/>

เราจะเป็นโรคคิดมากหรือเปล่า... [ยินดีให้แชร์]

วิว
#โรคซึมเศร้า #เครียดมากๆเลยค่ะ
สวัสดีทุกคนที่เข้ามาอ่านเรื่องราวของเราในกระทู้นี้ด้วยนะคะ 
เรามีเรื่องจะปรึกษา เกี่ยวกับพติกรรมของตัวเองค่ะ เรารู้สึกว่าช่วงนี้เราพูดคนเดียวบ่อย แล้วมันเกิดขึ้นบ่อยกว่าแต่ก่อน
เราขอแทนตัวเองว่า N นะคะ 

ขอเล่าก่อนว่า เราเป็นพวกที่ชอบอยู่กับห้องมากกว่าออกไปข้างนอก ถ้าให้เลือกระหว่างอยู่ที่บ้านกับอยู่ที่หอพัก เราขออยู่ที่หอพักดีกว่า เรารู้สึกว่าเราปลอดภัยมากกว่า อยู่คนเดียวแล้วมีความสุข มีตุ๊กตาเป็นเพื่อน เวลาเหงาก็กอดพวกเขา 

ยิ่งเวลาเครียดเราก็ร้องไห้กับตุ๊กตา เพราะที่บ้านไม่ชอบให้เอาเรื่องเครียดๆภายนอกไปเล่าให้ฟัง 


ขอเล่าย้อนไปก่อนนะคะ เวลาที่บ้านเรามีการทะเลาะกัน แม่ก็มาพูดกับเราว่าไม่รักพ่อเพราะพ่อไม่เคยรักแม่ ซึ่งเราคิดว่ามันคือความจริงในส่วนหนึ่ง เพราะที่บ้านมีปัญหาเรื่องมือที่สามมาหลายครั้งแล้ว เรามารู้ทีหลังว่าที่พ่อกับแม่เราแต่งงานกัน...เพราะท่านพลาดท้องเราขึ้นมา...

ทีนี้เราก็มานั่งนึกย้อนไปว่า...ถ้าไม่มีเราตั้งแต่แรก ชีวิตของพ่อกับแม่อาจจะดีขึ้น อาจจะพบหนทางที่ตนต้องการมากกว่านี้ แต่ช่วงเวลาของพวกเขาต้องหลุดลงเพราะเราเกิดมา... (เรามารู้อีกว่า แต่ก่อนทั้งสองคนต่างมีคนที่ดูใจกันไว้แล้ว แต่แฟนพ่อโดนญาติฝั่งพ่อขัดขวาง ต่อมาพ่อก็จีบแม่เพราะคำแนะนำของปู่ ส่วนแม่ก็ลองคบกับพ่อเพราะยาย)

เราเริ่มรู้สึกแย่ขึ้นทุกๆวัน ตั้งแต่เด็กๆอนุบาลก็ไม่เคยมีใครอยากอยู่กับเรา พอโตมาก็ไม่มีใครอยากยืนข้างเรา...

ที่แย่คือเราเริ่มด่าตัวเอง บางครั้งร้องไห้ไปก็ด่าให้ตัวเองเงียบเสียง บอกว่ารำคาญเสียงตัวเอง...ซึ่งเราก็เงียบลงจริงๆ

ตอนนี้เราอายุ 20 กว่าแล้ว แต่คิดอยากตายมาเกือบปีเต็มๆ ไม่มีวันไหนที่ไม่คิด เคยคิดว่าถ้าเรียนจบจะขายอวัยวะให้ที่รับซื้อเพื่อนำเงินมาให้แม่ใช้หนี้ แล้วหาวิธีใดวิธีหนึ่งตายไปซะ...แต่เราก็คิดถึงที่บ้าน อยากอยู่ดูแลพวกท่าน

 
เราอยากปรึกษาทุกคนว่า เราเป็นอะไร...เราคิดมาก เราจะเป็นบ้า หรือเราเป็นอะไรกันแน่...
ทุกวันนี้ตอนกลางวันเรายิ้มเรามีความสุข แต่พอกลางคืนเราร้องไห้แทบจะทุกวัน เรารู้สึกคว้างและหนาวไปหมด

 ช่วยเราทีนะ เราไม่อยากเป็นตัวถ่วงของทุกคนอีกแล้ว เราอยากเป็นคนปกติ...ช่วยเราด้วย
ส่งกำลังใจให้ จขกท.

แสดงความคิดเห็น

เกี่ยวกับเรา / ติดต่อเรา

เว็บ Dek-D

เข้าผ่านแอป ง่ายกว่า

ติดตั้งแอป
ติดตั้งแอป