/>

ขอคำแนะนำเกี่ยวกับการไปพบจิตแพทย์เกี่ยวกับ โรคซึมเศร้า [ยินดีให้แชร์]

วิว
#โรคซึมเศร้า
สวัสดีค่ะ คือเราไม่เเน่ใจไม่อยากคิดไปเองว่าเป็นโรคนี้ เราก็ลองทำแบบทดสอบเกี่ยวกับโรคซึมเศร้าจากที่ต่างๆทั้งในเเอปเเละตามเว็บผลมันก็บอกว่าเราเป็นทุกเว็บเลย
คือเราเคยเจอช่วงๆหนึ่งมาค่ะ เป็นช่วงที่รู้สึกตัวอีกทีรอบๆตัวก็ไม่มีใครเเล้ว ทั้งในสังคมเพื่อนและที่บ้านของตัวเองค่ะ
เริ่มเล่าจากสถานะการที่บ้านก่อนนะคะ เป็นครอบครัวที่พ่อเเม่เเยกทางกัน แม่ก็ไม่อยู่บ้านเพราะทำงานที่อื่น เราต้องอยู่กับพี่สาวซึ่งช่วงนั้นทะเลาะกันอย่างรุนเเรงมากค่ะ เหมือนขังคนสองคนที่ไม่ชอบขี้หน้ากันมาอยู่ด้วยกัน จนถึงขนาดตบกันก็หน้าจะ2ครั้ง ส่วนเรื่องโดนด่าเเล้วมีคำพูดแทงใจนี้นับไม่ไหวเลยค่ะ กลับบ้านมาก็จะไปคลุกในห้องนอนมืดๆที่ไม่ค่อยจะเปิดไฟเพราะเกลียดตอนกลางวันนั้น 
ส่วนสถานะการณ์ในโรงเรียนก็คงรับบทเป็นเด็กโง่ๆเซ่อๆคนนึงในสายตาคนอื่น เพราะรอบตัวอ้างว้างมากค่ะ มีเพื่อนนะคะ เเต่โดนเหยียดเป็นประจำ ทั้งเรื่องรูปร่าง หน้าตา อันนี้เราก็คิดนะคะว่าทำไมเป็นเราที่โดนเรื่องนี้อยู่คนเดียวในกลุ่มทั้งๆที่คนว่าเราสภาพนั้นหนักกว่าเราอีก เเต่ก็นั้นเเหละค่ะฟ้าลิขิตให้เราโดนมาเเบบนี้ก็เก็บสิ่งนั้นเข้าหัวต่อไป ต้องใช้ชีวิตแบบไปกินข้าวที่โรงอาหารคนเดียวมองโต๊ะอื่นที่มีคนกินด้วยกัน ภายนอกเรากินข้าวอย่างคนชิคๆนะคะเเต่จริงๆน้ำตาตกในไปหมดเลยน้อยใจเพื่อน55 เวลาครูสั่งงานกลุ่มนี้คือช่วงเวลามนุษย์ล่องหนที่เเท้ทรูค่ะ โดนกลุ่มเพื่อนตัวเองเเท้ๆโยนเราให้ไปอยู่กลุ่มของผู้ชายซึ่งมีเราเป็นผู้หญิงคนเดียวบางคนอาจมองว่าเป็นเรื่องดีที่ได้อยู่ท่ามกลางหนุ่มๆนะคะเเต่เรารู้สึกเป็นมนุษย์โง่ๆไร้ค่าที่ไม่สมควรเกิดขึ้นมา เเล้วการโดนน้ำปลาจากมือของเพื่อนราดไส่เราเป็นสิ่งที่เรายิ้มเลยค่ะ ทำเป็นว่ามันตลกเเต่จริงๆเราฮึ๊บน้ำตาเอาไว้เท่าที่คนๆนึงจะทำได้ หลังจากโดนเราพูดอะไรสักอย่างนะคะ เเต่จำไม่ได้จริงๆ สาบานเลยว่าไม่ได้ด่าเขา เเต่มันคงไม่ถูกหูเขาเท่าไหร่ เขาก็ถีบเราจนที่เสื้อมีรอยเท้าของเขา เพื่อนเราอีกคนนึงเห็นก็พูดเเทนเรานะ ว่าทำไมทำมันขนาดนี้ เเล้วจากนั้นจำไม่ได้ค่ะว่าพูดอะไรกัน เพราะตอนนั้นกลั้นน้ำตาจนเต็มหัวไปหมดแล้ว จำได้เเค่ประโยคทิ้งทายว่าเล่นไม่ได้ก็ไม่ต้องเป็นเพื่อนกู ช่วงนั้นเป็นช่วงที่มีเเต่เรื่องเเย่ๆเข้ามาในหัว เวลานั่งเรียนเเล้วเห็นเพื่อนเรานั่งกันเป็นกลุ่มเเต่ที่ตรงนั้นกลับไม่มีพื้นที่สำหรับเรา จบคาบเราก็นั่งร้องให้อยู่ในห้อง เเต่ก็ไม่มีใครสนใจหรอกค่ะ เราเป็นอากาศที่ไม่มีใครต้องการง่ายๆก็คงเป็นมลพิษสำหรับทุกคน อ่านจนถึงตอนนี้ก็ต้องมีคนคิดใช่ไหมคะว่าทำไมไม่ย้ายกลุ่ม อันเนื่องจากจำนวนประชากรในห้องที่ไม่ค่อยเยอะมาก กลุ่มที่เราอยู่ก็คือสุดๆของห้องเเหละค่ะพร้อมเเขวะพร้อมด่าได้ทุกเมื่อ เเต่เรามีนิสัยไม่ทำเพื่อนเวลาโดนกระทำเราเลยไม่อะไร ถ้าเราจะย้ายผลที่ตามมามีปัญหาเเน่ๆค่ะ โดนเเน่ๆ55คงเเย่ลงx10 เลยอดทน อดทน แล้วก็อดทน เก็บทุกอย่างเอามาร้องให้กับตัวเองที่บ้านทุกวัน ถ้ากลั้นไม่ได้เราก็จะเเยกออกมาจากคนอื่นๆมาอยู่คนเดียวค่ะ เพราะไม่อยากให้ใครเห็นไม่อยากโดนว่าว่าเรียกร้องความสนใจ หรือสำออย หรือเป็นห่าอะไรใดๆ ก็คือไม่อยากได้ยินคำไม่ดีพูดของใครนั้นเเหละค่ะ เรื่องโง่ๆที่หาเรื่องระบายอารมณ์ไม่ได้ก็กีดข้อมือ เเต่ก็ไม่ได้ลึกหรอกค่ะ รู้ว่าทำเเค่นี้มันไม่ได้ตายง่ายๆเอาเเค่พอซาบซ่านค่ะ ส่วนเรื่องตายคิดค่ะไม่เหลือเเน่ๆระดับนี้เเต่ยังไม่มีความกล้าพอและห่วงสภาพศพตัวเองมากๆค่ะ คิดเรื่องพวกนี้จนปลงกับความตาย รู้สึกจนถึงทุกวันนี้ตายได้ก็ดี ถ้าพรุ่งนี้โลกเเต่เราคงไม่ร้องให้หรืออ้อนวอน เเต่จะเป็นวันที่ดีใจมากที่สุดในชีวิต ล่าสุดฝันว่าโดนแทงก็คือดีใจมากค่ะ จพได้ตายๆไปซักทีเบื่อมนุษย์มากที่สุดในหัวใจ จนกระทั้งตอนนี้เราเริ่มรู้สึกว่าเรารับมือกับมันเริ่มไม่ไหว ถึงเหตุการณ์มันจะจบไปแต่มันวนอยู่ในหัวเราทุกๆวันกลัวตลอดว่าวันพรุ่งนี้เหตุการณ์นั้นจะกลับมา ถ้าเป็นเเบบนั้น คงได้ตายกันจริงๆ ตอนนี้ความรู้สึกนั้นมันเข้ามาเบียดเบียนในชีวิตเราจนเราไม่อยากออกไปไหน ไม่อยากเจอคน อยากอยู่คนเดียวตลอดไปเพราะการไม่ได้เห็นคนอื่นๆที่ทำให้เราเจ็ยปวดมันรู้สึกสบายใจมากๆ เเต่เราจะอยู่ในบ้านตลอดก็ไม่ได้ไงคะ ยังไงก็ต้องไปโรงเรียน เเล้วจะไปได้ไงเมื่อมีความคิดอยู่เเบบนี้ไม่หายไปจะเป็นปีเเล้ว เอาจริงๆอยากเป็นเหมือนคนปกติค่ะ อยากรู้โลกที่มันสดไสมันเป็นเเบบไหน โลกที่คนไม่ต้องการความตาย
.
.
.
.
.
ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ  ขอบคุณที่เปิดเข้ามาดูโลกของเรา
ให้หัวใจกระทู้นี้ ~

แสดงความคิดเห็น

7 ความคิดเห็น

กระทู้ที่คนนิยมอ่านต่อ

เกี่ยวกับเรา / ติดต่อเรา

เว็บ Dek-D

เข้าผ่านแอป ง่ายกว่า

ติดตั้งแอป
ติดตั้งแอป