/>

(เข้ามาเถอะ ผมไม่ไหวแล้วครับ) เคยไหม รู้สึกว่าไม่มีใครต้องการเรา ไม่มีใครเข้าใจ เสียใจที่ทุกคนมองจากการกระทำบางครั้งหรือมองจากหนังหน้า [ยินดีให้แชร์]

วิว
แล้วก็ถูกปิดกั้น ต้องอยู่ตัวคนเดียวเสมอ มีคนที่อยากรู้จัก แต่ผมก็ดันเข้าหาผิดวิธีจนเขาบล็อคผม ทั้งที่จริงๆ ก็แค่อยากรู้จัก ผมถึงสืบค้นเรื่องต่างๆ และตามจนเจอ พอเผลอกดไลค์ ก็ถูกบล็อค (ผมไม่รู้จะเข้าหายังไงจริงๆ) ทั้งที่จริงๆ ผมก็แค่อยากรู้จักเธอ

เวลาเป็นที่ปรึกษาให้ใครๆ พอเขาดีขึ้น เขาก็ไม่เห็นค่า ผมก็จะถูกลืม และไม่มีใครต้องการอีก ไม่มีใครต้องการผมจริงๆ

ผมไม่สำคัญเหรอ... เวลาที่ผมมีปัญหา กลับไม่มีใครที่เข้าใจผมจริงๆ ทั้งที่ผมก็แค่อยากให้มีคนเข้าใจ บางครั้งมันก็อยากจะอ่อนแอ อยากร้องไห้ อยากระบาย มันเข้มแข็งไม่ได้ตลอดเวลาหรอก ไม่มีใครที่จะเห็นค่าหรือยอมรับผม...ในแบบที่ผมเป็น หรือผมต้องแบกความเศร้าไว้คนเดียวจริงๆ ถือซะว่าทำบุญมาน้อยละกัน

คนที่ทุกคนเห็นว่าร่าเริง จริงๆ แล้วคิดอะไร เศร้าแค่ไหน เขาคงไม่รู้หรอก ว่าผมก็เป็นคนๆ นึง มีอารมณ์ความรู้สึก เจ็บได้ ทุกข์ได้ ร้องไห้เป็น

ไม่มีใครมาอยู่ข้างเราเลย เหมือนถูกปฏิเสธจากทั้งโลก

ผมเจ็บจังเลย... ผมเศร้าจังเลย...ผมว้าเหว่จังเลยครับ...
ให้หัวใจกระทู้นี้ ~

แสดงความคิดเห็น

11 ความคิดเห็น

กระทู้ที่คนนิยมอ่านต่อ

เกี่ยวกับเรา / ติดต่อเรา

เว็บ Dek-D

เข้าผ่านแอป ง่ายกว่า

ติดตั้งแอป
ติดตั้งแอป