/>

เหนื่อยกับเรื่องที่บ้าน [ยินดีให้แชร์]

วิว
#ม.6 #พ่อแม่ #ปัญหาครอบครัว #ปัญหาวัยรุ่น #ม.ปลาย
สวัสดี คือกระทู้นี้ก็คงไม่มีอะไรนอกจากจะมาบ่นเรื่องของเราที่เจอมา 

       คือเราเป็นเด็กต่างจังหวัดคนหนึ่งที่โตมากับตาและยาย เพราะพ่อแม่ไปทำงานต่างประเทศ ห่างหายไม่ได้อยู่ด้วยกันเป็นสิบๆปี (แม่พึ่งกลับมาอยู่กับเราตอนอายุ 11 ปี ส่วนพ่อกลับมาอยู่กับเราตอนเราอายุ 13 ปี) คือแรกๆมันก็ไม่ได้อะไรนะ เราก็พยายามปรับตัวให้เข้ากับท่านทั้งสองแหละ เพราะช่องว่างมันมากเกินไป และหลังจากพ่อกลับมาได้ไม่นาน เราก็เห็นเขาเมาตลอด ร้ายสุดก็ตอนเราโดนเค้าเอาเก้าอี้เควี่ยงใส่ แล้วด่าอะไรสักอย่างนี่แหละ ตอนนั้นคือกลัวและสั่นไปหมด และแม่ก็ไปพาพ่อนอน และกลับมาบอกเราว่า ไปกินข้าวเถอะ อย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกตากับยายนะ คือตอนนั้นเราไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นอะ ไม่มีแม้แต่การปลอบใดๆ คือตอนนั้นพึ่ง 13 มันคือแบบ เราอยู่กับตากับยายมายังไม่เคยโดนขนาดนี้เลย ทำไมกัน แล้วทำไมแม่ถึงพูดแบบนั้น เราก็ไม่เข้าใจ แต่ก็ปิดปากเงียบ เงียบมาจนตอนนั้นเราม.๓ งานเยอะมาก กลับจากโรงเรียนมาก็เหนื่อย ก็พัก แล้วนอนหลับไป ตื่นมาก็ตอนดึกๆ แต่ถ้าเกิดว่าดวงซวยกลับมาแล้วพ่อเมา ก็จะโดนเรียกไปด่า และมันก็หนักขึ้นเรื่อยๆ คำที่ยังฝังใจอยู่ก็คือ มึ*มันก็แค่ลูกเ-้*ๆ คือเราไม่รู้จะพูดยังไงอะ ก็ได้แต่นั่งฟังเขาด่า แล้วก็ยกมือไหว้ แล้วก็กลับมานั่งร้องไห้ในห้องคนเดียว ช่วงนั้นคือท้อมาก เกือบจะเป็นโรคซึมเศร้าแล้ว และแม่ก็คอยพูดแทงใจดำตลอด เคยโดนว่า ทำไมไม่ทำตัวดีๆแบบลูกคนอื่นให้พ่อแม่ภูมิใจบ้างหละ คือเราไม่รู้จะพูดอะไรอะ ทุกๆครั้งก็แทบจะไม่กล้ามองหน้า มันทำให้เราคุยกับท่านทั้งสองน้อยลง มากสุดเราทำได้แค่ ไหว้ และบอกสวัสดีแค่นั้นแหละ เพราะที่บ้านนี้ไม่เคยกินข้าวพร้อมกัน พ่อกับแม่ไม่คิดจะคุยกับเราก่อน ทุกวันเราก็ทำได้แค่ฝืนยิ้ม เคยโดนด่าว่าทำไมไม่คุยกับพ่อกับแม่ พ่อแม่ทำงานเหนื่อยส่งเรียนนะ เราเหมือนไม่เคยทำอะไรให้ได้ภูมิใจเลย เวลาได้้ที่หนึ่งของระดับ ได้เกรดดีๆ เค้าก็แค่รู้ผ่านๆ มันเหมือนคนที่เรียนเก่งอยู่แล้วได้เกรดแบบนี้อยู่แล้ว เลยเหมือนไม่พัฒนาอะไรเลย เวลาเรามีปัญหาเราก็พยายามแก้เองตลอด ไม่กล้าบอก ไม่อยากให้มาเครียดด้วย เวลาคุยกันเรื่องเรียนต่อ ปากก็บอกจะเรียนอะไรก็ได้ พอเราอยากเรียนอันนี้ ก็ว่า ไหนว่าจะเรียนหมอ เราก็พยายามบอกอย่าคาดหวังกับเรามากเลย ปากก็บอกไม่ได้คาดหวัง แล้วก็เปลี่ยนเรื่อง พอเราชวนคุย ก็ฟังแค่นิดเดียวแล้วก็ไม่สนใจที่เราพูด เราบอกอยากทำงานนี้นะ ก็ไม่เคยได้รับการตอบอะไร แต่เราว่าเราเข้มแข็งมากนะที่เราผ่านไม่ได้ตั้งหลายปี ถึงแม้จะโดนด่า โดนต่อว่า แต่เราก็อดทนตลอด พยายามทำตัวดีด้วย แต่มันก็เหมือนพยายามฝ่ายเดียว เราเคยพยายามปรับหาพ่อแม่หลายครั้งมาก แต่มันก็แค่เราคนเดียว เราไม่รู้ว่าพวกท่านจะคิดไง แต่พวกท่านก็ไม่ได้คิดถึงความรู้สึกเราในบางครั้ง ปากบอกว่ารัก แต่ไม่เคยแสดงออก บ่นกับเราว่าทำงานเหนื่อยๆ แต่ไม่เคยถามเราว่าเหนื่อยไหม ชีวิตช่วงนี้เป็นไงบ้าง ห้องนอนของเราที่คิดว่า SaveZone ที่สุด ก็เหมือนจะไม่ใช่ หลายครั้งที่เค้าไม่เห็นเราพยายามทำเพื่อพวกเค้า เราเหนื่อย เราท้อ แต่เราก็ไม่พูด เราอดทน เผื่อพ่อกับแม่จะได้เห็นบ้าง บางวันกลับมาจากเรียนนั่งทำการบ้านหรืออ่านหนังสืออยู่ก็จะได้ยินพ่อพูดดังๆว่า ทำไมลูกมันทำตัวแบบนี้ ทำไมมันเห็นแก่ตัว มันแย่ หรืออะไรต่างๆ บางครั้งก็ได้ยินก็ไม่รู้จะทำไง เดินไปปิดไฟแล้วนอน ค่อยตื่นมาตอนดึกๆ ตอนที่พ่อกับแม่หลับไปแล้ว ถึงจะได้มาทำงานหรืออ่านหนังสือต่อ เพราะไม่อยากรับรู้อะไร แต่มันก็คงเป็นเรื่องของเราที่เราเห็นจากมุมของเรา เราไม่ได้เห็นจากมุมของพ่อแม่ และคนที่กำลังอ่านก็ไม่รู้ว่าเรื่องราวจริงๆเป็นยังไง เพราะทุกเรื่องมีสามด้านเสมอหนิเนาะ ด้านของเรา ด้านของเค้า และด้านที่เป็นจริง แต่ตอนนี้เราก็ม.๖ แล้ว สิ่งที่ทำได้ดีที่สุดตอนนี้คืออดทน อะไรที่ผ่านมาเราถือว่ามันเป็นแบบทดสอบของชีวิตทั้งหมด จากนี้ก็ต้องทำฝันให้เป็นจริงละ ขอบคุณทุกคนที่อ่านมาถึงตรงนี้
ให้หัวใจกระทู้นี้ ~

แสดงความคิดเห็น

1 ความคิดเห็น

กระทู้ที่คนนิยมอ่านต่อ

เกี่ยวกับเรา / ติดต่อเรา

เว็บ Dek-D

เข้าผ่านแอป ง่ายกว่า

ติดตั้งแอป
ติดตั้งแอป