/>

[Y]เมื่อFreshyอย่างผมแอบชอบพี่ว๊าก [ยินดีให้แชร์]

วิว
#พี่ว๊ากสายโหด #รุ่นพี่secretlove
เรื่องราวของผมเกิดขึ้นตอนที่ผมขึ้นมาเป็นเฟรสชี่ใหม่ๆในสถาบัน อุดมศึกษาแห่งหนึ่ง. ผมดีใจมากที่สอบที่นี่ติดเพราะเป็นที่ที่ผมตั้งเป้าหมายเอาไว้ก่อนจะจบม.6 ผมพยายามอย่างมากที่จะเข้ามาเป็นส่วยหนึ่งของสถาบันนี้ ทุกอย่างเป็นไปอย่างราบลื่น แต่มีสิ่งเดียวที่ผมเกลียดมากที่สุดนั่นก็คือการรับน้อง เป็นอะไรที่ผมรู้สึกแอนตี้มากๆ ทั้งโดนว่า โดนตะคอก โดนทำโทษต่างๆ บลาๆๆ แต่ผมก็ต้องทำเพราะมันมีผลต่อสายรหัสของเราหากเราเข้ารับน้องบ่อยก็จะได้พี่รหัสดีๆ ทำให้ผมต้องทำใจและต้องมาเข้ารับน้องทุกวัน ยกเว้นเสาร์-อาทิตย์ ตอนแรกผมรู้สึกไม่อินมากๆ ไม่พอใจที่แบบทำไมเราต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วย พวกพี่วินัยหรือพี่ว๊าก จะอยู่ช่วงปี2 ปี3. ปี4. แล้วแต่วัน ส่วนใหญ่ก็จะโดนทำโทษ. ลุกนั่ง วิดพื้น บลาๆ แต่ผมรู้สึกชิวมากๆเพราะเป็นคนที่ชอบออกกำลังกายและรู้สึกชินกับอะไรพวกนี้อยู่แล้วในรุ่นพี่วินัยปี2. จะเจอบ่อยสุด และในตอนแรกมีอยู่คนนึงที่เรารู้สึกไม่ชอบหน้าพี่เขามากๆ พี่เขาเป็นคนสูงประมาณ170+  ผิวแทนและหน้าตาดีอยู่พอสมควร เหมือนจะเป็นเฮดของรุ่นพี่ปี2 ด้วย. จนถึงวันรับน้องวันนึง วันนั้นเป็นพี่ผมเข้าสายเพราะมีธุระเราก็โดนพี่เขาเรียกตัวไป ก็โดนซ่อม. ให้ลุกนั่ง วิดพื้น ตามระเบียบ แต่วันนี้ผมรู้สึกไม่ค่่อยสบายพอตอนที่พี่เขาให้ผมกลับไปเข้าแถว ผมก็เกิดอาการหน้้ามืดเป็นลม และภาพก็ตัดไปเลย  ผมรู้สึกตัวอีกทีก็มาอยู่บนเตียงในห้องแผนกพยาบาล ผมเลยถามว่าพี่ที่ดูแล ว่า

ผม-ทำไมผมมาอยู่ตรงนี้

พี่แผนกพยาบาล-ก็น้องเป็นลมอะ แล้วน้องก็นอนหมดสติไปเลยเนี่ยดีนะที่พี่ว๊าก(พี่ที่พูดถึงข้างบน อยากแทนชื่อพี่เขาอยู่แต่ ตอนนี้ก็ยังไม่รู้เลยพี่เขาชื่ออะไร ลืมถาม)คว้าตัวน้องทันและก็อุ้มมาส่งไว้ที่นี่แหละ

ผมก็แบบยังงงอยู่แต่อคติที่มีต่อพี่เขามันลดลงพี่เขาคงไม่เลวร้ายก็ได้. ผมนอนต่อไปได้สักพักจนรู้สึกว่าตัวเองไหว เลยขอพี่กลับไปเข้าแถวต่อ พอผมกลับเข้าไปแถวพี่คนนั้นก็เดินมากระซิบกับผมขอแทนชื่อพี่เขาว่าเป็น พี่เฮดไปก่อนละกันครับ555

พี่เฮด-รู้สึกยังไงบ้างครับ(ทำหน้านิ่่ง. เสียงเข้ม)

ผม-โอเคแล้วครับ

พี่เฮด-คราวหน้าถ้าไม่สบายหรือจะเป็นลมให้บอกผมนะครับ!

ผม-ขอบคุณครับ

พี่เฮด-ไม่ต้องขอบคุณครับ ที่ผมทำไปก็เพื่อตัวคุณเอง เข้าใจไหมครับ!

ผม-ครับ(ตอนน้นผมรู้สึก เขินนิดหน่อยจนเผลอยิ้มออกไปครับ)

พี่เฮด-คุณยิ้มอะไรครับ ผมสั่งให้คุณยิ้มหรอ!

หลังจากนั้นผมก็คิดว่าที่พี่เขาทำไม อาจเป็นเพราะหน้าที่ พี่เขาไม่ได้ใจร้ายอะไรขนาดนั้น มันทำให้ผมคิดได้และเริ่มชินกับการรับน้องได้แล้ว. 

ขอตัวอาบน้ำไปเรียนก่อนนะครับ เดียวมาต่อครับ
ให้หัวใจกระทู้นี้ ~

แสดงความคิดเห็น

43 ความคิดเห็น

  • ความคิดเห็นที่ 1 - 20
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #1
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      มาต่อครับ



      หลังจากนั้นผมก็มาเข้ารับน้องทุกวัน ผมไม่เคยขาดรับน้องเลยสักครั้งในระยะเวลา1เดือนนิดๆ จนถึงช่วงงานการจับสายรหัส ผมตื่นเต้นมาก ต้องได้พี่ใจดีแน่ๆ เพราะผมไม่เคยขาดกิจกรรมเลย วันนี้พวกพี่ๆก็เรียกรวมตัวและขึ้นเวทีทีละคนไปจับคำใบ้และได้มีการแยกตามเบสตามสาย. ผมจับได้คำใบ้ ว่า พี่ดุนะ หนูไหวหรอ ตอนแรกเรารู้สึกกลัวเล็กน้อยเพราะว่ากลัวจะจับได้พี่วินัย5555. พอกลับบ้านไปก็มีแชทปริศนาทักมาประมาณ5-6 และสั่งมิชชั่นต่างๆให้เราทำ หากเราทำสำเร็จก็จะได้คำใบ้เพิ่ม

      และผมได้มิชชั่นแรก คือ การคุยกับถังขยะ

      ผมพูดไม่ผิดหรอก เขาให้เราไปพูดกับถังขยะจริงๆและให้ถ่ายคลิปส่งไปให้เขาดูอีก. โอ้ย

      WTF! ตอนแรกผมคิดว่าผมไม่มีทางทำอะไรแบบนั้นแน่ๆ มันโครตไร้สาระสิ้นดี5555

      แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้ ผมต้องทำใจเพราะพี่รหัสนั้นจำเป็นต่อเฟรชชี่จริงๆ เขาจะคอยช่วยเราในทุกๆอย่าง และคอยแนะนำเราได้

      ผมเลยต้องทำ ผมก็ถ่ายคลิปไปให้พี่เขาดูและก็หัวเราะเราใหญ่เลย พอย้อนกลับไปดูก็ขำตัวเองเหมือนกัน ฮ่าๆ สรุป ผมได้คำใบ้เพิ่มมาว่า อยู่ปี2 ใครๆก็รู้จัก ในหัวคือนึกถึงใครไม่ออกจริงๆ5555. ส่วนมิชชั่นที่2. คือ พี่เขาให้เราห้อยป้ายรูปหน้าพี่คนหนึ่ง เป็นผู้ชาย ซึ่งเราก็ไม่รู้ด้วยเขาเป็นใครวะ555 เขาให้เราไปตามหาพี่คนนี้และเข้าไปเต้นเพลงเต่างอยพร้อมถ่ายคลิป. เป็นอะไรที่แบบว่าชีวิตนี้ต้องมาทำอะไรแบบนี้จริงๆหรอวะ. อนาจแท้ ผมก็ไม่รอช้า พร้อมรับชะตาชีวิต วันรุ่งขึ้นผมก็ปริ้นรูปพี่เขาและห้อยไปด้วยทุกครั้งที่เข้าสถาบัน รวมทั้งเวลาเรียนและช่วงรับน้อง https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-03.png เศร้้้าาาและอายมากแต่่่่เราไม่่่่่่่รู้สึกอายอยูู่่คนเดีียวเพราะคนอืื่นๆบางคนก็็็โดนเหมืืืืืืือนกัน


      ในช่วงเช้าก่อนเข้าเรียนผมก็เดินเข้าไปในห้องน้ำ ปรากฏว่าเจอพี่ว๊ากพอดี ผมรู้สึกอายมากกแบบทำอะไรไม่ถูก. จนพี่ถามว่า


      พี่ว๊าก-ใครให้ห้อยรูปนี้ครับ!

      ผม-อ้อพอดีเป็นมิชชั่นนะครับ

      พี่ว๊าก-ตามหาให้เจอนะครับ! พี่รหัสของคุณรอคุณไปรายงานตัวอยู่นะครับ!!

      (พร้อมเดินออกจากห้องไป)แต่เราเห็นพี่เขาแอบยิ้มนิดๆ เราก็งงว่าเขาตลกเราหรืออะไรกันแน่ ผมก็ไม่สนใจอะไรมาก พอผ่านช่วงเช้าเสร็จ ตอนเย็นก็มาถึงช่วงเข้ารับน้อง

      ผมก็ไปเข้าตามปกติ แต่จู่ๆผมก็ถูกเรียกไอดี

      ให้แยกออกมาจากแถว ในหัวนึกแต่ว่าเราทำอะไรผิดหว้าา และเราก็เดินแยกออกมาจากแถว แล้วพี่ว๊ากคนนั้นก็เดินมาหาเราและกระซิบบอกว่า

      พี่ว๊าก-คุณตามหาคนในรูปเจอหรือยัง!

      ผม-เอ่อ..ยังครับ

      พี่ว๊าก-ทำไมคุณถึงยังไม่ตามหาครับ!คุณรออะไร!!

      ผม-ผมพึ่งเลิกคลาสครับเลยไม่มีเวลาหาครับ

      พี่ว๊าก-แล้วคุณรู้ไหมว่าจะไปตามหาได้ที่ไหน

      ผม-ไม่ทราบครับ(จะเข้มไปไหนวะ555)

      พี่ว๊าก-ผมจะใบ้ให้นะครับ! พี่เขาเรียนอยู่แถวๆ หน้าอาคาร1!

      ผม-ขอบคุณครับ

      พี่ว๊าก-ไปกลับเข้าแถวได้ครับ เชิญ!!


      เห้อนี่จะพูดเข้มครึมตลอดเลยรึไงนะ5555

      แต่ก็เข้าใจครับว่าเป็นหน้าที่และพี่เขาคงหวังดีกับเราจริงๆเลยมาบอกเพราะจะตามหาใครสักคนในสถาบันนั้นยากจริงๆ


      https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-big-10.png

      เดียวมาต่อนะครับ.










      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #2
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      มาต่อครับ



      หลังจากนั้น วันรุ่งขึ้นผมก็ไปตามหาพี่ในรูป ผมไปรอพี่เขาตั้งแต่เช้า ปรากฏผมก็เจอครับ ตอนแรกไม่แน่ใจว่าใช่พี่ในรูปรึเปล่า

      ผมจึงเข้าไปถามพี่เขาครับ ตอนแรกตอนที่พี่เขามองเราเขาก็ขำผมใหญ่เลย 555555555. เขาบอกว่าใครให้ห้อยป้ายรููปนี้ ผมก็ตอบไปแบบงงๆว่าไม่รู้ครับ 555

      พอดีมีพี่เขาสั่งมิชชั่นมาให้ผมห้อยรูปนี้้ พี่เขาก็ขำแบบไม่เลิกเลยครับ เอาซะผมเขินเลยละ พอพูดคุยไปสักพักผมก็นึกขึ้นได้ว่าต้องถ่ายคลิปเต้นเพลงเต่างอยไปให้พี่เขาดูด้้วย เห้ออ เวรกรรมแท้ๆคิดในใจว่า คิดถูกหรอวะที่เข้ามาเรียนที่นี่ แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้

      ผมเลยขอพี่เขาถ่ายคลิปเต้นกับพี่เขาซะเลย

      พี่เขาก็อึ้งอยู่พักใหญ่ ตอนแรกพี่เขาปฏิเสธ

      แต่ผมอ้อนวอนพี่เขาอยู่พักใหญ่ จนพี่เขาใจอ่อน555555 จนในที่สุดผมก็ทำมิชชั่นที่สองผ่านในที่สุด ลำบากชิบหายเลยครับทุกคนน พอกลับถึงหอผมก็ส่งคลิปมิชชั่นไป

      ผมเลยได้คำใบ้เพิ่มมาว่า "พี่เสียงดังนะ หนูไหวหรอ" แต่สมองมันก็ตื้อเหมือนเดิมก็ยังนึกถึงใครไม่ออกสักคน. คำใบ้ตอนนีี้ที่ได้คือ

      "ใครๆก็รู้จัก อยู่ปี2"

      "พี่เสียงดังนะ หนูไหวหรอ"

      ตอนแรกคิดเลยว่าต้องเป็นพี่สันทนาการแน่ๆ แต่ผมก็ยังไม่ชัว เลยต้องทำมิชชั่นกันต่อไป โดยมิชชั่นที่สามคือ "การใส่ที่คาดผมหวานแหว่วไปสถาบันทุกวัน" ฟังแล้วก็รู้สึกหดหู่ใจยังไงไม่รู้5555 วันรุ่งตอนไปสถาบันขึ้นมีพี่ปริศนาคนนึงเดินถือที่คาดผมมาให้ผมแล้วบอกว่าพี่รหัสส่งมาให้

      สภาพตอนนั้นคือแบบ อะไรวะเนี่ยย!!ร้อง เชี่ยดังมากก!! คือแม่งเป็นที่คาดผมสำหรับวัย คุณยายเลยอ่าา ลายดอก สีชมพูแปร๊นมากก มีผลไม้ต่างๆนาๆอันใหญ่ๆ โอ้ย จะบ้าตายย ใครจะกล้าใส่ฟระ ไม่เข้ากะหน้าตูเลยโว้ยยhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-04.png


      แล้วจู่ๆก็มีแชท เด้ง ขึ้นมาว่า


      ?-ใส่ด้วยน้าา. พี่รหัสน้องสั่งมา พี่ขอย้ำใส่ตลอดเวลาน้าถ้าอยู่ในสถาบัน ห้ามถอดเด็ดขาดถ้าพี่รหัสเห็น ระวังโดนซ่อมน้าา

      พี่รหัสน้องโหดมาก


      ผม-ต้องทำจริงหรอครับ ฮือออ https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-03.png


      ?-ใช่จ้า แล้วอย่าลืมถ่ายรูปส่งมาด้วยนะครับ


      ผม-ผมขอทำใจก่อนนะครับบ


      ?-55555555อย่านานนะ


      หลังจากนั้นผมก็เดินไปที่ห้องน้ำ พร้อมมองกระจกส่องสภาพตัวเองว่า ตรูมาทำอะไรที่นี่วะ อ๊ากกกกก ทำไมภาพในความคิดมันดูดีกว่านะ ตอนนี้รู้สึก เขิน อาย สารพัด ทำไมๆๆ ไอพี่คนนี้มันเป็นใครกัน อย่าให้รู้นะ จะด่าให้(คิดในใจ5555555) หลังจากล้างหน้า เรียกสติกลับมาเสร็จ ผมก็ใจสู้ ไหนๆก็มาไกลละ ไม่มีอะไรต้องเสียแล้วละ ภาพพจน์ตรูที่สะสมมา. ฮือออ

      รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี!! คาดมันขึ้นไปบนหัว ปรากฎว่า เออก็น่ารักดีวะ

      ถรุ้ยยย. จะบ้าหรออ ผมไม่รอช้ากลัวมีคนเข้ามาเห็น เลยรีบถ่ายรูปไปให้พี่เขาอย่างรวดเร็ว แต่มันก็ต้องมีคนเห็นอยู่ดีป่าววะ เพราะต้องใส่แมร่งตลอดเนี่ยย

      แต่!!!!!!! ตอนผมกำลังจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่าย ปรากฏว่า แมร่งกำลังมีคนเดินเข้ามา ชิบหายแล้วตรู. ผมแบบจะทำยังไงดีว้าา

      ทำไรไม่ถูกเล้ยเว้ยย ผมเลยรีบเก็บโทรศัพท์ แต่ๆ!!ลืมเก็บที่คาดผม

      อิ*!!เอ้ยย

      อยากบอกตัวเองว่า ทำไมตอนนั้นตรูโง่อะไรขนาดนั้นว้าา. พอรู้ตัวก็สายเกินไปแล้วครับ

      แต่ที่พีคที่สุด คือเป็นไอพี่ว๊ากก แม่งเดินเข้า

      ผมตกใจมากก ควรทำตัวยังไงดีว้าา คือตอนนั้นยืนแบบยืนนิ่ง แบบทำไรไม่ถูกจริงๆ

      แล้วเขาก็พูดขึ้นมาว่า


      พี่ว๊าก-น่ารักดีนะครับ!!


      ความรู้สึกตอนนั้นอยากเอาหน้าตัวเองยัดเข้าไปในถังขยะเปียกทันทีทันใด.ในใจคือ เขิน สลัดมากกกก แล้วพี่เขาก็ยิ้มแหยะๆแล้วเดินออกไปหน้าตาเฉย.

      ตอนนั้นโมโหตัวเองมาตีกะบาลตัวเองไปทีงง

      ข้อหาที่ทำตัวเองดูโง่555555.

      หลังจากที่พี่ว๊ากออกไป ผมก็บอกตัวเองว่าจะไม่มีทางใส่ไอที่คาดผมโง่ๆนี่แน่นอน

      ผมเลยเข้าคลาสเพื่อไปเรียนต่อ แต่ๆๆ!!แม่งเวรกรรมยังไม่หมดเพียงเท่านี้ อันนี้แค่น้ำจิ้ม



      เดียวมาต่อตอนเช้าครับ นอนละครับ ฝรรดีจ้าhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-05.png







      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #3
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      มาต่อครับ



      พอถึงแล้วเวลาเข้าคลาส ผมก็เรียนตามปกติ เรียนบ้างเล่นบ้างปะปนกันไป แต่เรื่องมันเกิดหลังจากนั้นสิครับ ผมเรียนอยูู่ดีๆ จู่ๆก็มีรุ่นพี่วินัยเดินเข้ามาเฉย และให้เราจัดแถว แต่ผมดันนั่งหน้าสุดพอจัดแถวผมก็จะอยู่ตรงหน้าพี่แซม(ผมขอใช้นามสมมตินะครับ แต่ตอนนี้ผมรู้ชื่อพี่เขาแล้ว อิอิ )พอดีเลยครับ ผมเขินมากครับบ ตั้งแต่เรื่องก่อนเข้าคลาส 55555. ผมเลยพยายามหลบหน้าหลบตาพี่เขา แต่จะให้พ้นคงเป็นไปได้ยากมากกก เพราะยืนแถวหน้าสุดนะสิ พอพี่เขาเห็นผมปุ๊บ พี่เขาก็มาพูดเบาๆว่า


      พี่แซม-ที่คาดผมไปไหนครับ!!


      ผม-อ้อ..เอ่ออ อยู่ในกระเป๋าครับ(เลิ่กลักไปหมด5555)


      พี่แซม-เอามาใส่ครับ!!


      ผม-เอ่อ....


      พี่แซม-ผมบอกให้หยิบมาใส่ไว้ครับ. ไม่งั้นผมจะไปบอกพี่รหัสคุณ!!


      ผมเลยตอบโอเคไปครับ เพราะไม่งั้นคงโดนซ่อมแน่ๆ ผมเลยหยิบความหน้าด้านออกมาและหยิบขึ้นมาใส่ เพื่อนๆที่ยืนข้างๆผมแบบยืนสตั้นไป10วิ55555. อยากตายโว้ยย แม่งอายชิบหาย

      เห้อชีวิตตรูสิ้นแล้ว


      พี่แซม-อยากให้ผมเห็นว่าคุณถอดมันออกไม่งั้นผมจะซ่อมคุณแทนพี่รหัสคุณเอง เข้าใจนะครับ!!


      ผม-เอ่อครับ (ปฏิเสธได้ไหมม)


      หลังจากนั้นพี่เขาก็พูดเรื่องการเรียน ว่าควรตั้งใจ ห้ามเล่น และพอหมดคลาส ก็ให้ไปเข้ารับน้องกันด้วย บลาสๆแล้วก็เดินจากไปอย่างกะบอยแบนด์ จนหมดคลาส ผมก็ต้องไปเข้ารับน้องต่อ

      โดยที่บนหัวก็ยังคาดที่คาดหัวโง่ๆอยู่ คือแบบ ใส่แล้วมุ้งมิ้งมากมั้งเนี่ย หน้าผมก็ไม่ให้ด้วย พอจัดแถวเตรียมตัวเข้ารับน้องเสร็จก็มีพี่แซมขึ้นมาพูดชี้แจงเรื่องต่างๆ แต่ตอนพี่เขาพูดสายตาพี่เขาก็กวาดมาที่ผม ก็ใข่แหละ ผมนี่โครตเด่น 55555 มองหาง่ายมาก ในใจผมก็คิดว่าทำไมตรูโดนอยู่คนเดียว แล้วพี่รหัสคือใคร ทำไมถึงใจร้ายขนาดนี้้ คือผมโดนหนักมากมิชชั่นแต่ละอย่าง คือ ไม่อยากจะพูด55555.

      พอเข้ารับน้องเสร็จ ก็มีพี่มาประกาศว่าอีก3จะมีงานเฟรชชี่ ให้ทุกคนมาเข้าร่วมกิจกรรม

      ซึ่งผมก็ตื่นเต้นมากก มีทั้งการแสดง วงดนตรี เข้าฐานต่างๆ


      จนมาถึงวันงานน ก็มีการเปิดพิธีและมีการให้ นศษ.แยกตัวเป็นกลุ่มเข้าฐานต่างๆ โดยแต่ละกลุ่มก็จะมีพี่วินัยคอยดูแลด้วย ซึ่งกลุ่มผม ได้พี่แซมมานะสิครับ จะเรียกว่าซวยหรือโครตซวยดี55555

      แต่ละฐานบอกเลยครับว่า เปียกทุกฐานจริงๆ ฐานแรกที่ผมเข้าคือ ฐานงมหาเหรียญครับ ซึ่งมีกฎว่า ให้ทุกคนเก็บเหรียญจากในสระ ฟังดูเหมือนง่ายแต่ไม่เลยครับ เพราะน้ำเย็นมากกกกกกก

      จุ่มมือลงไปนี่แทบร้องเลยครับ5555และไม่พอยังมีพวกพี่ๆคอยราดน้ำใส่เราอีกบอกเลยว่าแฉะทั้งตัวครับ 5555. ส่วนไอพี่แซมนะหรอครับ นั่งมองอย่างไร้เยื่อใย แถมผมโดนพี่เขาราดน้ำใส่อีก. น่าหมันไส้มากครับบ

      และฐานต่อไปที่จำได้คือ ฐานสาดน้ำครับโดยที่มีคนอยู่ตรงกลางห้ามให้เพื่อนที่อยู่ตรงกลางเปียกหรือเปียกให้น้อยที่สุด แน่นอนครับว่าคนอื่นๆก็ต้องทำตัวเหมือนกำแพง เพื่อไม่ให้เพื่อนเปียก ซึ่งผมอยู่กรอบนอก เห้ออ

      มีซวยกว่านี้อีกไหมมเนี่ยย ฮือออ

      ผมโดนสาดอย่างดุเดือด น้ำนี่เข้าทั้งปาก จมูก หู ตา. เพื่อนคนอื่นๆแทบไม่เป็นไรเล้ยย

      แต่ผลปรากฎว่าทีมผมชนะ เพื่อนข้างในแทบไม่เปียกเลย รู้สึกภูมิใจมากครับ55555 พอกลับเขาแถว. ไอพี่แซมก็เดินเข้ามาบอกผมว่า


      พี่แซม-ไหวนะครับ!


      ผม-ครับๆ(จริงๆแทบจะตายแล้ว)


      พี่แซม-ทำดีนะครับ!!


      ผม-ขอบคุณครับ


      พี่แซม-แล้วที่คาดผมเนี่ยจะฝากไว้กับผมไหมครับ!!


      เห้ยย ถึงหน้าจะดุแต่ก็ใจดีเหมือนกันนะเนี่ยย

      สภาพที่คาดผมคือเปียกไปทุกซอกทุกมุมแล้วครับ คือผมก็ยังใส่อยู่นะครับ พี่รหัสบอกว่าใส่จนจะเจอพี่รหัสแล้วถึงถอดได้

      แต่คงอีกนานเลบครับ ตอนนี่ก็เริ่มชินละครับ ผมเลยตอบตกลงและฝากไว้กับพี่เขาครับ


      พอหมดกิจกรรมเข้าฐานเสร็จ ผมมีการประกวดดาวและเดือน กับการแสดงดนตรี ซึ่งผมชอบสุดเลยครับมันมากกก ผมร้องแบบเสียงแหบ เสียงหายไปเลยครับ มีเพื่อนอินเลยอินตามเพื่อครับ555555 พองานเลิก ประมาณเกือบจะทุ่มแล้วครับ

      ผมเลยรีบเดินกลับหออย่างรวดเร็ว และเช็คไลน์ดู ปรากฎว่ามีคนส่งรููปผมที่กำลังร้องเพลงกับเพื่อนๆ อย่างเมามัน ภาพที่ถ่ายถ้ามองจากมุมกล้องคืออยู่ด้านหลังแถวครับ. ซึ่งผมอยู่หน้าสุด และก็เขัยนข้อความว่า


      พี่รหัส(ป่วน)-เนี่ยพี่อยู่กับน้องทั้งวันเลย รู้ตัวไหมอะ55555


      ผม-พี่เป็นสโตคเกอหรอครับ


      พี่รหัส(ป่วน)-5555เอ็งจะเอาฮาไปไหน


      ระหว่างทางผมก็นึกขึ้นได้ว่า ผมลืมมที่คาดผมมมม นี่หว่าโนวววววววว!!ซวยซับซวยซ้อนจริงๆ

















      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #4
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      ติดตามเลยค่าาา

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #5
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      มาต่อครับ



      เช้าวันรุ่งขึ้น ผมรีบแต่งตัวไปเรียนในช่วงเช้า และจะไปดักรอพี่เขาหน้าสถาบันด้วยเพราะกลัวโดนซ่อม55555

      พอไปถึงสถาบัน ผมก็รอพี่เขาอยู่นานมากกก ก็ไม่เห็นพี่เขาเดินเข้ามาเลย ผมเลยตัดสินใจเดินเข้าไปเรียนก่อน พอถึงช่วงพักเที่ยง ผมก็เดินไปที่โรงอาหาร เพราะหิววมากยังไม่ได้กินอะไรแต่เช้า ผมเข้าไปต่อคิวซื้อข้าวร้านโปรดตามปกติ สายตาผมกวาดมองไปทั่วโรงอาหารเพื่อจะมองหาพี่แซมและอุทานออกมาว่า


      ผม-อยู่ไหนวะเนี่ย


      แต่จู่ๆคนด้านหน้าผมก็หันมา ปรากฏว่าเป็นไอพี่แซมเข้ามาต่อแถวอยู่ก่อนแล้ว ผมร้องเชี่ยดังมากก คือ สตั้นแบบเอ๋อกินเลย55555

      พี่เขาหันมามองผม และทำหน้าดุดันพร้อมที่จะกินหัวผมแทนข้าวมากๆ


      พี่แซม-มองหาใครครับ!!


      ผม-เอ่อ...อ้อเพื่อนครับ ฮ่าๆ(แกล้งขำเนียนๆ)


      พี่แซม-แล้วคุณรู้ไหมครับว่าคุณลืมอะไรไว้กับผม. คุณรู้ไหมว่าผมรอคุณจนมืด แต่คุณก็ไม่มาเอา ลืมหรอครับ!!


      ในใจคิดว่า "อือหือมาม่าเก่งงงง"5555


      ผม-ผมขอโทษครับบ ผมขอคืนได้ไหม


      พี่แซม-คุณอยากได้หรอครับ คุณจะขอผมง่ายๆแบบนี้หรอครับ ทีคุณยังไม่เห็นค่ามันเลยครับ!!!


      ผม-เอ่อ..แล้วพี่จะให้ผมทำอะไรครับ


      พี่แซม-ผมขอคิดดูก่อนนะครับแล้วเดียวผมจะมาบอกคุณเองว่าให้ทำอะไร!!


      ซวยแล้วตรู แม่งเอ้ยยย ซวยยยยยย

      พอผมกินข้าวเสร็จผมก็ไม่มีเรียนต่อครับ และเองก็ขีี้เกียจกลับหอเพราะตอนเย็็นก็ต้องมารับน้องอีก ผมเลยตัดสินใจเข้าไปนั่งเล่นในร้านอเมซอน ก็สั่งเครื่องดื่ม ขนม

      บลาๆๆ พอนั่งไปได้สักพักนึงก็มีคนส่งรูปผมอยู่ในร้านอเมซอน ผมตกใจมากก (น่าจะเป็นพวกพี่สายรหัสต่างๆส่งมาแกล้ง)

      ผมเลยรีบออกเดินไปดูว่าใครมันยืนอยู่มุมนั้น ปรากฏว่าไม่มีใครเล้ยย และพี่เขาก็เขียนข้อความมาแกล้ง


      ?-นั่งคนเดียวเหงาไหมน้องงง5555555


      ผม-โหยพี่ พี่ทำผมกลัวนะ


      ?-55555555555 พี่ไม่ทำร้ายน้องหรอกนะ พี่แค่ตามมาปกป้อง55555


      ผม-เอิ่มมม ขอบคุณครับ555


      ผมถึงช่วงเย็น ก็ได้เวลารับน้อง ผมก็รีบดิ่่งไปที่สถาบัน พอไปถึงก็เรียกรวมพอดี

      อยู่แถวหลังๆสุด แล้วมีคนมาสกิดไหล่ผม

      ผมเลยจะหันไปดู แต่พี่เขาบอกว่า


      ?-หันหน้าตรงไปครับ ไม่ต้องหันมา


      เอ๊ะเดียวๆ เสียงคุ้นๆ มันต้องใช่แน่ๆ ไอพี่แซมไงจะใครละ คราวนี้จะมาปั่นอะไรกับตรูอีกเนี่ย

      โดนแมร่งทุกวันเลย


      ผม-ครับ


      พี่แซม-คุณชื่ออะไรครับ!!


      ผม-นาย.....


      พี่แซม-ผมหมายถึงชื่อเล่นครับ!!


      ผม-มินครับ


      พี่แซม-ใครตั้งให้ครับ!!


      What!! นี่มันคืออะไร ถามทำไม อะไร งงงงงงงง ต้องการอะไร คืออึ้งค้างง งี้ก็ได้หรอ


      ผม-พ่อครับ


      พี่แซม-แล้วมีความหมายว่าอะไรครับ!!


      ไปกันใหญ่ละ5555คือคนข้างๆผมก็คงอึ้งไม่แพ้กันว่า มันถามไปเพื่ออะไรวะ555555


      ผม-ไม่ทราบครับ


      พี่แซม-แสดงว่าคุณคงไม่มีความหมายสินะครับ


      อ้าว พูดงี้สักยกไหมครับพี่55555


      พี่แซม-แล้วคุณอยากรู้จักผมไหมครับ!!


      ผม-ไม่ครับ!!!


      เป็นไงหละเอาไปกินสักดอกเป็นไง 55555 สะใจโว้ยย เพื่อนที่อยู่ข้างๆถึงกับมามองหน้าผม แบบ มรืงท้ามายอำนาจมืดหรอ

      ขำมาก5555. บอกเลยผมยืนหนึ่ง

      หลังจากนั้นพี่แมร่งเดินหนีไปเลย แต่สักพักพี่เขาก็เดินมาอีกแล้วกระซิบข้างหูผม


      พี่แซม-พอปล่อยแถวแล้ว คุณอยู่ก่อนนะครับ


      อ้าวเห้ย ตรูจะเกมส์มั้ยนี่ ไม่น่าเลย แต่ไม่กลัวครับ ใจสู้บอกเลยย พอเลิก เหลือผมคนเดียว แล้วพี่เขาก็มายืนต่อหน้าผม


      พี่แซม-คุณกล้ามากนะครับที่ปฏิเสธ!!


      ผม-ครับ(ยิ้มอ่อน555)


      พี่แซม-ดีครับ! ผมชอบ!!!! แต่ที่ผมที่เรียกคุณมาเพราะผมคิดได้แล้วว่าผมจะให้คุณทำอะไร!!


      จะมาแบบไหนอีกวะไอพี่คนนี้อะไรกับตรูนักหนาาาา. แต่เรื่องอะไรนั้นเดียวมาต่อนะครับ













      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #6
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้
      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #7
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      มาต่อครับ


      เรื่องที่ผมต้องทำแลกกับที่คาดผ้าก็คือ

      การไปตะโกนหน้าอังคารเรียนแล้วพูดว่า

      "ขอที่คาดผมคืนด้วยครับผม" 3รอบ

      แบบดังๆ. ชัดๆ


      ผม-ผมขอปฏิเสธครับ


      พี่แซม-คุณไม่มีสิทธิเลือก นะครับ !!

      ถ้าคุณไม่ทำ พี่สายรหัสของคุณจะตัดสายนะครับ!! ผมให้คุณไปคิดดีๆ แต่ถ้าคุณพร้อม พรุ่งนี้เที่ยงตรงนะครับ!!


      แล้วพี่แกก็เดินจากไปครับ ผมก็เริ่มสับสนว่าจะทำดีหรือไม่ทำดี ผมเลยไปปรึกษากับเพื่อนอีกคนครับ ชื่อเจ(ขอใช้นามสมมตินะครับ) มันก็บอกกับผมประมาณว่า


      เจ-โหย ทำไมมืงโดนไรโหดจังวะ


      ผม-ก็ตรูลืมที่คาดผมไว้กับพี่วินัยอะดิ


      เจ-โหย มืงคิดได้ไง ไปกล้าฝากของไว้กับพี่วินัย


      ผม-ก็ไม่รู้ ตรูลืมเว้ยยย


      เจ-แล้วตกลงมืงจะทำปะ ไอที่พี่เขาสั่งอะ


      ผม-กุถึงมาปรึกษามืงไง เอาไงดีวะ


      เจ-ถ้าเป็นตรูนะ.....ตรูทำว่ะ กุไม่อยากโดนพี่รหัสตัดสาย มืงก็รู้ว่าสายรหัสสัาคัญมาก


      ผม-สรุปตรูต้องทำใช่ไหม


      เจ-ทำใจวะมืง เชื่อตรู แต่กุว่าจะไปถ่ายคลิปมืงมาดูขำๆ555555555


      ผม-- ไม่ช่วยไรเลยมืง ไอเลว


      ผมเลยตัดสินใจว่าจะทำจริงๆ เอาวะ สู้หน่อย เช้าวันรุ่งขึ้น ผมมาเรียนแต่เช้า

      และหมดคลาสช่วงเที่ยงพอดี ผมเดินตรงไปที่หน้าอาคารเรียนกับไอเจ ผมแทบอยากจะหนีกลับบ้าน คนเยอะมากกเว้ยย ไม่กล้าเล้ยย แต่ไอเจนะสิ มันบอกว่า ไหนๆก็มาแล้ว ทำเล้ยๆ -เจก็เค้นให้ผมใจอ่อน

      แล้วรวบรวมสติ พูดแค่ สั้นๆ 3 รอบเองมืง

      ผมมองไปบนอาคารก็เห็นไอพี่แซมยืนมองผมจากข้างบน ในมือถือที่คาดผมอยู่.ทำ หน้าเยาะเย้ย มองมาที่ผม แบบ ไม่กล้า หรอทำนองนี้ หยามกันมากเกินไปแล้ว นะโว้ยย ด้วยความโมโหผมเลยเอาแรงแห่งความแค้นเป็นความกล้าขึ้นมาทันที55555ความอายอะไรหายไปหมดแล้วเดินไปตรงหน้าอาคาร แล้วพูดว่า


      "ขอที่คาดผมคืนด้วยครับ

      ขอที่คาดผมคืนด้วยครับ

      ขอที่คาดผมคืนด้วยครับ"


      หลังจากตะโกนไปเสร็จ ทุกอย่างคือเงียบบสนิท ทุกคนบนชั้นอาคาร ต่างมองมาที่ผม

      บางคนก็ตบมือ บางคนแม่งก็งงว่าเกิดอะไรขึ้น ส่วนไอพี่แซมอะหรอ หึ พี่แกยืนมองเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยังคงkeep look

      อยู่ สักพัก พี่แกก็เดินลงมา แล้วยื่นที่คาดผมมาให้ แล้วพูดว่า


      พี่แซม-คุณกล้ามากนะครับ !!


      ทุกคนแม่งงงหนักกว่าเดิมว่าเรามีเรื่องอะไรกับรุ่นพี่รึเปล่า. ทุกคนยังคงจับจ้องมาที่ผม

      ตลอดเวลา


      พี่แซม-นี้ครับของคุณ รักษามันเท่าชีวิตนะครับ !!


      แล้วพี่เขาก็สวม ให้กับผม เดี่ยวนะ รู้สึกมันดูแปลกๆ ผมรู้สึกเขินไปทั้งตัว ทำอะไรไม่ถูก หัวใจผมมันสั่นมากก แล้วพี่เขาก็เดินขึ้นอาคารเรียนไป แล้วทุกคนแม่งก็ปรบมือ พร้อมพูดทำนองว่า เจ๋งวะ โครตเท่เลยประมาณนี้. ส่วนไอเจนี่ตัวดี แม่งถ่ายคลิปไว้จริงๆครัับ. ผมก็จัดการเบิร์ดกระโหลกไปทีงง 55555555. แต่ผมก็ขอมันดูนะครับ

      55555


      ไอเจ-โหยย โครตเท่เลยวะ5555


      ผม-เท่ห่าอะไรมืง กุโครตจะกดดัน


      ไอเจ-ดูดิพี่วินัยแม่ง ใส่ที่คาดผม ให้มืงด้วย

      โครตหวานเลยว้าาาาส55555588


      ผม-555555ไอสลัสส. หวานก็บ้าแล้ว

      พี่แม่งจะคอย-ตรูอยู่ทุกวันเลย


      หลังจากที่ผมได้ที่คาดผมกลับคืนมาแล้วผมก็เริ่มใส่มันครับและเห็นค่าของมันมากขึ้น

      แน่นอนว่าผมต้องอายที่จะได้มันมา5555

      ขอให้มันคุ้มค่ากับสายรหัสดีๆก็พอครับ


      หลังจากกลับหอไป ผมเปิดไลน์ดูเห็นไอเจมันแชทมาบอกว่า มืงดังใหญ่แล้วนะ55555

      ผมก็งงว่าเรื่องอะไร มันเลยให้ผมไปดูแชทในไลน์กลุ่มของเฟรชชี่ใหม่ ก็มีการพูดถึงประเด็นของผมในตอนเที่ยงเต็มเลยครับ55555 ว่า ไปมีเรื่องอะไรกับพี่วินัยรึเปล่าวะ บางคนก็ชมว่า โครตกล้าเลย บางคนก็บอกว่าเสียดายอยากเห็น55555.บางคน!!แม่งก็บอกว่า เขาเป็นแฟนกันหรอวะ เห็นมีใส่ที่คาดผมให้กันด้วย

      คืออันนี้หลงประเด็นไปใหญ่แหละ555555 แต่ผมก็ไม่ได้แสดงตัวตนนะครับว่า คนๆนั้นเป็นผม ผมก็นิ่งๆไม่ได้สนใจอะไรครับ

      และผมก็เห็นแชทเพื่อนของพี่สายรหัสบอกมาว่า


      ?-น้องมิน พี่รหัสเราบอกมาว่า ไม่ต้องใส่ที่คาดผมมาแล้วน้าา


      ผม-จริงหรอครับ(ดีใจม๊ากกกกกก)


      ?-ครับผม วันนี้พี่เห็นความพยายามแล้วของน้องแล้ว พี่จะให้คำใบ้นะครับว่า

      "พี่รหัสน้อง มีชื่อเล่น1พยางค์ มีสระ1ตัว


      ผม-ใครหว่าา?


      ?-พี่ใบ้ให้ขนาดนี้แล้วรีบๆหานะ จะเฉลยสายรหัสแล้วน้าา สู้ๆ


      ผมก็คิดอยู่นานมากว่าใคร. คิดไปคิดว่าฉุดคิดขึ้นได้ว่า ..... คงไม่ใช่หรอกเว้ยยไม่มีทางง



      เดียวมาต่อครับ
















      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #8
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      มาต่อครับ



      หลังจากที่ผมหมดทุกข์จากที่คาดผมไปแล้ว ดูเหมือนทุกอย่างจะดีขึ้น แต่ก็ไม่ครับยังมีอีกหนึ่งสิ่งที่ผมต้องดูแลอย่างตลอดไม่แพ้กัน นั่นก็คือ ป้ายชื่อครับ

      แต่ผมไม่ค่อยกังวลมากนัก เพราะผมห้อยมันอยู่ตลอดเวลา

      แต่ก็มีวันๆนึงที่ผมลืมตัวจนได้

      วันนั้นเป็นวันรับน้องครับ โดยที่จะมีการให้นศษ.ไปเปลี่ยนชุดตามจุดต่างๆ และก็จะมีพวกพี่วินัยคอยควบคุมและกระตุ้นให้ทำให้ไว ตอนนั้นผมก็รีบแต่งตัวแบบสุดๆ และเผลอถอดป้ายชื่อออกเพราะต้องเปลี่ยนเสื้อ และวางไว้บนโต๊ะ และจู่ๆก็มีรุ่นพี่คนหนึ่งเอาป้ายหยิบป้ายผมไปต่อหน้าต่อตา ผมงงมาก อย่างนี้ก็ได้หรอวะ ผมอุทานว่า เชี่* ไปเบาๆ

      ด้วยความตกใจ สรุปพี่เขาก็ยึดไปซะแล้ว คงต้องเสียเหงื่อแน่ๆงานนี้ พอแต่งตัวสุด ผมก็รีบวิ่งกลับเข้าแถว โดยที่ไม่มีป้ายชื่อ.ผมเห็นพี่ที่หยิบป้ายชื่อผมไป กระซิบกับพี่แซมอยู่หลังแถว พร้อมโชว์ป้ายให้พี่แซมไป ทันใดไอพี่แซมแม่งก็เดินดิ่งมาที่ผมทันที โดนอีกแล้วตรู บางทีเจ้ากรรมก็มาแบบพี่วินัย แล้วพี่เขาก็ถามว่า


      พี่แซม-ป้ายชื่อคุณไปไหนครับ!!


      ผม-มีพี่หยิบไปครับ


      พี่แซม-จะหยิบไปได้ยังไงถ้ามันแขวนอยู่ที่คอของคุณ!!


      ผม-ผมถอดมันออกตอนเปลี่ยนชุดครับ


      พี่แซม-ผมเคยบอกคุณแล้วใช่ไหมว่า ดูแลป้ายชื่อ ให้ดีๆ ห้ามถอด ห้ามทำพัง!!


      ผม-ผมก็แค่ลืมตัวครับ


      พี่แซม-ออกมานอกแถว เดี๋ยวนี้ครับ!!


      เห้อซวยอีกละตรู มาเดินออกมานอกแถวตามไอพี่แซมไป

      เพื่อนๆในแถวก็มองดูแบบงงๆว่า

      ผมกับไอพี่แซมอีกแล้วหรอ เพื่อนๆเห็นใจผมมากที่เป็นคนที่โดนอะไรหนักๆตลอด รวมไปถึงมิขชั่นของพี่รหัสเอง

      พอเดินตามไอพี่แซมไปถึงห้องๆนึงเป็นห้องการแสดงรวมครับ

      เพื่อนๆในสาขาก็จะมีแยกมาแสดงด้วยครับ

      ผม-พี่พาผมมาทำอะไรครับ


      พี่แซม-คุณต้องแสดงละครเวทีให้กับรุ่นของคุณ พอดีมีคนไม่พอแสดงครับ!!


      ผม-ห้ะ!!! อะไรครับ ผมแสดงไม่เป็น


      พี่แซม-คุณจะเอาป้ายชื่อของคุณไหมครับ คุณต้องแสดงความพยายามมาให้ผมเห็นก่อนนะครับ!!


      ผม-แล้วจะให้ผมแสดงอะไรครับ


      พี่แซม-เป็นตัวลิงครับ!!


      ผม-ห้ะ !! อะไรนะ!!


      อยู่ดีๆผมก็เข้ามาอยู่การแสดงของรุ่นเฉยเลยครับ โดยในช่วงเย็นผมก็จะไม่ได้รับน้องแต่จะมาทำการแสดงแทน โดยบทของผมนั้น คือ ตัวลิงครับ คือเป็นตัวที่สำคัญมากครับของบท เพราะมันเป็นตัวที่ต้องเกรียน ตลก

      เพื่อให้ละครมันดูไม่น่าเบื่อครับ

      เหตุที่ผลมาได้แสดงคือไม่มีใครที่จะเล่นบทนี้ครับ แต่ผมงงมากกว่าทำไมต้องเป็นผมด้วย

      ฮือๆๆ แต่ไม่ต้องห่วงครับ ไหนๆก็ได้รับบทมาแล้วคงถอยไม่ได้แล้วครับ ตัวผมเองก็เกรียนๆอยู่บ้างครับ ฮ่าๆ55555

      วันถัดไปช่วงเย็นผมก็มาที่ห้องโถงแสดงครับ ผมก็ทักทายเพื่อนๆและทำความรู้จักกัน และก็ถึงการซ้อมบทครับ

      ผมก็ได้บทของเรื่องมาครับ และก็จะมีครูมาสอนว่าต้องแสดงแบบไหน. ทำยังไง ให้ดูออกมาตรงมากที่สุด ผมก็ซ้อมบทกับอาจารย์ไปเรื่อยๆครับ จนผมหันไปมองที่เก้าอี้คนดูครับ ด้วยความที่ผมมองไม่ค่อยชัดและมืดมากครับ ในช่วงที่นั่งหลังๆ แต่ผมเห็นเป็นตัวคนกำลังนั่งมองลงมาอยู่ ผมตกใจมาก ในใจคิดเลยว่าผีแน่ๆ คนดีๆที่ไหนใครจะไปนั่งมุมมืดๆตรงนั้น ผมรู้สึกกลัวมากครับ แต่ผมก็ไม่ได้บอกใครนะครับ เพราะผมเชื่อว่าถ้าเจอห้ามทักเด็ดขาด(ใครเป็นบ้าง55555)

      ผมทำได้แค่ทำใจครัับ. ซ้อมต่อไป

      ผมก็หันไปดูบ่อยๆครับ ปรากฏว่าก็ยังเห็นอยู่ครับ ผมและเพื่อนซ้อมกันจนมืด ประมาณหนึ่งทุ่ม

      ผมก็ยังเห็นอยู่เหมือนเดิมครับ

      ผมใจคอไม่ดีแล้วครับตอนนั้น กลัวผีขึ้นสมองมากและเชื่อเรื่องนี้มากๆ เพราะผมเป็นคนที่เคยเห็นของพวกนี้บ่อยๆตอนเป็นเด็กครับ พอถึงตอนเลิก ก็แยกย้ายกันครับ ตอนนั้นผมออกไปหลังสุดครับเพราะผมอ้อมไปออกอีกประตูนึง555555กัววว

      ผมออกมาล้างหน้าล้างตาอยู่ที่หน้าห้องน้ำครับ และอยู่ๆก็มีมือมาจับที่ไหล่ผมครับ!!เ-้**ยยย!!




      เดียวมาต่อนะครับช่วงนี้ปมอาจจะไม่อัพมากเท่าไหร่นะครับ

      เพราะตอนนี้เริ่มสอบกลางภาคแล้วครับ แฮร่ๆ














      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #9
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      มมาต่อครับผม




      ผมกำลังล้างหน้าล้างตาอยู่ที่ห้องน้ำ แล้วก็มีคนมาแตะที่หลังผมครับ ปรากฏว่าเป็น

      ภารโรงคนครับ ผมตกใจแทบบ้า

      ภารโรง-รีบกลับได้แล้วนะครับ ประตูสถาบันจะปิดแล้วครับ


      ผม-อ้อ โอเคครับ


      แล้วยามก็เดินออกไป พอผมล้างหน้าเสร็จผมก็เดินออกมาครับ ผมเดินตรงไปประตู แต่ผมรู้สึกว่ามีคนกำลังเดินตามหลังผมมา

      ด้วยความกลัวเลยไม่ได้หันกลับไปมอง

      ผมก้าวยาวอย่างเดียวเดินสับตรีนแตกเลยครับ สถาบันของผมผมก็เคยได้ยินเรื่องเล่ามาเหมือนกันครับ ว่า มีคนเคยเจอบ่อยๆในตอนกลางคืนครับ พวกหอในส่วนใหญ่ก็จะรู้ครับ และจู่ๆก็มีมือมาจับไหล่ผมครับ ผมหน้าซีดเลยครับ ไม่ดีแล้ว แล้วก็มีเสียงตามมาครับ


      ?-3830 ครับ!!(เป็นรหัสของผมเองครับ)


      ผมแบบเชี่ยย ใครวะรู้รหัสตรูได้ไง ผีพี่ว๊ากหรอวะ ผมก็ไม่กล้าหันไปมองครับ ผมรีบเดินต่อแบบไม่สนใจครับ จนเขาเรียกรหัสผมเป็นครั้งที่2. มันทำให้ผมสงสัยมาก

      ผมรวบรวมความกล้า แล้วหันไปมองปรากฏว่า....เป็นพี่เฮดว๊ากครับ ไอพี่แซมนี่เอง เอาซะคิดไปเองหมดเลย แต่ผมว่าแย่กว่าผีอีกนะครับ55555


      พี่แซม-ทำไมยังไม่กลับอีกครับ!!


      ผม-อ้อ กำลังกลับครับ


      พี่แซม-เดินคนเดียวไม่กลัวหรอครับ!!

      คุณไม่รู้หรอว่าที่นี่มีอะไรมากกว่าที่คุณเห็น


      ผม-ทราบครับ


      พี่แซม-วันนี้แสดงเป็นไงบ้างครับ!


      ผม-ก็ดีครับ


      พี่แซม-แค่นี้เองหรอครับ!


      ผม-ก็เอ่อ....สนุกดีครับ


      พี่แซม-ดีนะครับ ตั้งใจไว้ คุณเป็นตัวแทนของเพื่อนๆทั้งหมดนะครับ!


      ผม-ครับผม แล้วทำไมพี่แซมกลับดึกหรอครับ


      พี่แซม-ไม่ใข่เรื่องอะไรของคุณ!!


      ผม-(เอ๋อแดรกเลย555)


      พี่แซม-คุณหิวไหมครับ!!


      หืมม ถามอะไรกันนี่ งงงวย จะแกล้งไรเรารึเปล่าวะนี่

      ผม-เอ่อ...


      พี่แซม-ไปกินข้าวเป็นเพื่อนผมหน่อยครับ!!


      อะไรกันวะอยู่ดีๆก็มาชวนกินข้าว. ผีเข้ารึไงกัน ตามอารมณ์พี่เขาไม่ทันจริงๆ

      ผม-เอ่อออ....


      พี่แซม-นี่คือคำสั่งครับ!!


      งี้ก็ได้หรอวะเพื่อนๆ ผมว่าพี่เขาต้องมีอะไรมาแกล้งผมอีกแน่


      ผม-เอ่อ...ก็ได้ครับ


      พอเดินออกมาจากสถาบัน พี่แซมก็เดินมาที่ร้านข้าวข้างแถวๆหน้าสถาบันครับ


      ผม-พี่ชอบมากินร้านนี้หรอครับ


      พี่แซม-ครับ เคยมากินไหมครับ?!


      ผม-เคยครับ


      พี่เขาสั่งผัดกระเพราหมูกรอบครับ

      ส่วนผมสั่งเป็นไข่เจียวหมูสับครับ

      พี่แซม-หึ สั่งยังกับเด็ก (ทำเหมือนพูดลอยๆ)


      ผม-ก็ผมชอบกินแบบนี้ครับ ทีพี่ยังชอบผัดกระเพราเลย


      พี่แซม-อยู่บ้านไม่เคยกินรึไง


      ผม-ก็ผมทำไม่ค่อยอร่อย ผมเลยสั่งกินเองมากกว่า


      พี่แซม-หึๆ


      พอทานเสร็จ พี่แซมบอกผมว่า ให้ผมรีบตามหาพี่รหัสให้เจอไวๆเพราะใกล้จะถึงวันเฉลยพี่รหัสแล้ว ด้วยความที่ผมมาทานข้าวกับพี่เขา ผมก็ได้คำใบ้มาเพิ่มครับ

      คำใบ้คือ "พี่รหัสน้องเนี่ยนะ อยู่ฝ่ายที่ทำงานหนัก อยู่ปี2 ผมแน่ใจว่าคุณเคยเห็นหน้าแล้ว ใจดี แถมยังดูดีอีก" ผมก็คิดนะว่า นี่ใบ้แล้วหรอ55555 หลังจากนั้นก็แยกย้ายกันครับ

      พอถึงหอผมก็เริมสงสัยว่าใครกันแน่.ตอนนี้ผมก็มีหลักฐานของพี่เขาก็เยอะอยู่ เช่น

      ตารางเรียน ชื่อย่อของชื่อเล่น บลาๆๆ

      ตอนนั้นผมก็ไม่รู้ว่าจะสืบยังไง แต่แล้วผมก็นึกขึ้นได้ ว่า เราสามารถหาชื่อได้จากตารางเรียนไง แต่ผมก็ต้องรู้ชื่อก่อนว่า ใคร สงสัยใคร และใส่ชื่อไปดูว่าตรงกับตารางเรียนที่ได้มาหรือเปล่าแต่คนที่ผมสงสัยก็มีอยู่บ้างแต่คือผมจำชื่อไม่ได้นะสิ แต่ตอนที่ผมไปกินข้าวกับพี่แซมผมก็เห็นป้ายชื่อพี่เขาได้และก็จำได้ผมเลยลองเดาๆดู ผมเลยใส่ชื่อพี่แซมไป

      อือหือhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-10.png










      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #10
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      มมาต่อครับ



      ผมลงใส่ชื่อพี่แซมลงไปในเว็บของทางสถาบันครับ ปรากฏว่า เป๊ะ เป๊ะ เลยโว้ยยยยยยย ทำไงดีๆ ที่เข้ากิจกรรมทุกครั้งนี่ไม่ช่วยเลยหรอวะ นึกว่าจะรอดแล้วซะอีก

      สุดท้ายหนีเสือปะจระเข้ มีซวยกว่านี้อีกไหม

      เนี่ยย แต่ผมยังไม่ตัดสินใจไปรายงานตัวกับพี่เขานะครับ ผมแกล้งยังไม่รู้ไปก่อน

      ขอเวลาทำใจครัับ. ฮือออออ ช่วยด้วยย


      จนกระทั่งจนถึงวันงานการแสดงละครครับ เป็นวันที่ผมต้องไปแสดงละครครับ วันนั้นผมเตรียมตัวไปตั้งแต่เช้าเพราะพี่วินัยเขานัดเช้าม๊ากก

      เพราะจะต้องทำกิจกรรมต่างๆก่อนในช่วงเช้าครับส่วนการแสดงจะมีในตอนกลางคืนครับ


      ในช่วงเช้านั้น พวกพี่ๆเขาก็จะแบ่งคนเข้ากิจกรรมต่างๆครับ โดยแบ่งกลุ่มครีบแต่ละกลุ่มก็จะมีพวกพี่วินัยแทรกเข้าไปดูแลด้วยครับ ผมแบ่งได้อยู่สีน้ำตาลครับ โดยมีพี่วินัย1คนคอยดูแลครับ

      พอแบ่งกันเสร็จก็แยกย้ายไปเข้ากิจกรรมครับ กิจกรรมก็คือมีฐานต่างๆครับ

      โดยฐานแรกที่ผมไปก็คือฐานมุดท้องเสือครับ เหมือนกับเข้าค่ายลูกเสือเลยครับ555555 ตอนแรกคือง่ายๆไม่เห็นมีอะไร แต่พอมุดลงไปแล้วนี่สิครับ พื้นมันดันเป็นโคลนนะสิ้ครับบ เฮือกก บอกได้เลยว่า

      เปียก แฉะ เละ ตั้งแต่ฐานแรกเลยครับ

      พอออกมาถึงปากเสือ ก็ต้องเจอพวกพี่ๆเอาสีป้ายหน้าอีก แต่หน้าผมไม่ค่อยถูกกับของพวกนี้เท่าไหร่ครับ พี่เขาเลยวาดหนวดแมวให้ผมแทน55555. น่ารักไปอิ๊กกก

      พอกลับมาเข้าแถว ผมก็มองไปทางท้ายแถว

      ก็เห็นพี่แซมมายืนคุมอยู่ครับ งงสิครับ อยู่ดีๆมาได้ไงไม่รู้ แต่ผมดันนึกขึ้นได้ว่า พี่เขาเป็นพี่รหัสเรานี่หว่า คือผมมองหน้าพี่เขาไม่ติดเลยครับ ผมยังไม่พร้อม55555

      ผมก็แกล้งทำมองไม่เห็นครับ เมินใส่เลยย

      ตึงๆไป พอจบฐานนี้ก็ไปต่ออีกฐานนึง

      ฐานนี้ชอบมากครับเป็นฐานสาดน้ำสำหรับล้างโคลนพอดีเลยครัับ5555

      ไม่มีไรมากครับแค่แบ่งกลุ่มเป็น2กลุ่ม

      แล้วมายืนสาดน้ำใส่กัน ทีมไหนเปียกน้อยสุดก็ชนะไปครับ แต่แน่นอนว่ามันเป็นไปไม่ได้555555555 ทุกคนแม่งสาดกันไม่ยั้งมือเลยครับ รวมถึงผมด้วย ผมสาดใส่แต่คนที่ผมสนิทและกวนๆหน่อย ผมก็สาดใส่แบบบ้าคลั่ง ไม่สนอะไรทั้งนั้น แต่มีจังหวะที่เพื่อนผมมันกวนทีนมากมันหลบน้ำที่ผมสาด. แล้วดันไปโดนพี่วินัยแบบเต็มๆ. แต่!ตอนนั้นผมไม่เห็นเพราะผมหลับตาอยู่กันน้ำเข้าลูกตา. ผมก็ล่อสาดลูกเดียว สรุป ลืมตามาอีกทีี เชี่ยยยยย!!!! สภาพพี่แซมกับพี่วินัยอีกคนคือ แฉะ ชุ่ม ไปทั้งตัว ทุกคนอึ้ง!!

      แบบสตั้นไปนานมาก พี่เขาก็ยืนนิ่งไม่หลบด้วย โอ้ยยยย!!คนอะไรจะซวยเชี่ยๆขนาดนี้วะเนี่ยยยยย แล้วพีี่เขาก็พูดขึ้นมาว่า


      ผม-ขอโทษครับ แฮร่ๆ


      พี่แซม-มิน 3830. ออกมานี้ครับ!!


      อือหืออ กุตายแน่ๆ!!! กุตายแน่ๆๆ กุตายแน่ๆๆๆ

      ผมเดินตามพี่เขาออกไป


      พี่แซม-นี่คุณทำอะไรของคุณ คุณเห็นชุดผมมั้ย!!?


      ผม-เอ่ออ...ผมขอโทษ ผมมองไม่เห็นจริงๆ


      พี่แซม-ไอวิน-ไปเปลี่ยนชุดก่อนไปเดียวกุจัดการเอง (เขาพูดกับเพื่อนอีกคน)


      พี่แซม-คุณจะทำยังไง ผมจะเอาชุดที่ไหนเปลี่ยน คุณล่อซะผมเปียกขนาดนนี้เนี่ย!!?


      ผม-เอ่อๆ (เอ๋อ-อย่เดียว555)


      พี่แซม-คุณนี่ชักจะมีปัญหาตลอดเลยนะ

      ผมจะกลับหอไปก็ไม่ได้แล้วเนี่ย


      ผม-เอ่อ..เดียวผมเช็ดให้นะครับ

      (ไม่รู้จะทำไงเหมือนกัน เอ๋อกินมาก)


      พี่แซม-นี่คุณซื่อรึเปล่า เปียกซะขนาดนี้จะเช็ดยังไงเหล่า คุณนี่มัน หืมมมมม!!?


      หือจะโดนแดรกแล้วว กลัวว

      ผม-เอ่อ..ไปร้านอบผ้าใกล้ๆไหมครับพอมีอยู่


      พี่แซม-งั้น คุณต้องไปกับผม


      ผม-ให้ผมไปทำอะไรหรอครับ


      พี่แซม-นี่คุณยังกล้ามาถามอีกหรอครับ

      คุณเป็นคนทำผมเปียก


      ผม-เอ่อ..ก็ได้ครับ


      สรุปเช้านั้นผมก็ต้องไปกับพี่แซม พอถึงร้านอบเสื้อ พี่เขาก็ถอดเสื้อออกเลย อืออหืออ

      นั่นซิกแพคใช่ไหม เฮือกก เลือดกำเดาแทบไหลล ผมเขินไม่ไหวแล้ว รู้สึกเหมือนมีแรงกดดันบางอย่าง ใจผมเต้นแปลกๆ ระหว่างรอเสื้อ ผมก็หันไปทางอื่น ทำเป็นไม่สนใจ แต่หน้ากับหูของผมมันไม่เคยเก็บอาการอยู่. มันแดงจนพี่เขาทัก


      พี่แซม-ทำไมหูคุณแดงๆเป็นอะไรครับ!!

      แล้วหน้าคุณใครเขียนให้ครับ!?


      ผม-เอ่อ....


      พี่แซม-หน้ารักดีนะครับ!หันหน้ามาครับ

      คุณจะหลบหน้าผมทำไม!!?


      ผม-เอ๋อ....ผมไปรอข้างนอกนะพี่


      https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-08.pngฮืออไม่ไหวแล้ว ผมรู้สึกว่าใจผมเต้นเร็วมากแบบได้ยินจังหวะเลยครับ ผมรู้สึกแปลกๆกับพี่เขา รึว่า ผม...https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-07.png











      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #11
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      มาต่อครับ อัพดึกหน่อยนะครับ ขอโทษทีอิอิ



      พอถึงช่วงตอนกลางคืน ผมก็ต้องเตรียมตัวแต่งตัว แต่งหน้า และซ้อมบทอีกรอบก่อนขึ้นแสดงจริง ผมก็ต้องเก็บตัวตั้งแต่ช่วงเย็นเลย ผมก็ทำหน้าที่แสดงอย่าเต็มที่พยายามให้ตลกแบบเป็นธรรมชาติมากที่สุด โดยชุดที่ผมใส่ก็จะมีเหมือนโขนที่เป็นหน้าของลิง

      บางคนก็ไม่รู้หรอกครับว่าเป็นผม เพราะยังไม่ได้สนิทกันทั้งหมดก็มีบางส่วนที่รู้ก็คือเพื่อนๆผมเองบางส่วน ผมซ้อมจนใกล้จะถึงเวลาแสดง ผมก็ไปแสตนบายรอที่หลังเวทีครับ อยากบอกว่า อายเหมือนกันครับและเขินด้วยไม่เคยแสดงอะไรแบบนี้มาก่อน

      ผมก็พยายามไม่ให้ตัวเองตื่นเต้น หายใจเข้าลึกๆ ไม่มีใครรู้หรอกครับว่าผมตื่นเต้นมากขนาดไหนเพราะผมใส่หัวโขนอยู่. และผมพยายามมองออกไปที่หน้าเวทีว่าพี่แซมอยู่ไหน. แต่ก็ไม่เห็นเลยครับ ก่อนหน้านั้นเขาสัญญาว่าจะมาดูผมแสดง ผมก็แอบเสียใจนิดหน่อยครับ แล้วอยู่ๆพี่แซมก็เดินมาสะกิดหลังผม บอกว่า


      พี่แซม-สู้ๆนะครับ ทำให้เต็มที่!!


      ผม-ผมตื่นเต้นอะครับ


      พี่แซม-ไม่ต้องตื่นเต้นครับ ทำใจนิ่งๆไว้ครับ!!


      ผม-พี่แซมครับ


      พี่แซม-มีอะไรครับ!!


      ผม-ผมหิวน้ำมากเลยครับ


      พี่แซม-นี่คุณจะแอบใช้ผมหรอครับ!!


      ผม-เปล่าซะหน่อยครับ


      พี่แซม-ได้ครับ ถือว่าคุณเป็นนักแสดงหรอกนะครับ!!


      ผม-ฮ่าๆ


      พี่แซม-ชอบใจหรอครับถึงหัวเราะออกมา!!


      พี่เขาก็เดินไปหยิบน้ำให้ผมกิน แต่ว่ามือของผมถือพวกพร็อบอยู่เลยถือแก้วไม่ได้

      ผมเลยบอกว่า


      ผม-เอ่อ...มือเต็มอะครับ แฮร่ๆ


      พี่แซม-นี่ผมทำเพื่อคุณเลยนะครับ เอ้านี่!!

      (ยื่นแก้ว)


      พี่เขาก็ถือแก้วให้ผมกินอย่างสบายใจเฉิบอิอิ

      ลึกๆแล้วพี่เขาก็ใจดีนะครับ ผมเริ่มมองเห็นความดีในตัวพี่เขาขึ้นมาบ้างแล้ว ที่เขาดุเพราะหน้าที่พี่เขาแหละ อันนี้ผมเข้าใจดี


      พอถึงคิวแสดง ทุกคนก็ทยอยขึ้นเวที กัน

      ผมเริ่มไม่ค่อยตื่นเต้นสักเท่าไหร่แล้วหลังจากได้คุยกับพี่แซมไป. และแล้วก็ถึงบทของผม ผมก็เดินขึ้นไปเวที มองลงมาคือคนเยอะมากกก คนทั้งสถาบันมารวมตัวกันหมด

      ผมก็มองเห็นพี่แซมอยู่แถวหลังๆกับกลุ่มพี่ว๊าก ผมก็แสดงอยู่บนเวที ทำตัวตลกๆตามบทบาท ตอนแรกนึกว่าจะไม่ขำแน่ๆ สรุป

      ทุกคนก็ขำกันตามๆกันหมด ผมก็เริ่มมั่นใจจนแสดงจนจบ ระหว่างแสดงผมก็แอบหันไปมองพี่แซมเป็นระยะๆ ผมก็เห็นพี่เขาแอบขำอยู่เหมือนกัน เห็นแล้วก็น่ารักดีครับตอนพี่เขายิ้ม555555555 ละมุนดี อิอิ

      ผมแสดงจบก็กล่าวขอบคุณ บลาๆๆ

      แล้วก็เดินลงเวที ไปที่ห้องแสดงละคร ผมก็ไปล้างหน้าล้างตา เพื่อจะไปดูคอนเสิร์ตต่อ

      พอถึงที่หน้าเวที ผมก็มองหาเพื่อนๆก่อนเลยครับ ก็เจอไอเจยืนอยู่แถวๆหลังครับ


      ไอเจ-สุดยอดวะ มืงเล่นตรงเป็นด้วยหรอวะ

      ชอบๆวะ


      ผม-มืงอย่าเสียงดังดิเดียวคนอื่นก็รู้หมดหรอกว่าเป็นตรูเนี่ย!!


      ไอเจ-5555555ตลกดีวะ55555


      ตอนนั้นผมก็มองหาพี่แซมครับแต่ก็ไม่เห็น

      เห็นแต่กลุ่มพวกพี่ๆเขา พอมาถึงช่วง

      ประกาศรางวัล แผนกของผมก็คว้าที่หนึ่งมาได้ครับ ภูมิใจๆ โดยให้ส่งตัวแทนไปเอาของรางวัลบนเวทีครับ เพื่อนๆในวงก็บอกให้ผมออกไปครับ แต่ผมถอดชุดหมดแล้วนะสิครับ ซวยแล้ววตรู ถ้าขึ้นไปเอาทุกคนรู้แน่ว่าเป็นผม555555. แต่ก็เลี่ยงไม่ได้ครับ

      ผมก็ต้องขึ้นไปรับรางวัล ทุกคนแม่งก็ปรบมือชอบใจกันใหญ่ บางคนแม่งก็กระซิบกันว่า อ้าวเห้ยมันไปแสดงละครตอนไหนวะ

      ,อ้าวไอนี่ๆเองที่ไปตะโกนอยู่หน้าอาคารเรียน ผมแอบจะเอาหัวมุดลงปี๊บเล้ย

      อายมากครับ ฮือออๆ ความแตกสะงั้น

      แต่ก็ไม่เป็นไรครับ ภูมิใจตัวของตัวเองพอ

      555555. พอรับรางวัลเสร็จ ผมก็เดินเอารางวัลไปที่เฮดของวงครับ ระหว่างกำลังจะเปิดประตู พี่แซมก็เดินออกมาพอดีครับ

      หัวใจจะวายย


      ผม-พี่แซมมาทำอะไรครับ!!


      พี่แซม-อ้อ เปล่า แค่มาคุยงานเฉยๆครับ!!

      ทำไมครับ ผมมาไม่ได้รึไง!!


      ผม-เอ่อ...เปล่าครับๆ


      แล้วพี่เขาก็เดินกลับไปที่หน้าเวทีครับ

      ผมก็เดินเข้าแล้วเพื่อนก็พูดว่า


      เพื่อน-อ้าว มิน ปะกี้พี่เฮดว๊ากมาตามหาอะ


      ไอพี่แซมโกหกไม่เนียนเลยนะครับว่าไหม55555. ว่าแต่มาหาเราทำไมหว่าา

      ตอนเจอก็ไม่พูดด้วย กะจะกินหัวอยู่ลูกเดียว

      เห้อออ


      ผม-พี่แซมอะหรอ


      เพื่อน-ใช่ๆ เจอพี่เขายังอะ


      ผม-อ้อๆ เจอแล้ว


      พอเสร็จกิจผมเดินกลับไปที่หน้าเวทีเหมือนเดิมครับ ระหว่างทางก็เจอพี่แซมอยู่ตรงโถงทางเดินพอดีผมเลยถามว่า


      ผม-ปะกี้เพื่อนผมบอกว่าพี่มาตามหาผมมีอะไรรึเปล่าครับ


      พี่แซม-ใครตามหาคุณครับ!!?ผมแค่จะมา

      บอกว่า คุณทำได้มากกว่านี้นะครับ!!


      อ้าวไอพี่นี่จะมาชวนหาเรื่องตลอดเลยรึไงกัน

      ผมพอรู้ว่าพี่เขาพยายามปั่นผม แต่ผมไม่ยอมหรอกครับ ปั่นมาปั่นกลับไม่โกงครับ555555


      ผม-อ้อ หรอครับ แต่ผมเห็นพี่ยิ้มด้วยนะครับ พอพี่ยิ้มก็น่ารักดีนะครับ


      5555555โดนไปสิ้ชอบปั่นนักหรอ


      พี่แซม-ผมไปยิ้มตอนไหน คุณอย่ามา

      พูดมั่วๆนะครับ!!


      ผม-ไม่ยิ้มก็ไม่ยิ้มครับ


      พี่แซม-คุณรีบกลับไปได้แล้วไป เพื่อนคุณรอคุณอยู่นะครับ!!




      เดียวมาต่อครับhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-05.png























      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #12
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      มาต่อครับ


      ก่อนวันที่เฉลยพี่รหัส คงต้องถึงเวลาที่ผมต้องไปรายงานตัวกับพี่เขาแล้วครับ

      วันนั้นผมก็ไปดักรอพี่เขาที่สถาบันครับ

      ผมรออยู่นานมากก็ไม่มีวี่แววพี่แซมเลยครับ

      ผมเลยนึกได้ว่ามีตารางเรียนพี่เขาอยู่เลยหยิบขึ้นมาดู พี่เขาเรียนอยู่ที่ ตึก2ค

      ผมเลยไปดักรอพี่เขาที่ศาลาหน้าอาคาร

      รอได้ประมาณ หนึ่งชม.ครับ ผมก็เห็นพี่แซมเดินออกมาพอดี


      ผม-เอ่อ...พี่ครับ


      พี่แซม-มีอะไรครับ!!

      เห้อจะkeep look ตลอดเลยรึไงเนี่ย

      ทำหน้าโหดอยู่ได้


      ผม-ผมมารายงานตัวครับ


      พี่แซม-รายงานอะไรครับ!!


      ผม-กับพี่รหัสครับ


      พี่แซม-ใครพี่รหัสคุณครับ!!


      ผม-พี่ไงครับ


      พี่แซม-คุณแน่ใจหรอครับ!!


      ผม-ครับแน่ใจครับ


      พี่แซม-ถ้าคุณแน่ใจก็รายงานตัวมาครับ

      แต่ถ้าผมไม่ใช่พี่รหัสคุณ คุณรู้นะครับว่าต้องโดนอะไร!!


      ผม-ทราบครับ


      ผมไม่ลังเลเลยครับ หลักฐานมันฟ้องขนาดนั้น5555555.


      พี่แซม-งั้นคุณไปยืนอยู่ตรงโน้นนะและก็รายงานตัวให้ผมได้ยิน!!


      ผม-โหว...มันไกลนะครับ


      พี่แซม-จะทำไม่ทำครับ!!


      ผม-ทำครับๆ


      จุดระหว่างผมกับพี่เขา ห่างกันมากครับบ

      คือผมต้องตะโกนลูกเดียว.


      ผม-ผมชื่อ.....


      พี่แซม-ไม่ได้ยินครับ เอาใหม่!!!


      ผม-ผมชื่ออ......


      พี่แซม-ไม่ได้ยินครับ!!


      จนกว่าผมจะรายงานตัวเสร็จประมาณ30นาที ผมนี่คอแทบแตก เสียงแหบมากก แสบคอเลยครับ ผมคิดว่าคงเสร็จแล้วแต่ไม่ใช่ครับ


      พี่แซม-ไปวิ่งรอบอาคาร3รอบครับ!!


      ผม-ห๊ะ!!..วิ่งทำไมครับ


      พี่แซม-อยากเข้าสายรหัสไหมครับ!!


      ผม-อยากสิครับ


      พี่แซม-ถ้าคุณไม่พยายามมากพอก็อย่าหวังครับ!!!


      ผม-ก็ได้ครับ(หึๆ ได้ทีเอาใหญ่)


      ผมไปวิ่งที่เป็นตึกเรียนครับ คือใหญ่พอสมควรเลยครับ แทบจะคลานเลยทีเดียว5555

      ยังครับยังไม่หมดครับ


      พี่แซม-เหนื่อยไหมค่ับ!!


      ผม-เหนื่อยสิครับ (ถามมาได้มาวิ่งเองไหม๊)


      พี่แซม-แต่ผมว่าคุณดูไม่เหนื่อยเลยนะครับ!!

      ไปลุกนั่ง20ครั้งนับดังๆด้วยครับ!!


      ผม-ว้อทท...


      พี่แซม-อะไรครับแค่นี้บ่นหรอ!!


      ผม-ป่าวครับ (ฝากไว้ก่อนนน คอยดู โกรธมาก)


      พี่แซม-ลุกนั่งลงไปครับ นับดังไม่ได้ยิน!!!


      ผม-1. 2 3...!!


      ผมนับแบบดังมากแบบประชดแมร่งซะเลย5555คนบนตึกแม่งวิ่งออกมาดูกันเต็มไปหมด โครคจะเขิน บอกตรงๆฮ่าๆ

      บางคนแม้งก็พูดว่า มันโดนเล่นอีกแล้วหรอวะ55555555


      พี่แซม-เหนื่อยไหมครับ!!


      ผม-เหนื่อยสิครับดูเหงื่อผมด้วยเนี่ย


      พี่แซม-พรุ่งนี้.คุณมีนัดเฉลยพี่รหัสนะครับ

      มาด้วยนะครับ!! เชิญครับ!


      รอดตายแล้วตรู เย้ๆhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-02.png


      พอถึงวันที่เฉลยพี่รหัส พวกพี่ๆปี2

      ก็จะลากเราไปที่ห้องมืดครับ คือมันมืดจริงๆครับ ไม่มีแสงสว่างเลยสักนิด เหมือนกับเราหลับตาเลยครับ พี่เขาก็ให้เราหลับตา

      แล้วก็จะมีพี่ๆรหัสเดินเข้ามาและพาน้องรหัสเดินออกไป และก็จะพาไปเลี้ยงอะไรก็ว่ากันไปครับ ผมหลับตารออยู่นานมสกกกกก

      จนแบบรอบๆตัวผมเขาได้คุยกับพี่รหัสกันหมดแล้วเหลือแต่ผมคนเดียวที่ยังไม่มีพี่รหัสมาหา ผมคิดว่ารึว่าที่เราไปรายงานตัวกับพี่แซม อาจจะไม่ใช่พี่รหัสเราจริงๆรึเปล่า

      ผมรอไปได้สักพัก จนแทบจะไม่มีคนเหลือในห้องแล้ว เพราะห้องเริ่มเงียบแล้ว

      ผมก็ไม่กล้าลืมตาดูด้วย เอาไงดีวะนี่

      รอได้สักพัก ผมก็ได้ยินเสียงคนเดินเข้ามา

      แล้วเขาก็เดินวนรอบๆผมแต่คือไม่ได้พูดอะไรด้วย ผีรึเปล่าวะ เชี่ยแล้วววกลัวว


      ?-3830 พี่รหัสคุณไปไหนครับ!!


      เสียงนี้ผมจำได้ ไอพี่แซมแน่ๆ


      ผม-ไม่ทราบครับ


      ?-ทำไมคุณไม่ทราบบ!!!

      พี่เขาตะคอกใส่ผมแบบดังมากก

      จนผมใจเสียเลย ตรูทำไรผิด ฮืออ


      ?-ทำไมคุณไม่ใส่ใจครับ!!

      คุณไม่คิดจะขนขวายเลยหรอครับ!!! ผมถามก็ตอบสิครับ!!


      ผม-เปล่าครับ

      (เชี่ย เริ่มกลัวจริงๆทำไมคนอื่นไม่เห็นโดนแบบนี้ พี่รหัสเขาคุยกันแบบน่ารักๆนี่ตรูจะโดน-ตลอด)


      ?-พี่รหัสคุณชื่ออะไรครับ!!?


      ผม-ชื่อพี่แซมครับ


      ?-พี่เขาใจดีไหมครับ!!?


      ผม-เอ่อ...ดีครับ(ดีก็บ้าแล้ววว)


      ?-แล้ว...พี่เขาหล่อไหมครับ


      โอ้ยย จากที่จำร้องไห้คือ นี่หลุดขำเฉยยยย55555555555

      นี่คำถามประลองปัญญาหรอถามจริง55555คืออยากให้ชมตัวเองว่างั้น..


      ?-หัวเราะอะไรครับ!!


      ผม-เอิ่ม...หล่อครับ


      ?-แล้ว....คุณชอบพี่เขาไหมครับ


      WTF ถามอะไรแวะ เขินนนนะเว้ยย หน้า หู นี่แบบแดงแจ๋เลยครับ

      รู้สึกร้อนวูบๆ

      จะตอบว่าไรดีว้สส ชอบไม่ชอบ

      ชอบไม่ชอบ ชอบรึไม่ชอบ

      สมองบอกให้ชอบๆไป ไม่งั้นอาจจะโดนหนัก555


      ผม-เอ่อ....ชอบครับ


      แล้วก็ได้ยินพี่เขาเดินออกไปครับ

      จนมีพี่ผญ.เดินมาบอกว่า


      รุ่นพี่-น้องๆลืมตาได้แล้ว วันนี่พี่รหัสน้องไม่ได้มานะ กลับได้เลยจ้า เรื่องเลี้ยงสายเดียวพี่เขานัดนอกรอบนะ


      ผม-อ้าวแล้วพี่ปะกี้......


      รุ่นพี่-อ้อ ไม่ใช่ เขาแค่มาถามเฉยๆ


      ไม่จริ๊งผมจำได้ว่านั่นเสียงไอพี่แซมชัดๆ และผมมั่นใจมากว่า

      พี่เขาเป็นพี่รหัสผม แต่ก็ทำไรไม่ได้ครับ ผมก็กลับหอไปครับ

      ส่วนเพื่อนคนอื่นๆ ก็เชคอิน ชาบู

      หมูย่าง เลี้ยงสายกันแบบมีความสุข ตัดภาพมานี่นอนอยู่ห้องโง่ๆ ฮืออ



      เดียวมาต่อครับปม
































      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #13
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      มาต่อครับบ



      วันรุ่งขึ้นผมก็มีเรียนตามปกติครับ

      เพื่อนมันก็มาโม้ให้ผมฟังใหญ่เลยว่า


      ไอเจ-มะวานพี่ตรูพาไปเรื่องบาชูด้วยมืงง

      อย่างดีอ้ะ


      ผม-หรอวะ ขนาดนั้นเลย. เห้อออ


      ไอเจ-เป็นไรวะ แล้วตกลงมืงรู้ยังใครพี่รหัสมืงอะ


      ผม-รู้ก็ดีดิ- มะวานซื่น ตรูก็ไปรายงานตัวแล้วนะ สรุป เหนื่อยฟรี เซงชิบหายย


      ไอเจ-แล้วมืงไปรายงานกับใครวะ


      ผม-อ้อ พี่เฮดวินัยอะดิ


      ไอเจ-ห๊ะ!!!! อ้าวนี่มืงได้เขาเป็นพี่รหัสหรอวะ?


      ผม-ตรูก็ไม่รู้แต่หลักฐานมันก็ใช่อะ


      ไอเจ-ฮ่าๆ5555555. มืงนี่ดวงซวยจังวะ

      ดูตรูก่อนโดดรับน้องแทบทุกวัน ได้พี่ดีเฉย555555


      ผม-เออดิแมร่งไม่ยุติธรรม ตรูอุส่าเข้าแมร่งทุกวันอะ พูดละเครียดเล้ยย


      ไอเจ-น่าสงสารจังเพื่อนตรู พี่รหัสก็ไม่มี

      แถมยังไม่ได้พาไปเลี้ยงอีก 5555


      ผม-ตลกห่าไรนักหนา ตรูละปวดหัว


      ไอเจ-เออน่า อย่าเครียดพี่เขาอาจกำลังทดสอบไรมืงอยู่ก็ได้ พี่เขาคงไม่ทิ้งมืงหรอก

      เชื่อตรูเพื่อนรักก


      ผม-สาธุ ไอสาส สาธุ เพี้ยงงง


      หลังจากนั้นก็แยกย้ายกันไปเรียนครับ

      พอถึงช่วงเย็นประมาณ6โมงผมมก็เลิกคลาสพอดี ผมกำลังเดินกลับ พอเดินมาถึงโถงทางเดิน ก็มีคนเรียกผมจากด้านหลัง


      ?-3830 หยุดครับบ!!?


      หืมม ใครวะผมก็หันไปมองก็เป็นไอพี่แซมครับ สงสัยคงเหงาจะมาหาเรื่องอีกแน่


      พี่แซม-จะรีบไปไหรครับ!!


      ผม-ก็จะกลับหอครับ


      พี่แซม-หิวไหมครับ!!


      หืออะไรของพี่แกรอีกเนี่ย ชอบถามอะไร

      แปลกๆ บ้างครั้งผมก็ตั้งสติตอนคุยกับพี่เขา

      5555555


      ผม-เอ่อ... ครับ


      พี่แซม-งั้นไปกินข้าวครับ ตามผมมา!!


      เห้ยยเดี้ยวอิพี่งี้ก็ได้หรอวะ มีตามให้ไปดินข้าวเดิน ทำเหมือนผมเป็นหมาเป็นแมว

      มีการเรียกให้ไปกินข้าวงี้ คือออ??

      สรุปต้องตามไปใช่ไหม. อ้อใช่สิครับ

      บางทีก็ขอเวลาถามและก็ตอบตัวเอง งง

      ผมก็เดินตามไปเขาไปครับ พี่เขาพาผมเข้า

      ไปในห้อง. พอเดินเข้าไปปุ๊บบ ผมตกใจ

      ม๊ากกกกกก อะไรกันนี่ นี่มันคืออะไร

      ผมเห็นรุ่นพี่วินัยมานั่งกันอย่างพร้อมเพรียง

      พร้อมข้าวกล่องที่วางอยู่บนโต๊ะ พอผมเดินเข้าไป ทุกคนมองหน้าผมแบบจะกินผมอยู่แล้ว สงสัยไม่ต้องกินแล้วข้าว ฮืออออ

      ผมเกร็งไปหมด เหงื่อไหลแตกพรากๆ

      ใครก็็ได้ช่วยเอาผมออกไปจากตรงนี้ทีโว้ยย!!


      พี่แซม-พอดีผมสั่งข้าวกล่องมาเกิน

      เลยให้คุณมากินครับ!!


      ผม-ทำไมต้องเป็นผมหรอครับ แฮร่ๆhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-08.png


      พี่แซม-ก็ผมเห็นคุณเดินผ่านมาพอดีไงครับ!!


      อ้อหรอครับ ไม่ใข่คิดจะแกล้งผมใช่ไหมห๊ะ!!

      ไม่ใช่ดักรอผมหรอกหรอ หืมมมม.


      ผม-อ้อ พอดีจังเลยนะครับ 5555


      ผมพยายามขำเพื่อไม่ให้ตัวเองตึงจนเกินไป

      แต่สีหน้าพี่ทุกคนคือไม่เล่นด้วยสักกกคน

      ขำแห้งอยู่คนเดียวว ฮืออออ https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-03.png


      พี่แซม-นี่ครับข้าวกล่องของคุณ รับไปครับ!!


      ผม-อ้อขอบคุณครับ งั้นผมขอตัวกลับก่อน

      นะครับ สวัสดีครับ


      พี่แซม-เดี๋ยว!!! ใครอนุญาติให้คุณไปครับ!!


      ผม-เอ่อ.........(อะไรอิกเงี่ยยยย)


      เพื่อนพี่แซม-เพื่อนผมเชิญคุณมาแล้ว

      คุณจะไม่ให้เกียรติกินข้าวด้วยกันหน่อยหรอครับ!!


      ผม-เอ่อ..ฮ่าๆจะดีหรอครับ(ปล่อยตรูไปเถิดดด พรีสสสส)


      พี่แซม-ผมไม่ถือครับ เชิญนั่งครับ!!


      ตอนนั้นเรียกอะไรไม่ได้เลย เหมือนทุกอย่างมันถูกกำหนดว่า ผมต้องทำ สถานการณ์มัน

      บังคับอะครับบ แงงงhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-03.png


      ผมก็เดินไปนั่งที่เก้าอี้ครับ พอนั่งปุ๊บก็รู้สึกถึงแรงกดดันอันมหาศาลเลยครับบ

      ตัวผมเกร็งไปถึงปลายเท้านี่จิกเลยครับ55555555555

      ผมก็นั่งกินไปพร้อมกับสายตาอันดุดันของเหล่าพี่ๆที่พร้อมจะลุกขึ้นมาเหมือบผมได้ทุกเมื่อ น่ากลัววอ่าา เป็นการกินข้าวที่ทรมานที่สุดในขีวิตตต ขอพูดไว้ตรงนี้เล้ยยย

      หลังจากกินเสร็จผมก็รีบขอตัวกลับเลยครับ

      ไม่ไหวแล้วหายใจไม่ค่อยจะออก รู้สึกว่าตัวเองโดนกดดันสุดๆ อยากออกไปรับอากาศข้างนอกมากกก แต่ตอนพอกำลังจะเดินออกก็โดนขัดครับ


      พี่แซม-เดี๋ยว!!3830


      ผม-พี่มีอะไรอิ๊ก!ครับ


      พี่แซม-แบมือมาครับ!!


      พี่เขาให้ ผลไม้ ผมมาครับ เป็น

      ส้มกับแอปเปิ้ล พร้อมกับซอสพริก อิหยังวะ!! ให้มากินกับซอส?รึไง งง


      พี่แซม-กินให้หมดนะครับ!!


      ผม-เอ่อ..ครับ(เขินอยู่นะ55555)


      ผมออกมาปุ๊บ ผมแทบอยากจะตะโกนว่า

      นี่มันสวรรค์ชัดๆ รู้สึกปลดปล่อยย

      หายใจได้เต็มปอดเหมือนกับว่าผมพึ่งออกมาจากนรก555555555555555


      พอขากลับผมก็แอบคิดนะครับว่า

      พี่เขาคิดอะไรอยู่ หรือนี่อาจจะเป็นการเลี้ยงของพี่รหัสรึเปล่า แต่แบบนี้คงไม่ไหวนะ555555ตายดีฟ่าา แต่ก็ยังสรุปไม่ได้ว่าพี่เขาเป็นพี่รหัสผมรึเปล่าไม่รู้

      ส่วนแอปเปิ้ลกับส้มและก็ซอสพริกที่พี่ให้มา ผมอยากบอกกับพี่แซมนะครับว่า จนถึงตอนนี้ผมก็ยังไม่ได้กินมันเล้ย ผมจะเก็บมันเอาไว้ดูเล่นครับ ฮ่าๆhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-08.png


























      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #14
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      มาต่อครับ...วันนี้อัพไวและเยอะหน่อย55555เนื่องจากวันนี้มีคลาสว่างเลยมีเวลามานั่งเขียนครับพอสมควร



      https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-12.pngหลังจากที่ผ่านมรสุมของชีวิตในอุดมศึกษามาพอสมควร ก็รู้เลยว่าสิ่งที่ผมชอบที่สุดเลยคือ

      การนอนครับ อยากย้ายออกไปนอนอยู่บ้านครับ

      ล้อเล่นครับ555555555.แต่มีสิ่งที่ทำให้ผมอยากไปเรียนก็คือ.....ไม่รู้สิครับ ตอนนี้ผมรู้สึกสับสนกับความรู้สึกตัวเองมากๆ ผมรู้สึกผิดมากนะที่จะต้อง

      รู้สึกกับใครสักคนทั้งๆที่ผมก็มีสิ่งนั้นอยู่แล้ว

      ผมรู้สึกผิดกับพี่เคมากๆที่ทำให้ตัวเองนั่นต้องรู้สึกแบบนี้ทั้งๆผมยังใส่โซ่คู่ระหว่างผมกับพี่เคอยู่เล้ย

      ผมเลยรู้สึกว่าผมยังไม่กล้าที่จะรักใครอื่นในตอนนี้ ดังนั้นผมยังไม่กล้าตอบครับว่าตอนนี่ผมรู้สึกยังไงกับพี่เขากันแน่

      ฮืออออ ดราม่า



      วันต่อมาผมก็มีเรียนวันอาทิตย์ครับ เป็นวันที่ผมเรียนเยอะที่สุดเพราะคลาสสุดท้ายจะเลิกประมาณ2ทุ่ม ผมไปเรียนแต่เช้าครับ พอหมดคลาสในช่วงเช้าก็เที่ยงพอดีครับ ผมเลยเดินไปที่โรงอาหารครับ ระหว่างรอแถวผมก็สงสัยว่า

      ไอพี่แซมมันเรียนที่ไหน ผมเลยหยิบตารางเรียนของพี่เขาขึ้นมาดูครับ ผมดูจนลืมขยับแถวจนมีคนข้างหลังมาสะกิดครับ ผมก็รู้สึกตัวเลยขยับแถวต่อครับ ผมก็ไม่ได้มองนะครับว่าเป็นใคร ผมก็ยืนเล่นโทรศัพท์ต่อครับ แต่่หารู้ไม่ว่าผมกำลังจะถูกกลืนกินจากคนด้านหลัง


      พี่แซม-ไม่ต้องกินแล้วมั้งข้าวอะครับ!!


      เสียงพี่แมร่งทำให้ผมสะดุ้งเลย มาตอน

      ไหนมาเนี่ยยย ผมเลยรีบเก็บโทรศัพท์แปป


      ผม-เอ่อขอโทษครับ


      พี่แซม-ทำไมครับมีอะไรหน้าดูครับ ไหนเอามาให้ผมดูหน่อยครับ!!


      ผม-ไม่ได้ครับ. ไม่มีอะไรครับ


      พี่แซม-หรอครับ ผมมายืนอยู่ตั้งนานแล้ว คิดว่าผมไม่เห็นหรอครับ!!


      ผม-เห็นอะไรครับ


      พี่แซม-คุณเอาตารางเรียนผมมาจากไหนครับ!!?


      เวรแล้ว เออแต่ก็ดีจะได้บอกไปเลยว่าพี่เป็นพี่รหัสของผมสักที.


      ผม-เอามาจากทำมิชชั่นครับ


      พี่แซม-หรอครับ แล้วหาพี่เขาเจอยังครับ


      อ้าวก็พี่ไงอิพี่แซม ไอต้าวนี่


      ผม-ก็......ยังครับ


      พี่แซม-นี่ก็หมดเขตแล้วนะครับ น่าเสียดายนะครับที่พี่เขาไม่รับคุณเป็นน้องรหัส!!


      ผม-ก็พี่ไงครับ พี่รหัสผม!!


      ตอนนั้นผมเริ่มขึ้นเสียงโมโหที่พี่เขาชอบกวนตี* กวนประสาทเป็นบ้า ผมกับไอพี่แซมคุยกันอยู่นานจนทุกคนเริ่มสงสัย

      ว่ามีเรื่องอะไรกัน คนก็เริ่มมองกันครับ ผมเลยหยิบจานข้าวขึ้นมาแล้ว.....



      ไปกินที่โต๊ะครับ แฮร่ๆผมคุยไม่รุนแรงขนาดนั้นหรอกครับ ที่จะหยิบมาฟาดพี่เขาจริงๆ

      แต่นึกแล้วก็อยากนะ เอาสักป๊าปใหญ่ๆ ข้อหากวนประสาท

      ผมก็ไปนั่งกินกับไอเจครับ พอสถานการณ์สงบมันก็ยิงคำถามใส่ผมใหญ่เลยครับ


      ไอเจ-มีไรวะไหน เล่ามาดิ้ เร็วๆๆๆ


      ผม-ก็ไม่มีไร


      ไอเจ-ไม่มีไรเชี่ยไรอ่า เร็วๆเล่ามา


      ผม-ก็พี่เขาชอบกวนตี*กุอะ


      ไอเจ-เห้ย มืงนี่จะงัดกับพี่เขาตลอดเลยหรอวะเดียวก็ดังอีกหรอก5555555555555


      ผม-โว๊ะ!! ไร้สาระ มืงอะแดรกๆไป


      พอกินข้าวเสร็จผมก็เดินไปเข้าห้องน้ำกันครับ แต่โครตจะบังเอิญยยยยยย

      เจอไอพวกพี่แซมชอบมามั่วสุมกันอยู่ในห้องน้ำ แต่พวกพี่เขาไม่สูบบุหรี่กันนะครับ อันนี้ต้องชื่นชมม

      ผมก็แบบไม่สนใจอะไร แต่ก็รู้อยู่ว่าพี่เขานั้นไม่เลิก


      พี่แซม-3830 มานี่ครับ!!


      ผม-มีอะไรครับ


      พี่แซม-ผมบอกให้คุณมานี่ครับ!!?


      ผมก็เดินเข้าไปครับ


      พี่แซม-เอาตารางเรียนคุณมาครับ!!


      ผม-เอ่อ..พี่จะเอาไปทำไรครับ


      พี่แซม-ผมบอกให้เอามาดูไงครับ!!


      ผมเลยยื่น ตารางเรียนจากโทรศัพท์ผมไป พี่เขาก็ถ่ายเก็บไว้ครับ


      พี่แซม-เดี๋ยวผมจะไปส่งคุณที่ห้องเรียนนะครับ ผมได้ข่าวมาว่า มีปี1ชอบโดดเรียนนะครับ!!


      ผม-ผมไม่ได้โดดสักหน่อยครับ


      พี่แซม-ผมจะเชื่อคุณได้ยังไงครับ!!?ไปครับเชิญ!!


      แล้วพี่เขาก็เดินตามเราไปห้องเรียนจริงๆเว้ยยยยคืออะไรรร งง

      อย่างนี้ก็ได้หรอวะ ทำเหมือนเราเป็นเด็กเล็กๆที่จะต้องคุมทุกอย่างอะ บางทีก็เกิ๊นนนนไป


      พี่แซม-แล้วโทรศัพท์อย่าเล่นให้มากนะครับ

      ถือว่าผมห้ามคุณแล้ว!!เข้าใจไหมครับ!!?


      จะเอาไรนักหนาวะสิ้ สั่งยังกะพ่อผมเลย

      ห้ามนู่นนี่นั่นน เบื่อออ


      ผม-ทราบครับ


      พี่แซม-ไปครับ!!


      พอผมเปิดประตูห้องปุ๊บจากที่เสียงดังๆเพื่อนก็หันมาเห็นพี่แซมก็เงียบกันหมดเล้ยครับ ผมก็ทำหน้าไม่ถูกเลยครับ เลยรีบปิดประตู แสยะยิ้มเบาๆ

      ไม่มีอะไรนะเพื่อนนๆ555555555

      ไอเจมันก็เห็นครับ ตอนอยู่ในห้องน้ำ มันทิ้งผมไว้คนเดียว. เพื่อนเลววมาก


      ไอเจ-พี่วินัยมากับมืงทำไมวะ


      ผม-เรื่องมันยาวว


      ไอเจ-เออเล่ามาเหอะอยากรู้


      ผม-แหม่ที-นี่หนีเลยนะ ทิ้งตรูไว้คยเดียวที่ห้องน้ำ


      ไอเจ-อ้อ วันนี่กุใส่ถุงเท้าสั้นอะ กลัวโดดตรวจเลยออกมาก่อน55555555


      ผม-มืงนี่จริงๆเลย


      พอเลิกคลาสเสร็จก็ประมาณ2ทุ่มพอดีครับ

      ตอนนั้นก็แทบไม่มีคนอยู่แล้วครับมีแต่คนในเซคที่ทยอยกันกลับ ส่วนผมนั่งจดโน๊ดงาน

      อยู่ครับเลยกลับช้าสุด ส่วนไอเจหนะหรอ พอเลิกคลาสแมร่งวิ่งออกไปคนแรก ไม่ห่วงตรูเล้ยย

      ผมเรียนอยู่ชั้น4ครับ เดินลงมาตอนกลางคืนก็น่ากลัวนิดหน่อยครับ ผมเดินลงมาถึงชั้น2ครับ ผมก็ได้ยินเสียง ของคนคุยกันครับ ด้วยความขี้เสรือกของผมเอง ก็สงสัยครับว่าใครมันมาคุยอะไรกันตอนนี้ ผมเลยย่องไปดูที่หน้าประตูครับ ผมเห็นกลุ่มพี่วินัยครับ กำลังนั่งประชุมกันอยู่ครับ ผมก็คิดในใจว่า โอโห พี่เขาคงเหนื่อยอะที่ต้องมาทำหน้าที่แถมกลับดึกอีกเห็นแล้วก็รู้สึกว่าพี่เขาทุ่มเทมากครับ แต่ส่วนที่ผมเห็นไม่มีพี่แซมนะสิครับ ผมก็งงว่าไปพี่เขาไปไหนนะ ผมพยายามแอบมองก็ไม่เห็นครับ.


      พี่แซม-เห้ย ทำไรอะ!!


      เสียงไอพี่แซมก็มาจากด้านหลังผมพอดีแบบดูพี่เขาตกใจมาก นึกว่าเราเป็นโจรรึอะไรมาด้อมๆมองๆอยู่หน้าประตู5555555


      ผม-https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-07.png(อิเหรี้สสยยย)


      พี่แซม-นี่คุณ!!มาแอบทำอะไรครับ!!?


      ผม-เอ่ออ .. เอ่ออ ผมมา..ผมพึ่งเลิกคลาสครับกำลังจะกลับพอดี ขอตัวนะครับ

      (เลิ่กลั่กสุดดด)


      พี่แซม-เดี๋ยว!!


      ผม-มีอะไรครับ


      พี่แซม-หิวไหมครับ!!


      มาอีกละรู้นะจะชวนเข้าไปกินข้างในอีกอะ ยอมตายดีฟ่า ขอกระโดดตึกตรงนี่เลย ยังไงก็ไม่่ขอเอาอีกแล้วว

      ฮืออออ ผมเลยรีบปฏิเสธไปทันทีทันใด555


      ผม-ไม่ครับไม่ๆ


      พี่แซม-ทำไมครับ ผมไม่ได้ให้คุณไปกินกับเพื่อนผมสักหน่อย!!!


      ผม-อ้าว..หรอครับ


      เห้อ...ค่อยดีหน่อยย


      พี่แซม-นั่งรอผมตรงนี้ก่อน แปปเดียวครับ!!!


      ผมนั่งรอไปสักพักพี่เขาก็เดินออกมาครับ


      พี่แซม-ไปครับ!!


      ผมก็เดินตามไปครับ สรุปก็ไปกินอยู่ที่ร้านเดิมครับข้างสถาบันดูเหมือนจะเป็นร้านโปรดพี่เขานะครับ เห็นชวนผมมาแต่ร้านนี้ร้านเดิม

      ผมก็สั่งเหมือนเดิมครับ ข้าวไข่เจียว หมูสับ

      พี่เขาก็สั่งเป็นข้าวผัดกระเพราครับอีกเช่นเคย


      พี่แซม-นี่กินไม่เบื่อเลยรึไงครับ!! จืดชืด!!


      ผม-แล้วพี่ละครับ กินแต่ข้าวผัดกระเพรา

      ไม่เบื่อหรอครับ


      พี่แซม-ผมถามครับไม่ใช่ให้คุณมาย้อนถาม!!


      ผม-ไม่เบื่อหรอกครับ ผมก็ชอบกินแบบนี้ประจำอยู่แล้ว


      พี่แซม-ส่งสัยที่บ้านไม่เคยทำให้กิน(เขาพูดแบบประมาณว่าพูดลอยๆอ่ะ กวนส้นตี*ปะ)


      พี่แซม-แล้วพรุ่งนี้มีเรียนไหมครับ!!?


      ผม-ไม่มีครับ


      พี่แซม-ดูจากตารางเรียนคุณแล้วเนี่ย

      ถือว่าเรียนหนักกว่ารุ่นผมอีกนะครับ!!


      ผม-หรอครับ ผมควรดีใจไหมครับ


      พี่แซม-หึๆ !!


      หลังจากกินเสร็จก็แยกย้ายกลับหอครับแต่ผมมีปัญหาเรื่องการไปเรียนในตอนเช้านะสิครับ ผมเลยคิดว่าจะย้ายหอไปใกล้ๆกับสถาบันสักหน่อย ผมเลยไปถามรุ่นพี่ให้แนะนำหอให้หน่อย

      สรุปก็ได้มาครับ ราคาดี อยู่ใกล้สถาบัน ของกินมีครบ5555555 ผมก็ตัดสินใจจะย้ายพอครบสัญญาครับ



      ปล.หลายคนอาจสงสัยว่า พี่เคคือใคร เกี่ยวอะไรกัน ผมกับพี่เคเป็นอะไรกัน

      ก็ขอฝากลิ้งไว้ละกันครับ เป็นเรื่องของชีวิตที่ผมเขียนไว้ ตอนช่วงเอ๊าะๆ555555 ก่อนที่จะเข้ามาเรียนต่อในอุดมศึกษานั่นเอง



      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #15
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      วันนี้มีคลาสว่าง มินเลยนั่งเขียนไว้แล้วคืนนี้ เจอกันคร้าบบ ฮุฮุ https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-02.png


      https://www.dek-d.com/board/view/3697123/

      อันนี้ลิ้งจากกระทู้ที่แล้วงับ ลืมมแนบ ฮืออ

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #16
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      มาต่อครับ



      หลังจากหมดสัญญาจากหอเก่าแล้ว ผมก็ทำการย้ายหอทันทีครับบ ผมก็จัดเตรียมข้าวของออกทั้งหมด มูฟไปที่หอใหม่ทันที แต่ผมก็รู้สึกถึงคิดถึงที่นี่เหมือนกันนะครับ อยู่มาได้หลายเดือนเหมือนกันครับ บัยๆจุ๊บๆ

      ผมก็ให้พ่อมาช่วยขนของที่หอครับ และผมทำเรื่องติดต่อกับหอใหม่ไว้แล้ว พอไปถึงหอใหญ่มากครับบ หลายชั้นด้วย ข้างในห้องดูใหญ่มากก เหมาะกับราคามากๆ ผมถูกใจทันทีเล้ยย ห้องสวย ใหญ่

      วิวดี มองจากกระจกก็เห็นวิวเมืองสวยๆครับ

      ผมเลยเซ็นสัญญาทันที และก็ทำการย้ายข้าวของ

      มาให้ห้องครับ ก็ใช้เวลาเกือบทั้งวันครับ เพราะของผมเยอะ555555 หลังจากขนของเสร็จ ผมกับพ่อก็

      พากันไปเดินที่เซนทรัลครับ เพราะผมขอให้พ่อซื้อพวก อาหาร สบู่ ครีม บลาๆๆ มาทั้งทีก็ไม่ต้องจ่ายครับ ป๋าจัดการให้หมด รักฝุดๆ55555

      พอถึงเวลาๆเย็นพอก็ขอตัวกลับครับ เพราะกลัวรถติด ผมก็โอเค พอป๋ากลับไปเสร็จ ผมก็รีบแชทบอกพี่ที่แนะนำหอให้ผมทันที


      ผม-ผมย้ายมาแล้วนะครับ


      รุ่นพี่-ย้ายไวจัง พี่นึกว่าอีก1-2เดือน


      ผม-55555. พอดีหมดสัญญาจากหอเก่าพอดีครับ


      รุ่นพี่-ดีเลย พี่ก็อยู่ที่นี่เหมือนกัน


      ผม-อ้าวหรอครับ


      รุ่นพี่-ใช่พี่อยู่ชั้น3


      ผม-ผมอยู่ชั้น9ครับ


      รุ่นพี่-ชั้นบนสุดวิวดีมาก


      ผม-ใช่ครับพี่


      รุ่นพี่-เอ้อ ถ้าเบื่อๆไม่มีไรทำไปนั่งบนดาดฟ้าได้นะมีสวนหย่อมให้นั่งด้วย ลมเย็นมาก


      ผม-ว้าววว ผมพึ่งรู้นะเนี่ย เดี๋ยวจะลองขึ้นไปดูครับ


      รุ่นพี่-โอเค งั้นโชคดีมีอะไรขาดเหลือ บอกพี่ได้น้าา


      ม-ขอบคุณครับผม



      หลังจากคุยเสร็จ ผมก็รีบขึ้นไปดูดาดฟ้าทันทีเลยครับ พอขึ้นไปปุ๊บ แค่ยืนอยู่หน้าประตูก็รู้สึกเย็นจากผมที่พัดเข้ามาแล้วครับ พอเปิดประตูออกไป

      เหมือนกับ ดินแดนในสวรรค์เลยครับ

      บรรยากาศมัน ชิวมากๆผมพัดโกกอยู่ตลอดเวลา บวกกับ บรรยากาศ ในตอนเย็นๆ แสงมันก็จะส้มๆ

      เห็นพระอาทิตย์กำลังจะตก ไฟรถจากถนน คือละมุนมากก มีผักสวนครัวด้วย อยากนั่งอยู่ตรงนี้

      ตลอดไปเล้ยย ผมนั่งมองชมวิวจนมืดเลยครับ

      แบบไม่อยากกลับห้องเลย ติดมาก555555

      แต่ผมก็รู้สึกหิวครับเลยลงไปหาอะไรกินใต้หอ ก็มาร้านอาหารขายเยอะมากครับ

      ผมเลยชวนรุ่นพี่(พี่เขาชื่อเมย์นะ)ลงมาด้วยกัน พี่เขาก็ตกลงจะพาเราเดินเที่ยวครับ

      แต่ตัวผมไม่ค่อยชอบกินอะไรที่มันแพงสักเท่าไหร่ ผมชอบกินแบบสตรีทฟู๊ดครับ พวกของกินที่ขายข้างทางมากกว่า แถมอร่อยกว่าด้วย555555 ผมกับพี่เมย์ก็พากันเดินพักใหญ่ๆเลยครับ

      จนถึงประมาณ3ทุ่มกว่าๆ ก็พากันกลับขึ้นห้องครับ

      พร้อมขนมเต็มมือ55555


      พี่เมย์-เอ้อ..มินจะขึ้นห้องเลยไหม


      ผม-อ้อคงงั้นแหละครับ


      พี่เมย์-มานั่งเล่นในห้องพี่ก่อนก็ได้นะ ห้องพี่

      มีโทรทัศน์ด้วย


      ผม-ห้องผมไม่มีอะครับ555


      พี่เมย์-พี่ขนมาเองอะ55555


      ผม-ก็ได้ครับ


      ผมก็เข้าไปเล่นในห้องพี่เขาครับ


      ผมลืมบอกว่าพี่เมย์เป็นพี่ฝ่ายพยายาลครับปี2 ผมรู้จักพี่แกตอนที่เข้ารับน้องครับ

      พี่เมย์ก็มีหน้าที่ดูแลสอดส่อง พวกผมครับว่าใครป่วยหรือไม่สบายบ้าง มีเขาดูแลดีมากครับเลยได้รู้จักพี่เขาครับ ผมก็เลยถามว่า


      ผม-พี่อยู่ฝ่ายพยาบาลเหนื่อยไหมครับ


      พี่เมย์-ก็นิดหน่อยนะ พี่ก็ต้องเดินดูน้องๆกันตลอดแหละ ที่น่าจะเหนื่อยสุดก็คือพี่วินัยนะ


      ผม-อ้อ ทำไมละครับ


      พี่เมย์-ก็พี่เขาต้องทำอะไรหลายๆอย่างอะ


      ผม-ทำอะไรบ้างหรอครับ


      พี่เมย์-เอ่อ...พี่บอกไม่ได้อะมันเป็นความลับ


      ผม-อ้าวว


      พี่เมย์-แต่อยากให้รู้ไว้พี่เขาอะ ทำเพื่อน้องๆทั้งนั้นแหละจริงๆ เชื่อพี่


      ผม-หรอครับ


      พี่เมย์-ที่เห็นพี่เขาดุๆอะ เขาก็ทำไปงั้นแหละ

      จริงๆพี่เขาใจดีจะตาย


      ผม-เชื่อยากนะครับเนี่ย5555555


      พี่เมย์-เอ่อ...แล้วพี่รหัสน้องเป็นไงมั้ง


      ผม-เอ่อ.......ผมอยากไม่มีพี่รหัสเลยครับ แฮร่ๆ


      พี่เมย์-เห้ยย!!!ได้ไง ไม่มีไม่ได้นะ มันสำคัญมากๆนะ


      ผม-ผมรู้ครับ แต่พี่เขาไม่ยอมรับผมสักทีงง


      พี่เมย์-แล้วรู้ยังว่าใคร


      ผม-ก็พอรู้แล้วคิดว่าใช่ครับ


      พี่เมย์-ใครอ้ะ


      ผม-พี่วินัยครับ


      พี่เมย์-เห้ยย!!จริงดิ55555555น้องโชคดีแล้ว555


      ผม-โชคดีที่ไหนพี่ ผมพยายามหลีกเลี่ยงพี่เขาเป็นพี่รหัส ผมมาเข้ารับน้องทุกวัน สุดท้ายก็ไม่พ้นครับ


      พี่เมย์-แล้วพี่วินัยนี่ใคร?


      ผม-พี่แซมครับ


      พี่เมย์-55555555555555


      พี่แกหัวเราะผมใหญ่เลยครับไม่รู้ทำไม


      พี่เมย์-งั้นก็เคยกินข้าวกับพี่ๆวินัยกันแล้วดิใช่ไหม


      ผม-เห้ย!!พี่รู้ได้ไงอะ


      พี่เมย์-อันนี้อย่าไปบอกใครนะ โอเคร??


      ต่อมเผือกผมทำงานแบบทันที555555555


      ผม-ครับๆว่ามาเลยครับ


      พี่เมย์-มันเป็นประเพณีของเฮดว๊ากอะ ถ้าน้องเคยกินข้าวกับพวกพี่วินัยแล้วแสดงว่าพี่รหัสน้องรับน้องเข้าสายแล้วต่างหาก555555555


      ผม-อ้าวว!!แล้วทำไมพี่เขาไม่เห็นบอกไรผมเลย


      พี่เมย์-อันนี้พี่ก็ไม่รู้นะ555 แต่ไม่ต้องห่วง มินมีพี่รหัสแล้วละ55555


      ผม-ทำไมต้องเป็นผมนะ ฮือออออ


      พี่เมย์-อ้อ เดี๋ยวพี่เล่าให้ฟัง ห้ามบอกใครเด็ดขาดไม่งั้นพี่ซวยแน่ๆ โอเครร??


      ผม-สาบานครับ ฮึบบ


      พี่เมย์-คืองี้ พี่รหัสแต่ละคนอะจะทำการเลือกน้องๆเอง ไม่ได้มีการจับฉลากจริงๆหรอก โดยพี่แต่ละคนก็จะสามารถเลือกได้ว่าจะเป็นพี่รหัสคนไหน

      ส่วนใหญ่นะ พี่เขาจะเลือกคนที่ได้พูดคุยกัน หรือเจอกันบ่อยๆ อื้มมม


      ผมก็เขินนเลยครับ5555555555

      นี่พี่เขาเลือกเราเองหรอ เห้ยย!! ไม่เอาไม่คิดๆ

      มรืงอะคิดมากกก พี่เขาอาจเจอเราบ่อยก็ได้

      ก็ใช่แหละ แค่รับน้องวันแรกพี่เขาก็หามเราเข้าห้องพยาบาลแล้ว จำได้ว่าเป็นลม5555555


      พี่เมย์-แล้วไปทำอีท่าไหนเนี่ย พี่เขาถึงเลือกน้องเนี่ย55555555555


      ผม-เอ่อ......ผมก็ไม่ทราบครับ ฮ่าๆ


      พี่เมย์-แต่พี่เขาใจดีน้าาาาา


      ผม-โหยยพี่..ไม่จริงๆ พี่เขาเจอผมทีไรจะกินผมทุกที


      พี่เมย์-พี่มันก็กวนๆแบบนี้แหละ5555


      พี่เมย์-อย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกใครนะว่าพี่บอกอะ!


      ผม-แน่นอนครับ สาบานผมจะไม่พูดเล้ย


      พี่เมย์-โอเคๆ


      ผม-งั้นผมขึ้นห้องก่อนนะครับ ขอบคุณมากครับ


      พี่เมย์-จ้าๆ


      ระหว่างขึ้นห้องผมก็คิดอยู่ว่า ทำไมว่ะ พี่เขาเลือกเราทำไม แมร่งเอ้ย คิดแล้วเขินตัวเองทุกที

      บางทีก็เผลอยิ้มอยู่คนเดียวเหมือนคนบ้าอย่างงั้น

      เห้ออ..เพ้อ55555555 และที่เขาไม่บอกผมอาจเป็นเพราะอยากจะแกล้งผมก็ได้ ต้องใช่แน่ๆ

      คืนนี้เป็นคืนแรกของหอใหม่ ทุกอย่างก็โอเคครับ พอวันรุ่งขึ้นผมก็ แต่งตัวเตรียมไปเรียนช่วงเช้าครับ

      ผมเดินออกมาจากห้องแล้วดันลืมมมมกุญแจไว้ในห้องครับ ที่สำคัญคือ ผมดันล็อคห้องไปแล้ว วันหลังต้องกินปลาเยอะหน่อยจะได้ฉลาดบ้าง

      โมโหตัวเองสุดๆ ซวยแต่เช้าเล้ยยย

      โอ้ยยยยย*** แต่ก็ต้องรีบไปเรียนก่อนครับ เดี๋ยวเข้าสายครับ

      ผมกดลิฟ จากขั้น9ไปชั้น1 ผมก็ลงมาอยู่คนเดียวครับ ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็คตารางเรียนครับจนถึงชั้น 8 ครับ อยู่ดีๆลิฟก็เปิด

      พอผมเงยหน้ามา ช็อคค!!ขุนลุกก

      https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-10.png

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      Mnbvcz
      Guest IP
      #17
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      เจอคนหรือเจอผีกันเนี่ย?

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #18
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้
      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #19
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      มาต่อครับ เมื่อคืนเผลอหลับเลยไม่ได้เขียนง่า



      ซอรี่น้าครับบบ

      พอผมเงยหน้าขึ้นมาก็แทบจะช็อกตายห่า

      ผมเห็นไอพี่แซมยืนอยู่หน้าลิฟ ผมตกใจมาก ผีรึเปล่าเนี่ย

      พี่แซม-คุณมาทำอะไรที่นี่ครับ!!


      ผม-ผมพึ่งย้ายหอมาครับ


      พี่แซม-แล้วทำไมถึงมาที่นี่ครับ!!


      ผม-พอดีพี่เมย์แนะนำมาครับ


      พี่แซม-นี่คุณไปสนิทกับเพื่อนผมตอนไหนครับ!!


      ผม-เอ่อ...ตอนรับน้องครับ


      พี่แซม-ทำอะไรก็ให้เกียรติเพื่อนผมด้วยนะครับ!!


      ผม-ครับ


      เห้อ อะไรวะนี่ กุญแจก็ลืมอยู่บนห้อง ต้องมาเจออิพี่แซมอีก โอ้ยยย/** ชีวิตตต ทำไทพี่เมย์ไม่บอกแต่แรกนะว่า พี่แซมก็อยู่หอนี้ แมร่งงเอ้ยย เวรจริงๆ


      พี่แซม-แล้วคุณไปสถาบันยังไงครับ!!?


      ผม-ก็คงเดินครับ ใกล้ๆ


      พี่แซม-ดีครับ เดี๋ยวผมเดินไปส่ง!!


      ผม-เอ่อ..ไม่เป็นไรครับ


      พี่แซม-ทำไมครับ รังเกียจหรอครับ!!?


      ผม-ป๊าวววครับบ ไม่ใช่แบบนั้นนน


      พี่แซม-งั้นก็ไปสิครับ ไหนๆก้ไปทางเดียวกัน!!


      ผม-ก็ได้ครับบ


      ระหว่างเดินผมก็เดินตามหลังพี่เขาครับ เดินแบบอยู่ห่างๆ5555555.


      พี่แซม-ทำไมครับ คุณไม่อยากเดินกับผมหรอครับ!!!


      ผม-ป๊าววครับบ


      พี่แซม-งั้นก็มาเดินนำหน้าไปครับ!!


      ผม-ครับๆ


      พี่แซม-วันนี้คุณเรียนอะไรครับ!!?


      ผม-ก็ วิทย์ คณิต ทั่วไปครับ


      พี่แซม-แล้วคุณมีเรียนถึงกี่โมงครับ!!?


      ผม-2 ทุ่มครับ


      พี่แซม-โอเคครับ ผมก็กลับ2ทุ่ม งั้นขากลับ

      ผมจะรอคุณที่หน้าสถาบันนะครับ เดินกลับคนเดียวมันอันตราย!!

      มีสิ่งนึงที่พี่เขาชอบทำให้เราหวั่นไหว คือ

      ทุกครั้งที่พี่เขาพูดกับเรา ตัวพี่เขาจะใกล้ตัวเรามอง

      แบบยืนอยู่ข้างหน้าแบบใกล้ม๊ากกกและชอบทำคึมๆใส่ และเป็นแบบนี้ทุกครั้ง จะใกล้ไปไหมถามจริงง ส่วนผมก็จะก้มหน้าตลอด ก็มันเขินอะเว้ยย

      ผมไม่กล้ามองหน้าพี่เขาใกล้ขนาดนั้นนะ555555555


      ผม-จะดีหรอครับ (ขอเขินแป๊ปปป555555)


      พี่แซม-ตามนั้นครับ!!


      ผม-ก็ได้ครับ


      พอถึงสถาบัน


      พี่แซม-เรียนอาคารไหนครับ!!?


      ผม-อาคาร1 ครับ


      พี่แซม-มาครับ เดี๋ยวผมเดินไปส่ง!!


      ผม-ไม่เป็นไรครับ ผมไปเองได้ครับ


      พี่แซม-ผมเคยบอกคุณว่าไงครับ

      ผมรู้นะว่าคุณเคยโดดเรียน!!


      ผม-เอ่อ.....ครั้งเดียวเองครับ ตอนนั้นผมมีธุระต่างหาก


      ยอมรับครับว่า ผมเคยโดดเรียนจริงๆ5555555

      แต่มันจำเป็นจริงๆครับ เพราะผมต้องหาร้านปริ้นงานที่ต้องส่ง วันนี้สหกรณ์ของสถาบันปิดเพราะเป็นวันอาทิตย์ ผมเลยหาร้านจนหมดคลาสเลยครับ

      แต่ผมก็ไม่รู้นะครับว่า พี่เขารู้ได้ยังไง คืองง55555


      พี่แซม-ไม่ต้องแก้ตัวครับ ผมไม่อยากฟัง!!

      เดินนำไปครับ!!


      ผม-โถ่ววว(ผมอุทานแบบเบาๆ)


      พี่แซม-ว่าอะไรนะครับ!!


      ผม-ป๊าววครับ


      พอถึงหน้าห้องเรียน เพื่อนในก็กำลังนั่งเล่นกันอย่างสนุกสนามระหว่างรอเข้าเรียน พอเห็นอิพี่แซมเท่านั้นแหละ เก็บกันแทบไม่ทัน55588

      ที่จริงก็ไม่เป็นไรหรอกนะเพราะยังไม่ถึงเวลาเรียน

      เล้ยย และทุกคนก็นั่งเงียบกริบ อาจเป็นเพราะความเคยขินมั้งครับ ตอนรับน้อง55555ผมก็เป็น

      ผมเห็นไอเจมาพอดี


      ผม-พี่ไปได้แล้วครับ ขอบคุณครับ


      พี่แซม-นี่คุณ!!ดูเพื่อนคุณด้วยนะ


      ไอเจ-ได้ครับๆ


      แล้วพี่เขาก็เดินกลับไปที่ห้องเรียนครับ

      พอพี่เขาไป -เจจอมขี้เสรือก ก็ ยิงคำถามมาแบบช็อตๆ


      ไอเจ-ทำไมพี่เขามาส่งมืงอีกแล้ววะ


      ผม-ก็ตรูมากับพี่เขา


      ไอเจ-ห๊ะะ!!!ยังไงง


      ผม-ก็หอที่กุย้ายอะ มืงเชื่อปะว่าพี่เขาก็อยู่ที่นั่น


      ไอเจ-เชี่ยยยย!!


      ผม-กุก็บอกแล้วนะว่าไม่ต้องมาส่ง พี่เขาก็หาว่าตรูจะโดดเรียนเหมือนวิชาคอมวันนั้นอะ


      ไอเจ-แล้วพี่เขารู้ได้ไงวะ


      ผม-ตรูก็ไม่รู้เฟ้ยย


      หลังจากที่ไอพี่แซมมาส่งผมถึง2ครั้งแล้ว

      ผมก็โดนจับประเด็นว่า ผมกับพี่แซมเป็นอะไรกัน

      เป็นน้องรหัส หรือเป็นแฟนกันแน่555555555

      บางคนก็มีคนจับผมจิ้นกับไอพี่แซมครับบ

      ผมก็รู้เรื่องมาอีกทีจากไอเจนี่แหละครับ

      ผมก็ไม่ได้สนใจอะไรครับ

      พอเรียนเสร็จก็ประมาณ2ทุ่มนิดๆครับ

      เหนื่อยสุดๆเลยครับ แต่ผมนั่งคุยอยู่กับเพื่อนๆต่อจนลืมไปเลยครับว่า พี่แซมรออยู่หน้าสถาบัน


      ผม-เห้ยๆ ไปก่อนนะ กุรีบวะ


      เพื่อน-อะไรวะ จะรีบไปไหนเนี่ยมืงอะ


      ผม-เออ ไว้เจอกัน


      ผมรีบวิ่งเลยครับ ตรูจะโดนแดรกไหมเนี่ยยย

      เรทมาเกือบ20นาที ฮือออ พอถึงหน้าสถาบัน ก็เห็นพี่เขายืนรออยู่ครับ ผมคิดว่าพี่เขาคงกลับไปแล้วซะอีกก


      ผม-ขอโทษครับ พอดีผม.......(โกหกดีไหมวะ555)


      พี่แซม-(ก้มมองนาฬิกา) อึ้ม 20. 30 นาที งั้นผมขอติดโทษคุณไว้ก่อนนะครับ!!


      ผม-เอิ่ม....ครับบ


      พี่แซม-กินอะไรไหมครับ!!


      ผม-กินก็ได้ครับ


      พี่แซม-จะกินไหมครับ ผมไม่ได้บังคับ!!


      ผม-กินครับกินน


      ทำไมต้องเกรี้ยวกราดด้วยย ก็ไปนั่งกินอยู่ร้านเดิมครับ5555555ร้านประจำพี่แกรแหละ55555

      แต่อร่อยดีนะครับ ผมก็ชอบบเหมือนกัน

      ผมกินเสร็จก็เดินกลับหอเลยครับ


      พี่แซม-อีกไม่นานจะมีค่ายกิจกรรมนอกสถานที่

      คุณจะไปไหมครับ!!


      ผม-ค่ายแบบไหนครับ


      พี่แซม-ผมถามว่าจะไปไหมครับ!!


      ผม-ก็น่าจะไปครับ


      พี่แซม-ที่นั่นมีสิ่งที่คุณอยากได้อยู่ แล้วแต่นะครับว่าคุณอยากได้มันไหม!!


      ผม-ครับๆ


      หืมมมมีอะไรหว่าา อยากรู้เหมือนกันนะ ผมต้องไปให้ได้55555555

      ผมถึงหน้าหอ ผมก็นึกได้ว่าลืมกุญแจอยู่ในห้องง


      ผม-เห้ยยยยย!!


      พี่แซม-มีอะไรครับ!?


      ผม-ผมลืมกุญแจไว้บนห้องเมื่อเช้านี้นะสิครับ


      พี่แซม-แล้วทำไมครับ!!


      ผม-ก็ผมล็อคห้องแล้วนะสิครับ


      พี่แซม-(พี่เขาถอดหายใจและก็สายหัวแบบ ทำไมโง่อะไรขนาดนี้555555)


      พี่แซม-แล้วคุณจะทำยังไง นี่ก็ดึกแล้ว เจ้าของหอเขาก็กลับไปแล้ว จะเรียกช่างก็ไม่ได้แล้ว ดึกป่านนี้!!


      ผมนึกอะไรไม่ออกเลยไปหาให้พี่เมย์ช่วยย


      พี่เมย์-แล้วจะเอาไงดีละทีนี้


      พี่แซม-ก็ให้ไปนอนนอกห้องนั้นแหงะ หึๆ


      พี่เมย์-นี่ จะใจร้ายไปไหมห้ะ!!


      พี่เมย์-งั้นมานอนห้องพี่ก่อนก็ได้นะ แล้วพรุ่งนี้ค่อยว่ากัน โอเคไหม?


      พี่แซม-ไม่ได้!!!


      พี่เมย์-อ้าวทำไมอะ


      พี่แซม- จะให้ ผญ นอนกับ ผช ไม่ได้ มันไม่สมควร!!


      พี่เมย์-ก็ไม่ได้นอนด้วยกันสักหน่อยย


      พี่แซม-ไม่ได้!!ยังไงก็ไม่ได้!!!


      พี่เมย์-งั้น......แกก็เอาน้องไปนอนด้วยสิ ไม่เห็นจะยาก


      ผม-ห๊ะ...!!https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-07.png

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #20
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      มาต่อครับบ





      ผม-ห๊ะ!!


      พี่เมย์-ทำไมอะ ก็มีอยู่ทางเดียวแล้วนิ


      พี่แซม-แต่..


      พี่เมย์-แต่อะไรอีกละ ก็แกไม่ให้น้องน้องนอนนี่อะ


      พี่แซม-โอเคก็ได้


      พี่เมย์-คืนนี้มินไปนอนกับพี่แซมมันนะ


      ผม-เอ่อ....ฮ่าๆจะดีหรอครับ


      พี่เมย์-ไม่มีทางอื่นแล้วละ พรุ่งนี้เข้าค่อยไปหอกุญแจข้างล่างนะ


      ผม-ครับ ขอบคุณครับ


      พี่แซม-ครั้งนี้ถือว่าผมสงสารคุณหรอกนะ!!


      พี่เมย์-โอ้ยยไปได้แล้วฉันจะนอนแล้ว


      ผม-ฝันดีครับพี่เมย์


      พี่เมย์-จ้าา


      พอออกมานอกประตู ทุกอย่างก็เริ่มกดดัน55555


      พี่แซม-คุณนี่ทำไมซื่อแบบนี้!!? คราวถ้าคราวหลังก็ควรรอบคอบกว่านี้!!


      ผม-ขอโทษครับ


      พี่แซม-ตามมาครับ!!


      ก็ขึ้นไปชั้น8ครับพี่เขาอยู่ชั้นนี้

      พอถึงห้องก็เปิดประตูเข้าไปครับ

      สภาพห้องก็เรียบร้อยดีครับ มีพวกฟอนิเจอครบทุกอย่าง ทีวี ตู้เย็น บลาๆๆ และก็มีพวกวิดีโอเกมครับ

      5555555. ผมพึ่งรู้ว่าพี่เขาขอบเล่นเกมเหมือนกัน


      ผม-พี่เล่นเกมด้วยหรอครับ


      พี่แซม-ก็ตอนว่างๆครับ ถามทำไมครับ!!?


      ผม-ผมก็ชอบเล่นเกมครับ บนห้องผมก็มีเหมือนกัน


      พี่แซม-ว่าละทำไมคุณถึงไม่ตั้งใจเรียน!!ติดเกมนี่เอง


      ผม-ผมไม่ได้ติดสักหน่อย ผมก็แค่เล่นคลายเครียดเฉยๆ


      พี่แซม-หยุดพูดแล้วไปอาบน้ำครับ!!

      นี่ครับผ้าเช็ดตัวของคุณ!!


      ผม-แล้วพี่ใช้ผืนไหนครับ


      พี่แซม-ผืนนี้แหละครับ มีอยู่ผืนเดียว!!


      นี่เราจะต้องใช้ผ้าขนหนูผืนเดียวกับพี่เขาจริงๆหรอเนี้ย. เกรงใจจุง55555555 โอ้ยยเขินวะ


      ผม-ไม่เป็นไรครับ พี่เก็บไว้ใช้เหอะ


      พี่แซม-จะเอาไม่เอาครับ ถ้าไม่ผมจะได้เอาผ้าเช็ดเท้าให้!!


      โอ้ยยทำไมต้องเกรี้ยวกราดดด


      ผม-เอาก็ได้ครับ


      ฮรึ้ยยย ผ้าขนหนูหอมมาก ผมไม่ได้แอบดมนะ ผมได้กลิ่นมันเอง เหมือนคนโรคจิตเลยอะ55555555


      พี่แซม-เข้าไปอาบได้แล้วครับ!!


      ผม-เอ่อ...ครับ


      พี่แซม-เอ่อ....นี้ครับ ชุดนอนของคุณเอาเข้าไปเปลี่ยนด้วย!!


      เป็นลายมิกกี้เม้าส์ครับ คือแบ้วไปไหนเนี่ย555555


      ผมเป็นคนที่อาบน้ำนานมากครับ ถ้าใครรอนี่ต้องมีความอดทนสูง555555. แต่ผมลืมตัวครับอาบเพลินไปหน่อย


      พี่แซม-ตายแล้วมั้งครับ!!


      ผม-แปปเดียวครับ


      พี่แซม-ผมรอคุณนานแล้วนะครับ!!


      ผมก็รีบเช็ดตัว ใส่ชุด แล้วก็ออกมาเลยครับ


      พี่แซม-ชุดนี้เหมาะกับคุณดีนะครับ!!


      ทำไมต้องชม อายนะเว้ย ปกติไม่เคยใส่อะไรแบบนี้55555.


      ผม-เอ่อ....ฮ่าๆ ครับ


      แล้วพี่เขาก็เดินเข้าห้องน้ำไป ส่วนผมก็ไม่ไรทำก็นั่งดูรอบๆห้องไปเรื่อยครับ และผมเห็นตู้ปลาครับเป็นโหลเล็กๆ เป็นปลาทองครับ ตัวใหญ่มาก

      ผมเลยนั่งดูมันครับ ผมไม่รู้ว่าพี่แซมให้อาหารมันรึยัง ผมเลยหยิบอาหารให้มันครับ แล้วไอพี่แซมก็ออกมาพอดี แต่!พี่เขาไม่ได้ใส่เสื้อครับ ท่อนบนคือเปลือยอะ55555 อือหือออ หุ่นดีกว้าผมอีกกกกก

      เห็นซิคแพ็ค อีกแล้วครั้งที่สองแล้วนะตั้งแต่ไปปั่นผ้าตอนนั้น อาการผมก็ไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่

      หน้าแดง หูแดง อิ้กแล้วว ใจสั่นๆด้วย งืออ


      พี่แซม-นี่คุณใครอนุญาติให้อาหารมัน!!?


      ผม-เอิ่ม......


      พี่แซม-คุณนี่ซนจริงๆอยู่นิ่งๆบ้างได้ไหมครับ!!?


      ไม่ได้การครับแล้วครับ ผมต้องตั้งสติก่อน

      ผมเลยเดินเข้าไปในห้องน้ำ ไปตั้งสติ ทำใจล่มๆ

      ฮึ้บบบ อยู่พักนึงจน อาการเริ่มเป็นปกติ ไม่แดงแล้ว

      พอผมเดินออกมาก็เห็นพี่แกนั่งอยู่บนโต๊ะหนังสือครับ น่าจะทำอะไรสักอย่าง


      พี่แซม-จะนอนรึยังครับ!!?


      ผม-ผมยังไม่ค่อยง่วงครับ


      พี่แซม-คุณจะนอนก็นอนได้เลยนะครับ ผมทำงานก่อน!!


      ผม-ครับ


      แต่ผมสังเกตว่ามีแค่หมอนใบเดียวกับผ้านวมผืนเดียวแล้วจะนอนกันยังไงเนี่ยย


      ผม-เอ่อ.....พี่แซมครับ


      พี่แซม-มีอะไรอีกครับ!!?


      ผม-คือมีหมอนใบเดียวจะนอนยังไงครับ


      พี่แซม-ก็แบ่งๆกันสิ้ครับไม่เห็นจะยากเลย!! อย่าเรื่องมากครับ มีแค่ไหนก็ใช้แค่นั้นนะครับ!!


      แต่เดี๋ยวจะแบ่งกันยังไงเนี่ย หมอนก็ใช่ว่าจะใหญ่นะ แต่ก็จริงอย่าที่เขาบอกแหละ นี่ไม่ใช่ห้องเราด้วยซ้ำ. ทำใจไป ฮือออออ

      ผมก็นั่งเล่นโทรศัพท์ไปเรื่อยๆครับ จนรู้สึกว่าเริ่มง่วงแล้ว พี่เขาก็ยังคงทำงานอยู่ครับ โชคดีที่ผมไม่มีงานค้างและพรุ่งนี้ผมไม่มีเรียนด้วย

      ผมเลยลุกไปนอนที่เตียงครับ


      พี่แซม-จะนอนแล้วหรอครับ!!?


      ผม-ครับ


      พี่แซม-เดี๋ยวผมดับไฟให้!!


      ผม-ขอบคุณครับ


      ห้องก็มืดลงครับเหลือแต่แจากโคมไฟจากโต๊ะทำงานพี่เขา ผมก็ลงไปนอนครับ ตอนแรกผมไม่อยากจะใช้หมอนเลยแบบเกรงใจพี่เขามากกก

      แต่ก็โดนบังคับครับ


      พี่แซม-ทำไมไม่หนุนหมอนครับ!!?


      ผม-เอ่อ......


      พี่แซม-ผมบอกให้หนุนก็หนุนไปสิครับมันยากอะไร!!?


      พอผมทำอะไรขัดใจพี่เขาผมก็จะโดนดุตลอดเลย


      ผม-ก็ได้ครับ


      ผมเลยได้หนุนหมอนครึ่งนึงอีกครึ่งก็เหลือให้พี่เขาครับ แต่พอนอนแล้วกลับนอนไม่หลับนะสิ้

      ก็ใช่สิ นอนกลับพี่เขาก็คงจะหลับยากหน่อย

      555555. มันไม่ชิน แต่ผมก็พยายามหลับตาครับ พอผ่านไปสักพักผมก็รู้สึกว่า เตียงมันขยับ ก็รู้ว่า

      พี่แกคงมานอนแล้ว ผมเลยหันตัวหนีไปอีกฝั่งครับ

      แล้วผมก็รู้สึกว่าหมอนมันยุบลงไป โอ้ยยย

      มันใกล้มากกนี่คือครั้งที่ใกล้ที่สุดแล้ว ใจผมเริ่มเต้นรัว ขึ้นๆ ใครจะคิดจะฝันว่าจะได้มานอนหมอนเดียวกันวะ เขินจิตายแล้ววเนี่ยย และการนอนหมอนเดียวกันมันก็ทำให้ตัวเราใกล้กันมากขึ้นไปอิ้ก และมีหลายครั้งที่ตัวผมไปโดนตัวพี่แซม

      ความรู้สึกเหมือนโดนไฟดูดยังไงยังงั้นเลยอะ55555555 ผ่านไปได้พักใหญ่ผมก็กลับมานอนท่าหงายตัวเพราะผมเริ่มเมื่อยครับ. แต่ผมก็ยังไม่หลับนะ ด้วยความอยากรู้ว่าพี่แกหลับรึยัง ผมเลยหันหน้ามาดู ปรากฏว่า OMG !! หน้าผมนี่แทบติดกับหน้าพี่เขาเลยครับ พี่เขานอนหันหน้ามาทางผม

      ผมตกใจมาก สติเกือบแตก หน้าผมกับหน้าพี่เขาจะชนกันอยู่แล้ว ผมรีบหันกลับมาแบบฉับพลันเลย55555 และดูเหมือนพี่เขาจะหลับแล้ว(รึเปล่า)

      และผมก็หลับตามไปครับ


      จนถึงช่วงประมาณตี2-3

      ผมตื่นมาในสภาพแขนพาดไปที่อิพี่แซมและขาก็ก่ายตัวพี่เขาอยู่ ผมสะดุ้งแรกมาก ผมไม่รู้ว่าพี่เขารู้ตัวไหม 55555555 ซอรี่คร้าบ

      ด้วยความเคยชินกับการกอดหมอนข้าง สงสัยนึกว่าพี่เขาเป็นหมอนข้างนี่เอง55555555555

      ตอนนันผมก็หลับไม่ลงเลยครับ ผมเลยแอบมองหน้าพี่เขาตอนหลับ มันก็เป็นอะไรที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน555555 ผมก็รู้สึกว่าพี่เขาก็ดูดีไปอีกแบบนอกจากตอนที่ไม่ได้ทำหน้าเข้มใส่ผมตลอดเวลาhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-08.png

      ตอบกลับ
  • ความคิดเห็นที่ 21 - 40
  • ความคิดเห็นที่ 41 - 43

กระทู้ที่คนนิยมอ่านต่อ

เกี่ยวกับเรา / ติดต่อเรา

เว็บ Dek-D

เข้าผ่านแอป ง่ายกว่า

ติดตั้งแอป
ติดตั้งแอป