มาต่อนิยายกันเถอะ! (ขำๆ คนละเมนต์เหมือนต่อนิทานกันคนละประโยค) [ยินดีให้แชร์]

วิว
#เกม #ฆ่าเวลา #ขำๆ #นักเขียน #แต่งนิยาย
เนื่องจากความว่างรอเกมโหลดที่ยังไงก็โหลดไม่เสร็จสักที *ยิ้มอ่อน* แล้วรื้อไปรื้อมาเจออะไรบางอย่างที่เขียนทิ้งไว้แล้วคงไม่ได้กลับไปต่อเลยจะชวนคนที่ผ่านมามาเล่นเกมโง่ ๆ กันเถอะ

และแน่นอนครับ เกมที่ว่าก็ตามหัวข้อกระทู้ ไม่แน่ใจว่าทุกคนจะเคยเล่น-เกมแต่งนิทานคนละประโยคกันรึเปล่า แต่วันนี้เราจะมาเล่นกันครับ *หัวเราะ* แน่นอนว่าในฉบับนิยายเราจะไม่ให้หยุดแค่ประโยคเดียว แต่ให้โอกาสหนึ่งคอมเมนต์สำหรับคนที่สิงบอร์ดนักเขียนโดยเฉพาะ--คิดซะว่าฝึกเขียนอะไรต่างต่างนานานะครับ 5555555

ใครจะลากอะไรมาใส่ก็ได้ครับ จะเอาตัวละครในวรรณคดีหรือวรรณกรรมโผล่หัวมา จะลากตัวละครในนิยายมาด้วยผมก็ไม่ซี ขอแค่อ่านแล้วมันไม่ขัดกันกับคอมเมนต์ก่อนหน้า(?) แต่ไม่ต้องซีเรียสมากมายนะครับ ขำ ๆ ฆ่าเวลา 55555555

มาครับ เริ่ม!

 

[0]

  เชสเชียร์ ชื่อที่พอได้ยินก็จะนึกถึงแมวอ้วนสีประหลาดที่หายตัวไปไหนมาไหนพร้อมกับรอยยิ้มและคำพูดที่ไม่ค่อยน่าปลื้มนัก

ดอร์เมาส์ ชื่อที่พอพูดขึ้นมาก็อยากจะหาวตาม หนูตัวเล็กที่ชอบนั่งง่วงบนโต๊ะในเวลางานเลี้ยงน้ำชา หรือบางทีอาจจะตลอดเวลา

ถ้าหากจะพูดถึงแล้วคงเป็นเรื่องราวของอลิซที่ต้องมาพบเจอ ไม่ใช่เรื่องที่พวกมันสองตัวต้องมาเจอกันเอง หากจะยกทั้งสองมาอยู่ด้วยกันแล้ว

แมวกับหนู ไม่มีใครอาจรู้ได้ ต่อให้นั่นคือหนอนผีเสื้อผู้ชาญฉลาด

 

“...หนวกหูจัง นอนไม่ได้เลย”

“แล้วเวลานี้แกยังจะนอนอยู่เหรอ?”

“....ก็มันง่วง”

“ทั้งที่ตอนนี้เรากำลังอยู่ที่ไหนไม่รู้?”

“....มันก็นอนได้เหมือนกันนั่นแหละ”

ถ้าไม่ใช่ว่าตอนนี้มันรู้จักกันอยู่แค่นี้ล่ะก็ มันคงจะเดินหนีไปแล้ว กลอกตากลมที่คล้ายลูกบลูเบอร์รี่ไปมา ก่อนจะตวัดหางยาวแรงๆไปด้านข้างจนเพื่อนของมันตกตุบลงไปจากฝาถังขยะ มันก้มลงมองตามลงไป เห็นก้อนกลมเล็กแหมะอยู่กับพื้นแบบไม่หือไม่อือ

มันถอนหายใจ

 

อย่างไรก็ตาม มันขอนิยามหนูตรงหน้าว่าเป็นหนูที่ไม่สมควรเป็นหนูที่สุด ไม่หือไม่อือแม้อยู่กับแมวแถมยังมีหน้านอนหลับเป็นก้อนอีกเสียต่างหาก หากมันเป็นแมวปกติ ป่านนี้คงลงกระเพาะมันไปแล้ว มันกลอกตาอย่างเบื่อหน่ายอีกครั้ง “ตื่นได้แล้ว -หนูขี้เซา”

“อีกนิดน่า….”

“ไม่ ดอร์เมาส์ ตื่นได้แล้ว” สิ้นเสียงมันก็กระโดดลงไปจากถังขยะในซอกตึกแห่งหนึ่ง ยกอุ้งเขี่ยก้อนหนูกลมจนกลิ้งหลุนไปหลายตลบ จนสุดท้ายเจ้าของชื่อดอร์เมาส์ก็ผงกหัวขึ้น หนูสีขาวเดินเตาะแตะกลับมาหามัน-- หมายถึงหางยาวๆของมันก่อนจะซุกเพื่อหลับอีกที

มันถอนหายใจอีกครั้งก่อน ตัดสินใจให้หนูสีขาวนอนตัวกลมกับหางของมัน มันหันหน้าไปมองกระจกร้าวที่ถูกเอามาทิ้งในซอกตึกแห่งนี้ ภาพที่มันเห็นมีเพียงแมวสีประหลาดที่มีก้อนสำลีขนาดเท่ากำปั้นซุกหางมันอยู่

เชสเชียร์ถอนหายใจ มันกำลังหลับอุตุบนต้นไม้ในสวนของราชินีแดงอยู่ดีๆ ก็ตื่นมาพบเจอกลิ่นเหม็นเน่าและเสียงที่ไม่พึงประสงค์พร้อมกับก้อนหนูสีขาวที่มันไม่อยากยุ่งด้วยมากที่สุด ตื่นขึ้นมาด้วยความงุนงง พวกมันไม่แน่ใจว่าทำไมพวกมันถึงออกมาจากวันเดอร์แลนด์-- ให้ถูกคือทำไมพวกมันถึงหลุดออกมาจากวรรณกรรมอมตะนั่นได้ต่างหาก

พวกมันเป็นตัวละครจากวรรณกรรม พวกมันรู้ดี พวกมันถูกขีดเขียนขึ้นโดยใครบางคน พวกมันรู้ดี แล้วอย่างไรเล่า พวกมันต้องเสียใจที่พวกมันเป็นตัวละครไหม? ไม่ พวกมันต้องอยากที่จะมีชีวิตมาโลดแล่นในชีวิตจริงไหม? ไม่

เพียงแค่นี้พวกมันก็มีความสุขดี ทำไมต้องขวนขวายอะไรแบบนั้น คิดว่าพวกมันต้องคิดแบบนั้นหรืออย่างไร ไร้สาระสิ้นดี เพราะอย่างนั้น…

“แกจะช่วยกระตือรือร้นหาทางกลับวันเดอร์แลนด์หน่อยได้ไหม -หนูง่วง”

ให้หัวใจกระทู้นี้ ~

แสดงความคิดเห็น

1 ความคิดเห็น

เกี่ยวกับเรา / ติดต่อเรา

เว็บ Dek-D

เข้าผ่านแอป ง่ายกว่า

ติดตั้งแอป
ติดตั้งแอป