(กิจกรรมวันพ่อ) มาร่วมกันเขียนกันเถอะ [ยินดีให้แชร์]

วิว
เรียนเชิญนักเขียนทุกท่าน เขียนฉากหนึ่งของคู่พ่อลูกจากนิยายของตนเองครับ จะเกี่ยวกับอะไรก็ได้ แสดงฝีมือให้เต็มที่เลยครับ

หมายเหตุ กติกาเรา พ่อลูก ไม่จำกัดเพศ alright?

ขอบคุณ และ Happy Father's day ครับ
ให้หัวใจกระทู้นี้ ~

แสดงความคิดเห็น

4 ความคิดเห็น

    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #1
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      เดี๋ยวก็อบจากฟิควันพ่อมาละกัน แต่ ณ ตอนนี้ยังไม่ได้เขียน https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-02.png

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #2
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      นิยายจากซีรี่ส์ 4 จอมทำลายล้างของเงาเองจ้า


      Heriken รักนี้พี่ของทวง (พ่อเคน กับหนูตอมมี่)







      "หม่าม๊าฮับทำแบบนี้ป่าป๊าจะชอบมั้ยฮับ"



      ร่างน้อยๆของตอมมี่ถามหม่าม๊า คนสวย (?) ตาแป๋วตอนนี้ทั้ง 2 กำลังยืนอยู่กลางห้องรับแขก


      มือน้อยถือถาดที่มีฝากลมๆครอบไว้ หน้าตายิ้มแย้ม แต่แววตามีความกังวลน้อยๆตามประสาเด็ก...



      "ป่าป๊าต้องชอบอยู่แล้วล่ะครับ ก็ตอมมี่ของหม่าม๊าตั้งใจทำเลยนี่นา..."



      ร่างบางพูดพร้อมยิ้มหวาน พร้อมกับลูบผมลูกชายตัวน้อยเบาๆ ก่อนที่ทั้ง 2 จะสะดุ้งโหยงเมื่อมีเสียงทุ้มนุ่มแสนคุ้นเคยดังขึ้นจากทางด้านหลัง...



      "เอ๋ ชอบไม่ชอบอะไรครับแม่ลูกคู่นี้ บอกป่าป๋าด้วยสิครับคนดี"


      "อ๊ากกกกกกกก ป่าป๋า/พี่เคน"


      2 แม่ลูกตกใจพร้อมกันเรียกรอยยิ้มมาประดับบนใบหน้าร่างสูงผู้เป็นป่าป๊าได้อย่างดี ก่อนจะดึงร่างน้อยๆของตอมมี่ขึ้นมาบนตัก พร้อมกับจับมือผู้เป็นภรรยาให้มานั่งข้างๆ...


      "ตอมมี่ทำของมาให้ป่าป๊าฮับ วันนี้วันพ่อตอมมี่อยากทำให้ป่าป๊า แต่ตอมมี่อยากทำให้ทุกวันเลยฮับไม่ใช่เฉพาะวันนี้ ตอมมี่รักป่าป๊านะฮ้าบ"


      ตอมมี่พูดพร้อมยื่นถาดให้ป่าป๊าสุดหล่อของตัวเอง ผู้เป็นป่าป๋ารับถาดมาน้ำตาซึมไม่แพ้หม่าม๊าของเจ้าตัวน้อยที่นั่งข้างๆเช่นเดียวกัน...


      คำพูดที่แม้ไม่หวานลึกซึ้ง ซับซ้อนมากมายหากแต่รู้สึกอบอุ่น แลัรับรู้ได้ถึงความจริงใจที่แท้จริงของเจ้าลูกชายตัวแสบที่ส่งผ่านออกมาด้วยใจจริง...



      "ไหน เจ้าตัวน้อยของป่าป๊าทำอะไรมาให้ป่าป๋าน้าาาาา"

      "เปิดเลยฮับ เปิดเลย เปิดเลย"


      "ไหนดูสิ ว้าววววววววว ตอมมี่ของป่าป๊าเก่งจังเลยยยย..."


      เมื่อร่างสูงเปิดถาดออกมาก็อุทานออกมาด้วยความดีใจ สิ่งที่อยู่ในถาดในมือของเขาตอนนี้ก็คือเค้กช็อกโกแลตของโปรดของเขานั่นเอง...


      ถึงรูปร่างจะไม่สวยงามประณีตเหมือนช่างมืออาชีพ แต่เขากลับรู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างประหลาด...


      "ตอมมี่ทำให้ป่าป๊าฮับ หม่าม๊าก็ช่วยตอมมี่ทำด้วยนะฮับ ตอมมี่รักป่าป๊านะฮับ หม่าม๊าด้วย รักทุกๆวันตลอดไปเลยฮับ"


      "ป่าป๊าก็รักหนูนะครับคนดีของป่าป๊า รักหม่าม๊าของหนูด้วย"


      ร่างสูงพูดพร้อมกอดทั้ง 2 ไว้แนบแน่นข้างกาย ก่อนที่ป่าป๊า หม่าม๊าทั้ง 2 จะหน้าแดงแปร๊ดเมื่อเด็กน้อยพูดร้องขออะไรบางอย่างออกมาด้วยความใสซื่อตามประสาเด็ก...



      "รักตอมมี่ก็ต้องมีน้องให้ตอมมี่เยอะๆนะฮ้าบ ตอมมี่อยากเป็นพี่ชาย ตอมมี่อยากมีน้องเยอะๆ"


      "ต...ตอมมี่"


      "5555 จัดไปเลยเจ้าลูกชาย เดี๋ยวป่าป๊าจะมีน้องให้ตอมมี่เยอะๆเลยดีมั้ยครับ เนอะรุ้งเนอะ"


      "ค...คนบ้า"


      ร่างบางตีไหล่ร่างสูงเบาๆด้วยความเขิน แต่อีกฝ่ายก็ไม่สะทกสะท้านอะไรยังหัวเราะร่า พร้อมทั้งจุมพิตที่แก้มเนียนสวยเบาๆ ยิ่งทำให้ร่างบางหน้าขึ้นสีหนักเข้าไปอีก...



      "เย้ จะมีน้องแล้วฮ้าบบบบ"



      ตอมมี่ลุกขึ้นกระโดดโลดเต้นอย่างดีใจ ก่อนที่จะถูกปรามน้อยๆจากป่าป๋าของตัวเอง...


      "นั่งดีๆเจ้าตัวแสบตอนนี้กินขนมเค้กกันก่อนดีกว่าเนอะ ป่าป๊าอยากกินซะแล้วสิ ตอมมี่ของป่าป๋าป้อนป่าป๋าหน่อยสิครับ"


      "เย้ๆ ตอมมี่จะป้อนป่าป๋า ป้อนหม่าม๊าด้วย"


      "จัดมาเลยครับคุณลูกชาย"


      และแล้วทั่วทั้งห้องก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะอย่างสนุกสนาน และรอยยิ้มของทั้ง 3 ที่มีความสุขที่มีกันและกันไม่ว่าจะวันนี้ หรือตลอดไป...



      ////งืมมมมมมม ดีมั้ยอ่ะฮับ ^^ ขอบคุณคร้า



      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #3
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      "พ่อจ๋าๆ หนูอยากกินอันนี้จัง" นางฟ้าตัวน้อยพูดพลางชี้นิ้วไปยังร้านขายสายไหมหลากสีสันข้างทาง

      "ไม่ได้นะลูก เดี๋ยวฟันจะผุเอานะ" พ่อที่เดินจูงมือเด็กน้อยก้มหน้ามองเด็กหญิงที่กำลังตื่นเต้นกับงานนิทรรศการใจกลางกรุง กล่าว

      "ค่ะพ่อ ถ้างั้น หนูเอาอันนั้นได้ไหมคะ" หญิงสาวจึงชี้ไปที่ของเล่นประดิษฐ์ ที่ตั้งขายถัดไปอีกหน่อย

      "อันนั้นก็ไม่ได้นะลูก" ผมกล่าวขึ้นอีกครั้ง

      คราวนี้เด็กน้อยหน้ามุ้ยนิดก่อนจะยืนนิ่งจ้องหน้าพ่อของเธอ อยู่แบบนั้น

      เมื่อพ่อเห็นดังนั้นจึงนั่งย่องๆลง มองหน้าตาลูกสาวแสนน่ารักราวกับนางฟ้าตัวน้อยๆของเขา ลูกหัวเบาๆแล้วพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

      "ลูกรู้ใช่ไหมคะ ว่าครอบครัวเราไม่มีตังซื้ออะไรเลย แต่พ่อพาหนูมาเดินงานเพราะอยากให้มีเรื่องไว้พูดคุยกับเพื่อนๆ จะได้ไม่โดยล้อว่าครอบครับเราจน ลูกเข้าใจพ่อนะคะ"

      "ค่ะพ่อ หนูจะไม่ขออะไรแล้ว แค่ได้มาเดินเที่ยวงานหนูก็มีความสุขมากแล้ว"

      พ่อลูกคู่นี้จึงเดินเที่ยวงานที่มีไฟประดับตามต้นไม้อันแสนร่มรื้น รายล้วมไปด้วยร้านค้าจนกระทั่ง

      "ระวังงงง....."

      เสียงตะโกนดังมาจากไกลๆ แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว

      สายไฟที่ถูกลมพัดจนร่วงขาดจากต้นไม้ได้หล่นมาใส่เด็กน้อยที่กำลังเพลิดเพลินกับงานนิทรรศการ จนถูกช็อตตายไปในที่สุด

      "ไม่...." เสียงของพ่อที่ตะโกนลั่นงานด้วยความเสียใจ จนคนรอบข้างหันมามุง

      พ่อที่กำลังนั่งคุกเข่า น้ำตานองหน้า อุ้มร่างของลูกสาวสภาพไหม้เกรียม มากอดไว้แนบอกอยู่นั้น ช่างเป็นภาพที่สะเทือนใจมาก


      เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ตอนที่มีโอกาสให้คนที่เรารัก จงให้หากไม่ลำบากตัวเราจนเกินไป เพราะว่าเราไม่สามารถรู้ได้เลยว่าอีกคนจะอยู่กับเราได้อีกนานแค่ไหน


      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #4
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      จะเอามาจากกระบี่สะบั้นรักก็เกรงจายยย 555++

      ตอบกลับ

กระทู้ที่คนนิยมอ่านต่อ

เกี่ยวกับเรา / ติดต่อเรา

เว็บ Dek-D

เข้าผ่านแอป ง่ายกว่า

ติดตั้งแอป
ติดตั้งแอป