Dek-D.com ใช้คุกกี้เพื่อพัฒนาประสบการณ์ของ
ผู้ใช้ให้ดียิ่งขึ้น เรียนรู้เพิ่มเติมที่นี่
ยอมรับ

ฉันได้รู้ว่าฉันคือ... [ยินดีให้แชร์]

วิว
#งานเขียน



สวัสดีไดอารี่


วันนี้วันที่19 ธันวาคม 2562


ฉันได้รู้ตัวว่าฉันคือคนที่ฝืนยิ้ม...ทุกครั้งที่ทะเลาะกับคนที่ฉันรัก ฉันมักจะโศกเศร้าก่อนเสมอ ฉันมักจะเป็นฝ่ายที่กรีดปากยิ้มเพื่อเข้าไปเอาใจง้อพวกเขาเสมอ มิว่าเพื่อน แฟน หรือใครก็ตามฉันมักจะต้องยิ้มและเข้าไปหาแล้วบอกกับเขาว่าไม่เป็นไรมีฉันอยู่...ไม่เป็นไรฉันขอโทษ...ไม่เป็นไรสู้ได้แน่...


...ฉันจึงต้องการคนที่ยิ้มเพื่อฉันบ้าง...


ฉันได้รู้ว่าฉันคือฝ่ายที่ต้องปกป้องคนอื่น...ฉันมักจะต้องเป็นโล่อันแสนแข็งแกร่งที่พร้อมรับทุกปัญหาและเศษไม้หนามให้คนที่ฉันรักเสมอ...


...ฉันจึงต้องการคนที่เป็นโล่ให้กับฉัน


ฉันได้รู้ว่าฉันคือความสุขของคนหลายๆคน หลายครั้งที่ฉันสามารถทำให้เขามีความสุขได้...พวกเขามักจะยิ้มและหัวเราะกับสิ่งที่ฉันทำ กับสิ่งที่ฉันอยากให้มันเป็น...และมันมีความสุข


ฉันจึงต้องการเห็นใครสักคนมีรอยยิ้มเพราะฉันตลอดไป...


ฉันได้รู้ว่าฉันคือความทุกข์ของหลายๆคน ฉันทำให้คนอื่นร้องไห้และเจ็บปวดด้วยคำพูดของฉัน ฉันทำให้คนๆนึงต้องเสียน้ำตาด้วยวาจาดั่งเดรัจฉานของฉัน...มันคือความเจ็บปวดสุดแสนทรมาณสำหรับฉัน


ฉันจึงไม่ต้องการเห็นคนที่ฉันรักต้องทุกข์ใจ...


ฉันขอโทษสำหรับทุกๆสิ่งที่ฉันทำ...








ฉันได้รู้ว่าฉันคือตัวฉัน ฉันคือคนที่ปลอบตัวเอง ฉันคือคนที่ต้องสู้เพื่อคนที่ฉันรัก ฉันคือคนที่ต้องมอบความสุข ฉันคือคนที่ต้องไม่ให้ความทุกข์ ฉันคือคนที่ต้องแข็งแกร่ง ฉันคือคนที่ต้องแบกรับภาระเพื่อความสุขของคนอื่น...


ฉันจึงต้องการคนที่เป็นดั่งฉันบ้าง




....แล้วพวกคุณล่ะ...กำลังทำให้ใครบางคนคิดเช่นนี้อยู่หรือเปล่า...


----&----


แฮร่~ พึ่งลองเขียนอะไรเช่นนี้ครั้งแรก บอกก่อนนะว่าผมเขียนเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะครับ


มีอะไรติกันได้เน่อ~
ให้หัวใจกระทู้นี้ ~

แสดงความคิดเห็น

2 ความคิดเห็น

    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #1
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      คุณเล่าได้ดีนะ แนะนำให้เปิดเป็นนิยายเรื่องยาวแล้วเขียนเติมเข้าไปเรื่อย ๆ เป็นตอน ๆ จะได้มีคนผ่านมาเห็นมาก ๆ กระทู้ไม่นานมันก็ถูกดันลงไป

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #2
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      คุณเขียนดีค่ะ อ่านเหมือนอ่านบทกลอนเลย แล้วเราก็มีอารมณ์ร่วม


      แต่ขอเสนอแนะอย่างหนึ่งคงไม่ว่ากันนะคะ


      "ฉันได้รู้ว่าฉันคือความทุกข์ของหลายๆคน ฉันทำให้คนอื่นร้องไห้และเจ็บปวดด้วยคำพูดของฉัน ฉันทำให้คนๆนึงต้องเสียน้ำตาด้วยวาจาดั่งเดรัจฉานของฉัน...มันคือความเจ็บปวดสุดแสนทรมาณสำหรับฉัน

      ฉันจึงไม่ต้องการเห็นคนที่ฉันรักต้องทุกข์ใจ...

      ฉันขอโทษสำหรับทุกๆสิ่งที่ฉันทำ..."


      Passage นี้เราว่าคุณเขียนดีนะคะ แต่ความรู้สึกส่วนตัวคือ รู้สึกว่ามันอยู่ผิดที่ผิดทางไปหน่อย ดูขัดแย้งกับ passage อื่นๆ หมายถึงว่าตอนอ่านตั้งแต่ต้น ทุกประโยค เราสัมผัสได้ถึง "ความเจ็บปวดที่ซุกซ่อนไว้ใต้รอยยิ้มของคนที่เป็นผู้ให้" แต่ประโยคที่เรายกมามันให้ความรู้สึกอีกแบบ ทำลายอิมเมจ "ผู้ให้" ที่แสนดีแสนอดทนในใจเราไปอย่างสิ้นเชิง ทำให้เสียอรรถรสเล็กน้อยค่ะ


      นี่เป็นความเห็นส่วนตัวล้วน ๆ มิได้มีเจตนาจะทำให้ จขกท เสียเซลฟ์หรือเสียใจ อย่างที่บอกคุณเขียนดี และสามารถเขียนให้คนอ่านอย่างเรามีอารมณ์ร่วมได้ เหมือนกับว่าคุณเลือกใช้เสียงของภาษาได้ดี ถึงเหมือนกับว่ามันพูดกับเราได้


      เก่งมากค่ะ :)

      ตอบกลับ

กระทู้ที่คนนิยมอ่านต่อ

เกี่ยวกับเรา / ติดต่อเรา

เว็บ Dek-D

เข้าผ่านแอป ง่ายกว่า

ติดตั้งแอป
ติดตั้งแอป