก่งเหมือนพี่ แต่ก็พยายามทดแทนในส่วนอื่นแทน ช่วยเหลือทุกอย่างเท่าที่จะช่วยได้
แล้วเราก็ใส่ใจทุกคนมาก ๆ อยู่เคียงข้างตลอด ก็แอบคิดว่าอย่างน้อยทุกคนก็คงจะรักเราเท่ากับพี่แล้วล่ะ
เพราะพี่เราไปทำงานต่างจังหวัดแล้วกลับบ้านแค่ปีละครั้งเอง ไม่ติดต่อมาเลย =_= เรายังแอบน้อยใจอะ
แต่พอพี่กลับมาถึงรู้ว่าไม่ใช่เลย เราก็ยังไม่มีตัวตนเหมือนเดิม ยังไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าเราชอบกินอะไร
ทั้งที่ก็บอกเสมอนะ แต่พอเรื่องพี่ทุกคนกลับรู้ทุกอย่าง ขนาดจะไปต่างประเทศและเหมือนจะไปได้คนเดียว
(ฟังจากที่พูดเหมือนว่าค่าใช้จ่ายมันสูง) เขาก็ยังถามแค่พี่ว่าพี่อยากไปไหม มันสวยมาก ๆ เลยนะ
ทั้ง ๆ ที่คนที่พาเขาไปทำพาสปอร์ตก็คือเรา.. และเราก็ชอบประเทศนั้นมาก.. แต่เราไม่เจ็บที่ไม่ได้ไปหรอก
เราเจ็บที่เขามองไม่เห็นมากกว่า

จุดแตกสลายของความรู้สึก.. คือตอนที่เปิดใจเล่าความรู้สึกให้พี่ฟังว่าเรารู้สึกไร้ค่ามาก
ทุกคนไม่เคยสนใจสิ่งที่เราทำ ตอนเราทำมันก็ผ่านไป แต่พอคนอื่นมาทำกลับถูกชื่นชม?
แถมบางทีเขาก็มาว่าเหมือนเราไม่เคยทำ..ก็ไม่เข้าใจว่าลืมหรือไม่เคยจำ
ตอนนั้นที่เล่าจนจบ พี่ก็นั่งว่าง ๆ เลื่อนเฟซไปเรื่อย แต่กลับไม่ได้สนใจเราเลย
นั่นแหละ..เป็นคำตอบว่าเรามันไร้ค่าจริง ๆ
แถมพี่เราก็ดูจะเปลี่ยนไป เขาดูถูกเราแล้ว..คือการไม่ได้โชว์ความสามารถ ก็ไม่ได้หมายความว่าไม่มีรึเปล่า
เราเองก็ฝึกฝนอยู่ทุกวัน และจากที่โดนดูถูกมาเสมอก็ทำให้เราไม่เคยกล้าบอกความฝัน
หรือสิ่งที่ชอบกับใครด้วย เพราะกลัวจะโดนดูถูกอีก..

ไม่รู้จะแก้ปัญหายังไง จริง ๆ ก็เคยเปิดอกกับทุกคนแล้ว แต่พวกเขาก็ไม่สนใจอยู่ดี
ยิ่งเราพูดเราสิจะยิ่งน่ารำคาญ ยิ่งไร้ค่า ยิ่งน่าสมเพช ที่เรียกร้องในสิ่งที่ตนอาจไม่สมควรได้รับ
แต่ก็ยังไม่รู้ว่าเราผิดตรงไหน บางทีอาจผิดที่ใส่ใจกับทุกอย่างมากไป แต่จะไม่ใส่ใจยังไง?????
เราก็อยากไม่รู้สึก อยากเป็นคนเฉยชาไปเลย แต่ก็เสียดาย..เคยคิดมาตลอดว่าเรากับพี่เป็นคู่ที่สุดจะเฮฮา
อยากจะเก็บความรู้สึกตรงนี้ไว้ให้นานที่สุด เพราะเราก็ใกล้จะเข้าวัยทำงาน วัยที่ต้องไปมีครอบครัวใหม่เต็มที
อยากใช้เวลากับครอบครัวให้มากที่สุด
ที่ไม่เคยมีแฟนก็เพราะครอบครัว แล้วก็อยากพัฒนาตัวเองเรื่องงานที่ใฝ่ฝันด้วย

ความจริงเรากลัวมากเลยว่าจะเป็นโรคซึมเศร้า อ่านอาการความคิดต่าง ๆ แล้วตรงกับเราแทบทุกข้อ
แต่ยังดีที่เรายังมองเห็นอนาคตตัวเองเรื่องงาน เรายังอยากเก่ง ยังอยากพัฒนาทักษะต่าง ๆ อยู่
ไม่อยากเป็นโรคนี้เลย ขนาดเป็นภูมิแพ้ก็ยังไม่มีใครสนใจจะพาไปหาหมอว่าแพ้อะไร
(เคยมีปัญหาเกี่ยวกับพวกกรวยไตก็ไปหาหมอเอง จ่ายเงินเก็บตัวเอง ทั้งที่ทุกคนก็รู้)
แต่ก็คิดว่าคงไม่ได้เป็นหรอกมั้ง.. เพราะปัญหาเรามันก็มีที่ตรงนี้ ถ้าสามารถแก้ได้ความรู้สึกพวกนี้ก็คงหายไป
.. ควรแก้ไขยังไงดีคะ??? แก้ที่ตัวเองยังไงได้บ้าง เรากลัวว่าจะไม่มีทางแก้ที่คนอื่นได้
เพราะเราคงไม่มีค่าขนาดนั้น กลัวว่าจะยิ่งรู้สึกแย่กว่านี้ เพราะแค่นี้ก็ต้องคอยห้ามความคิดตัวเองตลอด
บอกตัวเองตลอดว่าอยากทำงาน..อย่าเพิ่งอยากตายนะ..
ก็พอมองเห็นค่าของตัวเองอยู่แหละ แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าถ้าเราไม่มีค่ากับใครแล้วเราจะอยู่ไปทำไม
ขนาดครอบครัวยังไม่สน แล้วจะมีใครสนล่ะ ทั้ง ๆ ที่ครอบครัวควรจะเป็นที่ที่ได้มารับอุ่นไอแท้ ๆ

ป.ล. ที่ทำให้รู้สึกแย่มันมีหลายอย่างนะ แต่ถ้าเอามาเล่าหมดคงยาวมาก ๆ
แต่ปัญหามันก็คล้าย ๆ เดิมซ้ำไปซ้ำมาค่ะ เรากลัวว่าทุกคนจะมองเป็นเรื่องเล็ก
แต่เราเครียดจริง ๆ นะ บางทีนั่งอ่านหนังสือน้ำตามันก็ไหลออกมา หยุดความคิดไม่ได้เลย
จะให้กลับไปเป็นเหมือนเดิมทั้งที่ยังรู้สึกแบบนี้ก็ทำไม่ได้ แต่จะปล่อยไปเฉย ๆ ก็ทำไม่ได้ค่ะ
ให้หัวใจกระทู้นี้ ~

แสดงความคิดเห็น

6 ความคิดเห็น

กระทู้ที่คนนิยมอ่านต่อ

เกี่ยวกับเรา / ติดต่อเรา

เว็บ Dek-D

เข้าผ่านแอป ง่ายกว่า

ติดตั้งแอป
ติดตั้งแอป