Dek-D.com ใช้คุกกี้เพื่อพัฒนาประสบการณ์ของ
ผู้ใช้ให้ดียิ่งขึ้น เรียนรู้เพิ่มเติมที่นี่
ยอมรับ

เพื่อนรู้นิยายที่เราแต่งแล้วรู้สึกไม่ดี [ไม่ยินดีให้แชร์]

wannn
Guest IP
วิว
#โรงเรียน #นิยาย #ปัญหาวัยรุ่น #ปัญหา
วันนี้เราเอาโน๊ตบุ๊คไปทำโครงงานที่รร. แล้วเพื่อนหลายคนแกล้งโดยการค้นความลับเราจนเจอนิยายที่เราแต่ง รู้ชื่อเรื่อง เสิร์ชเว็บก็เจอจากนั้นพูดชื่อเรื่องเราเสียงดัง ซึ่งเพื่อนรู้อยู่แล้วว่าเราแต่งนิยาย แต่เราไม่ชอบให้คนรู้จักทุกคนรู้เรื่องส่วนตัว เราอยากแยกโลกออกเป็นสองฝั่ง งานส่วนงาน อยู่กับนักอ่านที่ตัวเองไม่รู้จักส่วนตัว เพื่อนก็ส่วนเพื่อน

เราใจเสียมาก เพื่อนบอกหลายครั้งว่าอยากอ่านที่เราแต่งก็จริงแต่เราไม่อยากให้เขาอ่าน ตอนนี้เราปิดเรื่องนิยายไม่ให้ใครเข้าได้ยกเว้นตัวเอง พอเพื่อนแกล้งเสร็จก็มาขอโทษ เราก็ยิ้มและไม่ตอบอะไรแต่ในใจดิ่งมาก เพื่อนเรามีคนเดียวเท่านั้นที่อนุญาตให้รู้คือคนที่ได้ผลประโยชน์ร่วมกัน เช่นวาดรูปประกอบให้ และต้องเป็นคนเก็บความลับเก่ง ไม่เอาเรื่องส่วนตัวเราไปพูด ปิดปากเงียบกริบ อีกอย่างนิยายเรามีฉากเรทด้วย เรื่องนี้เพื่อนก็รู้อยู่ ฉากแบบนี้เป็นใครก็คงไม่ค่อยอยากให้คนรู้จักได้อ่าน

เราโอเคที่เพื่อนขอโทษแล้ว แต่ไม่สามารถจัดการความรู้สึกของตัวเองได้ค่ะ มันยังแย่อยู่จนอยากเปลี่ยนชื่อเรื่องนิยายไปเลย แต่ก็ไม่ทำเพราะไม่อยากให้นักอ่านได้รับผลกระทบใดๆ แล้วเราเคยเป็นโรคซึมเศร้า เราจึงเป็นคนไม่กล้าต่อว่าหรือตอบโต้คนอื่นให้เขารู้สึกทางลบแม้เพียงนิดเดียวเหมือนที่ตัวเองเคยโดน
อย่างน้อยตอนนี้ก็ได้ระบายบ้างแล้ว ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ
ให้หัวใจกระทู้นี้ ~

แสดงความคิดเห็น

23 ความคิดเห็น

  • ความคิดเห็นที่ 1 - 20
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      #1
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      เป็นกำลังใจให้คุณนะครับ ฮึบๆ ทุกอย่างจะโอเคครับ :)

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #2
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      อย่าคิดมาก

      move on ไวๆ จะได้มีความสุข

      แต่งนิยายแล้วไง ใครจะล้อ ก็เรื่องของเขา

      เราบอกเกือบทุกคนแหละ บอกครั้งเดียว แบบถือว่าบอกแล้ว

      เราไม่สามารถจัดการความคิดคนอื่นได้ในทันที แต่เรา move on ได้

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #3
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      ลองนึกถึงแฟนคลับที่ชอบในนิยายที่เราเขียน ความคิดเห็นบวกๆ จะเป็นกำลังใจให้ จขกท.เขียนต่อไปได้โดยมองข้ามคนที่ไม่ได้มีประโยชน์อะไรกับชีวิตของเราค่ะ



      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #4
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      พลาดแล้วก็ช่างมัน ความคิดคนมันเปลี่ยนได้ เขียนไปเรื่อยๆพัฒนาไปเรื่อยๆ สักวันดังเมื่อไหร่เดี๋ยวเพื่อนมันก็ขำไม่ออกเอง

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #5
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      เป็นเราก็รู้สึกไม่ดีเหมือนกัน

      เพื่อนคนนั้นแย่มากเลย ทำไปแบบไม่นึกถึงคนอื่น เอาแต่สนุกอย่างเดียว

      เขาไม่รู้หรอกว่าความสนุกของเขา สร้างความทุกข์ให้เราแค่ไหน พวกจิตใจไม่ละเอียดอ่อน


      ในสิ่งที่จขกท.อยากทำ อย่างการเปลี่ยนชื่อนิยาย คงเพื่อไม่ให้เพื่อนรู้ เราว่าเปลี่ยนได้นะ

      แจ้งคนอ่านไป มันไม่ได้กระทบคนอ่านขนาดนั้น แจ้งล่วงหน้าก่อน คนจะได้รู้


      ความรู้สึกคนเรามันต้องใช้เวลาหน่อย เจอเรื่องขนาดนั้น ต่อให้อีกฝ่ายขอโทษก็ตาม แต่มันไม่ใช่ไฟที่ใช้น้ำดับแล้วดับทันที มันต้องการเวลา หาอะไรที่คิดว่าทำแล้วมีความสุขทำ ไม่งั้นก็ลองปล่อยพัก ว่าง เปลี่ยนบรรยากาศ หรือหาคนใกล้ตัวปรับทุกข์


      เป็นกำลังใจให้นะคะ

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      #6
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      เป็นกำลังใจให้ค่ะ ขอให้ผ่านไปได้

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #7
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      ขอให้รู้สึกดีขึ้นไว ๆ นะคะ ต่างคนต่างใจนะ ถ้าเพื่อนเราทำแบบนั้นนี่คงโกรธไปนานเลย


      ของเรานี่เพื่อนทั้งห้องรู้หมด และเวียนกันอ่านหมดลามไปยังห้องข้าง ๆ ยกเว้นครู ตอนเราไปฝึกงานที่ศิริราช (เพื่อสอบตรงแพทย์ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ใช้) เพื่อนร่วมฝึกก็รู้หมด มามหาลัยนี่ไม่มีใครรู้เลยค่ะ ยกเว้นเพื่อนเก่าม.ปลายจนทำงานก็ไม่มีใครรู้ ที่บ้านเขาเห็นว่าเราทำบ้าอะไรสักอย่างแต่ไม่รู้ว่าเขียนนิยายเพราะไม่เห็นความจำเป็นต้องบอก

      เราอยากให้คุณลองคิดอีกด้านว่าเกิดวันหนึ่งคุณดังขึ้นมาผลงานได้ตีพิมพ์ส่วนใหญ่ในสัญญาตีพิมพ์คุณต้องเข้าไปร่วมโปรโมทหนังสือด้วยค่ะ (มีส่วนน้อยที่ขอให้ตัดส่วนนี้ออกได้ ว่าไม่เข้าร่วมทุกกรณี) ก็ให้พยายามทำใจกับตรงนี้ไว้ด้วยค่ะ

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      #8
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      เป็นบทเรียนว่าเพื่อนคนไหน เก็บความลับได้ในระดับไหน วันหลังมีอะไรจะได้ไม่ต้องบอกมัน


      คุณต้องพบเจอคนอีกเย้ออออ ฉะนั้นทำใจซะว่ามันเป็นแค่เรื่องหนึ่งที่เข้ามาในชีวิตแค่นั้น


      หลังจากนี้อาจจะโดนบูลลี่ ก็ถือว่าเป็นวิตามินละกัน ยิ่งกินยิ่งแข็งแกร่ง

      https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-01.png

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #9
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      ถ้าเป็นเราคงจะโกรธจนเลิกคบไปเลย เพื่อนแบบนี้ไม่มีเสียยังดีกว่า (╬ ಠ 益ಠ)


      ของเรานี่นอกจากเพื่อนในเฟซ(ที่ไม่เคยเห็นหน้ากัน)ก็แทบจะไม่มีใครรู้ว่าเราเขียนนิยาย ขนาดคนในครอบครัวยังรู้กันแค่ไม่กี่คน เอาจริง ๆ ถึงคนในครอบครัวจะรู้ว่าเราเขียนนิยาย แต่ก็แทบจะไม่รู้ว่าเราเขียนเรื่องอะไร หรือใช้นามปากกาอะไร ( ̄ー ̄)


      แต่ในทางกลับกันเราก็อยากให้ จขกท. ทำใจเอาไว้ล่วงหน้าบ้าง ถ้าคิดจะเขียนไปจนถึงขั้นตีพิมพ์ยังไงก็คงหนีเรื่องการเปิดเผยตัวตนไม่พ้น(นอกจากคุณจะมีต้นทุนในการต่อลอง) ยังไงก็เอาใจช่วยค่ะ ขอให้รู้สึกดีขึ้นไว ๆ

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      Man In the Sky
      Guest IP
      #10
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      สมมุติว่าเราอยู่ในสถานกรณ์นี้ สิ่งที่คิดคือ..
      1. หนี - ลบนิยายทิ้งให้หมด แบคอัพไฟล์ไว้ สร้างแอคเค้าท์ใหม่ ลงนิยายใหม่ เปลี่ยนชื่อ แก้ไขบลาๆๆ และบอกเพื่อนว่าลบไปแล้ว ไม่ต้องให้มันแตะโน้ตบุ้คเราอีก
      2. เผชิญหน้า - เราไม่ผิด.. เราไม่หนี เราเสียใจ มูฟออนไม่ได้ ระบายมันออกมาด้วยการพูดคุยกะคนที่ไว้ใจได้ พ่อแม่ เพื่อนสนิท หรือเขียนบันทึกไว้ เมื่อดีขึ้นแล้วเราจะกลับมาเขียนนิยายต่อไป เห็นแล้ว ล้อแล้ว ยังไง?


      คุณค่าของตัวเราอยู่ที่ตัวเรามองเห็นมัน ไม่ใช่จากคำพูดของคนอื่น

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      โดเรมี
      Guest IP
      #11
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      แต่ก่อนเราก็แต่งนิยายในโรงเรียนนะ แต่งแล้วใส่แฟ้มไว้ อ่านวนรอบห้อง แล้วเราแต่งวันละตอน แต่งเสร็จก็เอาใส่แฟ้มแบบหนามาก สมัยนั้นเพื่อนไม่ล้อแม่งชอบ ตามอ่าน...จนกระทั้งแฟ้มหาย ไปอยู่กับใครก็ไม่รู้ เจริญ 55555555

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #12
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      ถ้าคุณทำสิ่งที่คุณชอบแล้วยังไม่ประสบความสำเร็จ.. มันก็ยังดูเป็นเรื่องไร้สาระ หรือขบขันของใครบางคนที่มองมา...ดังนั้นแล้วคุณต้องพยายามทำมันให้มากพอ ทำมันให้สำเร็จ แล้วเอาความสำเร็จนั้นไปตอกหน้าพวกเขา


      เปลี่ยนความรู้สึกนี้ให้เป็นแรงผลักดัน ไม่ใช่แรงที่ดึงรั้งให้เราล้มลง


      ส่วนเรื่องเพื่อนนั้น ก็หาเพื่อนดี ๆ ให้เจอ เพื่อนที่ยอมรับทุกอย่างที่เป็นเรา เพื่อนจะสนับสนุนเรา และคอยเตือนเราในสิ่งที่ผิด


      ขอฝากคำคมจากวันพีชไว้แล้วกัน..


      ถึงตอนนี้จะอยู่ตัวคนเดียว แต่สักวันเธอจะต้องเจอกับพวกพ้องแน่ ๆ


      ทะเลนั้นกว้างใหญ่ สักวันหนึ่งพวกพ้อง ที่จะช่วยปกป้องเธอต้องปรากฎตัวขึ้นอย่างแน่นอน


      ไม่มีใครที่เกิดมาบนโลกนี้แล้วต้องอยู่ตัวคนเดียวไปตลอดชีวิตหรอกน้าาาาา....! ^^




      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #13
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      เราเป็น จขกท คงยิ้มที่มุมปาก ยักคิ้วให้ แล้วบอกว่า "เวลคัมทูมายเวิล์ด พวกแกจงมาเสพงานฉัน และตกเป็นทาสของฉัน อุว่ะฮ่า ๆ โฮะ ๆ ๆ"

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #14
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      เป็นตัวของตัวเอง มั่นใจในตนเอง


      เราเขียนเพราะได้แรงบันดาลใจมาใช่มั้ย?


      และกล้าทำมันด้วย


      เราคือคนที่ไม่ปล่อยให้โอกาสนั้นเสียไป


      เราเดินหน้าก่อนคนอื่นเขา


      เราคือคนที่นำหน้าและจะสำเร็จก่อนคนอื่น


      แล้วเขาจะเสียใจที่ไม่ทำแบบเราหรือทำตามเรา



      แล้วจำไว้ จงภูมิใจกับประสบการณ์ความล้มเหลว อุปสรรคและความโชคร้าย เพราะมันจะทำให้เราพัฒนาขึ้นและเติบโตรวดเร็วกว่าใคร


      เพราะงั้นทำไปเลย ล้มเหลวเยอะๆ เราคือคนที่ล้มเหลวเยอะที่สุดในโลกhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-11.png

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #15
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      ไม่ไปกลัวคนพวกนี้คะ เราเองก็เป็นนักแต่งนิยายเหมือนกัน เวลาเพื่อนมันอยากจะสอดรู้สอดเห็นเรืี่องของคนอื่น เราก็จะด่ามันเจ็บ ให้มันหลาบจำ แต่ในกรณีของคุณถ้าคนพวกนั้นยังมาค้นอะไรของคุณอีก ก็เดินหน้าบอกครู หรือไม่ก็บอกผู้ปกครอง ครูห้องปกครองก็ได้คะ สู้ๆ^_^

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      #16
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      เราก็เคยเจอเหตุการณ์นี้ค่ะ555+ เป็นอะไรที่....มาก

      ช่วงที่เรียนอยู่ม.ปลาย (ม.4เทอม2) จำได้ว่าตอนนั้นเราเพิ่งค้นพบตัวเองว่าความชอบของเราไม่เหมือนผู้หญิงทั่วไป (คือ...เราชอบผู้หญิงค่ะ เเต่ไม่ได้ชอบทอมหรือเป็นทอมนะ!)

      ผู้หญิงคนนั้นนางมีสถานะเป็นเพื่อนร่วมห้องของเราค่ะ เฮอะๆๆ ตอนนั้นเราเก็บกดมาก ทั้งเรื่องความผิดปกติของตัวเองซึ่งครอบครัวไม่รู้ (เเม่เราไม่ยอมรับสิ่งนี้เเน่ๆ555+) เเละเรื่องที่เราต้องพยายามตีตัวออกห่างเพื่อนคนนั้น เพื่อไม่ให้นางรู้ว่าเราชอบนาง....

      ทางออกของเราก็คือการเขียนนิยาย Yuri ซึ่งถอดแบบมาจากชีวิตประจำวันของตัวเอง555+

      ความลับนี้เเตกตอนที่เรากับนางมาทำป้ายหาเสียง ตอนนั้นเพื่อนในกลุ่มของนางเอาโทรศัพท์เราไปค้นหาอะไรสักอย่าง เเล้วบังเอิญไปเจอรายได้จากการติดเหรียญในนิยายของเรา ส่วนนางก็รีบเเย่งไปพร้อมกับจำชื่อนิยายเราเเล้วเอาไปค้นหา

      เเต่ที่พีคกว่านั้นคือเราได้คบกับนาง.... เเละอยู่ด้วยกันมานานจนกระทั่งเป็นระยะเวลา 3 ปีกว่า

      มันเป็นความทรงจำที่ยาวเเละเราไม่อยากพูดถึงเลย นางเป็นผู้หญิงที่ชอบมโนเพ้อภพว่าเราเเต่งนิยายจีบนาง... =_=


      #สู้ๆนะคะ อีกไม่นานเรื่องก็คงหายเงียบไป ทำช่องทางใหม่เเล้วลงนิยาย ตัวตนของจขกท.จะได้กลับมาเป็นความลับอีกครั้ง ^_^

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #17
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้


      สวัสดีค่ะ


      เข้ามาช่วย เป็นอีกหนึ่งกำลังใจค่ะ


      เพื่อนรู้นิยายที่เราแต่งแล้วรู้สึกไม่ดี


      วันนี้เราเอาโน๊ตบุ๊คไปทำโครงงานที่รร. แล้วเพื่อนหลายคนแกล้งโดยการค้นความลับเราจนเจอนิยายที่เราแต่ง รู้ชื่อเรื่อง เสิร์ชเว็บก็เจอจากนั้นพูดชื่อเรื่องเราเสียงดัง ซึ่งเพื่อนรู้อยู่แล้วว่าเราแต่งนิยาย แต่เราไม่ชอบให้คนรู้จักทุกคนรู้เรื่องส่วนตัว



      เข้าใจความรู้สึกของคุณค่ะ


      เข้าใจตรงที่ว่าคุณต้องการมีความเป็นส่วนตัวนะคะ


      หากในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ ได้เกิดขึ้นแล้ว คือเพื่อนบางคนนะ ก็ได้รู้แล้ว


      แบบนี้แล้ว คุณคงจะต้องทำใจค่ะ


      ทำใจยอมรับว่าเพื่อนรู้แล้วน๊า


      การที่คุณจะสามารถทำใจยอมรับให้จงได้ จะทำให้คุณรู้สึกสบายใจขึ้น คือทำให้คุณมีความรู้สึกดีขึ้นค่ะ


      คุณลองๆ พยายามคิดๆ ให้ได้ในแบบที่ว่า เพื่อนรู้ว่าคุณเขียนนิยายหรอ? รู้ก็ให้รู้ไปสิ รู้ก็เป็นเรื่องของเค้า เราเขียนนิยาย ก็เป็นเรื่องของเรา คือเป็นคนละเรื่องกันค่ะ


      และ ตราบใดที่คุณเขียนเรื่องราวที่ไม่ผิดกฎหมาย ไม่ผิดศีลธรรม ไม่ทำให้ใครๆ ต้องตกเป็นความเดือดร้อนนะคะ คุณต้องไม่กลัว หรือต้องไม่อายสิคะ


      เพราะการเป็นนักเขียนนะคะ คุณต้องมีพื้นฐานในความกล้าที่จะแสดงความสามารถ กล้าที่จะเขียน กล้าที่จะเป็นผู้ส่งผ่าน สิ่งที่คุณต้องการส่งผ่าน ด้วยการเขียน ด้วยการเรียบเรียง สร้างสรรค์ จากไอเดีย จากจินตนาการของคุณเองนะคะ คุณจึงจะเป็นนักเขียนได้


      คือคุณต้องกล้าที่จะยอมรับการที่คุณจะทำ และที่คุณจะเป็นค่ะ


      คือการที่คุณต้องกล้าที่จะยอมรับว่าคุณจะเขียน และคุณจะเป็นนักเขียนด้วย ในอนาคต เมื่อคุณเขียนนิยายสำเร็จนะคะ


      เราอยากแยกโลกออกเป็นสองฝั่ง งานส่วนงาน อยู่กับนักอ่านที่ตัวเองไม่รู้จักส่วนตัว เพื่อนก็ส่วนเพื่อน


      เข้าใจคุณเป็นอย่างดี ในกรณีที่คุณยกมานี้ค่ะ เพราะความรู้สึกของคนเรานะแตกต่างกันได้เนาะ


      คือคุณต้องการความเป็นส่วนตัว หากแต่ขณะนี้นะคะ เพื่อนบางคนล่วงรู้เสียแล้ว และคุณก็ไม่สามารถแก้ไขอะไรได้แล้ว


      เพราะฉะนั้น มีทางเดียวคือคุณต้องยอมรับค่ะ


      คือยอมรับด้วยความภาคภูมิใจนะคะ


      การเป็นนักเขียนนะ ก็ไม่เห็นจะมีอะไรเสียหายตรงไหนเลยนี่นะ ขอให้คุณคิดให้ได้แบบนี้นะคะ


      หากคุณยังรู้สึกว่า เป็นอะไรที่ยาก ในการที่จะยอมรับความรู้สึกดังที่เจ้าของเม้นต์นี้กล่าวเข้ามาแนะนำ เพื่อเป็นกำลังใจให้คุณนะคะ


      คุณก็ลอง ดูหนัง ดูละคร และพยายามจับตาดูบทบาท การละเล่น ของตัวละครทุกๆ ตัว ในเรื่องนะคะ คุณจะเห็นได้ว่า เป็นศิลปะค่ะ


      เป็นการละเล่น เป็นการแสดง คือ เป็นศิลปะที่เยี่ยมมากๆ และเขาเหล่าดาราทั้งหลายนั้น ซึ่งจริงแล้วเขาก็เป็นคนธรรมดา ทั่วไป เช่นเราๆ หากแต่เขาทั้งหลายมีความสามารถ มีความกล้าที่จะแสดงออก ผ่านบทบาท ผ่านการละเล่นเป็นคาแร็คเต่อร์ต่างๆ ไป ซึ่งในที่นี้ บางบทบาท บางคาแร็คเต่อร์นะคะ บางครั้งเราคนดู ดูแล้ว ยังอายเลยด้วยค่ะ แต่นักแสดง หรือดารานะ เขาเก่งมากๆ เขากล้าแสดง คือเขากล้าทำ กล้าส่งผ่านศิลปะ ผ่านตัวตนของเขาได้ คือ เป็นสิ่งที่เยี่ยมมากๆ


      คุณลองๆ ระลึกความคล้าย ในการเป็นนักเขียน...ในจุดนี้ดูนะคะ อาจจะเป็นสิ่งช่วยคุณให้คุณรู้สึกดีขึ้นได้บ้างค่ะ


      และ สำหรับตรงนี้นะคะ


      อีกอย่างนิยายเรามีฉากเรทด้วย เรื่องนี้เพื่อนก็รู้อยู่ ฉากแบบนี้เป็นใครก็คงไม่ค่อยอยากให้คนรู้จักได้อ่าน


      ฮ่า ฮ่า ฮ่า คุณนะคะ ไร้เดียงสาจริงด้วยสิ


      ติดเรท ก็ติดเรทสิคะ ก็คุณเป็นนักเขียนนี่นะ ซึ่งก็เป็นธรรมดา ในการที่คุณจะเขียนเหตุการณ์แบบ ในเหตุที่มีเหตุการณ์ต่อเนื่อง...ในเรื่องนั้นๆ ไม่เห็นจะเสียหายอะไร ตราบใดที่เรื่องราวดังกล่าว ไม่สื่อ ส่อ หรือแฝงไปในทางที่ผิดศีลธรรม หรือไม่สะท้อนให้เห็นในเหตุที่จักนำพาไปสู่เหตุการณ์ที่ติดลบ


      เพราะจริงแล้ว ฉากเรท เช่น ฉากอิโรติกนิดๆ หรือฉากโรแมนติกของตัวละคร นักเขียนสามารถใส่ เสริม เติม แต่ง เข้าไปได้ เพื่อให้เรื่องราวละมุน หากเป็นเรื่องของความรัก หรือแนวรักๆ ในรูปแบต่างๆ ซึ่งอาจจะแตกต่างดีเทลกันไป เป็นต้นนะคะ


      หรือแม้จะเป็นแนว แอ็คชั่น ดุเดือด อมหิต ซึ่งคุณอาจจะต้องการเขียนเรื่องราว ที่จะสะท้อนให้เห็น ความไร้ซึ่งศีลธรรม ไร้คุณธรรม และในเรื่องราวมีเหตุที่ตัวละครถูกกระทำในเหตุต่างๆ ภายใต้เหตุการณ์ ซึ่งเป็นเรท ที่คุณไม่สามารถหลบเลี่ยงได้ (เรท ในที่นี้ คือเหตุการณ์ต้องห้ามสำหรับผู้อ่อนวัย หรือผู้ที่อยู่ในเยาว์วัยนะคะ) เช่น เกิดเป็นฉากที่ตัวละคร ผู้กระทำ ทำในสิ่งที่น่าเกลียด หรือน่ากลัว ต่อตัวละครอีกตัว ซึ่งคุณอาจจะต้องการเขียน เหตุการณ์ เรื่องราว หรือสื่อผ่านเรื่องราว ดังที่ว่า สะท้อน ให้เหตุการณ์ เรื่องราวที่ติดลบ เช่นนี้ ก็สามารถเกิดขึ้นได้ ในนิาย เป็นต้น


      ซึ่ง แท้จริงแล้วทั้งหมดนี้เป็นศิลปะ เป็นการเรียบเรียง สร้างสรรค์ จินตนาการผ่านตัวหนังสือนะคะ


      ทังหมดนี้ เกิดขึ้นได้ จากนักเขียน เป็นธรรมดานะคะ


      เพราะฉะนั้นการเป็นนักเขียน เป็นเหตุที่ธรรมดานะคะ ใช่เรื่องน่าอาย แต่อย่างใดค่ะ


      คือ จริงแล้วนะ เรื่องราวที่นักเขียน เขียน ไม่เกี่ยวกับนักเขียนสิคะ ดังที่ว่า คุณจะต้องเป็นผู้ที่คิด หรือกระทำอะไร ซึ่งเป็นสิ่ง หรือเป็นเหตุที่น่าละอาย นั้นไม่ใช่นะคะ


      คือ อยากแนะนำให้คุณเปิดใจยอมรับตัวคุณเองก่อนอื่นใด ในการที่คุณจะเป็นนักเขียนนะคะ

      เห็นคุณบอกเล่ามาว่า คุณเคยเป็นโรคซึมเศร้าด้วย จึงอยากแนะนำให้คุณพยายามคิด หรือทำ หรือแก้ไขความรู้สึกของตัวคุณเองก่อนค่ะ


      เพราะด้วยสาเหตุที่ว่า ในความเป็นจริงนะคะ เราๆ ทุกๆ คน ไม่สามารถไปควบคุมการกระทำ หรือความคิด ของผู้อื่น เกี่ยวกับที่เขาทั้งหลาย ที่เขาจะคิดอย่างไร กับเรา นั้นคงยากค่ะ


      แต่มีที่วิธีที่ง่ายกว่าค่ะ


      คือจะให้ดีนะคะ เราๆ ต้องสร้างภูมิต้านทาน ขึ้นมาที่ใจเรา ในทุกอย่าง ในทุกเรื่อง ในชีวิตของเราเอง ที่เราจะเป็น และเราอยู่ ซึ่งนั้นก็เป็นเรื่องจริง ที่เราๆ ต้องปฎิบัติ ให้จงได้ เท่านั้น ที่เราจะสามารถยืนหยัดอยู่ได้ ในชีวิตของเราค่ะ


      เราโอเคที่เพื่อนขอโทษแล้ว แต่ไม่สามารถจัดการความรู้สึกของตัวเองได้ค่ะ มันยังแย่อยู่จนอยากเปลี่ยนชื่อเรื่องนิยายไปเลย แต่ก็ไม่ทำเพราะไม่อยากให้นักอ่านได้รับผลกระทบใดๆ แล้วเราเคยเป็นโรคซึมเศร้า เราจึงเป็นคนไม่กล้าต่อว่าหรือตอบโต้คนอื่นให้เขารู้สึกทางลบแม้เพียงนิดเดียวเหมือนที่ตัวเองเคยโดน

      อย่างน้อยตอนนี้ก็ได้ระบายบ้างแล้ว ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ


      อ่านย่อหน้าสุดท้ายนี้แล้ว รับรู้ได้ว่า คุณมีความรู้สึกแย่ ต่อเหตุการณ์จริงด้วยสิ


      หลังที่ได้ระบายแล้ว และได้อ่านคำแนะนำ และกำลังใจจากเพื่อนๆ มากมาย ในกรทู้นี้ ก็หวังว่าคุณจะรู้สึกดีขึ้นนะคะ


      โอเคนะคะ จะแลกเปลี่ยน ความเป็นส่วนตัวกับคุณเกี่ยวกับความกล้า และไม่กล้านะคะ โดยส่วนตัวเจ้าของเม้นต์นี้ เป็นคนขี้อายมากๆ(ไม่น่าเชื่อใช่ไหม ฮ่า ฮ่า ฮ่าhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-02.png ) คือเป็นคนที่รู้สึกว่าในหลายๆ เรื่องนะมีอายค่ะ เช่น ดูหนัง ละครนะ ฉากพระเอก นางเอกมีบทโรแมนติก อิโรติกนะ โอยอายค่ะ ฉากนี้มาเมื่อไรนะ ปิดตา แอบหลังเพื่อนๆ ค่ะ



      ฮ่า ฮ่า ฮ่า


      https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-02.png


      เพื่อนๆ แซวๆ เล่นเป็นความบันเทิงทุกครั้งหล่ะ บอกว่าเรานะอายจริงนะ หน้าแดงหล่ะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า


      ทุกวันนี้ยังเป็นอยู่นะคะ แปลก (เป็นเพราะอะไร?นะ เราจึงเป็นเช่นนี้ แปลกใจตัวเองด้วยเช่นกันนะ และแย่มากๆ ตรงที่อาศัยอยู่ต่างประเทศด้วยนะคะ โอยยยฉากรัก ฉากโรแมนติก ฉากอิโรติกของพระ-นาง ของเขานี่นะ ไม่มีประนีประนอมกันเลยด้วย เรานะ ก็อ๊ายยยย ทรมานค่ะ และโดยธรรมชาติ เป็นคนชอบดูเรื่องราว ในแนวรักๆ ด้วยสิ เหตุเหล่านี้ เกิดเป็นปัญหาใหญ่หล่ะ อายแทนนักแสดงเขานะ ฮื้ออ หรือว่าจะด้วยความที่ว่า ไม่ชอบ หรือ ก็อาจจะเป็นได้)


      แต่หาก เป็นการร้องรำ ทำเพลง ซึ่งเมื่อตนเองมีโอกาสที่จะต้องขึ้นเวทีการแสดงใดๆ เพื่อความสนุกสนานนะคะ ไม่เคยอาย แปลกมากๆ กลับที่จะมีความมั่นใจ มีความเชื่อมั่นด้วยว่า ฉันฝึกมาดี ฉันมีความเชื่อมั่น ฉันจะทำให้ดีที่สุด และทุกๆ ครั้ง ก็ออกมาดีทุกๆ ครั้ง


      เมื่ออยู่ช่วงในวัยรุ่นๆ นะ ชอบเต้น ชอบรำ ตั้งใจฝึกทุกๆ งาน ขึ้นเวทีไหนๆ กล้าๆ ไม่อาย สนุกสนาน ชอบๆ และหลายๆ ครั้งคว้าถ้วยรางวัลมาครองเลยด้วย ฮ่า ฮ่า ฮ่า

      https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-02.png


      หรือแม้หลายสิ่ง หลายอย่าง ที่ตนต้องทำ เมื่อต้องแสดงออก ในเหตุที่เป็นส่วนบุคคล เช่น ในหน้าที่การงาน ไม่กลัว และไม่อายด้วย


      ทั้งนี้อาจจะเป็นเพราะ สาเหตุที่เจ้าของเม้นต์ยึดมั่น ในเหตุที่ได้นำมาแนะนำคุณเจ้าของกระทู้ข้างบนนั้น ก็เป็นได้ค่ะ


      จึงอยากแนะนำให้คุณฝึก ที่จะยอมรับตัวคุณเอง และสิ่งที่คุณต้องการทำ หรือต้องการเป็น ให้จงได้ และจงมีความเชื่อมั่น และศรัทธา ในสิ่งที่คุณเข้าใจ และรู้ได้ว่า เป็นสิ่งที่ไม่นำมาซึ่งความเดือดร้อนใดๆ ให้กับใครๆ ก่อนอื่นใดนะคะ จะช่วยได้มากค่ะ


      คือคุณต้องมีความเชื่อมั่น ในตัวของคุณนะคะ


      เพราะในความจริง ทุกอย่างอยู่ที่ใจของเรานะคะ


      เพราะการที่คุณรักการเขียน และอยากจะเป็นนักเขียน เพื่อสร้างผลงาน และหากคุณประสบความสำเร็จขึ้นมาในวันหนึ่ง แน่นอน วันนั้น คุณคงจะหลบเลี่ยงไม่ได้ ที่เพื่อนๆ หรือใครๆ หลายๆ คนจะรับรู้ว่าคุณเป็นนักเขียน ได้ในที่สุด


      เพราะการคิดให้ได้ แบบดังกล่าวนี้ จะช่วยให้คุณเขียนงานได้สนุกสนาน เพลิดเพลิน และไร้กังวลด้วยค่ะ


      สุดท้าย...นี้ ในจุดที่คุณมีความรู้สึกว่า อยากเป็นส่วนตัว แม้คุณอยากจะเป็นนักเขียน นั้นหรือก็ไม่ผิดนะคะ เข้าใจคุณด้วยเช่นกัน


      หากแต่การที่คุณจะเป็นนักเขียน และในโอกาสต่อไปนะคะ หากคุณมีผลงาน คุณจะเกิดเป็นคนของสังคม ชนิดหลบเลี่ยงไม่ได้ แม้ว่าวันนั้น คุณจะต้องการหรือไม่ หรือคุณจะชอบ หรือไม่ชอบ ก็ตามทีค่ะ


      เพราะฉะนั้นการที่จะฝึกใจให้ยอมรับให้ได้ ในเหตุที่คุณจะเป็น...น่าจะเป็นเรื่องที่ดีที่สุดค่ะ


      ขอร่วมเป็นกำลังใจให้คุณค่ะ


      สู้ สู้ นะคะ

      https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-01.png



      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #18
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      เราเข้าใจความรู้สึกนะคะ ถึงต่อให้สนิทแค่ไหน เรื่องส่วนตัวก็คือส่วนตัวอยู่ดี

      ถ้าเจ้าของกระทู้พิมพ์นิยายใส่เวิร์ด แต่คอมต้องใช้พรีงานบ่อยๆ แนะนำให้ลองล็อกรหัสผ่าน และตั้งชื่อไฟล์ที่มีแต่เราเข้าใจดูค่ะ

      เป็นกำลังใจให้ค่ะ สู้ๆ

      https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-13.png

      ตอบกลับ
    • ความเห็นนี้ถูกลบ :(

      ถูกลบโดยเจ้าของความเห็น

      ถูกลบเนื่องจาก:
      ถูกลบโดยเจ้าของความเห็น
      IP
      #19
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      เป็นกำลังใจให้ และอย่าใส่ใจครับ ตั้งพาสเข้าเครื่องไว้ด้วย ส่วน-เพื่อนที่มันยุ่งกับของๆเรา เลิกคบครับ ค่อยๆห่างออกมา ไม่ต้องสนิทกับมันอีก เพราะว่าอีกหน่อยมันจะยุ่งเรื่องของเราได้มากกว่านี้

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #20
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      นึกถึงคนที่เค้าชอบอ่านนิยายเรามากๆเข้าไว้นะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ^^

      ตอบกลับ
  • ความคิดเห็นที่ 21 - 23

บทความที่นิยมอ่านต่อ

เกี่ยวกับเรา / ติดต่อเรา

เว็บ Dek-D

เข้าผ่านแอป ง่ายกว่า

ติดตั้งแอป
ติดตั้งแอป