[กระทู้มอบกำลังใจ] Take Me To Your HEART [ยินดีให้แชร์]

วิว
#นักเขียน #นักเขียนเด็กดี #นักเขียนมือใหม่
08/10/19
 
ตั้งแต่เมื่อวานจนถึงเช้าวันนี้เป็นที่น่าตกใจมากค่ะ ที่พบเจอกระทู้หมดกำลังใจไปถึง 4 กระทู้รวด นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันหนอ บางคนอาจจะเครียดกับยอดวิว บางคนอาจจะเฟลกับเมนต์ด้านลบ บางคนอาจจะตระหนักได้ถึงความอ่อนด้อยของตัวเองที่ไม่พัฒนาเสียที ไหนจะเครียดกับงานประจำ ตอนเราทำงานทุกเช้าที่ตื่นมาก็รู้สึกแบบนี้

Cr: https://www.facebook.com/dasjadasjadasja/


 
 
Cr: https://www.facebook.com/moneyideasth/
https://www.facebook.com/moneyideasth/posts/666354397143918


แต่อย่างน้อยตอนที่เขียนนิยายเราก็มีความสุขกับมันล่ะค่ะ ส่วนที่เหลือไม่ว่าจะยอดวิวหรือฟีดแบ็คอื่นก็ถือเป็นผลพลอยได้ ซึ่งถ้าทำมันแล้วไม่มีความสุขก็ให้หยุดก่อนไหม จะพักหรือจะเลิกค่อยมาคิดอีกที ไว้สบายใจออกจากจุดนี้ก่อนแล้วค่อยมาคิดว่าสิ่งที่ทำให้ไม่มีความสุขคืออะไร เพราะเมนต์ Toxic เพราะยอดวิวไม่ได้ตามเป้า หรือยอดขายมันต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ถึงตอนนั้นค่อยมาแก้ปัญหากันไปทีละจุด ไม่ใช่ว่าเราไม่เคยเกิดปัญหาเพราะรู้จักและเข้าถึงปัญหา  จึงสามารถมาเป็นอับดุล เอ้ย! ถามไรตอบได้นี่แหละค่ะ
 
ทีนี้ปัญหาแต่ละท่านมันก็จะแตกต่างกันไป ที่จริงกระทั่งแต่ละเรื่องที่เขียนปัญหาก็ไม่ซ้ำเช่นกันค่ะ หลัก ๆ คือ มีสติก่อนนะคะ แล้วถอยมาดูว่าผลงานของตัวเองมีข้อผิดพลาดอะไร ปกติตัวนักเขียนเองด้วยความที่ว่ารู้มากกว่านักอ่าน และอยู่กับงานตัวเองเลยมักจะมองข้ามค่ะ การที่ท่านโชคดีได้เมนต์หรือได้คนวิจารณ์ที่จี้ได้ถูกจุดนี่โชคดีมากค่ะ แต่ประเภทที่เห็นงานเราเป็นแรงบันดาลใจม๊ากมากนี่ก็หน่ายจริง ๆ ค่ะ
 
เราเคยมีความคิดอยากจะทำนะคะ ด้วยเคยเห็นไม่ว่าจะเป็นที่เด็กดีไปจัดบูทที่ไบเทค หรือพี่เมพไปจัดบูทที่งานหนังสือล่าเขามีให้นักอ่านส่งกำลังใจให้นักเขียนที่ชื่นชอบด้วย รู้สึกดีจัง เลยสอบถามว่า มีใครอยากให้นักเขียนส่งกำลังใจให้กันในฐานะนักเขียนไหมคะ เราก็เคยส่งไปให้เพื่อนนักเขียนด้วยกันค่ะ เป็นสุดยอดไอเดียครีเอทการ์ดมาก
หน้าแรกเปิดมาเป็นรูปนี้

หน้าที่สองเปิดมาเป็นรูปนี้ ดูความเหมือนที่แตกต่างนั่นสิเธอว์

 
อย่างเช่น คุณ XXX ขอกำลังใจให้ด้วย (ส่งที่อยู่ให้เราทางข้อความลับ)
แล้วรีเควสเพิ่ม ขอนักเขียนคนโปรด (ที่ควรเล่นบอร์ดด้วยไม่งั้นเขาไม่เห็นนะ) คุณ YYY ส่งกำลังใจให้ด้วย ถ้าเขาตอบรับก็ค่อยไปตกลงกันเองว่าจะส่งทางข้อความลับ ทางอีเมล์หรือส่งเป็นจดหมายให้ ประมาณนี้
 
ป.ล. ขอเป็นความสมัครใจนะไม่ใช่ไปข่มขู่
ให้หัวใจกระทู้นี้ ~

แสดงความคิดเห็น

ยอดถูกใจสูงสุด

11 ความคิดเห็น

    • ถูกลบเนื่องจาก:
      #1
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      ทุกความพยายามอาจจะไม่ได้ประสบความสำเร็จ

      ทุกความสำเร็จไม่อาจปราศจากความเพียรพยายาม



      ปฏิเสธไม่ได้นะว่าตอนนี้เราอยู่ในสังคมที่ 'เล็งแต่ผลเลิศ'

      ฉะนั้นก็จงเล็งแต่ผลเลิศต่อไป

      ตกเป็นทาสความเฟลไป ไร้จุดจบ

      อะนะ55

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #2
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      เหนื่อยนักก็พัก สู้ไม่ได้ก็ถอย แค่ล้มแค่เซไม่ถือว่าล้มเหลว และถึงอ่อนแอวันนี้ วันหน้าก็อาจจะกลับมาแข็งแกร่งได้ ขอมอบกำลังใจแด่นักเขียนทุกคน ไม่ว่าจะสู้ต่อหรือจะถอนสมอ ก็ไม่เป็นไร… บนเส้นทางสายนี้ ยังอีกยาวไกล เอาเป็นว่าจะรอก็แล้วกัน


      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #3
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      เป็นวิธีดีมาก ๆ ค่ะ ทำให้มีกำลังใจเยอะเลยค่ะhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-11.png

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #4
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      ลืมมันไปซะ


      วิธีลืม คือวิธีที่สะดวกและรวดเร็ว ไม่ทิ้งผลเสียใด ๆ ไว้ เพราะว่าเราลืมมันไปหมด

      บางครั้ง จิตใจของเราแบกอะไรไว้มากมาย การลืมมัน เท่ากับเอาสิ่งเหล่านั้นวางลงพื้น รวมไปถึงหนามต่าง ๆ ที่ทิ่มตำความรู้สึกอยู่ ก็จะหายไปด้วยตามการหลงลืมของเรา


      เป็นวิธีที่ยาก เพราะต้องใช้เวลา รวมไปถึงทัศนคติ และกิจกรรมที่เหมาะสม


      วิธีต่อไป เป็นการนำความทันสมัยเข้ามาใช้ ตามนโยบาย ไทแลนโนซอรัส 0.4


      ก็คือหันหน้าเข้าหาสิ่งศักดิ์สิทธิ์

      ไหว้พระขอพร บนบานศาลกล่าว รวมไปถึงแช่งชักหักกระดูก ล้วนแต่เป็นวิธีแต่โบราณ ที่สามารถเรียกขวัญและกำลังใจให้แก่คนไทยได้เป็นอย่างดี แล้วทำไมเราจะไม่ลองดูบ้างล่ะ

      มันอาจดูล้าหลัง และไม่ยังยื่นตามตำราสมัยใหม่ แต่ถ้าตอนนี้เราหลงทาง และไม่รู้จะจัดการกับความคิดอย่างไร วิธีเก่า ๆ ที่รุ่นพ่อรุ่นแม่ใช้ อาจจะเห็นผลเร็วกว่าก็ได้ ลองทำดูสักพัก ก่อนที่เราจะเริ่มตระหนักรู้อะไรได้มากขึ้น และปฏิบัติตัวตามหลักการคิดสมัยใหม่


      เป็นกำลังใจให้กับนักเขียนทุกคน

      ตอบกลับ
      • ถูกลบเนื่องจาก:
        IP
        #4-1

        อันที่จริงการลืมนี่เป็นกลไกการป้องกันตัวเองของคนเราค่ะ พี่ที่รู้จักคนหนึ่งอ่านหลั่งเลือดที่นานกิงเสร็จ แกบอกว่าแกจำไม่ได้ว่าอ่านอะไรไปมั่งสงสัยสมองมันสั่งให้ลืมอัตโนมัติค่ะ


        ส่วนวิธีโบราณแต่ดั้งเดิมก็ดีนะคะ ไม่ว่าจะเป็นการตัดไม้ข่มนาม หรือการเพิ่มแต้มบุญให้ตัวเอง วาสนาเราอาจไม่มีไปแข่ง แต่แต้มบุญนั้นเราเพิ่มได้เหมือนเติมทรูค่ะ

        ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #5
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      อยากให้บ้าง แต่ไม่มีใครขอ ^^”

      ไม่มีใครขอ ให้เองก็ได้เนอะ

      เห็นด้วยเลยค่ะ เราเขียนก็ต้องมีความสุขกับสิ่งที่ทำ

      นอกนั้นก็แค่ผลพลอยได้ หรือองค์ประกอบภายนอก

      แต่บางที การเสพย์ของพวกนี้มากไปก็ทำให้เลิกยากได้

      ยังไงก็สู้ ๆ กันนะคะ แยกแยะให้ออกว่าสิ่งใดคือสิ่งสำคัญที่สุด

      เหมือนเข้าห้องน้ำ ถ้าให้เลือกของสิ่งหนึ่งเข้าไปได้จะเลือกอะไร ทิชชู สบู่ ขัน ผ้า มันก็ขึ้นอยู่กับสถานการณ์ เพราะฉะนั้น โฟกัสให้ถูกจุดจะได้ก้าวต่อไปได้

      เหนื่อยก็พัก ตั้งสติ แล้วเริ่มอีกครั้ง

      https://image.dek-d.com/27/0784/1257/128443191

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #6
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      เทียนนับพันเล่มอาจถูกจุดขึ้นได้จากเทียนเพียงเล่มเดียว

      และมันไม่เคยทำให้เทียนเล่มนั้นดับเร็วขึ้น ยังคงเปล่งแสงออกมาเหมือนเดิม

      จำเอาไว้ ความสุขไม่เคยลดลงเมื่อมันถูกแบ่งปัน...


      สำหรับคนที่กำลังท้อแท้จงอย่างได้สิ้นหวัง จุดไฟแห่งความสุขขึ้นมาแล้วแบ่งปันมันซะ

      ความสุขของพวกท่านจะเดินทางผ่านผู้คนนับพันแสนคน

      จนสุดท้ายก็จะวนกลับมาหาตัวพวกท่านเอง

      ชีวิตนี้มันสั้นนักนะ... อย่าเอาเวลาไปคิดกับเรื่องที่ทำให้ทุกข์ใจสิ จริงไหม?

      ตอบกลับ
      • ถูกลบเนื่องจาก:
        IP
        #6-1

        ...เปลวไฟลุกโพลงในเตาเผาแก้วมาได้เดือนหนึ่งแล้ว วันหนึ่งมันเห็นเทียนไขส่องแสงสว่างอยู่บนเชิงเทียนสวยเปล่งประกายระยิบระยับใกล้เข้ามา จึงเกิดความปราถนาอย่างแรงกล้าที่จะเข้าไปอยู่กับเทียนไขสวยขึ้นมาทันที

        เปลวไฟเล็กๆ เปลวหนึ่งมีความปรารถนามากกว่าเพื่อนจึงรีบเคลื่อนออกจากท่อนฟืนที่เลี้ยงมันอยู่ แยกตัวออกจากกองไฟคุโชน ออกจากรอยแยกของเตาเดิมของมัน แล้วกระโดดเข้าใส่เทียนอย่างกระหาย มันคงคิดว่าทำดังนั้นแล้วจะลุกโพลงได้สูงกว่าและเปล่งประกายเจิดจ้ากว่าอยู่ในเตา

        ในไม่ช้าเปลวไฟจอมตะกละก็เขมือบเทียนไขจนหมด เมื่อเหลือเพียงเศษขี้ผึ้ง มันเกิดรู้สึกว่าไม่อยากดับบนเชิงเทียนเลยแม้แต่น้อย จึงพยายามกลับคืนสู่เตาที่จากมาแต่ไร้ผล มันร้องไห้จนตัวสั่นพลิ้วด้วยความสำนึกผิด แต่ก็ต้องดับมอดไหม้ไปพร้อมกับเทียนไขจนในที่สุดก็เหลือแต่ควันดำ ในขณะที่พี่น้องแสนสวยของมันยังมีชะตาชีวิตที่โชติช่วงต่อไปอีกนาน

        ...จงอย่าเอาอย่างเปลวไฟเลย ไม่คุ้มค่าหรอก...


        นิทานของ เลโอนาโด ดาวินชี


        อ่านของคุณอีละนึกถึง

        It's been a long day without you, my friend

        And I'll tell you all about it when I see you again

        We've come a long way from where we began

        Oh I'll tell you all about it when I see you again

        When I see you again



        ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #7
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      เราเคยอยู่ในจุดที่โดนรีดเดอร์เมนต์ว่า 'ขี้เกลียจหรอ งั้นก็อย่าเขียนสิ' 'ไม่สนุกเลย เลิกเขียนเหอะ' จนเลิกแตะงานวาด,เขียนไปพักใหญ่ๆเลย จนไปอ่านหนังสือเล่มหนึ่งแล้วเจอข้อความว่า "คุณเขียนมันเพราะคุณชอบ คุณสนุกกับมันไม่ใช่หรอ? ทำไมจะต้องแคร์คนอื่นด้วย? ถ้าคุณทำด้วยความรักและความชอบ คุณก็ไม่จำเป็นต้องแคร์ยอดวิวหรือคอมเมมต์ด้านลบเลยนี่" ซึ่งมันก็จริง เราทำด้วยความรักความชอบแล้วทำไมต้องแคร์คนอื่นด้วยล่ะ? ขอเป็นกำลังใจให้นักเขียนทุกคนด้วยนะคะ

      https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-01.png

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #8
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      https://media.giphy.com/media/sFRHVkyN92dZC/giphy.gif


      ขอบคุณฮะ ได้รับกำลังใจแล้วล่ะ แบบมึน ๆ งง ๆ 5555

      ท้อได้แต่อย่าถอย สู้ต่อไป~ :)

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #9
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      มาอวดกำลังใจบ้าง วันนี้ของเพิ่งได้รับของรางวัลจากกิจกรรม Hall of Fiction มาค่ะ ส่งทางช้างเผือกมาให้เลย ขอบคุณคุณเรือนแก้วนะคะ


      https://image.dek-d.com/27/0060/1867/129462338

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #10
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      คุณมิรันใจดีจัง ^^

      ชอบไอเดียของคุณมิรันอะ


      ไม่รู้เกี่ยวรึเปล่า แต่ช่วงนี้มีคนมาเม้นนิยายเยอะขึ้น (คงเพราะปิดเทอม) ในเชิงบวกก็เยอะ ในเชิงตำหนิก็ไม่น้อย ในเชิงให้คำแนะนำที่ดีก็มี (แต่ก็ต้องดูด้วยแหละว่านักเขียนแต่ละคนรับได้แค่ไหน บางคนอาจจะรับไม่ได้เลย เราก็เข้าใจนะ)

      ช่วงนี้จะเปิดอ่านคอมเมนต์จะออกแนวหลอนๆหน่อย 555+ แบบโอ๊ย จะมีใครมาด่ามั๊ยอะ

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      #11
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      วันก่อนเรือนแก้วก็ไปงานหนังสือมาค่ะ ตั้งใจว่าจะส่งของขวัญให้น้องๆ เพื่อน ๆ ที่เป็นนักเขียน ก็แจกไปให้น้อง ๆ ได้หลายคนแล้ว เหลืออีกจำนวนหนึ่ง เป็นที่คั่นหนังสือแม่เหล็กลายจีนน่ารักกุ๊กกิ๊ก ก็พอจะมีแจกได้อีกราว 6-7 คนละมั้ง มีตั้งแต่ลาย...คล้าย ๆ ปรมาจารย์ลัทธิมาร ภาพวิวจีน หรือรูปแมวเหมียว แล้วก็อีกหลายลายน่ารัก ๆ


      แจกฟรี ๆ ไม่มีค่าใช้จ่ายแม้แต่ค่าส่ง...ส่ง ib มาเลยนะคะ ^^

      (ได้แค่ 7 คนแรกเน้อ กติกา คือ แนบกระทู้ท้อแท้ที่ตัวเองโพสต์มา แล้วเค้าจะส่ง ib ไปให้ค่า )

      ส่วนค่าส่ง...ใครที่เคยได้รับ Hall of fiction ไปคงทราบดีว่าเรือนแก้วส่งฟรีค่า 5555


      (เอาล่ะ ตรงนี้เป็นช่วงความในใจของนัก(หัด) เขียนแก่ ๆ คนหนึ่ง ใครไม่อยากอ่านข้ามโลด)


      ............................................


      อยากจะบอกว่า การเป็นนักเขียนไม่ง่าย เราต้องมีทั้งวินัยกับตัวเอง วินัยกับคนอ่าน และรักษาเวลาชีวิตที่เรามีอยู่ให้มันสมดุล ทั้งเรื่องงาน เรื่องเรียน และเรื่องรอบ ๆ ตัว

      รวมทั้งการวางตัวกับผู้คนต่างๆ ด้วย ที่เจอหน้าและไม่เคยเจอหน้า

      ก็คงมีบ้างที่หัวใจไม่ได้แข็งแรงในทุกวัน

      ก็แค่บอกตัวเองว่า วันนี้ก็เป็นวันธรรมดาวันหนึ่งที่อาจจะไม่ดีมาก แต่ก็ไม่ใช่วันเลวร้ายที่สุดหรอก


      แต่ทุกครั้งสำหรับเรือนแก้ว ก็ค่อนข้างมั่นใจตัวเองว่าไม่เคยใช้อารมณ์ในพื้นที่สาธารณะ

      แต่เราใช้เมตตาเยอะๆ ค่อย ๆ ตอบ ค่อยๆ มองโลกแบบดี ๆ บางคนตั้งกระทู้งอแงรวนใส่นอยด์ใส่ ก็ไม่ได้เคยติด้วยอารมณ์ เขียนมาแย่แค่ไหน ก็เคยเข้าไปเม้นต์ให้ เพราะเรามองที่

      มองที่ "สาร" ที่เขากำลังบอกอยู่ข้างหลัง มากกว่า "เสียง" ที่เขาส่งออกมา

      มองที่ "คำเตือน" มากกว่า "คำอวย"


      การอยู่ในบอร์ดก็ไม่ใช่เรื่องง่าย อาจเป็นเพราะเราผ่านโลกมาพอสมควร

      บางคำถาม บางกระทู้ เราเห็นผ่านตาเยอะ และเห็นปัญหาที่อาจจะเกิด ก็แค่เตือนกันไว้ก่อน

      เกิดอะไรขึ้นมา...ได้ไม่คุ้มเสีย จะเข้าตำราเสียน้อยเสียยาก เสียมากเสียง่าย


      ไม่เคยคิดว่าอยากจะมียอดวิว ยอดกดหัวใจ หรืออะไร แค่คิดว่า ตอบได้ก็ตอบกันไป

      แค่บังเอิญว่า เรารู้จักหลายคน เขาจริตตรงกันก็เลยกดในเวลานั้น ก็แค่นั้น

      ถ้าเผลอเรียกใครว่าน้อง แล้วไม่ชอบ ก็บอกกันได้เสมอ เพราะเรารู้ว่าเราอายุมากกว่าจริง ๆ

      (ไม่ได้คิดจะข่มใครเป็นน้อง เพราะเราอยู่นาน

      -_- จะนานได้ยังไง เพราะเรามาอยู่ได้แค่ 9 เดือนเอง)


      ไม่มีใครจะอยู่ในบอร์ดได้ตลอดกาล วันหนึ่งเราก็คงไป

      หลายคนที่เรารู้จักตอนมาบอร์ดครั้งแรก..ก็จากไปเพราะน้ำคำบางคน อย่างคุณ Octory

      หลายคนก็หายเงียบเลยเพราะเบื่อกระทู้ หลายคนเงียบหายเพราะมีพื้นที่อบอุ่นกว่าตรงนี้

      วันหนึ่งเราก็คงไปเหมือนกัน


      ขอแค่วันนั้น...เราไม่ติดค้างอะไรกับใครที่นี่ก็พอ

      ไม่ติดค้างต้องขอโทษเพราะไม่ได้ทำผิด

      ไม่ติดค้างคำเสียใจ เพราะเราจริงใจกับทุกคนและทุกคำที่ตอบไป

      ไม่ติดค้างกับบอร์ด เพราะทุกกระทู้ที่ตั้ง ทุกเม้นต์ ใช้เหตุผลก่อนอารมณ์เสมอ


      "ขึ้นชื่อว่ายา...ไม่หวาน...กินไม่ง่าย แต่เพราะมันขม คนถึงจำติดลิ้น คำเตือนก็เช่นกัน"


      สำหรับคนที่หลงเข้ามาอ่านตอนท้าย...เก๊าขอโทษที่พิมม์บ้าบอ...

      ......................................

      นัก (หัด) เขียนแก่ ๆ คนหนึ่ง ผู้มีดาวสองดาว และหัวใจหนึ่งดวง

      ตอบกลับ
เกี่ยวกับเรา / ติดต่อเรา

เว็บ Dek-D

เข้าผ่านแอป ง่ายกว่า

ติดตั้งแอป
ติดตั้งแอป