/>

รู้สึกเบื่อกับชีวิต ไม่มีใครที่รับฟัง และอยากปรึกษาด้วย [ยินดีให้แชร์]

วิว
สวัสดีค่ะ เราเป็นคนตั้งกระทู้อะไรพวกนี้ ตั้งแต่ประถมแล้วค่ะ ถ้าไปค้นดูกระทู้ของเรา ในตอนนี้เราไม่ต่างจากตอนนั้นเลยค่ะ ชีวิตเรามีแต่แย่ลง แย่มากๆจนเคยถึงจุดซึมเศร้า แต่ผปค ไม่ได้ใส่ใจ และโดนคำพูด กดดันต่อเนื่องจากทุกอย่าง จนเราไม่โอเค คือปัญหามันรอบข้างมากๆ จนเราเบื่อ รู้สึกไม่อยากสู้ที่จะแก้ปัญหาหรือเถียงอธิบายกับใคร เหมือนปลงอ่ะค่ะ เรามาอยู่ในจุดที่รำคาญการมีเพื่อน ไปไหนกับเพื่อนมากค่ะ และเริ่องพ่อแม่เราเริ่มปลงกับการที่อยากทำอะไรให้พ่อกลับมารักเราเหมือนลูก อยู่ในสถานะที่พยายามทำดีเท่าไหร่ก็ไม่เคยพอค่ะ ทั้งสำหรับคนอื่นและตัวเอง มันเหนื่อยมากค่ะ ขนาดท้อ ยังไม่รู้จะไปปรึกษากับใคร เพราะเขาดูไม่พร้อมที่จะให้คำปรึกษา เราเลยเลือกที่จะเก็บกด และระบายทางการใช้ความรุนแรงยับยั้ง เราคล้ายๆว่าต้องเจ็บถึงจะพอค่ะ เพราะเราโดนแม่ตีเวลาเครียดหรือร้องไห้เพราะเขาไม่ชอบเวลาเราเครียด เราจะดูเหมือนคนบ้าทันทีค่ะ ในสายตาของเขาน่ะนะ แต่ตอนเราเครียดเราแค่อยากให้มีใครเข้าใจ และรับฟัง ไม่ใช่มาตอกย้ำครส เราโดนจนแม่พาไปหาหมอก็เหมือนเดิม จนแม่ไม่ไหว แม่จะทิ้ง เราก็เลยเลือกที่จะเก็บความรส เครียดไว้ ไม่ให้แม่เห็นอีก มันเหมือนเราไม่มีสิทธิ์แสดงครส จริงๆกับใครเลยค่ะ ในขณะที่คนอื่นเห็นเราเป็นที่ระบายอารมณ์ จะพูดจะด่าอะไรก็ได้โดยไม่แคร์ว่าเราคิดยังไง ทั้งแม่ เพื่อน และคุณครู เบื่อมากค่ะ เคยอยากตาย มากสุด เอาเชือกรัดคอ แต่ก็หยุด เพราะกลัว กลัวที่จะตาย แต่ก็กลัวที่ต้องมาอยู่ทรมาณแบบนี้มา6ปีได้แล้วค่ะ เราเจอแต่เรื่องแย่ๆ ไม่เคยมีเรื่องดีๆเกิดขึ้นกับคนอย่างเราเลย ไม่เคยได้อะไรดีๆแบบคนอื่น มีแต่ต้องดื้นรน ดิ้นรนบางครั้งก็ไม่ได้ไรกลับมา เราเลยอยากรู้ว่า เราควรเลือกที่จะทำยังไงดีค่ะ เราloserเกือบทุกอย่าง เรียนก็ไม่เก่ง ปัญหาที่บ้านก็มี เพื่อนก็แทบไม่มีเลย เรากลัวการเข้าสังคมเพราะกลัวการที่จะต้องฟังความคิดเห็นคนอื่นที่มาติเรา ขาดความมั่นใจ แม้กระทั่งงานวาดที่เราทำได้ดีสุด เคยภูมิใจ ตอนนี้รู้สึกเหมือนมันแย่ วาดไม่ค่อยดี ท้อ ร้องไห้ เสียใจกับอะไรเล็กน้อยง่ายมาก เราอ่อนแอมากค่ะ แต่ยืนยัดอดทนมา6ปี คาดหวังว่าอนาคตจะมีอะไรดีๆเข้ามาเหมือนกับที่พยายาม คาดหวังมาหลายปีละค่ะ เราเหมือนยิ่งอยู่ยิ่งอยากตายมากขึ้นเรื่อยๆ เพราะมันท้อ ไม่แฟร์         เหนื่อย 
ส่งกำลังใจให้ จขกท.

แสดงความคิดเห็น

2 ความคิดเห็น

    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #1
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      คนเรามีชีวิตที่ดีกว่า ถ้ารู้สีกเบื่อๆก้อเล่นฟุตบอลจะได้หายเบื่ิอ ฟุตบอล คือเพื่อนสำคัญมากที่สุดในชีวิตของคุณเอง ถ้าหากว่าคนเรามีปัญหาอย่าคิดมากเลย ถ้าเป็นคุณผู้หญิงเราก้อรักเป็น น้า อา ป้า ย่าและยาย เรารู้สึกว่ารักไม่อยากทำให้คุณเดือดร้อนและไม่เคยมีปัญหากับคุณบ้างเลย ทำงานหนักๆก้อยิ่งเครียดผ่อนคลายความเครียดของคุณผู้หญิง

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      เกย์อักษรฯเอกปรัชญา
      Guest IP
      #2
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      สวัสดีฮะ พี่เป็นคนที่เรียนจบมหาลัยแล้ว ทำงานแล้ว พี่อ่านทุกตัวอักษรของน้องแล้วนะ


      น้องกำลังเผชิญความเพิกเฉย ไม่สนใจใยดีจากผู้ปกครอง ทั้งเจอคำพูดกดดันต่างๆนานา อยู่ในสถานการณ์ที่ทำอะไรไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้น นับเป็นเรื่องที่ทำให้จิตใจบอบช้ำเป็นปม แก้ไม่หายและคงจะฝังติดตราตรึงใจไปชั่วชีวิต กลายเป็นปัจจัยกำหนดตัวตนของน้องไปแล้ว น่าลำบากใจจริงๆ


      ขอให้น้องทำใจให้สบายนะ น้องไม่มีความผิดอะไรใดๆเลย เพราะน้องแค่เรียกร้องความรักความเอาใจใส่ที่สมควรจะได้รับจากผู้ปกครองเท่านั้นใช่ไหม ชีวิตมนุษย์มันก็เป็นแบบนี้แหละ ไม่มีอะไรแน่นอน จริงๆแล้วมนุษย์ไม่สมควรที่จะเกิดมาบนโลกใบนี้เลย โลกนี้มีแต่ความเสี่ยงต่อชีวิตทั้งนั้นและเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมาน ความผิดอยู่ที่ผู้ให้กำเนิดของน้อง ไม่ใช่อยู่ที่น้อง น้องไม่เป็นหนี้บุญคุณอะไรต่อผู้ให้กำเนิดทั้งสิ้น แต่กลับกัน ผู้ให้กำเนิดต่างหากที่ต้องใช้หนี้น้องเพราะให้กำเนิดน้องมาด้วยเหตุผลส่วนตัว น้องไม่ได้เป็นฝ่ายขอให้เกิดมาสักหน่อย เมื่อเกิดมาแล้ว น้องสมควรที่จะได้รับความรัก กำลังใจ และการภูมิทักษาแล(dignifying care)*จากผู้ให้กำเนิด

      (*การภูมิทักษาแล คือ การดูแลโดยไม่เข้าแทรกแซงความเป็นตัวการของผู้ที่ได้รับการดูแล เช่น การไม่บังคับให้ตัดสินใจทำอะไรโดยขัดกับความปรารถนาของผู้ที่ได้รับการดูแล เป็นต้น)


      วิธีการหาทางออกให้กับจิตใจอย่างยั่งยืน คือการเข้าร่วมกลุ่มต่อต้านการเกิด(antinatalism) ระบายปัญหาที่ผู้ให้กำเนิดได้ทำกับเราไว้ให้คนในกลุ่มฟัง และพึงระลึกไว้ว่าเราไม่เป็นหนี้บุญคุณอะไรต่อผู้ให้กำเนิดแม้แต่บาทเดียว สลัดทิ้งความสัมพันธ์ ความผูกพัน เสียงครหานินทาจากผู้ให้กำเนิดเสีย จากนี้ไปกำหนดชีวิตของตัวเองอย่างพอเหมาะพอควรให้สมกับความสามารถและระดับสติปัญญาที่มี เลือกประกอบอาชีพที่สุจริต โดยไม่แคร์คำดูถูกหรือความคาดหวังจากผู้ให้กำเนิด อย่าให้เสียงผู้ให้กำเนิดมาทำลายเราได้ เก็บเงินก้อนจากการทำงานให้ได้ เมื่อได้เงินก้อนแล้วให้วางแผนให้ดี และออกจากบ้านไปใช้ชีวิตที่อื่น น้องไม่ต้องห่วงหาอาลัยผู้ให้กำเนิดอีกต่อไป ท่องไว้ว่าพวกเขาไม่มีบุญคุณ ไม่ต้องฟังเสียงรบเร้าจากคนรอบข้าง ชีวิตกำหนดได้ด้วยตัวเราเอง ถึงแม้อาจจะไม่ประสบความสำเร็จ แต่ชีวิตก็พอเพียง มีความสุขและมีความหมายจากอาชีพที่ทำทำได้


      ในกรณีที่ชีวิตกำลังจะเข้าใกล้ความตายและชีวิตอิ่มตัวเต็มที่แล้ว ก็จำเป็นที่จะต้องเรียกร้องการได้ตายอย่างสมศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ สถานการณ์ประเทศไทยตอนนี้คงจะเรียกร้องไม่ได้ถึงขั้นการุณยฆาต(euthanasia) แต่อย่างน้อยๆตอนนี้เราควรจะเรียกร้องให้มีการช่วยฆ่าตัวตาย(assisted suicide)กันได้แล้ว เพราะเป็นการตายอย่างภาคภูมิ พี่อยากให้น้องเป็นหนึ่งกระบอกเสียง เรียกร้องการตายอย่างภาคภูมิ(dying with dignity) ให้กับตัวเองและคนอื่นๆในสังคม ก็ในเมื่อคนเราเลือกเกิดไม่ได้ เราก็ควรต้องเลือกการตายได้ มนุษย์ทุกคนไม่ควรต้องตาย

      อย่างไร้ศักดิ์ศรีและก่อความเดือดร้อนให้กับสถานที่และคนอื่นๆในสังคม


      ณ ปัจจุบันสังคมกำลังใฝ่ต่ำ สกปรก ยึดติดวัตถุเงินทองอันไม่เที่ยง พ่ายแพ้อำนาจเงิน

      แต่...

      เงินซื้อชีวิตอมตะไม่ได้

      เงินซื้อความเข้าใจไม่ได้

      เงินซื้อความรักบนรากฐานของความเข้าใจและยอมรับซึ่งกันและกันไม่ได้

      เงินซื้อโชคชะตาไม่ได้

      เงินซื้อข้อเท็จจริงและสัจธรรมไม่ได้

      เงินซื้อมรดกโลกไม่ได้

      เงินซื้อภาวะโลกเย็นไม่ได้

      เงินซื้อโลกทั้งใบไม่ได้ ไม่ต้องพูดถึงท้องฟ้า ดวงดาว จักรวาล และเอกภพ

      เงินซื้อสันติภาพให้แก่มวลมนุษย์ไม่ได้

      เงินซื้อธรรมะของพระพุทธเจ้าไม่ได้

      เงินซื้อนิพพานไม่ได้

      เงินซื้อ "ปรัชญาคาร์ล มาร์กซ์์" ไม่ได้

      เงินซื้อ "ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง" ไม่ได้

      เงินซื้อ “Critical Thinking” ไม่ได้

      เงินซื้อจิตสำนึกรับผิดชอบต่อส่วนรวมไม่ได้

      เงินซื้อความหลากหลายทางความคิดไม่ได้

      เงินไม่สามารถซื้อ "เสียงเงียบๆที่ไม่เห็นด้วยและไม่ยอมรับ" ได้

      เงินซื้อภาษาแห่งเสรีภาพไม่ได้

      เงินซื้อประสบการณ์ที่รอวันพูดออกมาไม่ได้

      เงินซื้อความเสียสละเพื่อส่วนรวมไม่ได้

      เงินซื้อมิตรภาพแท้ตลอดกาลไม่ได้

      เงินซื้อน้ำใจยามยากไม่ได้

      เงินซื้อความจริงใจไม่ได้

      เงินซื้อความถูกต้องที่รู้อยู่แก่ใจไม่ได้

      เงินซื้อจิตสำนึกในคุณงามความดีไม่ได้

      เงินซื้อการได้เห็นจิตวิญญาณอันสูงส่่งของมนุษย์ไม่ได้

      ตอบกลับ
      • ถูกลบเนื่องจาก:
        IP
        #2-1

        เราเรียนจบมัธยมศึกษาปีที่ 6 จากโรงเรียนเกษมพิทยามา 4 ปี เรามีความฝันว่า เราอยากสร้างออฟฟิศเป็นของตัวเอง ก้อเพราะว่า เราอยากมีร้านอาหารและร้านกาแฟในออฟฟิศขายคนอื่นทำให้เรามีเงินทุนเพิ่มจะทำคอนเสิร์ตเป็นของตัวเองอีกครั้งทำให้คนอื่นทั้งประเทศไทยจะได้มีความสขด้วยกัน สิ่งที่เราตั้งใจทำงานเก็บเงินเป็นอย่างดีไม่เคยทำให้คนอื่นเดือดร้อน ไม่เคยปองร้ายคนอื่น ไม่เคยทำร้ายจิตใจเด็กๆทุกคน ไม่เคยมีปัญหากับคนอื่นบ้างเลยตัวเราเองไม่ทำให้คนอื่นรำคาญอีกด้วย เรามีนิสัยที่ชอบช่วยเหลือชีวิตคนอื่น รักเด็กชอบเล่นกับเด็กๆทุกคน รักเพื่อนและรักคนอื่นไปทั่ว ชอบทำงานเก็บเงิน เรามีวินัยที่มีความคิดเป็นผู้ใหญ่ มีเหตุผลที่ดีและเราไม่เคยทำให้คนอื่นเสียความรู้สึกอีกด้วย

        ตอบกลับ

กระทู้ที่คนนิยมอ่านต่อ

เกี่ยวกับเรา / ติดต่อเรา

เว็บ Dek-D

เข้าผ่านแอป ง่ายกว่า

ติดตั้งแอป
ติดตั้งแอป