/>

กลัว..ทุกอย่างอยากเลิกกลัวอะไรเเบบนี้ทำไงดี? [ยินดีให้แชร์]

วิว
เราอายุ 13 ปีอยู่ ม.1 วันนี้เราอยากระบายความรู้สึกหลายๆอย่างของเรา  สองเดือนก่อนเรารู้สึกว่าเราเบื่อตัวเองที่ชอบคิดมากเบื่อเพื่อนที่ชอบเทลาะกันเบื่อบ้านที่ทุกอย่างมันช่างเงียบกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันเเต่ทุกคนกลับเอาเเต่รีบทำทุกอย่างให้เสร็จเเละออกไปหลังจากความเบื่อมันเริ่มเป็นความทุกข์ยิ่งทุกข์มากก็ยิ่งเครียดจนวันนึงเพื่อนเทลาะกันหนักมาก(เเต่ไม่ได้เทลาะกับเรานะ)มันเเรงมากจนเราเผลอร้องออกมาต่อหน้าต่อตามันเพราะตอนนั้นทุกอย่างมันเเย่มากๆอยากเดินหนีออกไปจากตรงนั้นสุดๆเเต่ทำไม่ได้เพื่อนเราเป็นคนหงุดหงิดพูดอะไรไม่เข้าหูก็จะเริ่มโวยวายเเต่เราก็รักมันนะมันเป็นเพื่อนที่ดี กลับบ้านเราพยายามตั้งสติเเละเงียบที่สุดจนตอนกินข้าวอยู่เเม่ถามที่ ร.ร เป็นยังไงบ้างอยู่ๆเราก็ร้องไห้หนักขึ้นๆ...จนเเม่ถามเป็นอะไรเราจึงเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง..เเม่บอกมันเป็นปัญหาเล็กๆเด็กๆมากเเม่ก็เคยเจอ...ตอนเเรกเราก็บอกตัวเองนะว่ามีคนหนักกว่านี้ตั้งเยอะ..จนระยะหลังๆเราร้องไห้ทุกๆวันสภาพในตอนเช้าที่ไป ร.ร คือเสียงเเหบๆเเต่ตาบวมๆบางคืนร้องจนเช้าก็มี..จนหลังๆเราเรียนไม่รู้เรื่องเลยทำอะไรก็อึดอาดไปหมด..เราเลยไปทำสิ่งที่ชอบเเก้เบื่อเเต่มันก็ไม่ช่วยเลยทุกอย่างมันเเย่เราปวดหัวปวดท้องบ่อยมากเเต่ต้องฝืนไป ร.ร เราไม่รู้เลยว่าเราเป็นอะไรตอนนั้นจนวันนึงเราตัดสินใจขอให้เเม่พาไปพบจิตเเพทย์เเม่เรายอมเพราะเเม่เราก็เห็นอาการนะว่าเราร้องไห้ไม่หยุดเลยเเถมบางครั้งร้องเเบบไม่มีสาเหตุเลยจน..หมอบอกว่าเราเป็นภาวะซึมเศร้ารักษาหายได้เเต่ต้องกินยาควบคู่ไปด้วยตอนเเรกๆกินยาตัวนี้เเล้ว 2-3 ชม.เเรกที่กิน(ก่อนนอน)มันโล่งสบายมากเราไม่คิดอะไรเลยเเต่พอตอนเช้าเรากลับอ้วกเเละปวดหัวมากจนไป ร.ร ไม่ไหวเเม่เราเลยเอายาไปให้หมอดูอีกทีหมอเลยบอกถ้าอย่างนั้นให้กินตอนเช้าก่อนไป ร.ร เราทำตามเเต่ทุกๆวันที่ ร.ร เราอาการเเย่ลงเเละนอนอยู่ห้องพยาบาลเกือบทั้งวันมันเเย่มากๆเราเป็นหยักขึ้นเรื่อยจนวันนึงเรามีปัญหากับเพื่อนมันเป็นความรู้สึกที่เเย่มากๆเราเลยไปกินนำ้ยาล้างห้องนำ้เเต่โชคดีที่กินนิดเดียวเพราะน้องเรามาเข้าห้องนำ้ต่อเเล้วสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นรึเปล่าเลยเคาะประตูถามตอนนั้นเราทรมานมากพยายามเอื้อมมือไปเปิดประตูห้องนำ้ที่ล็อคอยู่เเละบอกน้องว่าช่วยด้วยน้องเราตกใจจนทำไรไม่ถูกเเละเรียกเเม่พร้อมทั้งนำ้ตามันสะเทือนใจเรามากใจนึงเรารู้สึกว่าเราโง่มากที่ทำอะไรเเบบนั้นไปอีกใจนึงเราก็คิดนะว่าน้องไแน่าเข้ามาเลยเราจะได้กินมันมากกว่านี้เเละตายๆไปเลยเรารู้สึกว่ายาไม่ได้ช่วยอะไรเราเลยจนวันนั้นเเม่เราบอกให้เราไปนอด้วยเค้ากลัวเราคิดสั้นอีกเรานอนเเฃะสักพักเราเริ่มมีอาการเกร็งกระตุกมันเเย่มากเราจะ-เท้าชาหายใจลำบาก(หายใจเร็วผิดปกติ) เราควบคุมตัวเองไม่ได้ พูดไม่ได้ ได้เเต่นำ้ตาไหลเเละมองภาพเเม่กับน้องคอยนวดเราทั้งนำ้ตามันสะเทือนใจมากๆจนสักพักมันก็หยุดเราเป็นอย่างนี้ทุกๆวันจนไป ร.ร ไม่ได้ทั้งอาทิตย์ เรากลัวการไป ร.ร เราๆไม่กล้าอ่านข้อความจากเพื่อน ไม่กล้านับสายเพื่อน เรากลัวไปหมดกลัวในสิ่งที่ไม่ควรกลัวเราว่ามันเเย่มากจนเเม่เราเอายาไปให้หมอจิตเเพทที่โรงพยาบาลประสาทดูหมอบอกยานี้เค้าให้ใช้กับเด็กอายุ 18 ปีขึ้นไปถ้าตำ่กว่านี้ต้องอยู่ในความดูเเลของเเพทย์เราตกใจมากเเละเเม่เราให้หยุดกินยาเต่อาการชักเรายังเป็นมันหนักขึ้นจนวันนั้นเราจะไป ร.ร เเต่เร่กลัว ร.ร เเบบบอกไม่ถูกมันเเย่มากอดีตเเย่ๆมันขึ้นมาเต็มหัวจนสักพักเราก็เกร็งกระตุกอีกเเต่ครั้งนี้มันหนักมากๆจนเราหมดสติไปมาอีกทีเราเห็นตัวเองอยู่ในห้องฉุกเฉินเเล้ว..เเม่เราเลยให้หยุดเรียนอีกอาทิตย์จนครูกับเพื่อนมาที่บ้านเราตกใจมากทำตัวไม่ถูกเเละพูดกับเพื่อนเเละครูเเบบไม่เต็มใจจะคุยจริงๆคุยกันเกือบสอง ชม. เราเห็นเพื่อนเราอึ้งมากเพราะปกติอยู่ ร.ร เราเป็นคนร่าเริงมากเราขาดบ่อยจรเพื่อนเริ่มเอาไปล้อว่าเป็นนู้นเป็นนี้สารพัดเเล้วเมื่อวานเราไป ร.ร เรารู้สึกกดดันมากๆกับคำถามพวกนั้น เช่น อ้าว-ยังไม่ตายเหรอ เค้าบอกว่า-ดรอปเเล้วเหรอ เค้าบอก-เป็นโรคนู้นนี้สารพัดเราเหนื่อยมากเราอยากร้องไหเตลอดเราไม่อยากไป ร.ร เราอยากอยู่คนเดียวเรารู้สึกดดันเวลาพ่อหรือเพื่อนชอบพูดว่า"พรุ่งนี้ต้องไป ร.ร นะ" มันรู้สึกกดดันเเบบบอกไม่ถูก. ตอนนี้. ร.ร เป็ยอะไรที่น่ากขัวสำหรับเรามากๆมันอาจฟังดูไร้สาระเเต่เราพยายามเเล้วเเต่มันเหนื่อยจริงๆ
ส่งกำลังใจให้ จขกท.

แสดงความคิดเห็น

1 ความคิดเห็น

เกี่ยวกับเรา / ติดต่อเรา

เว็บ Dek-D

เข้าผ่านแอป ง่ายกว่า

ติดตั้งแอป
ติดตั้งแอป