/>

[กระทู้ระบาย] รู้สึกโดดเดี่ยว อยากกำจัดสิ่ง ๆนี้ออกไปเหลือเกิน [ยินดีให้แชร์]

วิว
#ระบายความรู้สึก #ปัญหาครอบครัว #เพือน #ปัญหาชีวิต #ปัญหาวัยรุ่น
เคยไหมที่ครั้งหนึ่งรู้สึกว่าไม่รู้จะอยู่ต่อไปเพื่ออะไร

รู้สึกว่าไร้แรงบันดาลใจในการใช้ชีวิต คิดละทิ้งเป้าหมายหมายของตัวเอง คิดว่าการเดินไปบนรางรถไฟที่อยู่ใกล้บ้านเป็นเรื่องง่ายดายมากกว่าทนอยู่กับความรู็สึกหน่วง ๆแบบนี้ 
ความรู้สึกที่อยากจะหาที่เงียบ ๆร้องไห้ออกมาเวลาที่อยู่ในที่สาธารณะ ความรู้สึกที่เมื่อกลับมาจากโรงเรียนไม่อยากแม้แต่จะเปิดโซเชียลเช็คข้อความ หรือไม่มีแม้แต่แรงบันดาลใจในการทำสิ่งที่ชอบหรือถนัดได้เลย

ความรู้สึกนี้มันกลับมาหาผมอีกครั้ง ก่อนหน้านี้เมื่อปีที่แล้วเป็นช่วงปัญหาชีวิตที่หนักหนาสาหัส ถึงขั้นไม่มีวันไหนที่ไม่หลั่งน้ำตา ความรู้สึกอ่อนไหวและทุกข์ทรมานจนนอนไม่หลับ ถึงหลับก็คงจะหลับ ๆตื่น ๆ 
ปัญหที่ว่านั้นมันซับซ้อนและยาวกว่านั้น ทั้งเรียน เงิน งาน และครอบครัวที่แตกหัก
 แม้แต่ปัญหาเพื่อนที่โรงเรียน อาจจะต้นเหตุมาจากผมโลกส่วนตัวสูงเกินไป ทำให้เข้ากับใครได้ยาก หรือแม้กระทั่งปีที่แล้วที่ผมอาการหนัก ถึงขั้นมีท่าทีหมองผิดหูผิดตาในสายตาเพื่อนข้าง ๆ หรือทำอะไรแปลก ๆที่ผมไม่รู็ตัวจนเพื่อนทัก เช่น พึมพำคนเดียว... 

จนกระทั่งปัญหาเริ่มคลาย... ไม่สิ ผมแค่รู้สึกชินชา ยังจำได้ถึงความรู้สึกนั้นที่ผมกลับมาดูเหมือนปกติ แต่กลับมีหลาย ๆสิ่งแปลกไป สายตาคนรอบข้างที่มองผม หรือแม้แต่ความรู้สึกตัวเองที่ไม่เศร้าหรือเจ็บปวดกับเรื่องเล้กน้อย ๆเหมือนครั้งก่อน ผมเป็นแบบนั้นได้ยาวจนสอบปลายภาคและปิดเทอม ผมได้กลับไปบ้านเก่า บ้านที่ผมเกิด กลับไปโดยคนเดียว เพื่อที่จะไปอยู่กับน้าของผม แม้จะสัมผัสถึงบรรยากาศเก่า ๆที่คิดถึงแต่กลับย้ำรอยปัญหาครอบครัวที่ผมอุส่าห์หนีมา

เมื่อเปิดเทอมในตอนนี้ สิ่งแรกที่ผมรู้ก็คือ สังคมเพื่อนในห้อง ทั้งห้องแย่กว่าเดิม ให้เกลียดคนทั้งหมดนั่นก็ย่อมทำได้ ผมรู้สึกว่าทุกคนไม่มีใครไว้ใจได้เลย เรียกได้ว่าทุกคนถ้ารวมหัวกันจะอันตรายสุด ๆ พวกเขาทั้งห้องมักดูถูกผม แม้ว่าจะเคยทำสิ่งที่ไม่มีใครทำได้ครั้งหนึ่งก็ยังเห็นสายตาหยันเหยียด เมื่อผมลาป่วย ทำไมทุกคนดูเหมือนจะดีใจกัน จากการโพส หรือเรื่องเล่าจากเพื่อนคนหนึ่งเมื่อผมไม่อยู่... 

ครอบครัวปัจจุบันของผม ถ้าว่าด้วยเรื่องที่ปรึกษา ครอบครัวผม ขอพูดได้เต็มปากว่า ไม่เคยอยากที่จะรับรู้สิ่งที่ผมรู้สึก อาจเพราะพ่อของผมเมื่อตอนเด็ก ถ้าผมเล่นกับเพื่อนและร้องไห้มา หรือร้องไห้เพราะอะไรก็แล้วแต่ เขาก็จะตีผมและสั่งให้ผมเงียบ ไม่ได้ใยดีความรู้สึกผมเลย
ปัจจุบันนี้ก็ยังคงเป็นแบบนั้น ทุกครั้งที่เขาเห็นสีหน้าผมไม่ดี เสียงที่ตอบกลับ ดังจนผมสดุ้งเสมอ ตามด้วยขุดเรื่องต่าง ๆมาพูด ได้รอยแผลเป็นของฝากจากการที่ผมเถียงและบอกสิ่งที่ผมรู้สึกเสมอ เมื่อผมเลิกเรียน ผมแทบอยากจะกลับคนเดียว 

ในตอนเย็น ผมเฝ้ารอตั้งใจเรียนอยู่ทั้งวันในการที่จะได้กลับมาอยู่โลกส่วนตัว หนีจากสังคมที่โรงเรียน โลกใบเดียวที่มีความสุข แต่เมื่อขึ้นรถที่พ่อมารับมักจะได้ยินเสียงบ่นจากเรื่องเก่า ๆเสมอ และมักจะใช้ถ้อยคำที่ผมไม่ชอบ คำบางคำกรีดแทงหัวใจ เขาอาจคิดว่าผมไม่รู้สึกเพราะทำเหมือนไม่ได้ยิน แต่ในใจแทบจะกรีดร้องมันออกมา 
ครั้งหนึ่งที่ผมเคยทะเลาะกับพ่อหลังเลิกเรียน พ่อผมเลือดร้อน เอะอะก็จะใช้คำพูดบวกกำลัง ผมตอบโต้ด้วยการแย่งท่อแป๊บ แต่เขาคิดว่าผมจะทำร้ายเขาเสียอย่างนั้น จบด้วยบาทาของพ่อ ลงไปนอนกองกับพื้น ตอนนั้นทั้งกายและจิตใจย่ำแย่จนไม่อยากไปโรงเรียนในวันต่อมา เป็นวันที่ผมคิดว่าอยากจะกระโดดลงไปกลางรางรถไฟแถวบ้านมากที่สุด ในสายตาของพ่อแม่ผม ผมอาจจะเป็นเด็กก้าวร้าวในเวลานั้น แต่จิตใจผมมันแตกสลายไปแล้ว ไม่มีที่ไหนสงบสุขสำหรับผมเลย แม้คนที่ผมคิดว่าเคียงข้างผม แต่คำพูดที่พูดออกมา มันเหมือนว่าเขาไม่เข้าใจผมเลย ผมทำได้แค่ขอบคุณ ... 

ความรู้สึกเดิมเหมือนปีที่แล้วกลับมาหาผม แต่ครั้งนี้มันไม่มีน้ำตา อยากร้องไห้แต่ร้องไม่ออก มันอึดอัด อึดอัดมากรู้สึกเหมือนอยู่ตัวคนเดียว รู้สึกโดดเดี่ยวขึ้นเรื่อย ๆ

ผมไม่ใช่คนเรียนแย่ เป็นคนรู้ว่าตัวเองชอบอะไร ทำอะไรได้ อะไรที่เราทำได้ดีที่สุด แต่ตอนนี้ ผมไม่มีแม้แต่แรงบันดาลใจจะทำอะไรเลย

ผมเกลียดทุกคน ...

ผมเกลียดโลกใบนี้ที่สุด ...



 
ให้หัวใจกระทู้นี้ ~

แสดงความคิดเห็น

5 ความคิดเห็น

กระทู้ที่คนนิยมอ่านต่อ

เกี่ยวกับเรา / ติดต่อเรา

เว็บ Dek-D

เข้าผ่านแอป ง่ายกว่า

ติดตั้งแอป
ติดตั้งแอป