เรื่องสั้นประสบการ์ณตรง "พ่อลูกอ่อนเจองูเข้าบ้าน" [ยินดีให้แชร์]

วิว
#เรื่องสั้น

              วันนี้เมื่อช่วงใกล้เที่ยง บรรยากาศอันแสนเงียบสงบภายในบ้าน ในขณะที่ผมกำลังเล่านิทาน สโนไวท์กับคนแคระทั้งเจ็ด ให้น้องวิน ลูกชายวัย 1 ปี 3 เดือน กำลังฟังเคลิ้มๆใกล้จะหลับ...

              ทันใดนั้น หูของผมได้ยินเสียงของตกจากหลังบ้าน แต่มันตกแบบเงียบๆ เบาๆ (ถ้าเป็นหนูหรือกระรอก จะต้องได้ยินเสียงฝีเท้าหรือเสียงร้องของมัน) .... แต่นี่ไม่มี ในใจผมคิดเลยว่า "...ไม่นะ อย่าเป็นสิ่งที่คิดเลย อาจเป็นลมพัดก็ได้มั้ง"

เวลาผ่านไปอีกไม่ถึง 20 วิ ผมได้ยินเสียงอีกครั้ง.... "เสียงเลื้อยผ่านของอย่าง...แผ่วเบา และเสียงของตกอีกครั้ง
ตุ๊บ!"

ผมอุ้มน้องวิน ลุกขึ้นทันที แล้วอุทานกับลูกเบาๆว่า
"ชิบหายแล้วลูก พ่อว่างานเข้าเราแล้วละ"

"อยู่ไหนๆ" ผมมองไปยังทิศทางที่ได้ยินเสียงนั้น
"........ ครืดๆ"
เห็นมันกำลังพยายามจะเลื้อยขึ้นไปยังคัตเอ้าท์พอดิบพอดี ตัวมันกว้างประมาณสองนิ้ว ยาวสักหนึ่งเมตร สีเขียวสดมาเลยผมทั้งตกใจและโล่งใจในเวลาเดียวกันที่หามันเจอ ระยะห่างจากผมกับมันอยู่ที่ประมาณ 5 เมตร ใจผมเต้นตึ่กตักๆๆๆๆ

              ผมพยายามตั้งสติ ในใจพลางคิด "มือถืออยู่ไหนวะ?" ตาข้างซ้ายของผมมองจ้องมันเอาไว้ ส่วนตาข้างขวาพยายามมองหามือถือ มือถือ มือถืออยู่ไหน? (เพราะถ้าคลาดสายตาจากมันละก็ เรื่องจะใหญ่กว่านี้แน่)

เดชะบุญที่วันนี้วางมือถือไว้ใกล้ๆ และไม่ซับซ้อน ฮ้าย~ ค่อยยังชั่วที่เจออย่างเร็ว (เพราะปกติจะเอาไว้ในกระเป๋า ซึ่งมันจะอยู่ใต้เจ้างูนั่นพอดี๊)

ผมรีบกดโทรศัพท์ทันที....
"เวรแท้ ในเครื่องไม่มีเบอร์กู้ภัย ปั่ดโธ่!"
"เอาละ งั้นโทรหาเมียแทน... ฮึ่ม! ตังค์หมดอีก โทรเฟซแทนก็ได้ฟะ" (ปกติจะใช้แต่เนตโทร ทำให้ประมาท ไม่ค่อยเติมเงินโทรศัพท์)

ตู๊ด~~ ตู๊ด~~ ตู๊ด~~
ตู๊ด~~ ตู๊ด~~ ตู๊ด~~
ตู๊ด~~ ตู๊ด~~ ตู๊ด~~.... "ฮัลโหล พ่อว่าไง?" (ตั้งแต่มีลูกจะเรียกแทนตัวเองว่าพ่อกับแม่)

"แม่!! โทรหากู้ภัยให้หน่อย!! งูเข้าบ้าน!!"

"ห๊ะ?! แล้วตอนนี้พ่อกับลูกอยู่ไหน?" เมียถามกลับ

"พ่อก็อุ้มลูก อยู่จ้องงูอยู่ในบ้านเนี่ย!!" ผมตอบกลับ

"แล้วงูตัวใหญ่มั้ย?" เมียถาม

"ใหญ่อยู่ เออ ยังไงโทรไปแจ้งกู้ภัยให้ก่อน เร็วๆเลย พ่อจะคอยดูมันเอาไว้
จะได้ไม่ต้องรื้อบ้านหา เวรแล้ว! มันขยับมาทางนี้แล้ว รีบโทรแจ้งล่ะ! แค่นี้นะ!"

               แล้วผมก็เปิดประตูบ้าน รีบออกจากบ้าน มายืนอยู่หน้าประตูแทน เห็นงูเลื้อยหายไปทางด้านซ้าย ไปทางบันไดขึ้นชั้นสอง ตอนนี้มองไม่เห็นมันแล้วว่าอยู่ตรงไหน ผมตะโกนเรียกเพื่อนบ้านเพื่อจะเอาน้องวินไปฝาก แต่ไม่มีเสียงตอบกลับมา เลยโทรไปหาแทน

"รบกวนฝากดูน้องแป๊บนึง พี่จะคอยมองงูเอาไว้"

ผมพยายามรวบรวมความกล้า ยื่นหน้าผ่านประตูเข้าไปในบ้าน เพื่อหาว่ามันอยู่ไหน "อยู่ไหนๆๆ อยู่ไหนๆ อยู่ไหนวะ.....ชะอุ้ย!"

               ผมเจอมันเลื้อยอยู่บนหัวทางด้านซ้าย ห่างไปประมาณ 2 เมตรเท่านั้น มันอยู่ใต้บันได และกำลังจะเลื้อยข้ามมาชั้นเก็บของที่ติดกับประตูบ้าน มันหมายจะออกมาข้างนอกเป็นแน่ ผมรีบถอยมาก้าวนึงอย่างเร็ว ใจเต้นตึ่กตักๆ ลุ้นว่ามันจะออกมารึเปล่า? ปรากฏว่ามันไม่ออกแฮะ......

"แล้วมันอยู่ไหน?" ผมมองที่ประตูไว้ตลอด เผื่อมันจะไปอีกฝั่งนึงของบ้าน แต่ก็ไม่มี... มันไม่มา .... อืม...มันอยู่ไหนเนี่ย?  ผมลองยื่นคอแอบมองเข้าไปดู.....

เจอหัวของงู ยื่นออกมาจากด้านบนของชั้นวางของที่สูงเท่าตัวผม เห็นชัดว่ามันพยายามจะลงจากชั้นนั้น แต่ชั้นก็สูง มันเลยไม่กล้าทิ้งตัวลงมา

ผมจงใจทำเคาะเสียงดังที่ประตู ปัง! ปัง! ปัง!
เพื่อไม่ให้มันกล้าลงมา ผมคิดในใจว่า...

"น่านะ อยู่บนนั้นแหละ อย่าเลื้อย อย่าลงมาเลย เดี๋ยวกู้ภัยก็มาแล้ว อยู่คุยกันก่อนเถอะ"

ผมอยู่กับมันตรงนั้นกว่า 15 นาที ทั้งชีวิตผมไม่เคยเข้าใกล้งู นานขนาดนี้มาก่อน ...จนได้สังเกตุแววตาของมัน...
มันน่าจะไม่ใช่งูดุร้ายอะไรมากมาย เพราะมันไม่ขู่ แถมจะดูกลัวๆอีก หน้าตามันเซื่องๆ แค่ตัวใหญ่หน่อยเท่านั้น

....มันก็คงกลัวเหมือนกัน ที่มาอยู่ในที่ไม่คุ้นเคย
ไม่รู้ว่ามันกลัวผมรึเปล่านะ?  แต่ที่รู้ชัดเลยก็คือ....

"กูกลัว-มาก!! ยังไง-ก็คืองู -_าส กูกลัว!"
(ขออภัยที่ใช้คำหยาบคาย)

และสักพักนึง เจ้าหน้าที่กู้ภัยมา ก็จัดการจับไปเรียบร้อย พาไปปล่อย
(น้องครับ รบกวนพาไปปล่อยไกลๆนะ พี่ขอร้อง >__<)
 

#เจอเสือยังไม่กลัวเท่าเจองู
อุทาหรณ์เรื่องนี้คือ
1. โทรศัพท์ต้องไว้ใกล้ตัวเสมอ
2. ต้องมีเงินในโทรศัพท์และมีติดต่อฉุกเฉินไว้ให้เรียบร้อย

ผมทดลองเขียนสิ่งที่เจอเป็นเรื่องสั้นดู (ลองวิชาครับ ติชมได้ตามสะดวกนะครับ ^^)
ช่วงนี้กำลังแต่งพล็อตนิยายอยู่ครับ ใกล้เสร็จแล้ว อยากเขียนเต็มทีแล้ว 

ให้หัวใจกระทู้นี้ ~

แสดงความคิดเห็น

2 ความคิดเห็น

กระทู้ที่คนนิยมอ่านต่อ

เกี่ยวกับเรา / ติดต่อเรา

เว็บ Dek-D

เข้าผ่านแอป ง่ายกว่า

ติดตั้งแอป
ติดตั้งแอป