พอดีหัดเเต่ง(นิยายวาย)ได้ฉากหนึ่งอยากให้ช่วยอ่านให้หน่อยว่าน่าติดตามไหม [ยินดีให้แชร์]

วิว
#เเต่งนิยาย #เพศที่สาม #นักเขียน #หาเพื่อน #นิยายวาย

        ความผิดพลาดเดียวของผมคือการตัดสินใจย้ายมาอยู่หอนี้ !


        

       ชื่อของผมคือ คิมหันต์ ที่เเปลว่า ฤดูใบไม้ร่วง จะเรียกสั้นๆว่า คิม ก็ได้ ผม อายุ 25 ปี        


       

         เป็นนักเขียนนิยายเเนวสยองขวัญสั่นประสาทเเต่ตอนนี้ประสาทผมสั่นไปหมดเเล้ว


        

         ผมจะเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับหอพักที่ผมย้ายมามาอยู่ใหม่ นับเวลาวันนี้ก็ 1 เดือนเต็มพอดี


         ยินดีตอนรับสู่ หอพักสุขสงบ หอพักที่มีทุกอย่างยกเว้น ความสงบสุข



ทำไมน่ะเหรอครับ?



          ก็เพราะหอพักนี้99.99% เป็นนักศึกษาวัยฮอโมนน์ว้าวุ่นที่พลังเหลือล้นเหมือนเก็บกดมาจากที่บ้านเเล้วมาปลดปล่อยที่หอ เเต่ล่ะคนเเรงวัวเเรงควายชนิดที่ไม่มีใครยอมใคร ชอบปิดประตูเสียงดัง เเต่เวลาจะเดินดันไม่มีเเรงซะงั้น เดินลากเท้าไปมา วันดีคืนดีอยากจะวิ่งไล่กันก็วิ่ง วันไหนมันปาตี้กันน่ะหนังชีวิตเลย


    

          ทำอะไรก็ไม่ได้ ไม่กล้าเเจ้งคนดูเเลเพราะเด็กในหอนี้ส่วนใหญ่จะรู้จักกันหมดเป็นรุ่นพี่รุ่นน้อง

มหาลัยเดียวกัน


          ผมเป็นคนนอกคนเดียวที่อาศัยอยู่ที่นี่ขึนเเจ้งไป เกิดพวกมันไม่พอใจดักกระทืบผมขึ้นมานับตีนกันไม่ทันเเน่ๆ



          เเต่เรื่องราวความของซวยผมยังไม่จบเเค่นี้นอกจากเรื่องเสียงเพลงที่ดังข้ามจักวาล เสียงฝีเท้าที่บาดลึกกินใจหรือเเม้เสียงปิดประตูที่ดังจนอาจทำให้คุณตกใจตายได้



           ถ้าคุณคิดว่าเรื่องที่ผมเล่ามานี้ คือที่สุดเเล้ว
คุณคิดผิด ! ถ้าคุณยังไม่ได้รู้จักห้องตรงข้ามผม



           เจ้าของห้องตรงข้ามผมมันชื่อว่า มาร์ค เเต่ผมจะเรียกมันว่า-เด็กบ้าดีกีเป็นหนุ่มฮอตประจำมหาลัย มีฉายาที่สาวๆตั้งให้ว่า เดือนไร้ตำแหน่ง ผมก็ไม่รู้หรอกว่ามันเเปลว่าอะไร ถ้าให้เดาคงเพราะหน้าตาที่หล่อขั้นเทพของมันชนิดที่เป็นดาราได้สบายทั้งรูปร่างเเละส่วนสูง



สิ่งเดียวที่ผมจะไม่ทำคือไปยืนไกล้ๆมัน



         เเละ-ความหน้าตาดีของมันนี้เเหละครับที่สร้างปัญหาให้กับผม เพราะ-บ้านี้เกือบทุกวันตอนเย็นๆมันจะพาสาวนักศึกษาสวยๆเเจ๋มๆมาที่ห้องดูไม่น่ามีปัญหาอะไรใช่ไหม ดูเป็นเรื่องธรรมดาของวัยรุ่นหนุ่มสาวหน้าตาดีทั่วไป


  

         เเต่ปัญหามันอยู่ที่ผู้หญิงทุกคนของมันที่พามาห้องขากลับทุกรายมักจบไม่สวย ไม่ด่าทอต่อว่าเสียงดัง ก็วิ่งร้องไห้ออกมา เป็นเเบบนี้ทุกครั้งผมไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น หรือมันอาจเป็นมันเรื่อง


เล็กใหญ่หรือเปล่า



ผมหมายถึงขนาดห้องน่ะอย่าคิดลึก



         เป็นเเบบนี้ทุกวันจนผมเริ่มชินใจจริงอยากจะย้ายออกตั้งเเต่วันเเรกที่เข้ามาเเต่ดันติดสัญญาเช่า 6 เดือน ไม่งั้นจะไม่ได้เงินมัดจำคืน ทำได้เพียงต้องทนอยู่ไป เหลืออีก 5 เดือนก็จะเป็นอิสระจะได้ไปจาก-หอพักบ้าๆนี้เสียที



ตึก ตึก  ตึก



         สักพักผมก็ได้ยินสีฝีเท้าที่คุ้นเคยไม่ใช่ใครที่ไหนก็-เด็กบ้าหน้าหม้อนี้เองที่กลับมาจากมหาลัยเหมือนทุกวัน


    

          ด้วยความอยาก- ไม่ใช่ ! เรียกว่าอยากรู้อยากเห็นว่าวันนี้-เด็กบ้านั้นจะพาสาวคนไหนมาห้อง



          ผมเลยไปที่ประตูเเล้วส่องดูตาเเมวที่จะติดอยู่บานประตูทุกห้อง



          ภาพที่เห็นคือ มาร์คกำลังยืนอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งไม่น่าเเปลกอะไร เเต่ที่เเปลกคือผู้หญิงที่มากับมาร์ควันนี้เธอไม่ใช่นักศึกษาสาวเเต่กลับเป็นหญิงวัยกลางในชุดขาวที่ดูดีเลยเเหละ


  

           เเต่เเววตาเธอดูเศร้าๆกำลังจ้องมองไปที่มาร์ค

ส่วนมาร์คไม่ได้สนใจอะไรเธอ 


           เขากำลังก้มหน้าควนหากุญแจจากในกระเป๋าเป๋เพื่อ  จะไขเข้าห้อง สีหน้าเเละเเววตาของมาร์ควันนี้ดูเเปลกๆกว่าทุกวัน ดูเย็นชาไร้ความรู้สึกเเละเหมือนจะไม่ค่อยมีสติด้วยเพราะกว่าจะไขกุญเเจได้ก็ทำตกอยู่หลายรอบ


          

           ในขนาดที่ผมกำลังพินิจพิจารณามาร์คอยู่นั้นจู่ผู้หญิงวัยกลางคนที่มากับมาร์ค ก็หันมาจ้องมองมาทางผม เหมือนรู้ว่าผมกำลังเเอบมองพวกเขาอยู่ เราสบตากันอย่างจังเเววตาที่เศร้าหมองจ้องมาทางผมอย่างไม่ละสายตา



เฮ้ย !!



           ผมร้องอุทานเบาๆด้วยความตกใจสดุ้งเอาหน้าออกมาจากประตูอย่างไวเเต่ด้วยความสงสัยของผมเลยรวบรวมความกล้าเเล้วส่องดูอีกครั้ง


ปรากฏว่าทั้งเธอเเละมาร์คได้หายไปเเล้ว สงสัยคงจะเข้าห้องไปกันเเล้ว



ทิ้งคำถามไว้ในหัวผม



ผู้หญิงชุดขาววัยกลางคนที่มากับมาร์คนั้นเป็นใคร?



เเล้วเธอเห็นผมจริงๆหรือเปล่าหรือเเค่บังเอิญ?



ผมเก็บความสงสัยของผมไว้ก่อนเเละหันมาสนใจ
กับงานเขียนของตัวเองที่อยู่ตรงหน้า



         เวลาได้ล่วงเลยไปจนเกือบจะเที่ยงคืนเเต่ผมก็ยังไม่ได้ยินเสียงคนออกมาจากห้องของมาร์คสงสัยคงจะค้างคืนที่นี้


         

         จู๋ๆความคิดด้านลบก็วิ่งเข้ามาในหัว จนผมต้องสะบัดไล่ความคิดชั่วๆออกไป



          ผมเดินไปหยิบผ้าขนหนูเตรียมตัวเปลี่ยนผ้าเพื่อจะไปอาบน้ำนอน ก่อนที่ผมจะคิดอะไรเพ้อเจ้อไปกว่านี้


  

           ผมเหลือบมองนาฬิกาที่ผนังห้องขนาดนี้เป็นเวลาเที่ยงคืนพอดี ก่อนที่จะเดินไปห้องน้ำเพื่อ
อาบน้ำเเละเตรียมเข้านอน



          เเต่ยังไม่ทันที่ผมจะเข้าห้องน้ำจู่ก็มีลมเย็นๆมาจากไหนไม่รู้ลอยมาปะทะตัวผมจากทางด้านหลังอย่างเเรงจนเส้นผมของผมกระพรึขึ้นจนเสียทรงเเละเริ่มควบคุมร่างกายไม่ได้



จาก  นั้น  ผม  ก็  หมด  สติ  ไป  ..............



         เกิดไรขึ้นกับผม ผมรู้สึกมึนงงไปหมดพยายามดึงสติเเละกว้าดสายตามองไปรอบๆ



ใช่  ประตู  ทางเดิน อ้อ ! หน้าห้อง



เเล้วผมมาทำไมหน้าห้อง?



ในขณะที่ผมจะคิดหาคำตอบให้กับตัวเองนั้นว่ามาอยู่หน้าห้องได้อย่างไร



ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา



" น้าจะปล่อยผมได้ยัง "



ใครน้า?


ปล่อย?


ปล่อยอะไรว่ะ?



      ผมเลยหันหน้ากลับมามองเเล้วพบว่าตรงหน้าของผมคือมาร์คเด็กบ้าหน้าหม้อ


       เเละสิ่งที่ทำให้ผมตกใจคือผมกำลังกอดมันอยู่

เเต่!!! ที่ผมให้ผมตกใจยิ่งกว่านั้นอีกคือสภาพของผมตอนนี้ ที่นุ่งเเค่ผ้าขนหนูตัวเดียว!



เชี้ย ! ผมยืนกอด-มาร์คอยู่หน้าห้องโดยนุ่งผ้าขนหนูเเค่ตัวเดียวววววววว !!!!!



       ผมรีบผลักอีกฝ่ายออกไปอย่างเเรงเเล้วรีบดึงสติตัวเองกลับมาให้เร็วที่สุดจากนั้นก็วิ่งเผ่นเข้าห้องทันทีโดยที่ไม่สนใจมาร์คเลยว่าจะเป็นยังไง



       ผมปิดประตูดังปังเเล้วยืนพิงไว้ราวกับว่ากลัวมีใครวิ่งตามผมเข้ามา


    

      ตอนนี้ผมรู้สึกอายมากเเทบจะเเทรกเเผ่นดินหนี ผมไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับตัวผม



ผมทำอะไรลงไป ? 


ก็ตอนเเรกตั้งใจจะไปอาบน้ำไงอยู่ดีๆไปยืนกอด-เด็กบ้าอยู่หน้าห้องได้ ?



      คำถามมากมายพุ่งเข้ามาในหัวผมเต็มไปหมด
เเต่ผมก็ไม่สามารถตอบมันได้



ก๊อก ก๊อก ก๊อก


     

      เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำให้ผมหลุดจากภวังคความคิดชั่วขนาด



" นิ น้าเป็นอะไรหรือเปล่า"



      เสียงมาร์คตะโกนถามผมมาจากหน้าห้อง
ผมเงียบไม่ได้ตอบกลับไป เพราะเวลานี้ผมไม่มีกระจิตกระใจมาตอบคำถามใครทั้งนั้น  เเค่คำถามในหัวตัวเองตอนนี้มันก็มากพออยู่เเล้ว








ให้หัวใจกระทู้นี้ ~

แสดงความคิดเห็น

ถูกเลือกโดยเจ้าของกระทู้

5 ความคิดเห็น

เกี่ยวกับเรา / ติดต่อเรา

เว็บ Dek-D

เข้าผ่านแอป ง่ายกว่า

ติดตั้งแอป
ติดตั้งแอป