/>

ไม่กล้าเเสดงออก ทำไรกลัวไปหมด [ยินดีให้แชร์]

วิว
คือผมทำอะไรกลัวไปหมดเลยครับ ขึ้นหนักครับ บางสิ่งบางทีคุ้นเเต่ก็กลัว บางทีเเค่เเบบไปซื้อของร้านอื่นที่ไม่เคยไปผมไม่กล้าครับ  ผมกลัวไปหมดเลยครับ กลัวเข้าไปเเล้วมึน งง ทำอะไรไม่เป็น เวลาเข้าธนาคารผมไม่กล้ามองหน้ามองก้มหน้าตลอด
ทำอะไรเเล้วเเบบคือเหมือนไม่ใช่ที่ของผม ไม่เหมือนคนอื่นที่เเบบดูชิวๆทำอะไรเเล้วเหมือนอยู่บ้านตัวเอง 
ส่งกำลังใจให้ จขกท.

แสดงความคิดเห็น

14 ความคิดเห็น

    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #1
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      เป็นคนเก็บตัวอยู่คนเดียวมากไปรึเปล่า ผมก็เปน ประเภทนี้คล้ายinverter หรือโลกส่วนตัวสูง ไม่อย่างนั้นก็โรคซึมเศร้า แก้ด้วยการเข้าสังคม แล้วจะเลิกกลัวสายตาคนรอบๆตัวเอง

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      #2
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      ทำไมถึงกลัวขนาดนั้นล่ะคะ มีเหตุผลอะไรรึเปล่า? เราก็เคยเป็นนะเวลาที่ไม่มั่นใจ กลัวว่าจะทำอะไรผิดพลาด กลัวคนอื่นหัวเราะเยาะ กลัวโดนว่านั่นนี่เต็มไปหมด

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #3
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      เคยเป็นค่ะ เพราะว่าแคร์สายตาคนรอบข้างมากเกินไป เลยไม่มันใจในตัวเอง


      แก้โดยการเริ่มทำอะไรคนเดียวบ้างทีละนิด ออกไปข้างนอกจากใกล้ๆบ้าน เริ่มไกลขึ้นหน่อย แล้วก็เริ่มไปตามแหล่งชุมชน


      อย่างแรกต้องหาความมั่นใจในตัวเองก่อนค่ะ อย่าไปแคร์สายตาคนอื่น (พูดเหมือนง่าย แต่ความจริงมันไม่ง่ายหรอก) เอาเป็นว่าเริ่มจากการปรับทัศนคติของตัวเองก่อนก็ดี ปรับทัศนคติที่มีต่อตนเองก่อน แล้วค่อยขยายไปถึงคนรอบข้าง


      ลองคิดในมุมมองของเราว่าถ้าเป็นเราเราจะสนใจ(เผือก)เรื่องของคนอื่นที่แค่เห็นผ่านๆขนาดนั้นเลยหรือ ไม่อ่ะ รู้จักก็ไม่รู้จัก ก็แค่เจอผ่านกันไม่กี่วิ จะสนใจไปทำไม หรือถ้าเป็นคนรู้จัก เขาก็ไม่ได้สำคัญกับชีวิตเราขนาดที่จะต้องไปใส่ใจขนาดนั้นหรือเปล่า อันนี้ไม่ได้หมายถึงให้ทำอะไรไม่ดีต่อหน้าสาธารณะชนนะ


      จะบอกว่า ตราบใดที่ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน ก็ไม่เห็นจะต้องแคร์เลย



      คหสต.ล้วนๆค่ะ



      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #4
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      เราก็เคยเป็นนะ เมื่อปีที่แล้ว เรายังเป็นคนที่กลัวไปหมดทุกอย่าง ไม่กล้าแม้แต่กระทั่งออกจากบ้าน หรือแม้แต่ออกจากห้องนอนของตัวเองอยู่เลย


      จนกระทั่งโดนเพื่อนลากไปเดินห้างหรูในชุดนอนตอนซะลึมซะลือ แม่ส่งไปอบรมที่ต่างๆ ส่งไปนำเสนอขายสินค้าที่บ้าน


      หลังจากนั้นก็โดนจับไปพูดกลางที่ประชุมคนเป็นร้อยบ้าง


      ใส่ชุดนอนไปขึ้นเครื่องที่สนามบินสุวรรณภูมิบ้าง


      ต้องทำอะไรที่มันสุดเหวี่ยงหลายๆ อย่างทั้งที่ไม่อยากทำ เพียงเพราะเราไม่มีตัง แต่ตูอยากเติมเกม


      หลังจากนั้นมา รู้สึกว่าอะไรก็ทำได้


      เป็นคน inverter ที่ไม่ชอบคุยกับใคร ไม่มองหน้าใคร ไม่แคร์สายตาใคร และไม่แคร์โลกด้วย

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #5
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      ปรึกษาจิตแพทย์ดีที่สุดค่ะ บางอย่างมันไม่ใช่เรื่องเล็กหรอก

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #6
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      ไม่รู้นะว่าเป็นเหมือนกันหรือเปล่า ผมเองก็เป็นและหนักมาก เช่น ทำอะไรก็คิดมากกังวลไปหมด ไม่อยากเป็นจุดสนใจ พอต้องไปยุ่งเกี่ยวกับคนที่ไม่รู้จักแล้วอึดอัดสุดๆ บางทีจู่ๆก็กลัวตายขึ้นมาเลยดื้อๆก็มี


      แต่ของผมมีสาเหตุมาจาก 3 กรณีซึ่งไม่รู้ว่าอันไหนเป็นตัวหลัก

      1. เป็นโรคซึมเศร้า

      2. เคยพยายามกินยาฆ่าตัวตาย(จนสมองมันเพี้ยนๆ)

      3. มีทัศนคติที่ย่ำแย่


      กรณี 1 กับ 2 นี่นายคงต้องไปหาจิตแพทย์เอาเอง แต่ถ้าเป็นอันที่ 3 นี่ผมช่วยแนะนำได้(ที่จริงมันก็เป็นต้นเหตุของ 1 กับ 2 นั่นแหละ) ถ้าอ่านดูแล้วรู้สึกว่ามันตรงกับตัวเองหรือสามารถทำได้ก็ลองดูครับ


      - ลองตั้งคำถามดูดีๆว่าตัวเองกลัวอะไร?

      บอกก่อนว่าผมค่อนข้างยึดติดกับการเยียวยาอาการทางจิตของตัวเองโดยไม่ใช้ยา จากที่ศึกษามาหลายๆรูปแบบผมก็ค้นพบดังนี้


      กรณี A ตอนเด็กๆผมเป็นเด็กที่เรียนเก่งมาก เลยมักโดนเพื่อนแซวว่า "อยากดัง" "อวดเก่ง" "ประจบครู" เป็นประจำ ด้วยความคิดแบบเด็กๆสมัยนั้นเราเชื่อว่ามันเป็นเรื่องผิดจนเรากลัว (วัยเด็กเป็นวัยที่สะกดจิตตัวเองได้ง่ายมาก) จากนั้นผมก็เลยไม่กล้าทำอะไรเด่นเกินหน้าเกินตาคนอื่นมาโดยตลอด มองคนอื่นว่าใหญ่กว่าตัวเองเสมอ ทำอะไรโดยยึดจากความพึงพอใจของคนรอบข้างจนไม่สามารถเป็นตัวของตัวเอง จะหยิบจับอะไรก็กลัวทำให้พวกเขาไม่พอใจไปซะหมด พอโตมามันก็เลยมีนิสัยนี้พ่วงมาด้วยและนานวันก็ยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ


      กรณี B คำชมที่ผมได้รับบ่อยที่สุดคือคำว่า 'เก่ง' และยึดมันไว้เป็นคุณค่าของตัวเองตั้งแต่เด็ก แต่ด้วยวัยวุฒิที่เรายังไม่เข้าใจธรรมชาติของมนุษย์ เราก็เลยกลัวว่าจะสูญเสียคุณค่าของตัวเองไป ทำอะไรก็ต้องให้สมบูรณ์แบบ ผิดนิดเบี้ยวหน่อยก็รับไม่ได้ ของง่ายๆฉันไม่ทำ ทั้งหมดทั้งมวลก็เพื่อรักษาความเก่งตามความเชื่อของตัวเองเอาไว้ เพราะผมดันเชื่อว่าเป็นข้อดีอย่างเดียวของตัวเอง (คือกลัวว่าจะไม่เก่งนั่นแหละ) พอความกลัวนี้เติบโตขึ้นเรื่อยๆ มันก็พาลให้เราไม่กล้าเริ่มต้นทำอะไรสักที หรือไม่ก็ย้ำคิดย้ำทำอยู่นั่นแหละ ซึ่งนายก็คงต้องหาเอาเองนะว่าตัวเองยึดคุณค่ารูปแบบไหนเอาไว้ (ระวังการยึดว่า "ฉันเป็นกรณีพิเศษรักษาง่ายๆไม่ได้" เอาไว้ด้วย)


      กรณี C เข้าใจโลกน้อยเกินไป ยึดติดมากเกินไป การเรียนรู้ของประเทศเราถือว่าการลอกเป็นสิ่งที่ผิด การทำอะไรนอกคอกเป็นสิ่งที่ผิด ต้องพยายามหนักๆจนสายตัวแทบขาดเท่านั้นถึงจะถูกต้อง จนกระทั่งเราไม่กล้าทำอะไรเลยเพราะกลัวว่าจะทำผิดตามที่ถูกปลูกฝังมา ซึ่งไม่ได้เข้าใจเลยว่าโลกนี้มันมีวิชา 'กลยุทธ์' ซึ่งหลายคนแยกคำนี้กับคำว่า 'โกง' ไม่ออก (แนะนำคลิปนี้ https://www.youtube.com/watch?v=_twSKHElDHE)


      - พิจารณาสิ่งที่เกิดขึ้นแล้วยอมรับมัน

      อันนี้ผมได้วิธีแก้มาจากอาจารย์หลายๆท่านอย่าง โค้ชสอนการแสดง นักจิตวิทยา อาจารย์ทางธรรม ทุกท่านบอกวิธีแก้เหมือนกันหมดก็คือให้พิจารณาสิ่งที่เกิดขึ้นให้ถึงแก่นของมันเพื่อมองให้เห็นความจริง ขอยกตัวอย่างที่เคยสรุปกับตัวเอง


      ถาม : ฉันเป็นคนอวดเก่งจริงๆอย่างที่คนทั่วไปพูดหรือเปล่า?

      ตอบ : ใช่...บางครั้งผมก็อวดเก่งเพราะมันรู้สึกดีเวลามีคนชม และมุมถ่อมตนของผมเองก็มีไม่แพ้กัน

      (จากนี้ไปผมก็ไม่จำเป็นต้องกลัวถ้าจะโดนใครหาว่าอวดเก่ง เพราะผมยอมรับตัวเองไปแล้ว)


      ถาม : นอกจากข้อเสียของการอวดเก่งแล้ว มันมีข้อดีอะไรบ้าง?

      ตอบ : มันทำให้ผมเป็นจดจำของเหล่าอาจารย์ ถือเป็นกลยุทธ์ส่วนตัวของผมที่ทำให้ได้ใกล้ชิดพวกท่านเร็วขึ้นกว่าใครๆ เพราะพวกอาจารย์ระดับสูงจริงๆท่านจะไม่ตัดสินตัวตนของผม และมันเป็นการคัดพวกเหลาะแหละ ขี้อิจฉา คิดเล็กคิดน้อยออกจากชีวิตด้วยไปในตัว

      (ทุกนิสัยมีข้อดี-ข้อเสียของมันเอง อยู่ที่ว่าเราจะมองเห็นมันทุกด้านหรือเปล่า)


      ถาม : ฉันได้เรียนรู้อะไรจากการแก้ปัญหาครั้งนี้?

      ตอบ : ผมไม่จำเป็นต้องสนว่าใครจะมองว่าอวดเก่งอีกต่อไป แล้วจะได้เป็นตัวของตัวเองสักที

      (ถ้าเราเปลี่ยนความรู้สึกแย่ๆให้กลายเป็นบทเรียนได้ เราอาจหลุดพ้นจากความกลัวนั้นไปเลย)


      การปล่อยวางไม่ใช่การ 'ลืมๆไปซะ' แต่เป็นการพิจารณาปัญหาที่เกิดขึ้นอย่างเป็นกลาง ยอมรับความจริง เปลี่ยนประสบการณ์นั้นให้เป็นบทเรียน และเราจะไม่กังวลเมื่อนึกถึงมันอีกเลย (ปลอยวางของแท้)


      - ความผิดพลาดเป็นเรื่องธรรมดา เรากำลังเรียนรู้ที่จะเติบโต

      ยังมีอีกหลายอย่างที่เรายังไม่รู้ อย่างวิธีที่ผมบอกไปมันก็ไม่ใช่ว่าจะได้ผลกับทุกคน ของบางอย่างมันก็ต้องใช้ให้ถูกที่ถูกเวลาและพิจารณาเป็นรายๆไป ทุกคนต้องรับผิดชอบชีวิตของตัวเอง นายก็ลองไปปรับใช้ในแบบของตัวเองดู เพราะสุดท้ายผมก็เป็นแค่คนนอก ไม่มีส่วนได้เสียอะไรกับนาย ความรู้ก็แค่ระดับลูกศิษย์ดาดๆ ยังต้องเรียนรู้อะไรอีกเยอะเหมือนกัน


      แถม การที่ผมออกมาตอบอะไรยาวๆแบบนี้ก็เป็นส่วนหนึ่งของการรักษาตัวเอง (ใครจะมองว่าอวดก็ช่างหัวมัน) ผมมีปัญหาด้านความจำและผลวิจัยบอกว่าการทบทวนที่ดีที่สุดคือนำมันไปใช้และแชร์ให้คนอื่น นายก็ได้เจอแนวทางใหม่ๆ ผมก็ได้เยี่ยวยาตัวเอง สุดท้ายแล้วมีแต่คนได้กับได้ เรื่องดีทั้งนั้น แล้วแต่ว่าจะมองเห็นข้อดีของมันหรือเปล่า

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #7
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      สำหรับคุณทางที่ดีที่สุดคือ ให้ครอบครัวพาไปหาจิตแพทย์ค่ะ การปรึกษาจิตแพทย์ไม่ได้หมายความว่าเราเป็นบ้า แค่จิตใจของเรากำลังป่วย มันก็ไม่ได้ต่างจากที่ร่างกายเราป่วยแล้วต้องไปหาหมอต้องกินยาถึงจะหาย จิตใจก็ไม่ต่างกัน

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      Gypse
      Guest IP
      #8
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      ลองพบจิตแพทย์ไหมคะ บางทีอาจจะเป็นเพราะสารเคมีในสมองคล้ายๆ กับโรคซึมเศร้า คนในครอบครัวเราเคยเป็นค่ะ แพทย์จะสั่งยาให้มาทานและให้พักผ่อนมาก ๆ จขกทไม่ต้องกลัวนะคะ ลองพบแพทย์ดูก็ได้ค่ะ

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #9
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      ลองทำลิสต์ความกล้าดูมั้ยคะ แบบวันนี้ลองทำอะไรไปบ้างก็เขียนลิสต์ไว้ เราว่าพอเราพยายามเข้าสังคมหรือกล้าทำอะไรมากขึ้นมันก็น่าจะทำให้เราหายกลัวหรือลดความกลัวนั้นลงไปบ้างนะคะ

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      Film
      Guest IP
      #10
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      เราเคยเป็นนะ แต่พอนึกถึงวันที่เราต้องใช้ชีวิตในที่ที่เราไม่เคยอยู่ถ้าเรายังเป็นแบบนี้เราจะใช้ชีวิตยังไง แบบนี้แหล่ะ มันเลยทำให้เรากล้า

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      Naruechai Dew Sangla
      Guest IP
      #11
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      ไม่รู้สิครับ ผมก็เคยเป็นเหมือนกันแต่ผมแก้ด้วยการไม่สนใจมันไปซะ จนตอนนี้จะผ่านปี1ละก็ยังไม่มีเพื่อน แต่ผมก็ไม่เป็นไร

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      นานา
      Guest IP
      #12
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      ออาจลองปรึกษาจิตเเพทย์ดู อาการคล้าน anxiety disorder เลย หรืออาจจะGAD ลองเสิชดู เราเป็นน้อยกว่าเธอ สิ่งที่ช่วยก็คือหากิจกรรมทำ หรือลองทำพาททามดู มันช่วยให้เราชินกันคนเเปลกหน้า เเละเป็นการผลักดันตัวเอง ให้ออกจากความกลัวด้วย หรือไม่งั้นเวลาออกไปทำธุระอะไร เริ่มฝึกทักทายคำสั้นๆ ก็ได้ วันละคำ จดความก้าวหน้าของตัวเองไปเรื่อยๆ เเต่ทางที่ดีควรพบจิตเเพทย์ดีกว่า อาจจะไม่ต้องไปหา มันน่าจะมีเบอร์ให้โทรปรึกษาไรงี้นะ ลองหาดูๆ เอาใจช่วย

      ตอบกลับ
      • ถูกลบเนื่องจาก:
        นานา
        Guest IP
        #12-1

        เเพิ่มเติม : การปรึกษาพ่อเเม่เป็นเรื่องที่ดีเเต่บางครั้งการบอกพ่อ เเม่ ก็ทำให้เเย่กว่าเดิมถ้าท่านไม่เข้าใจเรา พ่อเเม่บางคนไม่เหมือนกัน บางคนหัวโบราณคิดอย่างเดียวว่าเราหาจิตเเพทย์เพราะเป็นบ้า หรือเราคิดไปเอง เราควรพูดเกิ่นเเล้วดูการตอบโต้ของพวกท่านก่อนนะ (จากประสบการณ์ส่วนตัว5555)

        ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #13
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      มีอาการคล้ายๆกัน แต่ตอนนี้ดีขึ้นเยอะครับ

      แนะนำให้ไปหาจิตแพทย์ ช่วยได้เยอะเลยครับ


      สู้ๆนะครับ ค่อยๆรักษา เดี๋ยวก็ดีขึ้น

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #14
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      เป็นเหมือนกันเลย แต่ตอนนี้เราเริ่มดีขึ้นละ เหมือนเราอยู่ในเซฟโซนของเราตลอด พอไปทำอะไรที่ไม่เคยทำมันจะกลัวทุกอย่างเลย กลัวนู่น กลัวนี่ กลัวอยู่นั่นแหละ บางทีก็รำคาญตัวเองนะ555

      ตอบกลับ
เกี่ยวกับเรา / ติดต่อเรา

เว็บ Dek-D

เข้าผ่านแอป ง่ายกว่า

ติดตั้งแอป
ติดตั้งแอป