(ชวนอู้+วิแคะตัวละครตัวเองค่ะ) ปมเรื่องพ่อแม่ในวัยเด็กที่ส่งผลต่อการตัดสินใจมีความรักของตัวละคร [ยินดีให้แชร์]

วิว
       เค้าบอกว่าเด็กคือผ้าขาว แต้มยังไงก็มีสีแบบนั้น แล้วเพื่อนๆแต้มสีอะไรลงไปให้วัยเด็กของตัวละครเหล่านั้นกันคะ แล้วทำให้ตัวละครโตขึ้นมาแล้วรีแอคต่อความสัมพันธ์แบบคนรักยังไง
 
      ตัวละครของเราที่โดนแต้มแบบจัดเต็มคือนางเอกค่ะ เพราะพ่อแม่ถูกคนรอบข้างจับจ้องนินทาจนส่งผลต่อความสัมพันธ์ สุดท้ายก็แตกหักมึนตึงต่อกันนานเป็นสิบๆปีแต่ไม่เลิกกัน ก่อสงครามเย็นอยู่ในบ้านอยู่แบบนั้น
 
       นางเอกเลยบังคับให้พระเอกปกปิดความสัมพันธ์ไม่บอกคนรอบข้างค่ะ เพราะกลัวว่าสุดท้ายจะต้องเป็นเหมือนพ่อกับแม่ของตัวเอง 
 
แล้วตัวละครของเพื่อนๆล่ะคะ มาอวดบาดแผลกันหน่อยค่ะ //เดี๋ยวนะ ใช่เรื่องน่าอวดเหรอ 555555
ให้หัวใจกระทู้นี้ ~

แสดงความคิดเห็น

18 ความคิดเห็น

    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #1
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      ของตัวละครเราเป็นครอบครัวทหารยศสูงๆตั้งแต่บรรพบุรุษค่ะ

      พ่อเลยอยากให้ลูกๆเป็นทหาร พี่ชายก็แข็งแรง ตัวเองที่เป็นน้องเล็กคอยเล่นกับพี่เสมอ

      แต่ชอบอ่านหนังสือดูทีวี สารคดีมากกว่า จนวันนึงสายตาน้องสั้นมากจากกรรมพันธุ์แม่ด้วยเลยต้องใส่แว่น

      อดเป็นทหาร(เพราะถ้าจะเป็นทหารยศสูงการเข้าโรงเรียนนายร้อยจะราบลื่นสุด ซึ่งมีข้อจำกัดเรื่องสายตา)

      พ่อก็เริ่มสนใจตัวเองน้อยลง สนใจพี่มากกว่า มีตัดพ้อตนว่าถ้าแข็งแรงแบบพี่ก็คงดี


      ตัวเองเลยตั้งใจเรียนมากๆค่ะ คิดว่าการมีความรู้จะทำให้ตัวเองทัดเทียมกับพี่ชายที่ทั้งเก่งทั้งแข็งแรงได้

      จนกลายเป็นเด็กอีโก้สูง ชอบเหยียดคนอื่นที่ไม่มีความรู้แบบตน เพียงเพราะตนอ่านมาเยอะกว่าเขา

      ลึกอยากทำให้พ่อหันมาชมตัวเองบ้าง


      ไม่อยากสปอยเยอะอ่าค่ะ ฮวือออออ ตามไปอ่านนิยายเราเถอะนะคะ อยากหาคนเม้าท์มอยเรื่องตัวละครนี้มากกกกกกกกกก

      https://writer.dek-d.com/DaynYoru/writer/view.php?id=1833655


      ตัวนี้เป็นอีกคู่หนึ่งที่เราปูให้เนื้อหาหนักกว่าคู่อื่นๆ ตอนล่าสุดใกล้ช่วงพีคแล้วค่ะ

      /ขายตรงไปอีก/

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #2
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      เอาเฉพาะข้อมูลในตอนแรกสุดมาเล่านะครับ ไม่อยากสปอยล์นิยายตัวเอง อยากให้ผู้อ่านวิเคราะห์เอามากกว่า

      https://writer.dek-d.com/Noht/writer/view.php?id=1910848


      ิฺชื่อเรื่อง "Bloodshed Western หฤทัยแห่งโจรา"


      จะเห็นว่าประวัติที่นางเอกคุยกับผู้ช่วยนายอำเภอในตอนแรก บ่งบอกว่าแม่นางเอกมีสามีมาแล้ว 3 คน ซึ่งคนปัจจุบันที่เป็นพ่อเลี้ยงนางเอกเนี่ย พยายามจะข่มขืนเธอ นั่นทำให้เกิดเรื่องในตอนแรกสุดของนิยายเรื่องนี้ครับ

      อาจจะโชคดี ที่พ่อเลี้ยงได้แค่ "พยายาม" เท่านั้น และเผอิญนางมาเจอเรื่องร้ายแบบนี้เอาตอนที่นางโตเป็นสาว มีวุฒิภาวะพอสมควรแล้ว ถ้าสมมติโดนตอนเด็กอาจจะเป็นประสาท กลัวผู้ชายหรือกลัวการมีเพศสัมพันธ์ไปเลยก็ได้

      ถึงกระนั้นก็ตาม สิ่งที่พ่อเลี้ยงทำ ก็ทำให้เกิดรอยแผลในใจเล็กๆ ทำให้นางกลายเป็นผู้หญิงที่ไม่ชอบให้ผู้ชายมาแตะเนื้อต้องตัว หรือมาจีบในลักษณะรุกเกินไป

      แล้วก็..จะเห็นว่านางค่อนข้างจะมีปัญหากับแม่ ซึ่งถ้ายึดตามทฤษฎีจิตวิทยาของซิกมันด์ ฟรอยด์ ผู้หญิงทุกคนจะมีปมอิเล็กตร้า นั่นคือจิตสำนึกแบบดำมืดลึกสุดในหัวใจ คืออยากฆ่าแม่ และมีเพศสัมพันธุ์กับพ่อของตัวเอง นั่นจะทำให้พัฒนาการทางเพศของเด็กผู้หญิงเป็นไปในทางที่เหมาะสม (ถ้าปมนี้ไม่เยอะเกินไป) นั่นคือจะพยายามเลียนแบบแม่ เพื่อให้ผู้ชายซึ่งเป็นเพศเดียวกับพ่อหลงรัก

      แต่ในกรณีนางเอกของผม ปมอิเล็กตร้าระหว่างเธอกับแม่นั้นรุนแรงเกินคนปกติ นั่นทำให้เธอมีพฤติกรรมที่ไม่เหมือนผู้หญิง ค่อนข้างจะต่อต้านเพศตัวเองด้วยการทำตัวห้าว ดุร้าย และถ้าอ่านต่อไปเรื่อยๆจะเห็นพฤติกรรมชอบผู้ชายของเธอครับ ซึ่งถ้าเราเข้าใจถึงเหตุผลทางจิตวิทยาข้อนี้แล้ว จะเข้าใจทันทีว่าทำไมนางเอกถึงชอบ "ผู้ชายคนนั้น" (ไปหาอ่านเอาเองครับว่าเป็นใคร 555)

      ตอบกลับ
      • ถูกลบเนื่องจาก:
        IP
        #2-1

        แบบเดียวกับที่เด็กชายจะมีปมอิดิปุสต่อพ่อตัวเองในแบบเดียวกันที่คุณว่าเลยสินะคะ เราเองก็ชอบศึกษาเรื่องแนวจิตวิทยาแบบนี้เหมือนกันค่ะ


        ตัวละครของคุณเจอเรื่องโหดร้ายมากๆที่ไม่ควรจะเกิดขึ้นกับใครก็ตามเลยนะคะเนี่ย โชคดีที่ยังจบที่ขั้นพยายาม แต่แค่นี้ก็เป็นแผลลึกได้แล้ว น่าเอาใจช่วยมากๆเลยค่ะว่าเธอจะยอมรับแล้วเยียวยา ก้าวผ่านบาดแผลของตัวองไปได้ยังไง





        ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      #3
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      ไม่มีค่ะ คำว่า 'ดราม่า'สำหรับเราเลยค่ะ ถึงแม้ว่าอดีตของตัวเองเลวร้ายแค่ไหน ก็ไม่มีทาง ใส่กับตัวละครของเราอย่างแน่นอน เราเขียนทุกเรื่องทุกตัวละคร ของเราเฮฮาตลอดค่ะ เราอยากสร้างความสนุกความขำขันเอาไว้ ให้กับตัวเอง และคนที่เข้ามารับชมค่ะ เราอยากให้ทุกคนมีเสียงหัวเราะไปด้วยกับเราค่ะ

      ตอบกลับ
      • ถูกลบเนื่องจาก:
        IP
        #3-1

        ดีจังค่ะ เราเองก็อยากทำแบบนั้นบ้างจัง 55555


        เราใช้การเขียนเพื่อเยียวยาตัวเองมั้งคะ พอเห็นตัวละครของเราเยียวยาบาดแผลตัวเองแล้วก้าวข้ามมันได้ เราเองก็จะรู้สึกเหมือนตัวเองได้รับการรักษาไปด้วยน่ะค่ะ ถึงปมบางปมจะไม่เหมือนกับปมของเรา แต่เขียนให้ตัวละครนั้นเข้มแข็งขึ้นได้ เราก็มีพลังไปด้วยน่ะค่ะ หวังว่าซักวันเราจะเขียนนิยายที่แผ่พลังบวก ไม่มีบาดแผลใดๆตั้งแต่ต้นได้เหมือนคุณนะคะhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-01.png

        ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #4
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      มาปักไว้ก่อน กำลังกลับบ้านค่ะ 5555

      แทบทุกเรื่องเรานางเอกเดินเรื่อง มีปมทุกเรื่อง แม้ชีวิตพวกนางจะดีแค่ไหนก็ตาม

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #5
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      มีหลายตัวอยู่แฮะ


      1. พระเอกอยู่ตระกูลหมอ บ้านทำธุรกิจเกี่ยวกับโรงพยาบาล พ่อก็เป็นหมอ แต่เป็นสามีที่ทำร้ายร่างกายภรรยาตัวเองด้วย แล้วสุดท้ายแม่พระเอกเกิดอุบัติเหตุเสียชีวิตต่อหน้าต่อตาพระเอก พระเอกกลัวเลือด หันหลังให้กับการเป็นหมอ ติสท์แตกชนิดที่คนอ่านมองบน ไม่มีความเป็นพระเอกในตัวเล้ย


      2. พระเอกอยู่ในตระกูลหมอ เป็นลูกพี่ลูกน้องกับอิพระเอกด้านบน แต่รายนี้เป็นพี่ชายคนโตของตระกูล (คือพ่อก็เป็นพี่ชายคนโตของตระกูล) ภาระทุกอย่างแบกบนหลัง แล้วพระเอกด้านบนก็หันหลังให้กิจการตระกูลอีก หมอนี่เลยต้องรับช่วงต่ออีกอย่างหนึ่ง แต่ฮีก็ไม่ว่าอะไร เข้าใจในทุกสิ่ง แล้วก็ทำไปตามสิ่งที่ควรทำ (แต่นิสัยส่วนตัวประหลาดมาก แต่ไม่เกี่ยวกับพ่อแม่ บ้านหมอนี่ไม่มีปัญหา ให้สิทธิ์ลูกชายตัดสินใจ แค่ดูอยู่ห่างๆ ถ้าแก้ปัญหาไม่ได้ค่อยยื่นมือมาช่วย)


      3. พระเอกคนหนึ่งนิสัยเจ้าชู้ พ่อหมอนี่ก็มีบ้านเล็กบ้านน้อยนะ ตัวเองก็เห็นแม่เสียใจกับเรื่องนี้เลยไม่ชอบพ่อ เรียนเมืองนอกตอนช่วงป.ตรี แล้วก็ออกมาอยู่คนเดียวตลอดนับแต่นั้น แต่สุดท้ายก็หว่านเสน่ห์ไปทั่ว ขี้เหงาอย่างแรงเลยชอบหาผู้หญิงมาอยู่เป็นเพื่อน นับว่าเส้นทางหมอนี่แปลกที่ไม่ชอบพ่อที่ทำแบบนี้ แต่ตัวเองก็ทำโดยที่แค่ปกปิดไม่ให้แม่รู้เท่านั้นเอง


      4. นางเอกคนหนึ่ง พ่อแต่งงานใหม่กับแม่เลี้ยงเลยออกจากบ้านมาอยู่คนเดียว ไม่ได้เกลียดแม่เลี้ยง แต่พอมีน้องเกิดก็รู้สึกตัวเองเป็นคนนอก แต่แม่เลี้ยงเป็นแม่บ้าน ทำเป็นแต่งานเล็กๆ น้อยๆ ลงทุนอะไรก็ล่ม เงินประกันชีวิตร่อยหรอ นางเอกเลยต้องทำงานส่งเงินให้แม่เลี้ยงกับน้องต่างพ่อด้วย เรื่องนี้ไม่ได้กล่าวถึงนิสัยที่เกิดจากการปลูกฝังยังไงจากที่บ้าน แต่นับว่าเป็นคนยืนด้วยลำแข้งตัวเองมาตลอด และไม่ชอบผู้หญิงที่ดีแต่รอเจ้าชายในเทพนิยายมาช่วย มั่นใจว่าผู้หญิงสามารถยืนได้ด้วยตัวเอง


      5. นางเอกคนหนึ่ง เป็นเด็กกำพร้า อยู่ในสถานสงเคราะห์กับพี่ชายแล้วหนีออกมาจากที่นั่น ช่วยพี่ชายลักขโมย จนขโมยชายต่างชาติคนหนึ่ง ในที่สุดเขาก็รับพี่ชายกับนางเอกไปดูแล ชายต่างชาติคนนี้เปิดสำนักงานนักสืบ นางเอกยังมีพี่ชายน้องชายต่างสายเลือดที่ถูกเก็บมาเลี้ยงเหมือนกัน ทุกคนปรารถนาให้นางเอกออกไปจากวงจรนี้ แต่นางเอกอยากทำงานร่วมกับทุกคนด้วย นางขาลุยและแมนมาก ฝีมือต่อสู้ใช้ได้ แต่ซุ่มซ่ามขั้นสุด (พี่น้องกลัวนางตายเพราะเหตุนี้แล)


      ยกตัวอย่างที่ค่อนข้างกล่าวถึงเป็นรูปธรรมในนิยาย ส่วนตัวละครอื่นในสังกัดหลายตัวไม่ได้พูดถึงภูมิหลังเพราะเป็นเรื่องสั้น ละไว้ในฐานที่ (คนเขียน) เข้าใจพอค่ะ

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #6
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      ตัวละครของเรามีอดีตที่ไสย์ๆค่ะ~ ปมยังไม่เผยให้เห็น-- เพราะเรายังไม่ได้คิด5555

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #7
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      #เม้นนี้ไม่เหมาะกับคนใสๆอย่างยิ่งเเละผมยินดีลบเม้นหากมีคนทักท้วงหรือห้ามปราม.. ผมชอบเเนวข่มขืนครับ--เเค่ก ผมหมายถึงเเค่เกือบน่ะ! เเค่-เกือบ-เท่า-นั้น-นะ!! เอาใหม่ ผมชอบเเนวที่เน้นความรุนเเรง(?)อย่างประเภทฆ่ากันตายหรือทารุณกรรมมาตั้งเเต่เด็ก อา.. ผมว่ามันก็เป็นประเด็นที่น่านำเสนอนะ!(เปล่า ผมไม่ได้เเต่งขายในนี้ไม่ต้องต้มมาม่าให้ผม) ผมหมายถึงการเเก้ปัญหาด้านความรุนเเรงในสังคมครอบครัว #เเสบสีข้างนิดหน่อย อย่างไหดองที่กำลังหมัก ตัวเอกที่เป็นตัวสัตว์ ผมหมายถึงสัตว์จริงๆ ก็----- (เอาเป็นว่าผมจะไม่ทำลายหนทางการทำมาหากินในอนาคตที่น่าจะโดนเเบนในไม่ช้า)

      ตอบกลับ
    • ความเห็นนี้ถูกลบ :(

      ถูกลบโดยเจ้าของความเห็น

      ถูกลบเนื่องจาก:
      ถูกลบโดยเจ้าของความเห็น
      IP
      #8
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      แอ๊บใสไม่ทันแล้วค่า 555555

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #9
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      ถูกทรมานจนตายโดยพ่อ แล้วไปโผล่ในยุคสงครามโลก

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #10
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      ไม่นับจำนวนได้ไหม


      เพราะในจักรวาลของผมมีเยอะมากจนนับกันไม่หวาดไม่ไหว


      กับตัวละครที่เป็นแบบนั้น

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      #11
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      พระเอกผมเป็นลูกส.ว. ครับ ซึ่งพระเอกจะมีอาการประหลาดที่มักจะหลงทางบ่อยๆ ตั้งแต่เด็กโดยไม่ทราบสาเหตุ แถมถูกฝังหัวให้เป็นคนรักษาสัญญาและซื่อสัตย์ด้วย


      “พ่อครับ ทำไมต้องทิ้งผมเอาไว้คนเดียว ผมกลัว…ฮือ” เด็กน้อยกรอกเสียงใส่โทรศัพท์ มองไปทั่วห้างที่ใกล้จะถึงเวลาปิดด้วยท่าทางขวัญเสีย น้ำตาอาบไปทั่วใบหน้า


      ( “ฟังนะ…อธิป กิตติเดช ถ้าแกออกมาเองไม่ได้ แกก็ไม่ใช่ลูกฉัน” )


      ปลายสายพูดตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงอันเย็นชา คำพูดที่โหดร้ายนั้นทำเอาเด็กน้อยวัยเก้าขวบสั่นสะท้านไปทั้งตัว นี่สินะพ่อของเขา ผู้ชายที่เอาแต่เมาหยำเปกลับมาบ้าน ใช้กำปั้นพูดกับลูกเวลาทำตัวไม่ได้ดั่งใจ


      “ใครสนล่ะ!!!” อธิปในวัยเด็กตะคอกอย่างเกินวัย “ผมไม่ได้สนใจ ผมจะออกไปให้ดู แล้วก็อย่ามายุ่งกับผมอีก ไม่ต้องอีกแล้ว” เจ้าหนูกดวางสายอย่างเดือดดาล มืออีกข้างปาดน้ำตาทิ้ง ขาที่เคยสั่นระริกก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคง


      ฝ่ายพ่อเมื่อได้ยินลูกพูดอย่างนั้นก็รู้สึกเสียใจจนทำอะไรไม่ถูก หันไปมองทางภรรยาที่แยกเขี้ยวใส่ตนแล้ววิ่งเข้าไปในห้าง เขากำโทรศัพท์แน่น ปิดเปลือกตาที่สั่นเทิ้มลง


      ลูกชายของทั้งคู่มีอาการประหลาดอยู่อย่างหนึ่งที่ทำให้พลัดหลงกันอยู่บ่อยๆ ไม่ว่าจะไปหาหมอที่ไหนก็เหมือนเดิม


      มันไม่มีอะไรดีขึ้นเลยสักอย่าง เขามืดแปดด้านจนเริ่มหันไปดื่มเหล้า บางครั้งก็เผลอใช้กำลังกับลูกและทำเกินกว่าเหตุ ครั้งนี้ก็เช่นกัน ตอนแรกเขารับปากกับภรรยาว่าทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย แต่ผลที่ได้ออกมาก็มีแค่เสียงตะคอกของอธิป


      เขาเติบโตมาเป็นคนเงียบ กวน ปลีกวิเวก ไม่สนสังคม ชอบแยกตัวจากคนอื่นๆ เคยมีแฟน แฟนตาย ก็จมปลักกับอดีต

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #12
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      ลองคิดดูดีๆ ตัวเอกเราสองตัวก็เป็น เราเขียนนิยายวาย มีตัวเอกชายคือ A กับ B


      A กับ B ตั้งแต่ตอนเด็กๆ ถูกพ่อทิ้ง เลยมีเกิดปมอิดิปุส คือ เกลียดพ่อรักแม่ ทีนี้พอทั้งคู่มาเจอกัน A ทำดีกับ B สักพัก B ที่อายุน้อยกว่า 9 ปี มองเห็นภาพลักษณ์ความเป็นพ่อ (father figure) ในตัว A จนพัฒนาเป็นความรักและความยึดติด จนถึงขนาด A ก่ออาชญากรรมแบบไหน B ก็ยังยอมรับได้


      นี่เราเขียนนิยายหรือทำอะไรเนี่ย =__=;

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #13
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      เราสังเกตจากแค่ประสบการณ์ของเรานะ

      ใครที่ครอบครัวไม่อบอุ่น ส่วนใหญ่จะโหยหาความรัก ต้องมีแฟน รักแฟนมาก ยกเว้นมีเหตุการณ์อื่นในชีวิตที่ซ้อนสเตรคอีกที ก็อาจะทำให้กลัวการมีรัก กลัวการเข้าสังคม หรือไม่ชอบอะไรบางอย่าง อยู่ที่จะแสดงออกไม่แสดงออก เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เจอมา มันส่งผลต่อพฤติกรรมและลักษณะนิสัยการกระทำได้

      ถ้าจะเอามาเขียนปมตัวละครในนิยายขอแค่มีเหตุการณ์รองรับที่เหมาะสมก็โอเคละเราว่า เพราะบางทีชีวิตจริงของบางคน มันก็พีคกว่าในนิยายเยอะ

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      #14
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      ขอท้าวความก่อนเลยว่า ตัวละครนางเอกนี้เกิดจากแม่ที่โดนขมขื่น(?)ค่ะ


      ตั้งแต่เกิดมานางเอกไม่เคยได้รับความรักจากแม่เลย ส่วนแม่ก็ใจแตกเรียบร้อยไปนอนกับผู้ชายไม่ซ้ำหน้า จนอยู่มาวันหนึ่งแม่นางเอกไปรักกับผู้ชายคนหนึ่ง ผู้ชายคนนั้นกลายเป็นพ่อเลี้ยงนางเอก นางเอกในวัย8ขวบ โดนพ่อเลี้ยงขมขื่นทุกครั้งที่มีโอกาส จนกระทั่งแม่จับได้ เลยฆ่าผู้ชายคนนั้น ก่่อนที่จะจับนางเอกมาทารุณกรรม นางเอกโดนจับไปขายในตลาดมืดต่อ จนมาเจอกับพระเอกนี่ล่ะค่ะ555 พระเอกก็เลี้ยงดูนางเอกจนโต(ดั่งลูกในไส้) เหตุการณ์ในวัยเด็กทำให้นางเอกกลัวความรัก และการมีเซ็กค่ะ


      ส่วนพระเอกก็มีปมค่ะ โดนแม่แท้ๆขมขื่น ตอนเมา(ขมขื่นอีกแล้ว=-=) ด้วยความที่พระเอกหน้าตาเหมือนพ่อ พ่อเองก็เป็นพวกเจ้าชู้มากๆด้วย เวลาแม่โกรธ โมโห ก็ลงลูกหมด บลาๆ


      #ไม่ต้องไปหาอ่านนะคะ ยังไม่เขียน555

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #15
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      สำหรับคนเขียนนิยายสืบสวน ครอบครัวและชัวิตในวัยเด็กมีผลต่อบุคลิกภาพทั้งทางตรงและทางอ้อมอันนี้ผมไม่ค่อยเครียดเท่าไหร่ครับ แต่อาจจะเหนื่อย ๆ ตรงต้องเอามาใช้ในงานเขียนนี่แหละ 55555


      แต่ที่ผมเขียน (นิยายสืบสวนนะครับ) ที่น่าจะโหดสุด ๆ คือนางเอกเกือบถูกพ่อแม่ (บุญธรรม) ฆ่าเพราะหวังจะเอาเงินประกัน เลยทำให้นางเอกไม่ไว้ใจใครเลยจนมาเจอพระเอกนี่แหละครับ

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      #16
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      อันนี้เป็นสมัยก่อนที่เขาจะมีปัญหากับพ่อ สงสารเด็กจริงๆ ถูกยัดตรรกะป่วยๆ พรรค์นี้ มันจะเป็นไปได้ไหมนะ


      ในวัยเด็กอันโดดเดี่ยวนั้น เขาไม่เคยคบหาใครเป็นเพื่อน โลกทั้งใบของเด็กน้อยผู้เงียบขรึมและขี้อายมีเพียงกรอบที่ถูกตีเอาไว้ เขาไม่ได้สนใจใครนอกจากตัวเอง คิดเพียงพยายามจะเก่งขึ้นเรื่อยๆ เพื่อเอาชนะคนอื่นและสนองความต้องการในใจ


      เขาต้องการจะเป็นที่หนึ่งและยืนอยู่บนตำแหน่งของผู้ชนะ วันเวลาที่ล่วงเลยไป เด็กชายเฝ้าแต่มอมเมาตัวเองด้วยรสชาติอันหอมหวานของมัน จนเมื่อมารู้ตัวอีกที เขาก็เป็นคนที่ไม่มีใครข้างกายเลย


      'แกคือผู้ยิ่งใหญ่ เข้าใจใช่ไหม ผู้ยิ่งใหญ่ที่ใครๆ ก็ต้องจดจำ ต้องเป็นสุดยอดของโลกใบนี้'


      'ครับผม' อธิปน้อยตอบ 'ผมคือคนที่เก่งที่สุด'


      ตรรกะที่บิดเบี้ยวของผู้ใหญ่ค่อยๆ ชะโลมจิตใจสีขาวทีละน้อย จนวันหนึ่งที่แม่ถามลูกชายว่าความสุขของเขาคืออะไร คำตอบที่ได้มาก็ทำให้แม่ถึงกับน้ำตาตก


      'ผมชอบชนะคนอื่น เวลาเป็นที่หนึ่งแล้วได้เห็นสีหน้าคนแพ้มันทำให้ผมมีความสุข ยิ่งเวลาเห็นมันย่อยยับนะ ผมนี่ยิ่งดีใจกับชัยชนะเลย'


      'ท็อป ไม่เอานะลูกไม่พูดแบบนี้...' แม่กอดลูกชายตัวน้อย 'หนูต้องเป็นคนดี แม่ไม่อยากให้หนูทำตัวเป็นคนไม่ดีนะลูก มนุษย์ทุกคนน่ะละเอียดอ่อน เขาต้องการความอ่อนโยนนะลูก'


      'ผมไม่สนหรอก...ผมไม่อยากเข้าใจพวกเขาสักหน่อย'

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #17
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      พระเอกเกิดมาแบบผิดปกติ(จริง ๆ ตายตั้งแต่ในครรภ์แล้ว แต่ถูกทำให้ฟื้น) เหตุผลบางอย่างทำให้มีดวงตาสีประหลาด ผู้คนจึงรังเกียจ เห็นเป็นสิ่งอัปมงคล

      แม่ซึ่งทั้งรักทั้งชังจึงเป็นเสียสติ พยายามฆ่าพระเอกด้วยการบีบคอหลายครั้ง แต่สุดท้ายก็ตัดใจทำไม่ได้ จึงเดินลงน้ำตายเองตั้งแต่พระเอกยังเด็ก ทิ้งให้เขาโดนชาวบ้านรังแกทำร้ายอยู่ตัวคนเดียว จนเจอนางเอกกับพี่ชายตอนเด็กมาช่วยเหลือ

      แล้วก็จากกันไปนาน

      พระเอกจึงชอบนางเอกตั้งแต่นั้น(นางเอกแก่กว่าหลายปี) ตอนแรกแค่ชอบและสำนึกบุญคุณ แต่พอกลับมาพบอีกครั้งก็เริ่มรู้ตัวว่ารักมาก เพราะนางเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ดีกับเขาจากใจจริง

      นิสัยฮีคือดีกับคนทั่วไปอย่างห่างเหิน ไม่เอาตัวไปสนิทสนมกับใครเกินจำเป็น

      หน้าฮียิ้มเสมอจนเป็นนิสัยแต่เด็ก เพราะไม่อยากถูกรังเกียจหรือถูกทำร้าย จนนางเอกเรียกพระเอกว่า จอมหลอกลวง พวกยิ้มเสแสร้ง(ตอนที่ยังไม่รู้ว่าเพราะอะไรพระเอกจึงชอบยิ้มแบบนั้น)

      เพราะรู้ว่าตัวเองไม่คู่ควรจึงไม่พยายามทำดีให้นางเอกชอบเขาเกินไป แต่ก็ห้ามหัวใจตัวเองไม่ได้จึงเอาตัวเข้าใกล้นางเอกเสมอ

      ทำตัวเป็นเด็ก ชอบแกล้งคนที่ตัวเองชอบ แต่พอดีแกล้งหนักมือไปหน่อย โดนเกลียดจริง ๆ เลย ;w;

      ทำตัวเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายใส่จนนางเอกก็สับสน อยากจะรักพระเอกก็ไม่กล้า พระเอกก็เดี๋ยวเข้าหา เดี๋ยวผลักไส

      จนนางเอกเหนื่อยอ่ะ มารักพระเอกแบบนี้ 555


      รอยยิ้มของจอมเสแสร้ง

      https://image.dek-d.com/27/0085/8045/122163935

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #18
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      ประสบการณ์วัยเด็กเป็นส่วนหนึ่งค่ะที่จะหล่อหลอมนิสัยและพฤติกรรมของตัวละคร แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าทุกคนที่เจอประสบการณ์นั้นจะตอบรับกับปัญหาเหมือนกันหมด มันขึ้นอยู๋กับบริบทที่เติบโตมาด้วย และคนที่ล้อมรอบพวกเขา


      อย่างนางเอกของเรื่อง ก็เป็นเด็กที่โดนพ่อเอามาฝากไว้แล้วหายต๋อมไปเลย (น่าจะตาย) ย่าก็มาตรอมใจตายเพราะลูกชายหายไป แต่บังเอิญว่านางได้ไปอยู่ในบ้านที่อบอุ่นมากๆ (เป็นบ้านของอดีตคนรักของพ่อที่เคยรักกัน แต่ไม่ได้แต่งงานกัน) เลยโตมาแบบที่ไม่ใช่เด็กมีปมรุนแรงนัก แต่ก็ยังมีความกลัวลึกๆและไม่เปิดใจรับใครง่ายๆ


      แต่สำหรับพระเอกเรา แม้ว่าจะร่ำรวย แต่พ่อแม่ไม่ได้ให้เวลามากนัก จุดเปลี่ยนที่ทำให้เกลียดพ่อคือ น้องสาวคนเดียวเสียชีวิตเพราะบังเอิญไปรู้ความลับในอดีตของพ่อเข้า เลยพยศและไม่คุยกันเลยนับตั้งแต่นั้นมา และมีผลกับพฤติกรรมให้ เขาแสดงอารมณ์ด้านร้ายๆมาก่อนเสมอ ความอ่อนโยนที่เคยมีในวัยเด็กถูกเก็บเข้าหีบซ่อนอยู่ในส่วนลึกๆข้างในค่ะ

      ตอบกลับ

กระทู้ที่คนนิยมอ่านต่อ

เกี่ยวกับเรา / ติดต่อเรา

เว็บ Dek-D

เข้าผ่านแอป ง่ายกว่า

ติดตั้งแอป
ติดตั้งแอป