Dek-D.com ใช้คุกกี้เพื่อพัฒนาประสบการณ์ของ
ผู้ใช้ให้ดียิ่งขึ้น เรียนรู้เพิ่มเติมที่นี่
ยอมรับ

แชร์เรื่องราวนักเรียนแลกเปลี่ยนที่ญี่ปุ่น รุ่นโควิด!! ep.2 homesick [ยินดีให้แชร์]

วิว
              มาแร้วค่าา มาต่อจากกระทู้ครั้งที่แล้วกัน กระทู้ครั้งที่แล้วจบด้วยการแยกย้ายไปหาโฮสโน้ะะ เพราะฉะนั้นเราจะขอเล่าถึงโมเม้นตอนที่เราเจอโฮสครั้งแรกให้ฟังสักนิสนึงงแล้วจะเล่าให้ฟังว่าโฮมซิคที่มันเกิดขึ้นมันเป็นยังงั่ยย มา! เราขอแนะนำโฮสเราคร่าวๆก่อนละกันนะคะ บ้านโฮสเราอยู่ในจังหวัดคานากาว่า ที่บ้านมีทั้งหมด4คน แล้วก็หมาอีก2ตัว มีโฮสมัม โฮสแด๊ด น้องผชอยู่ป.6 น้องผญอยู่ประมาณป.3 โมเม้นแรกที่เราได้เจอโฮสเนี่ยมันคือบั่บตื่นเต้นมาก ล่กมาก พะวงมาก ลืมสคริปแนะนำตัวที่ท่องมามาก  ลืมทุกอย่างเลย55555555 แต่มันก็ยังผ่านมาได้ด้วยดี โฮสเค้าน่ารักกว่าที่เราอิมเมจไว้มากกกกกก แต่เพราะความกังวลตื่นเต้นของเราเนี่ยมันเลยตะกุกตะกักไปบ้างแต่ภาพรวมก็ดูโอเคนะ55555555   อ้ะเค้ พอเราเจอโฮสปึ้บโฮสก็พาเข้าบ้านไปเจอน้องๆไปเจอหมาๆ กินข้าวเย็นด้วยกัน โฮสคุยกับเรามากมายคุยกันด้วยภาษาปะกิด เพราะโฮสมัมพูดได้เราเลยบั่บชื้นใจขึ้นมามากๆๆๆ เพราะภาษาญี่ปุ่นตอนนั้นก็คือบั่บเอิ่บๆ เสร็จปั้บโฮสก็พาดูบ้าน น้องก็ช่วยเราเก็บของก็คือน้องน่ารักม๊ากกกก วันแรกก็คือจบกันไปอย่างแฮปปี้เอนดิ้ง เราก็เมสเสจไปหาแม่บอกว่าเฮ่ยโอเคเลยนะ โฮสอ้ะ น่าจะอยู่ได้แหละะไม่น่าจะโฮมซิคนะ อ้าาาวันแรกนั้นสุดแสนจะแฮปปี้ วันต่อๆไปละ มันเฮือกๆมากเลยละทุกโค้น
นังหมาที่ไม่สนใจใดๆกุทั้งสิ้น
 
              เราขออธิบายคร่าวๆนิดนึงว่าเรามีเวลาประมาณ1อาทิดก่อนที่จะไปรร คือของเราเนี่ยระยะเวลาที่มันว่างๆก่อนไปรรก็ถือว่านานอยู่นะ อย่างบั่บเพื่อนคนอื่นๆบางคนก็คือวันรุ่งขึ้นไปรรเลยก็มี เราเลยรู้สึกว่าเห้ยเราดีใจว่างตั้ง1อาทิดแหน่ะะป้าด ซึ่ง1อาทิดนั้นเราก็ใช้เวลาประมาณ3วันไปกับการจัดการเรื่องต่างๆนานากับโฮส เช่นบั่บไปทำเอกสาร ไปรรไปหาครูประจำชั้น  ซื้อของนู้นนี้ ซึ่ง3วันเนี่ยมันผ่านไปอย่างแฮปปี้ดีอยู่นะะ แต่วันที่4เป็นต้นไปจนถึงวันก่อนหน้าที่จะไปโรงเรียนเนี่ยโลกมันก็เริ่มจะหม่นหมอง    พอเราจัดการทุกอย่างเสร็จปั้บเราก็เริ่มมีเวลาว่าง บวกกับการที่ที่บ้านไม่มีใครอยู่เลยเพราะมัมกับแด๊ดก็ออกไปทำงาน น้องๆก็รรเปิดแล้ว ส่วนเรานั้นก็อยู่บ้านกับหมาซึ่งอิหมานั้นก็ไม่สนใจกูใดๆเลยแม่ม เรียกก็ไม่หัน ไม่หืออือกับกุเลยแม้แต่น้อย  เพราะฉะนั้นเราก็เลยโคตรจะว่างก็เลยกดโทรศัพท์ไปหาแม่ แล้วก็นั่งคุยกันนู้นนี้ ยิ่งว่างมากก็ยิ่งกดไปมาก สายแรกๆเนี่ยมันยังไม่เป็นไรแต่พอมันเริ่มโทรบ่อยขึ้นบวกกับความเหงาๆอยู่อย่างคนเดวดาย ก็ไปกันกันใหญ่เลยจ่ะ เริ่มมีนํ้าตา เริ่มโอดครวญกับแม่ เริ่มบ่นบ่อยขึ้น จนสุดท้ายก็คือแม่!!!อยากกลับบ้าน คือเราเข้าใจความคิดถึงบ้านอย่างถ่องแท้ก็วันนี้ ร้อยวันพันปีไม่เคยอยากกอดแม่วันนี้ก็อยากจะกอด ทุกครั้งที่โทรไปเราร้องไห้เยอะมาก พูดกับแม่ว่าอยากกลับบ้าน จนสุดท้ายมันมาพีคสุดๆก็คือก่อนหน้าที่จะไปโรงเรียน ด้วยความที่เราเนี่ยมีความกลัวสูงมาก สูงบั่บสูงม๊ากจิงๆ   เรากลัวว่าอึ้ยเราไปรรแล้วจะเป็นยังไง เพื่อนจะรับเราได้มั้ย ถ้าไม่มีเพื่อนเลยอ่า เราก็โทรไปถามคำถามพวกนี้กับแม่แล้วก็ร้องไห้อีกแล้ว555555555 ซึ่งคำถามพวกนี้แม่ก็ตอบให้ไม่ได้ไงฮ่าๆๆ ถามเยอะกังวลเยอะจนแม่บั่บก็พลอยเครียดไปกับเราด้วย แม่เลยถามมาคำนึงว่า แกรุ้ใช่มั้ยว่าแกไปอยู่ที่นั่นทำไม  จุดประสงค์ของการไปคืออะไร ถ้าณ เวลานี้ที่แกอยู่มาได้ไม่กี่วัน แกรู้สึกว่าแกบรรลุตามจุดประสงค์แล้ว ชั้นจะจองตั๋วพาแกกลับบ้านเดี๋ยวนี้เลย แต่ถ้าไม่แกจะสู้ต่อมั้ย.. ป้าดดดดดแม่กูเป็นสุนทรภู่มาเกิดรึป่าว ถึงจะไม่ใชากลอนแต่ทำไมมันถึงได้คมคายขนาดเน้! เราก็ตั้งสติแพบนึง โอโห่แม่เลานี่มันสุดเจ๋ง ตั้งสติเสร็จปั้บบอกลาแม่ สวดมนบทยาวที่สุดในชีวิตแล้วมั้งแล้วก็นอนเลยเพราะร้องไห้เหนื่อยแร้ว55555555 ตื่นขึ้นมาวันรุ่งขึ้นก็ไปรรกันจ้า 
บรรยากาศก็เป็นซะแบบนี้ มันแซดนะเทอจะรู้บ้างมั้ย
 
              เราเขียนเรื่องความโฮมซิคนี้ขึ้นมา ก็เพราะอยากจะบอกกับคนที่กำลังจะไปแลกเปลี่ยนหรือจะต้องไกลบ้านห่างจากพ่อแม่หรือคนที่ตอนนี้ยู่ตปทแล้วกำลังเข้าข่ายว่าจะโฮมซิค เราจะอยากจะบอกว่าเรื่องโฮมซิคมันคือเรื่องปกติมากๆๆๆๆๆ ที่เกิดได้ในคนที่จะต้องห่างไกลจากสิ่งเดิมๆ สภาพแวดล้อมเดิมๆ คือก่อนที่เราจะไปลปอ้ะ เราก็หาข้อมูลเรื่องนี้เยอะอยู่เหมือนกันว่าโฮมซิคอาการมันเป็นยังไง สภาพจิตใจแย่มากมั้ย ต่างๆนานา เราก็เตรียมใจไปประมาณนึง แต่พอเราไปเจอสถานการณ์จิงๆอ้ะ เรารู้สึกว่าเอ่อเราควรปล่อยมันเป็นไป    เรามีสิทธิ์ที่จะโฮมซิคได้ มีสิทธิ์ร้องไห้ได้ แต่อย่ามากจนเกินไป ตั้งสติให้ดีๆแล้วนึกถึงความตั้งใจแรกของเราว่าเรามาอยู่ณ จุดนี้ทำไม  แล้วความตั้งใจอันเนี่ยมันจะเป็นสิ่งเตือนใจได้อย่างดีเลยนะ ว่าเราจะต้องสู้แล้วทำเป้าหมายให้สำเร็จ เราเป็นกำลังใจให้ทุกคนเลยนะที่กำลังเจอกับปัญหานี้หรือจะปัญหาอะไรก็ตาม    เรารู้ว่ามันต้อแต้จั่ย มันเส้าจั่ยแต่ถ้าเราผ่านมันไปได้เราจะบั่บภูมิใจสุดๆเลย วันนี้ชุ้นเขียนดราม่าไปมั้ยอ้ะ5555555 เส้าพอแล้วงั้นวันนี้ถึงตรงนี้พออิ้อิ้    ใครที่กำลังเส้าหรือว่ายังไงอยู่มาคุยกันได้เลยนะ ไฟท์ติ้ง!!!
ส่งกำลังใจให้ จขกท.

แสดงความคิดเห็น

กระทู้ที่คนนิยมอ่านต่อ

เกี่ยวกับเรา / ติดต่อเรา

เว็บ Dek-D

เข้าผ่านแอป ง่ายกว่า

ติดตั้งแอป
ติดตั้งแอป