น้ำผึ้งสีชมพู EP.A ภูมิหลัง [ยินดีให้แชร์]

วิว
#นิยายแฟนตาซี #นิยายใหม่ #นักเขียนมือใหม่
วันเวลาที่ผ่านพ้น ความทรงจำฉันไม่เคยเปลี่ยน
ยังคงตราตรึงลึกลงไปในใจ ยังคงคิดถึงวันเก่าๆ
--------------------------------------------------------------------------

ความคิดถึงนี้มันบริสุทธิ์ ฉันอาจจะไม่รู้ว่ามันเป็น..
ความรักหรือเปล่ามั้ย? เป็นความผูกพันธ์? ฉันไม่
แน่ใจอะไรสักเท่าไหร่ แต่ที่มั่นใจแน่ๆ มันคิดถึง
มากและมันมีค่า มีค่ามากๆต่อหัวใจดวงนี้ มาตลอด

ไม่คิดเลยคนธรรมดาอย่างฉัน นี่..โชคดีจริงๆ ใช่มั้ย?
ฉันน่ะได้รับสิ่งของนี้โดยบังเอิญ มันคือสิ่งที่มีพลังวิเศษ
มันเป็นสิ่งของหรือสิ่งมีชีวิตจากต่างดาว ฉันก็ไม่แน่ใจ
มันเป็นของเหลว ที่เคลื่อนไหวได้ตอนที่ฉันพบมันครั้งแรก
ลักษณะและกลิ่มมันเหมือนน้ำผึ้ง รวมถึงรสชาติด้วย!!
ใช่แล้ว ฉันเคยแอบชิมมัน  โดยการใช้นิ้วจิ้มที่ตัวมันแล้ว
มาดูดนิ้ว ไม่รู้เหมือนกัน ทำไมตอนนั้นฉันถึงลองคิดที่จะชิมมันดู
แม้มันจะมีลักษณะเหมือนน้ำผึ้งทุกอย่าง แต่มันเป็นสีชมพูนะ
ฉันเลยเรียกมันว่า "น้ำผึ้งสีชมพู" 

ฉันเจอมันครั้งแรก ในหอของฉัน ตอนนั้นฉันเรียนอยู่ปี 2 ขณะที่
ฉันกำลังหลับ เพราะว่าฉันเหนื่อยมาก เหนื่อยกับทุกสิ่ง 
เหนื่อยกับโลกใบนี้ที่มันไม่เคยยุติธรรมกับฉันเลย ฉันเผลอหลับ
ไปทั้งๆที่ลืมปิดไฟด้วยซ้ำ ก่อนที่จะรู้สึกตัวอีกที ก็ตอนที่รุ้สึก
เหมือนมีอะไรเหนียวๆ กำลังเลื่อยพันบริเวณรอบๆข้อมือ อย่างช้าๆ
ฉันพยายามเอามืออีกข้าง ลองจับดูแล้วลองปัดๆถูๆออก ขณะที่งัวเงีย
ง่วงๆ อ่ะนะ จนสุดท้ายฉันทนรำคาญ ไม่ไหว เลยพยายามตื่นขึ้นมา
ฉันก็ต้องสะดุ้งตกใจ กริ๊ดดังลั่นห้อง กระโดดลงจากเตียงตัวเอง
ในมือของฉันตอนนี้เนี่ย มันมีเจล หรือของเหลวอะไรไม่รู้พันอยู่ที่
ข้อมือข้างขวาของฉัน ฉันพยายามตั้งสติ ลองมองดูดีๆ ว่ามันคืออะไร

ฉันเริ่มหายใจช้าลง ช้าลง ค่อยๆปิดตาแล้วเปิดตาขึ้นมาใหม่ เราอาจจะ
ตาฝาด แต่แล้ว ไม่ๆๆๆ มันยังอยู่ ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม ไม่ ฉันไม่ได้ฝันไป
จริงๆ ไม่รู้ว่าเจลนี้มาอยู่ตรงมือฉันได้ไง เป็นอะไรนะ อาจจะเป็นอะไรสักอย่าง
ก็เลยลองชิมดู จริงๆ ฉันชิมจริงๆ รสชาติหวานๆคล้ายน้ำผึ้ง แล้วตอนนี้ฉันเริ่ม
สังเกต เห็นขนาดมันลดลง ลดลง ไม่รู้ว่ามันเป็นอะไรแต่ก็ดีใจขึ้นบ้างนิดหน่อย
ที่เหมือนมันกำลังหายไป แต่ แต่เดี๋ยวก่อน!! ไม่นะ!! ขนาดมันไม่ได้ลดลง

มันกำลังซึมเข้าไปในหนังเนื้อของฉันต่างหาก ฉันรู็สึกได้เลย ฉันกระวนกระวาย
อีกรอบ แล้วตอนนี้ก็เริ่มรู้สึกว่ามันซึมเข้าไปในกระดูกข้อมือฉันแล้วด้วย ฉันรีบดิ่ง
ตรงไปที่ห้องน้ำ พยายามที่จะล้างมันออก แต่เหมือนกลับทำให้มันรีบซึมเข้าไปใน
ข้อและลามไปในมือของฉันเร็วขึ้น ตอนฉันรู้สึกชาๆที่มือ รู้สึกขยับมือได้ยากมากขึ้น
เหมือนมีกาวหนืดๆ ในกระดูกมือฉัน ก่อนที่จะรู้สึกค่อยๆอ่อนแรง  ตาพร่ามัว และ
ทุกอย่างก็ค่อยๆมืด ลงไป ฉันรู้สึกตัวอีกที ตอนนี้ฉันอยู่บนที่นอน เตียงนอนของฉัน
เฮ้ออ แค่ฝันไปนี่เองแต่มันเหมือน จริงๆ มากเลยอ่ะ เหมือนอย่างกับไม่ได้ฝันไป
แต่เดี๋ยวก่อนนะ นี่มันกี่โมงแล้วว่ะเนี่ย หยิบโทรศัพท์มาดู ฉิปหาย นี่มัน บ่ายโมง
เป็นได้ไงเนี่ยย!! ฉันไม่เคยหลับไปนานถึงเที่ยงถึงบ่ายขนาดนี้ แม้จะนอนดึกแค่ไหน
ก็ตาม ขาดเรียนเช้าไปแล้ว จะขาดเรียนบ่ายไม่ได้นะ แถมคาบบ่ายนี้มีสอบอีกด้วย
ว่าแล้วก็รีบไปอาบน้ำแปรงฟัน ให้ทันเรียนบ่ายโมงครึ่ง ฉันเหลือเวลาอีกแค่ครึ่งชั่วโมง
แค่นั้น ถ้าเข้าสายกว่านี้ อาจารย์ไม่ให้สอบแน่ แถมหอฉันก็ไกลจากวิลัย ตั้ง 4 กล.เมตร 
ฉันรีบมาก คิดถึงแต่ห้องเรียน แต่งตัวเสร็จอะไรเสร็จแบบรีบสุดๆก็ใช้เวลาไป 20 นาที
แล้ว แบบรีบสุดๆแล้วนะเนี่ย พอจะออกจากหอได้ ดิ่งตรงไปที่ประตู ในหัวคิดแต่ว่า
จะต้องถึงห้องเรียนให้ทัน ไม่ทันได้ถึงประตูหอฉัน ที่ฉันกำลังจะเปิดเพื่ออกจากหอ
ให้เร็วที่สุดทันใดนั้นเอง ฉันรู้สึกเหมือนตัวลอยขึ้นจากพื้นเหมือนฉันเริ่มจะไม่มีน้ำหนัก
เหมือนกับโลกไม่มีแรงโน้มถ่วงอ่างนั้น มือข้างขวาของฉันค่อยๆยื่นไปข้างหน้า จากนั้น
เหมือนมีอะไรทำให้รู้สึกว่ามีคนกระชากมือของฉันอย่างแรงไปข้างหน้า ฉันปิดตาด้วย
ความกลัว!!

ฉันได้ยินเสียง ปึงง!! เหมือนเสียงประตูถูกผลักอย่างแรง แล้วได้ยินเสียง ผู้ชายเสียงแก่
คนหนึ่งที่ทำให้ฉันต้องสะดุ้งตกใจลืมตาขึ้น "นี่เธอ ปัญษา เปิดประตูเบาๆสิ" นั้นเสียงอาจารย์
.... ฉันมาอยู่ที่ห้องเรียน ...ได้ยังไงกัน .. เมื่อกี้ฉันยังอยู่ที่หอ อยู่เลยย ???


 
ให้หัวใจกระทู้นี้ ~

แสดงความคิดเห็น

กระทู้ที่คนนิยมอ่านต่อ

เกี่ยวกับเรา / ติดต่อเรา

เว็บ Dek-D

เข้าผ่านแอป ง่ายกว่า

ติดตั้งแอป
ติดตั้งแอป