กว่าจะมาถึงจุดนี้... [ยินดีให้แชร์]

วิว
ไม่ใช่กระทู้มีสาระนะจ๊ะ

เพราะเป็นคนไม่มีสาระ หรือจะเรียกว่าไร้สาระก็ได้ คงต้องไปหาต้นสาระมาปลูก เผื่อจะมีสาระกับเขาบ้าง 
จะพูดให้งงเพื่อ??? นั่นดิ...!!

มาๆ มาที่จั่วหัวกันดีกว่า
กว่าจะมาถึงจุดนี้ที่ว่า ไม่ใช่จุดที่ประสบความสำเร็จนะเออ เราหมายถึงจุดที่เขียนแล้วคนอ่านรู้เรื่องน่ะ 555

ไม่รู้ว่าแต่ละคนเป็นกันหรือเปล่า
เขียนแรกๆ มันจะงงๆ หน่อย เรียงลำดับไม่ถูก ไม่รู้ว่าอะไรก่อนหลัง
หลายคนบอกว่าให้เขียนตามนี้เลย ใคร ทำอะไร ที่ไหน อย่างไร 
โอเค...จัดไป!! สรุป...ผลที่ได้ก็ยังมั่วและงงเหมือนเดิมที่หนึ่ง 55

แต่ละวัน แต่ละเดือนที่ผ่านไป คือการสั่งสมประสบการณ์
กว่าจะมาถึงจุดนี้ที่ว่า เราใช้เวลาเป็นปีๆ เหมือนกัน
แล้วคุณล่ะ ลองย้อนนึกดูสิ กว่าจะมาถึงจุดนี้ใช้เวลานานแค่ไหนกันจ๊ะ



 
ให้หัวใจกระทู้นี้ ~

แสดงความคิดเห็น

ยอดถูกใจสูงสุด

  • ถูกลบเนื่องจาก:
    IP
    #7
    ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

    ของเก่าโยนทิ้งไปละกัน นี่ก็พักไปเกือบ 10 ปี ถึงจะกลับมาเขียนได้ราว 2 ปีกว่า ๆ ก็ยังคิดว่าตัวเองเป็นมือใหม่อยู่เสมอ ตอนกลับมาเขียนแรก ๆ ก็มีสภาพเหมือนคนเพิ่งหัดเขียนทั่วไป แต่ดีที่เราเก็บ exp. มาตลอดช่วงที่พักไป


    จนในที่สุดก็กลับมาเขียนให้เป็นภาษาที่คนอ่านแล้วเข้าใจ ไม่ต้องแปลไทยเป็นไทย ด้วย exp. ที่มีทำให้สามารถมองและแยกแยะพอจะโยนประโยคที่ไม่โอเคทิ้ง หรือบทที่มันไม่ make sense ทิ้งได้อย่างมั่นใจโดยไม่ลังเล นอกจากนี้ก็ยังมีสกิลหาข้อมูลจากการที่เราทำงานเป็น R&D ทำให้ฝึกค้นคว้าหาข้อมูลเอง ฝึกการคิดวิเคราะห์ด้วยตัวเอง

    ตอบกลับ
  • ถูกลบเนื่องจาก:
    IP
    #1
    ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

    นาน เราสะสมประสบการณ์ยาวนานมาก

    จำได้ว่าตอนม.2 เคยแต่งนิยาย ได้เปิดเรื่อง เท่านั้น

    ทำกลางเรื่องกับสรุปจบไม่เป็น

    แต่ก็อ่านนิยายเรื่อยมานะ เรื่องสั้นเรื่องยาวอ่านหมดแหละ

    พอเรียนมหาวิทยาลัย ทำโครงงาน ทำวิจัย มีสอนเรื่องโครงร่าง เรื่องสรุป ....

    มันค่อยๆหล่อหลอมมาเรื่อยๆ

    อย่างเรื่องสำนวน เมื่อก่อนเราเป็นพรรณา

    เดี๋ยวนี้เราแยกนักเขียนที่เรียนมา กับนักเขียนรุ่นใหม่ได้เลย สำนวนมันต่างกัน

    ถึงชื่นชมเด็กน้องๆม.ต้น ม.ปลายที่แต่งนิยายทำเงินกันเป็นกอบเป็นกำ

    พรสวรรค์สร้างได้ก็จริง แต่ใช้เวลา /นี่นับถือน้องๆเลย ^^

    ตอบกลับ
  • ถูกลบเนื่องจาก:
    IP
    #3
    ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

    ก็สองเดือนนิดๆ นะยังเป็นเด็กไม่อยู่เลย มีแต่ไฟไม่มประสบการณ์อะไรเท่าไหร ก็เขียนไปเรื่อยๆ มันอาจจะดูเป็นการเขียนที่แย่บ้าง ดูงงบ้างแต่มันก็เป็นอะไรที่สนุกดีเพราะการที่มาเริ่มเขียน เราเป็นคนที่อยากมาเขียนเองโดยที่ไม่มีใครมาบังคับเราเป็นสิ่งที่เราอยากลองทำอย่างแต่จริง


    ตอนนี้ก็ยังเขียนแย่อยู่เลย เนื้อเรื่องก็อาจจะดูแย่ไปบ้างแต่ก็คิดว่าเป็นเรื่องทั่วไปที่เด็กใหม่ทุกคนต้องเจอ


    การเขียนไม่ใช่เรื่องที่ถนัดของเราเพราะฉะนั้นเราเลยต้องเขียนให้มากกว่าคนอื่นถึงจะพัฒนาตัวเองต่อไปได้ คอยมองคนที่เก่งกว่าอยู่ข้างหลังแต่ก็หวังว่าสักวันเราจะไปถึงฝันที่แต่งนิยายไปเรื่อยๆ แล้วมีคนอ่านแล้วรู้สึกสนุกไปกับมัน


    //พล็อตเหมือนพระเอกสักคนที่อยากเป็นนักเขียนนิยายเลยนะ555

    ตอบกลับ
  • ถูกลบเนื่องจาก:
    IP
    #2
    ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

    ยัง.. ยังอยู่ในจุดที่งงๆ อยู่ ยิ่งเรื่องล่าสุดยิ่งงง ยิ่งมึน..
    ตรงไหนคือความสนุก.. ตรงไหนคือความน่าติดตาม.. ไม่มีค่ะ
    ไม่เชื่อไปตามอ่านได้..​

    ขายของไม่เนียน..​ ไปเรียนมาใหม่

    (ชงเอง.. ตบเอง)

    ตอบกลับ
  • ถูกลบเนื่องจาก:
    IP
    #13
    ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

    เรื่องการเขียนเป็นอะไรที่เราค่อยข้างแย่มากค่ะ


    ตั้งแต่สมัยเรียนยันทำงาน แม้กระทั่งตรวจสอบงาน คือจะถูกสอนมาเลยว่าไม่เอาน้ำ เราขอเนื้อๆ ขอตรงประเด็น


    นิสัยเวลาอ่านนิยายคือถ้าไม่ใช่พวกนิยายสืบสวน สามก๊กที่ต้องใช้ความคิด เราจะอ่านเอาให้คลายเครียด คืออะไรที่บรรยายความสวยงามเราไม่อ่านค่ะ อ่านถึงการดำเนินเรื่อง


    เนื้อเรื่องที่ตัวละครหมั่นไส้กัน เอะอะทะเลาะกัน ดูเร็วๆว่ามีปัญหาอะไร แล้วข้ามไปอ่านตอนนางเอกดำเนินเรื่อง อารมณ์ว่า เรียนก็เหนื่อย ทำงานก็หนักไม่อยากปวดหัวแล้ว ขอเรื่องที่คลายเครียดให้เราอ่านตัวเอกสบาย ๆ เถิดดดด


    นิยายที่หน่วง เศร้ามาก เราก็แปะไว้เลยค่ะ ช่วงไหนอยากน้ำตาตกก็จะหยิบมาอ่านค่ะ


    ไม่ชอบดูละคร ซีรีย์ค่ะ คือมีชีวิตกับการอ่านแผนงาน และเม้ามอย ฟังเพลง ดูสารคดี ออกกำลังกาย เลี้ยงลูก อ่านหนังสือ(ความรู้รอบตัว) ให้ลูกฟัง


    นี่คือข้อเสียยิ่งใหญ่ที่แบบ คนอย่างเราจะมาเขียนนิยาย???????


    ความจริงคือ บังเอิญไปเจอพล็อตที่วางไว้สิบปีก่อนก็เลยมาเขียน อย่าถามถึงเรื่องภาษา...ละไว้ที่เข้าใจกันค่ะ555 (ยังไม่ได้รีไรท์ด้วยค่ะ)


    พอเขียนแล้วก็สนุกค่ะ ได้พัฒนาไปด้วย และการอ่านก็เปลี่ยนไป ไปหยิบยืมหนังสือนักเขียนดัง ๆ ของพี่สาวมาอ่าน อ่านแบบละเอียดเลยค่ะ ... แต่ยังต้องเรียนรู้อีกมากค่ะ ถ้าจะเทียบ เรายังเป็นเขียนแบบเด็กอนุบาลอยู่เลยค่ะ


    ขอฝากตัวด้วยนะคะ https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-01.png

    ตอบกลับ

18 ความคิดเห็น

กระทู้ที่คนนิยมอ่านต่อ

เกี่ยวกับเรา / ติดต่อเรา

เว็บ Dek-D

เข้าผ่านแอป ง่ายกว่า

ติดตั้งแอป
ติดตั้งแอป