อยากให้ช่วยวิจารณ์หน่อย [ยินดีให้แชร์]

วิว
เราอยากรู้ว่าทักษะการเขียนเราประมาณไหนแล้ว เลยอยากให้คนที่ชอบอ่านนิยายมาลองอ่านดูว่าเป็นอย่างไร
(พอดีเกิดเหตุการณ์ที่ครูให้ไปพูดคณะที่อยากเข้า พอเราบอกวารสาร แล้วเพื่อนในห้องมองแปลกๆ เพราะปกติเป็นสายวาดรูป ที่เพื่อนจะมองว่าเราเก่งเราจะไปด้านนี้ แต่ที่ไม่ไปด้านนี้เพราะวาดได้แค่การ์ตูนญี่ปุ่น ถ้าจะทำงานจริงมันต้องวาดได้ทุกอย่างตามที่ลูกค้าต้องการ//สอบถามจากพี่ที่ทำงานด้านนี้แล้ว// ไหนจะเรื่องค่าใช้จ่ายอุปกรณือีก พอโดนมองแบบนั้นมันเฟลทั้งวัน เป็นคนคิดมาก เกิดความไม่มั้นใจขึ้นมา)

บรรยายฉากตายของตัวละครหนึ่ง(ไม่ยาว)

           ชีวิตของเธอมาถึงจุดนี้ได้อย่างไร?

           ร่างนั้นค่อยๆพิงไปยังกำแพงด้วยแรงที่เหลืออยู่น้อยนิด

           ทำไมเธอถึงกลายเป็นแบบนี้

           เลือดสีแดงฉานจากร่างของหญิงสาวอาบไปทั่วพื้นอันเย็นเฉียบและเต็มไปด้วยเศษฝุ่น

           ความรู้สึกที่แสนจะทรมาณ มันมากมายซะจนอยากจะตายไปซะตอนนี้ แต่เธอไม่อาจทำมันอย่างที่ใจหวัง

           ได้แต่นอนรอให้ยมฑูตผู้เป็นนายแห่งความตาย ได้เพลิดเพลินไปกับกลิ่นไอมรณะอันแสนหอมหวานที่กลั่นออกมาจากพลังชีวิตอันริบรี่และจิตใจที่แตกสลายของหญิงสาว ก่อนที่จะนำดวงวิญญาณของเธอไป ราวกับการเก็บเกี่ยวผลผลิตในช่วงเวลาที่ดีที่สุด

            เธอไม่อาจทราบถึงวันเวลาที่ล่วงเลยผ่านไป นอกจากความมืดที่ไร้ซึ่งแสงสว่างและไร้หนทางในการหลบหนี

          สายตาเหลือบมองไปยังข้อมือทั้งสองข้างและลำคอ มันถูกพันธนาการด้วยเหล็กหนาเชื่อมต่อด้วยโซ่ที่เต็มไปด้วยสนิม ลากยาวไปยังกำแพงด้านหลัง

            ทุกการขยับมันจะส่งเสียงก้องกังวานไปทั่วห้อง เพราะในห้องแห่งนี้มันไร้ซึ่งเสียงใดๆทั้งเงียบเหงาและหนาวเหน็บ แม้โซ่ที่กระทบกันเพียงเล็กน้อยก็ได้ยินอย่างชัดเจน แม้มันจะเบาสักแค่ไหนก็ตาม

            นัยตาของเธอไร้ซึ่งแววตาและความมีชีวิตชีวา ว่างเปล่าที่อยู่ในนั้นราวกับดวงตาของคนตายแม้เธอจะมีหายใจอยู่ก็ตาม

            ลมหายใจของเธอค่อยๆแผ่วเบาลงอย่างเชื่องช้า ก่อนที่ร่างนั้นจะแน่นิ่งไปในที่สุด ตายอย่างทรมาณ และเดียวดายภายในห้องแห่งนั้น

 
ให้หัวใจกระทู้นี้ ~

แสดงความคิดเห็น

8 ความคิดเห็น

    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #1
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      ถือว่าสื่ออารมณ์ได้ดีค่ะ

      เราอ่านแล้วประสาทตึงตั้งแต่บรรทัดแรกเลย

      เรื่องหลักภาษาต้องให้คนที่โหดภาษาไทยมาตอบ

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #2
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      ชอบค่ะ เราว่าดีนะคะ

      งงนิดนึงค่ะ ตรงเหลือบตาไปยังข้อมือ แต่ลำคอนี่ไม่น่าจะเห็นได้นะคะ


      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #3
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      ยังมีการสะกดผิดอยู่นะคะ

      ทรมาณ เขียนให้ถูกคือ ทรมาน

      นัยตา เขียนให้ถูกคือ นัยน์ตา


      มีการใช้คำฟุ่มเฟือย มีหลายที่ที่สามารถเกลาให้สั้นลงได้โดยความหมายไม่เปลี่ยน


      สายตาไม่สามารถเหลือบมองไปที่คอซึ่งเป็นจุดอับได้ค่ะ


      ปล.ตามความเห็นเรานะคะ

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #4
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      โดยรวมถือว่าสื่อออกมาได้เห็นภาพเลยทีเดียวครับ นักเขียนแต่ละคนจะมีเอกลักษณ์ต่างกันออกไป ถ้าหากรักษาระดับนี้ได้ไปตลอดก็ถือว่าเรามาถูกทางแล้วจริงๆ ครับ


      จุดเด่นของ จขกท. คือการเล่นอุปมาและอุปไมย มีความไหลลื่นและสอดคล้องกัน ส่วนสัมผัสทั้ง 5 เช่น หู (เสียง) ตา (แสง) จมูก (กลิ่น) กาย (สัมผัส) และลิ้น (รส) สามารถพัฒนาไปได้อีกครับ


      ถ้าอยากเป็นนัก(หัด)เขียน สิ่งหนึ่งคืออดทนครับ ถ้ามันใช่ก็ลุยให้เต็มที่ครับ เอาใจช่วย


      ปล. ผมเองก็ไม่ค่อยได้วิจารณ์ใครเท่าไหร่ ยังไงการอ่านก็เป็นอีกศักยภาพของนักเขียนอันพึงมีครับ เราสามารถพัฒนางานเขียนจากการอ่านได้แบบก้าวกระโดดเลย

      ปล1. โดยส่วนตัวผมเองก็นานมากกว่าจะหาสำนวนของตัวเองเจอ ถ้าเป็นไปได้ก็แวะมาส่องนิยายผมได้นะครับ (ขายของเก่ง)

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #5
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้
      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      #6
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      บรรยายความรู้สึกได้ดีค่ะ ให้ความรู้สึกอึนๆของตัวละครได้ดี แต่ในเรื่องภาพที่ออกมา อ่านแล้วยังงงๆนิดเดียวว่าตกลงนอนอยู่บนพื้น หรือว่าทรุดลงนั่งพิงกำแพงแล้วถูกตรึงไว้ เพราะอันหนึ่งก็บอกว่า “นอนรอยมทูต” แต่บอกว่าพิงไปที่กำแพง


      “ทุกการขยับ...” น่าจะใช้คำว่า “ทุกครั้งที่ขยับ...” หรือเปล่าคะ :)


      ส่วนคำว่า “ว่างเปล่า” นั้นตกคำว่า “ความ” ไปนิดหนึ่งหรือเปล่าคะ เพราะอ่านแล้วเหมือนขาดไปค่ะ ;)


      วิธีการเขียนมีกลิ่นแบบภาษาต่างประเทศเนอะ อาจจะเรียกว่าเป็นสไตล์ แต่ถ้าเป็นนักเขียนไม่แม่นเรื่องการใช้คำ อาจมีคำซ้ำ เช่น เราไม่ค่อยใช้ “แม้... แล้วตามด้วย แม้....”


      เช่น

      “แม้โซ่ที่กระทบกันเพียงเล็กน้อยก็ได้ยินอย่างชัดเจน แม้มันจะเบาสักแค่ไหนก็ตาม”  


      เปลี่ยนนิดเดียว


      “แม้เสียงโซ่กระทบกันเล็กน้อยก็ได้ยินอย่างชัดเจน ไม่ว่ามันจะเบาสักแค่ไหนก็ตาม”


      ตรงนี้แค่เปลี่ยนคำเชื่อม “แม้” ของประโยคสุดท้าย เป็น “ไม่ว่า” น่าจะดีกว่านะคะ ส่วนเพียง/เล็กน้อย เอาแค่คำเดียวก็ได้ค่ะ คำว่า”ได้ยิน” ก็ควรมี”เสียง” จริงไหมคะ


      สรุปคือ ในความคิดของพี่ การบรรยายด้านอารมณ์ ถือว่าใช้ได้ดีไม่เลวเลยค่ะ สำหรับน้องระดับมัธยม ^^

      แต่แค่ขาดความคล่องของคลังคำศัพท์นิดหน่อย คำที่ใช้แทนกันได้ อันนี้อาจต้องอ่านเพิ่มเติมนะคะ


      พยายามเข้านะคะ ^^

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #7
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      ช่วยเสริมจากที่คนอื่น ๆ เม้นไปแล้วนะคะ คิดย้อนกลับไปถึงสมัยเรียนการเขียนสุดชีวิตว่า เคยโดนอาจารย์ด่าอะไรบ้าง 5555 แต่พี่ก็ไม่ได้จบเอกไทย เรียนมาน้อย อาจจะบอกไม่ได้ทั้งหมดค่ะ


      ร่างนั้นค่อยๆพิงไปยังกำแพง >> ตรงนี้น้องรู้ไว้เฉย ๆ แล้วกันนะคะ แม้ว่าหลายสำนักพิมพ์จะยอมให้ใช้(เพราะถ้าเรียนด้านการเขียนวรรณกรรมจริงๆ เขาไม่ให้ใช้) ที่จริงคำว่า ร่างนั้น ตามหลักการแล้วไม่อนุญาตให้นำมาเป็นประธานหรือกรรมแบบนี้ได้ (เหมือนพวก ร่างบาง ร่างสูง ฯลฯ ใช้ไม่ได้ทั้งหมด) เขียนไปเลยว่า หญิงสาว, เธอ หรือ หญิงสาวร่างซูบผอม, ร่างของหญิงสาว, เรือนร่างของเธอ


      กลิ่นไอ >> กลิ่นอาย (เป็นคำซ้อน เพราะคำว่า อาย แปลว่า กลิ่น)


      ยมฑูตผู้เป็นนายแห่งความตาย >> ตามหลักแล้ว ยมทูต คือผู้ส่งสาร(ทูต)ของยมราชอีกที ที่คนเขาชอบเรียกพระยายม ไม่ใช่เจ้านาย (แต่โอเคอันนี้อาจจะแล้วแต่การสร้างจักรวาลความตายในเรื่อง เป็นแฟนตาซีอะไรงี้ก็อาจจะมีกฎของตัวเองได้)


      ความมืดที่ไร้ซึ่งแสงสว่าง >> ฟุ่มเฟือย ความมืดย่อมไม่มีแสงสว่างอยู่แล้ว ถ้าอยากให้รู้สึกว่ามืดมากจริงๆไม่ใช่แค่สลัว ก็พูดว่า มืดมิด, มืดสนิท


      ถูกพันธนาการด้วยเหล็ก >> พันธนาการ ที่จริงเป็นคำนาม หรือคำวิเศษณ์ ไม่ใช่กริยา (ถ้าแก้อาจจะเป็นว่า สวมเครื่องพันธนาการเหล็ก อย่างนี้ได้ หรือพูดอย่างง่ายก็ ถูกล่าม)


      ความรู้สึกที่แสนจะทรมาณ มันมากมาย, มันถูกพันธนาการ, ทุกการขยับมันจะส่งเสียง, แม้มันจะเบาสักแค่ไหน >> ไม่ต้องใส่คำว่า มัน ในตำแหน่งเหล่านี้ เป็นการใช้คำผิดแบบฝรั่ง


      โดยรวมน้องพรรณนาภาพสื่ออารมณ์ได้ดี อ่านแล้วเข้าใจ แต่มีการใช้คำผิดหลักภาษา และลีลาแปลกๆบ้าง

      เดาว่า น้องอาจจะโฟกัสผิดจุด คือเน้นฝึกฝนการเขียนสำนวนหรูหราสวิงสวาย ซึ่งไม่ใช่ว่าไม่ดี แต่ไม่ใช่สิ่งแรกที่ต้องทำ ทำเฉพาะเมื่อต้องการจะสื่ออะไรบางอย่างที่สอดคล้องกับธีมของเรื่องก็พอ


      สังเกตว่าฉากนี้ค่อนข้างยาว ตัดย่อหน้าก็บ่อย แต่ไม่เห็นประเด็นอะไรมาก นอกจากตัวละครค่อย ๆ ตายอย่างเจ็บปวดและโดดเดี่ยว ส่วน 'ทำไมเธอถึงกลายเป็นแบบนี้' ที่เปิดมาตั้งแต่ต้น ยังไม่มีคำใบ้ ไม่มีแฟลชแบ็คช่วงใกล้ตาย ที่จะโยงไปสู่ฉากต่อไป หรือข้อสรุปว่าเธอพลาดท่าศัตรูตรงไหน, เธอทำอะไรผิดจนได้รับกรรมเช่นนี้ (คือดูแล้ว ฉากนี้ยังขาดประโยชน์ต่อเนื้อเรื่อง ถ้าจะเป็นบทนำ ก็ยังไม่บอกใบ้ให้สนใจฉากต่อไปมากพอ ไม่แน่ใจว่าเรื่องจะเกี่ยวกับใครอะไรอย่างไร ยุคสมัยวัฒนธรรมไหน ถ้าจะเป็นบทสรุป ก็ไม่เห็นข้อสรุป) ทุกฉากของนิยายตามขนบทั่วไปจะต้องมีจุดประสงค์เสมอ


      ยังไงก็ขอให้โชคดีกับการเรียนนะคะ น้องมีพื้นฐานอยู่แล้ว พัฒนาฝีมือบ่อย ๆ

      สิ่งที่อยากบอก(จะตัดกำลังใจรึเปล่านะ)คือถ้าเรียนเขียน ก็ต้องเขียนได้ทุกอย่างตามลูกค้าสั่ง เหมือนที่ถ้าเรียนวาดก็ต้องวาดได้ทุกอย่างนั่นแหละค่ะ 55555 อย่าไปกลัวหรือคิดว่าอะไรจะเกินความสามารถเราเลยจะไม่เรียน ไม่มีใครเก่งมาตั้งแต่เกิดค่ะ เรียนและฝึกฝนเดี๋ยวก็ได้เอง เป็นกำลังใจให้นะคะ

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #8
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      จะอธิบายยังไงดีหว่า..

      ไอเรามันก็สายนักอ่านเสียด้วยสิ

      ไว้นึกออกจะมาพิมพ์บอกก็เเล้วกันนะ!

      ตอบกลับ

กระทู้ที่คนนิยมอ่านต่อ

เกี่ยวกับเรา / ติดต่อเรา

เว็บ Dek-D

เข้าผ่านแอป ง่ายกว่า

ติดตั้งแอป
ติดตั้งแอป