/>

ขอพื้นที่ระบายหน่อยครับ [ยินดีให้แชร์]

วิว

การอยู่ภายใต้ความกดดันจากครอบครัวนี้มันทำให้ผมไม่ชอบเลย...แต่ก็ยอมรับนะว่าเราไม่ดีเอง...ผมเป็นลูกคนเดียวของที่บ้าน..ก็เข้าใจนะว่าเราเป็นความหวังของครัว..ผมอยู่กับย่ามาตั้งแต่เกิด..พ่อแม่ไปทำงานไกลบ้าน..จนมาวันหนึ่งด้วยเหตุหลายอย่างพ่อแม่ผมก็กลับ มาอยู่ที่บ้าน..แล้วพ่อก็เหมือนกับว่าพยามจะบงการชีวิตผม..สั่งนู้นสั่งนี้..มันทำให้ผมไม่ค่อยชอบเท่าไรนัก..ไม่รู้ว่าทุกคนเป็นเหมือนกันรึป่าว..การที่เราไม่ได้อยู่กับพ่อแม่ตั้งแต่เกิด..แล้วจู่ๆพวกเค้าก็กลับมา..เราเลยมีความรู้สึกต่อต้านมาก..ออกไปทางไม่ชอบเลย

พ่อกับแม่ก็ชอบทะเลาะกันให้ผมเห็นบ่อยมาก..เคยจะแยกทางกันหลายครั้ง..พ่อผมเป็นคนที่ค่อนข้างเจ้าอารมณ์ติดเหล้า..ผมเห็นแบบนั้นมาตลอด..ค่าใช้จ่ายของผมส่วนใหญ่จะมาจากย่าผมและคุณป้าที่ทำงานอยู่ต่างจังหวัด..ขาดเหลืออะไรป้าผมจะเป็นหามาให้ทุกอย่าง..ต่างจากพ่อแม่ที่ผมไม่เคยได้อะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลยซักครั้ง..ผมจบ ม.6 ที่โรงเรียนใกล้ๆบ้าน..แล้วเรียนต่อสายช่างในวิทลัยเทคนิคประจำจังหวัด..เรียนได้แค่เทมอเดียวผมก็ลาออกเพราะรู้ตัวว่าเรียนไม่จบ..

ตอนนั้นที่บ้านเสียใจมาก..ผมโดนป้าของผมลอยแพ..

ผมบอกที่บ้านว่าจะหางานทำ..มันมีโรงงานมาเปิดใก้ลบ้านผมจะไปทำงานที่นั่น..ย่าผมก็ไม่ได้คัดค้านอะไร..แต่พ่อของผมบอกว่าผมจะทำงานอยู่ที่บ้านไม่ได้เพราะกลัวว่าผมจะเสียคนให้เข้าไปทำงานในเมืองดีกว่า..ตอนนั้นผมก็เถียงนะแต่ไม่อยากให้มันรุนแรงไปมากกว่านั้นเพราะไม่อยากย่าผมคิดมาก..ก็ยอมมาทำงานในเมือง..แต่พ่อแม่ก็จับผิดผมตลอด..มันเหนื่อยนะครับที่ทำงานมาแล้วต้องคอยตอบคำถามนั่นนี้ทุกครั้งไป..มันทำให้ไม่มีความรู้สึกดีๆกะบพ่อแม่เท่าไรนัก..ผมรู้ความจริงบางอย่างมาตลอดว่า..

“ผมคนนี้เป็นสิ่งไม่ได้ตั้งใจให้เกิดมา”

ให้หัวใจกระทู้นี้ ~

แสดงความคิดเห็น

2 ความคิดเห็น

กระทู้ที่คนนิยมอ่านต่อ

เกี่ยวกับเรา / ติดต่อเรา

เว็บ Dek-D

เข้าผ่านแอป ง่ายกว่า

ติดตั้งแอป
ติดตั้งแอป