Self Insertion ในการเขียนนิยายคืออะไรนะ? [ยินดีให้แชร์]

วิว
สวัสดีค่ะ ช่วงนี้มีดราม่ากันเยอะ เราขอมาแชร์อะไรที่เป็นสาระบ้างนะคะ

SI [ Self Insertion] ในการเขียนนิยายคืออะไร?

เคยไหมที่กำลังเขียนนิยายสักเรื่อง แล้วพออ่านดี ๆ ก็แอบรู้สึกว่า...นางเอก/พระเอกเรื่องนี้ นิสัยเหมือนเราเลย อาจจะไม่ทั้งหมด แต่เป็นบางนิสัยซึ่งอาจจะเป็นนิสัยในแง่บวกหรือลบก็ได้ และบางทีก็เป็นนิสัยที่เราอยากเห็นตัวเองเป็นก็มี  นั่นล่ะค่ะคือ Self - Insertion และถ้าแปลให้ตรงตัวอย่างเข้าใจง่ายก็คือ >> "การใส่นิสัยผู้เขียนลงไปในตัวละครที่เราเขียน ไม่ว่าจะส่วนหนึ่ง หรือทั้งหมด" 

เชื่อว่านักเขียนหลายคนน่าจะเคยทำกันมาอย่างน้อยสักครั้งหนึ่งในชีวิต

ฮันแน่  อย่าเพิ่งปฏิเสธค่ะ มันไม่ใช่เรื่องที่ไม่ดีแต่อย่างใด...หรือเปล่านะ?

โอเค งั้นเราจะอธิบายให้เข้าใจมากขึ้นนะคะว่าตกลงแล้วมันดีหรือไม่ดีกันแน่

Self Insertion เนี่ย ถ้าทำด้วยความ "ตั้งใจหรือจงใจ" ย่อมไม่เป็นปัญหาค่ะ นิยายของคุณ คุณมีสิทธิ์สร้างตัวละครให้นิสัยคล้ายคุณก็ได้ ตราบใดที่ตัวละครตัวนั้นมีมิติและมีเหตุผลรองรับของการกระทำกับนิสัยต่าง ๆ ก็ถือว่าโอเค

แต่ถ้า Self Insertion เกิดขึ้นด้วยความไม่ตั้งใจขึ้นมา...พูดง่าย ๆ ว่าสมมติเราสร้างตัวละครที่มีคุณลักษณะ ใจเย็น สุขุม ขึ้นมาสักตัวหนึ่ง และเราซึ่งเป็นผู้เขียนเป็นคนใจร้อน ไปเขียนให้ตัวละครตัวนี้เนี่ย ระเบิดอารมณ์ในสถานการณ์ ๆ หนึ่งโดยง่าย ( ยึดตามหลักนิสัยของเรา ) ทั้ง ๆ ที่ตัวละครตัวนี้ต้องใจเย็นและตัดสินใจทำอะไรตามรูปแบบนิสัยของความใจเย็น...แบบนี้มันจะสร้างปัญหาให้คาร์แรกเตอร์ของตัวละครขึ้นมาทันทีค่ะ มันจะขาดความสมจริง ย้อนแย้ง ไม่สมเหตุสมผลขึ้นมา ซึ่งในกรณีนี้ มันแปลว่า...คนเขียนยังไม่สามารถแยกตัวเองออกจากหน้าที่ในการถ่ายทอดเนื้อหาในนิยายได้ เวลาเป็นแบบนี้ ต้องถอยออกมาก้าวหนึ่งและแก้พล็อตโฮลของคาร์แรกเตอร์นั้น ๆ โดยทันที

Self Insertion กับ POV [ สรรพนามที่ใช้ในการบรรยาย ได้แก่ บุรุษที่ 1, 2, 3 เป็นต้น ] มันเกี่ยวอะไรกันไหม?

ตอบ >> ไม่เกี่ยวทางตรงค่ะ แต่เกี่ยวทางอ้อมอยู่ โดยเฉพาะ POV 1 [ สรรพนามบุรุษที่ 1 ได้แก่ ข้า, ฉัน, ผม, ข้าพเจ้า, ดิฉัน, กระผม, เป็นต้น ] เนื่องจากว่า การใช้ POV นี้ ยึดหลักโดยใช้ประสาทสัมผัสทั้ง 5 ของตัวละครหลัก ( ที่เราใช้บรรยายในการเล่า ) จึงอาจจะทำให้นักเขียนเผลอบรรยายนิสัยส่วนตัว หรือเอาคำพูดติดปากตัวเองใส่ลงไปในเนื้อหาด้วยความเคยชินกันได้

หากโดยสรุปแล้ว เราอาจจะเขียนโดยใช้ POV 1 แทนพระเอกเล่าเรื่อง แต่นิสัยของคนเขียนกับตัวละครต่างกันคนละทาง ไม่มีอะไรเหมือนกันเลย นิสัยใจคอความคิด พูดง่าย ๆ ว่าการที่นิยายเรื่องใด ๆ ใช้มุมมองบุคคลที่ 1 ในการเขียน ไม่ได้หมายความว่า มันเป็นประเภท Self Insertion นั่นเองค่ะ

วิธีการแก้ปัญหา Self Insertion โดยไม่ตั้งใจเบื้องต้น คือการสร้างคาร์ตัวละครให้ดีค่ะ เขียนประวัติให้ตัวละครแต่ละตัวไปเลยก็ได้ ตั้งแต่เขาเกิดจนถึงไทม์ไลน์ที่ตัวละครนั้น ๆ มีบทบาทอยู่ จากนั้นก็ศึกษาเขาให้ดี ให้เหมือนเรากำลังทำความรู้จักกับเพื่อนคนหนึ่ง เอาถึงขั้นที่เราคิดว่าเขามีตัวตนอยู่จริง ๆ ได้ก็ยิ่งดีค่ะ

หากมีคำถาม ข้อสงสัย หรือคำชี้แนะเพิ่มเติมอะไร ก็บอกกันได้นะคะ

ขอบคุณสำหรับพื้นที่คะ
ให้หัวใจกระทู้นี้ ~

แสดงความคิดเห็น

2 ความคิดเห็น

    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #1
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      ผมเองก็เชื่อมาโดยตลอดครับว่า งานเขียนทุกชิ้น ล้วนสะท้อนตัวตนบางอย่างของคนเขียน


      ขอบคุณสำหรับสาระนะครับ https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-01.png

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #2
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      Self Insert จะใช้ในความหมาย "ผู้เขียนนำตัวเองไปใส่ในเรื่องที่ตนเองแต่งในฐานะตัวละคร" บางทีก็ใช้เป็นเครื่องมือในการเล่าเรื่อง บ้างเป็นผู้แนะนำตัวละครเอกไปยังจุดหมาย และบางครั้งก็เป็นตัวเอกของเรื่อง เช่น พระเอกเป็นพนักงานบริษัทเป็นโสดอยู่คนเดียว สละชีวิตช่วยดอกฟ้าที่ไม่มีวันหันมามองเขา จึงได้รับพรไปเกิดต่างโลก แต่ครั้งนี้เขาไม่กระจอกแล้วเพราะเกิดมาพร้อมกับพลังขี้โกง สองแขนไม่ขาดแคลนสาวงามไว้โอบกอด


      คนเขียนเป็นพนักงานบริษัท ไม่มีแฟนอ่านแต่ไลนโนเวลดูอนิเม และตัวเองมีทัศนคติว่า ถ้ามีเงินสวยแค่ไหนก็ได้ครอง ตรงที่อันตรายของ Self Insert จะอยู่ตรงที่ความคิดของคนเขียนจะเข้าไปควบคุมเนื้อเรื่อง หากฉันช่วยชีวิตสาว เธอไม่มีทางปฏิเสธฉันและหลงรักฉัน ทำให้ทัศนะคติตัวเองเป็นใหญ่ควบคุมเรื่องราวให้ไปในทิศทางเดียว "ฉันช่วยชีวิตเธอ ๆ ต้องเป็นเมียฉัน"

      ในแง่คนอ่านที่ทัศนคติตรงกันก็จะชอบ แต่ถ้าคนไม่ชอบก็จะโบกมือลาทันที สำหรับคนอ่านบางคนที่เห็นชัดว่านี่มัน Self Insert นิยายแบบนี้มันเขียนมาสนองตัวเองชัด ๆ ไม่อ่านเลยก็มี ศัพท์คำนี้จึงมักเอามาใช้ในกรณีวิจารณ์นิยายไปในทางไม่ดีมากกว่า

      ตอบกลับ
      • ถูกลบเนื่องจาก:
        IP
        #2-1

        "และบางทีก็เป็นนิสัยที่เราอยากเห็นตัวเองเป็นก็มี" ก็ได้ใส่อธิบายไปแล้วนะคะ


        แล้วก็ใช่ ส่วนมากการทำแบบนี้จะถูกมองในแง่ลบ ซึ่งเราไม่ค่อยเห็นด้วยค่ะ คิดว่าถ้าคนเขียนเข้าใจมันมากขึ้น สามารถนำมาใช้เป็นวัตถุดิบในการเขียนนิยายอย่างหนึ่งได้ ส่วนคนอ่านจะชอบหรือไม่นั้น ก็ขึ้นอยู่กับรสนิยมแต่ละคนเลย คนเขียนเองก็จะต้องตระหนักถึงความเสี่ยงข้อนี้ด้วย


        ขอบคุณสำหรับความคิดเห็นค่ะ

        ตอบกลับ

กระทู้ที่คนนิยมอ่านต่อ

เกี่ยวกับเรา / ติดต่อเรา

เว็บ Dek-D

เข้าผ่านแอป ง่ายกว่า

ติดตั้งแอป
ติดตั้งแอป