/>
Dek-D.com ใช้คุกกี้เพื่อพัฒนาประสบการณ์ของ
ผู้ใช้ให้ดียิ่งขึ้น เรียนรู้เพิ่มเติมที่นี่
ยอมรับ

ชวนอ่าน “วัยแสบสาแหรกขาด” ผลงานสะท้อนสังคมเรื่องเยี่ยม []

วิว
 

“วัยแสบสาแหรกขาด”

จากละครสร้างสรรค์ทางช่อง 3 สู่นวนิยายตีแผ่ปัญหาวัยรุ่น!
 
นวนิยายเรื่อง “วัยแสบสาแหรก” เป็นนวนิยายที่ดัดแปลงมาจากบทโทรทัศน์ โดย ณัฐิยา ศิรกรวิไล เรื่องราวของ ทรายทิพย์ นักศึกษาระดับปริญญาโทสาขาจิตวิทยาต้องการเข้าไปหาข้อมูลเด็กในวัยเรียนที่พ่อแม่หย่าร้างเพื่อทำปริญญานิพนธ์ ประจวบเหมาะกับ ชวนากร รองผู้อำนวยการ (และลูกชายเจ้าของ) โรงเรียนเปี่ยมคุณ ต้องการนักจิตวิทยาเด็กมาร่วม “โครงการผูกสาแหรก” เพื่อแก้ไขปัญหาให้เด็กที่มีครอบครัวแตกแยกและก่อปัญหาในโรงเรียน ไม่ให้ถูกไล่ออก ทั้งสองจึงได้ร่วมมือกันโดยการแนะนำของเพื่อนทรายทิพย์ซึ่งเป็นครูแนะแนวในโรงเรียน โดยต้องบำบัดเด็กตัวปัญหา 5 คน คือ ถวายชัย (หวาย) นักเรียนมัธยมปลายผู้มีปัญหาในการควบคุมอารมณ์และชอบใช้ความรุนแรง มงกุฎแก้ว (มินนี่) เน็ตไอดอลสาวผู้ติดโซเชียลเน็ตเวิร์กและมีอาการหลงตัวเอง เมษา (ตังเม) เด็กหญิงที่เครียดจากปัญหาทางบ้านจนเริ่มกรีดข้อมือทำร้ายตนเอง ดังใจ (โชกุน)เด็กชายที่โกหกจนเป็นนิสัย และ ญาทิป (ปิ๊กปิ๊ก) เด็กหญิงที่ชอบลักขโมยโดยไม่ได้อยากได้ของจริงๆ 
 
ถึงแม้ณัฐิยาจะมีผลการเขียนบทโทรทัศน์มาแล้วมากมาย อาทิ สุภาพบุรุษจุฑาเทพ ตอน "ธราธร", อย่าลืมฉัน เพลิงบุญ, หนึ่งในทรวง ฯลฯ แต่ “วัยแสบสาแหรกขาด” คือ ความท้าทายขั้นสูงสุดตั้งแต่เริ่มต้นอาชีพนักเขียนบทละครโทรทัศน์ ท้าทาย เพราะเป็นการเขียนแนว “จิตวิทยาวัยรุ่น” บวกเข้ากับการแก้ปัญหาของตัวนำเรื่องในแนว “สร้างคำถามและสืบหาคำตอบ”  ในแบบที่เธอเองไม่เคยเขียนมาก่อน
 
“ความท้าทายที่ตามมาด้วยการทำงานอันแสนหนักหน่วงแต่แทรกไว้ด้วยความสนุกสนาน บทละครเรื่องนี้เราเขียนกัน 5 คน และมีผู้ช่วยประจำทีมอีก 1 คน เราต้องเริ่มตั้งแต่หาข้อมูลจากการสัมภาษณ์นักจิตวิทยาทั้งในประเทศไทยและเพื่อนที่เป็นนักจิตวิทยาอยู่ต่างประเทศ หลังจากได้ข้อมูลแล้วเราจึงเริ่มลงมือเขียนบท เมื่อเขียนเสร็จแล้วก็ต้องส่งไปให้นักจิตวิทยาตรวจสอบอีกรอบ” ณัฐิยากล่าว

ปกหนังสือ "วัยแสบสาแหรกขาด"
 
วัยแสบสาแหรกขาด นับเป็นเรื่องที่สองที่สถาพรบุ๊คส์นำบทภาพยนตร์หรือบทโทรทัศน์มาดัดแปลงเป็นนวนิยายซึ่งก่อนหน้านี้ประสบความสำเร็จไปแล้วกับนวนิยายเรื่อง “รุ่นพี่” ส่วนที่มาของการร่วมมือกับสถาพรบุ๊คส์ในครั้งนี้ณัฐิยาบอกว่า
 
“นัทเริ่มต้นบทโทรทัศน์ขึ้นมาก่อน พอบทใกล้ๆ จะเสร็จทางคุณเอิน ณิธิภัทร์ เอื้อวัฒนสกุล ผู้จัดแห่งค่ายมาสเตอร์วัน ก็ได้มีการมาพูดคุยกับสถาพรบุ๊คส์ว่าจะรวมเล่มหรือไม่ สถาพรบุ๊คส์ก็สนใจ ก็เลยนำบทโทรทัศน์ที่เราเขียนแล้วมาดัดแปลงในรูปแบบของนวนิยายไปด้วย ก็เลยกลายเป็นโพรเจ็กต์นี้ขึ้นมาค่ะ”

ในเรื่องนี้มีการนำเสนอปัญหาเกี่ยวกับเด็กและวัยรุ่นซึ่งเป็น 5 พฤติกรรมที่เราเจอได้ในสังคม จะมีพฤติกรรมใดบ้างมาฟังจากผู้เขียนกันเลย
 

 
“ปัญหาแรกเป็นปัญหาของ เด็กที่ชอบพูดโกหก เขาไม่ได้รู้ตัวว่าเขาพูดโกหก มันเป็นพฤติกรรมที่เขาสะสมมานาน เขาจะรู้สึกว่ามันเป็นไปโดยธรรมชาติ และไม่ได้รู้สึกว่าเป็นสิ่งที่จะสร้างปัญหาต่อๆ มา บางคนสร้างเรื่องแล้วพูดเหมือนว่ามันเป็นเรื่องจริง มันดูเป็นธรรมชาติมากๆ คนเหล่านี้ เราต้องไปย้อนดูในวัยเด็กว่ามันเกิดอะไรขึ้น ตอนเด็กๆ อาจจะโกหกตาใสไปเรื่อยๆ พูดเรื่องหนึ่งไปเป็นอีกเรื่องหนึ่งโดยไม่ได้รู้สึกว่ามันคือความผิดปกติ ปัญหามันคือเมื่อคุณบ่มเพาะพฤติกรรมแบบนี้ไปเรื่อยๆ ความน่าเชื่อถือของคุณจะลดลง เมื่อคุณโตขึ้น การทำงาน การใช้ชีวิตครอบครัว ก็จะเป็นโดมิโนไปเรื่อยๆ”
 

 
“ประเด็นที่สองคือ ขโมย เราจะรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องที่ไกลตัว แต่จริงๆ คนในสังคมมีคนที่เป็นแบบนี้โดยไม่รู้ตัว คนบางคนมีทุกอย่างพร้อมแต่ชอบขโมย เหมือนมันเป็นการเติมเต็มอะไรบางอย่างให้กับชีวิตของเขา ซึ่งเราก็ต้องมาดูว่า รากปัญหามันเกิดมาจากตรงไหน แล้วถ้าเราไม่ได้แก้ปัญหาของลูกหลานเรา หรือคนใกล้ตัวเรา มันจะติดตัวไปเรื่อยๆ ซึ่งวันหนึ่งมันอาจจะพลาดเมื่อตอนที่เขาอายุมากขึ้น โดนจับขึ้นมาก็จะทำให้เกิดปัญหาใหญ่ตามมา”
 

 
“เรื่องที่สามคือ เด็กทำร้ายร่างกายตัวเอง ซึ่งคนที่เป็นอาการแบบนี้จริงๆ จะไม่โชว์ออฟ เขาจะทำในจุดที่ไม่ได้ต้องการให้ใครเห็น ซึ่งพ่อแม่ถ้าสงสัยต้องลองสังเกตลูกตัวเอง สิ่งเหล่านี้มันบ่งบอกถึงความเจ็บปวดบางอย่างข้างในของเขา ที่เขาไม่รู้จะระบายออกอย่างไรก็เลยต้องระบายใส่กับตัวเอง เป็นเคสที่ละเอียดอ่อนมาก และมีเยอะมากในสังคม”
 

 
“ประเด็นที่สี่เป็นเรื่องที่ใกล้ตัวมาก คือ การโดนคุกคามทางสื่อออนไลน์ กรณีนี้อาจจะใหม่สำหรับสังคมไทย แต่ว่าสังคมอย่างอเมริกา หรือ แคนาดา จะมีเด็กที่โดนคุกคามทางสื่อออนไลน์และไปจนที่สุดถึงขั้นฆ่าตัวตาย และมีจำนวนเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ เราเป็นผู้ใหญ่ เราจะรู้สึกว่า แค่คอมเมนต์แค่นี้ไม่ต้องไปอ่านมันสิ ไม่อ่านก็ไม่เจ็บปวด แต่เด็กไม่ได้ เขาต้องรู้ เขาอยู่ในวัยที่อยากรู้ อยากเห็น แต่เมื่อเขารู้แล้ว เขารับมือกับมันไม่ได้ เพราะฉะนั้นพ่อแม่จะทำได้ดีที่สุดคือการเข้าใจในปัญหาและอยู่กับเขา”
 

 
“เรื่องสุดท้ายคือความรุนแรง เรื่องนี้ก็เป็นปัญหาที่เราเห็นชัด เห็นเยอะ และก็มีเยอะแยะมากในละคร แต่เรื่องนี้เราจะมาดูว่า ต้นตอของปัญหาที่แท้จริงว่าทำไมเด็กจึงชอบความรุนแรงแก้ปัญหา ทำไมเขาทำออกมาโดยที่มันไม่รู้ตัว เมื่อเด็กอยู่ในภาวะนั้นแล้ว เขารู้สึกเจ็บปวดกับมันมากแค่ไหน จนกระทั่งเมื่อเราพบสาเหตุแล้ว เราก็จะบอกว่าจะมีวิธีการเยียวยาอย่างไร หรือเราจะปรับพฤติกรรมให้เด็กๆ อย่างไร ให้เขาเข้าใจและควบคุมความรุนแรงทางอารมณ์ของเขาให้ได้ เพราะฉะนั้นละครและหนังสือเรื่องนี้จะแตกต่างจากละครวัยรุ่นเรื่องอื่นๆ ตรงที่จะมีวิธีแก้ปัญหาให้ด้วย แต่มันไม่ใช่คำตอบสุดท้ายนะคะ มันเป็นเพียงเศษเสี้ยวหนึ่งเท่านั้น”
 
ผู้เขียนบอกว่า เนื้อหาในละครและนวนิยายนั้นไม่ต่างกันเลย ซึ่งเมื่อดูละครจบแล้วแต่ต้องการข้อมูลหรือวิธีแก้ไขปัญหาต่างๆ ก็สามารถเปิดหนังสือดูได้ตลอดเวลา เพราะฉะนั้นจึงอยากให้ผู้ชมและผู้อ่านเสพทั้งสองสื่อ โดยละครจะออกอากาศทุกวันศุกร์ – อาทิตย์ หลังรายการสีสันบันเทิง ทางช่อง 3 สามารถสั่งหนังสือออนไลน์ได้ทางเว็บไซต์ของ สำนักพิมพ์สถาพร หรือในงานสัปดาห์หนังสือ ครั้งที่ 44 ณ ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ วันที่ 29 มีนาคม - 10 เมษายน 2559 ที่บูท ‎P34 ‪โซน C1
 
หนังสือและปฏิทินสวยๆ เราแจกให้เลยค่ะ 
 

พิเศษ เกมร่วมสนุกสำหรับชาวเด็กดี 


เพียงตอบคำถามง่ายๆ โดยเลือกจากพฤติกรรมจาก 5 แบบในเรื่อง แล้วตอบมาว่า... "พฤติกรรมไหนที่เราไม่อยากเจอ พร้อมเหตุผล”
 
ผู้โชคดี 3 คน รับไปเลย นวนิยายวัยแสบสาแหรกขาด พร้อมปฏิทินตั้งโต๊ะ
เริ่มเล่นได้ตั้งแต่วันนี้จนถึง วันอาทิตย์ที่ 20 มีนาคม 2559
และทางทีมงานจะประกาศผลผู้โชคดีใน วันจันทร์ที่ 21 มีนาคม 2559 ค่ะ
 
ประกาศรายชื่อผู้ได้รับรางวัลค่ะ 

1. titania
2. kurogi
3. Aom Aom Boravee


ขอให้ทั้งสามคนส่งชื่อที่อยู่มาที่ writer@dek-d.com 
ภายในวันอาทิตย์ที่ 27 มีนาคม 2559 ค่ะ 

 
ทีมงานนักเขียนเด็กดี

https://www.dek-d.com/content/listwriter.php?writer=writer_team

ทีมงาน writer - ผู้เขียน

ทีมงาน writer

[ดูผลงานที่ผ่านมา]

#Writer #สถาพรบุ๊คส์ #วัยแสบสาแหรกขาด

บทความที่นิยมอ่านต่อ

ยอดถูกใจสูงสุด

  • ถูกลบเนื่องจาก:
    IP
    #9
    ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

    การเหยียดเพศ-เหยียดผิวค่ะ

    ทุกวันนี้อาจมีการเปิดใจยอมรับเรื่องพวกนี้มากขึ้น แต่ก็ไม่ได้แปลว่าทุกคนจะยอมรับได้ มันยังเป็นปัญหาที่ใหญ่มากและแก้ไขได้ยาก

    เพียงเพราะคนเหล่านี้เลือกเกิดไม่ได้ก็ไม่ได้ หรือเลือกที่จะเป็นในแบบที่พวกเขาอยากเป็น ก็ไม่ได้แปลว่าความเป็นมนุษย์ของเขาจะน้อยกว่าคนอื่นๆ ในสังคมที่คนอื่นๆ มองว่าเป็นปกติ

    แค่ปัญหานี้ปัญหาเดียวสามารถทำให้คนที่โดนเหยีดมีปัญหาทั้ง 5 อย่างได้เลย เพียงเพราะพวกเขาต้องการเรียกร้องความสนใจและการยอมรับจากคนอื่นๆ

    ตอบกลับ
  • ถูกลบเนื่องจาก:
    Numon
    Guest IP
    #62
    ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้
    เราเลือก การทำร้ายตัวเอง ในปัจจุบันสาเหตุการทำร้ายตัวเองนั้นมีมากในสังคมไม่ว่าจะเป็นเด็กหรือผู้ใหญ่ การทำร้ายตัวเองในความคิดเราคือ บุคคลที่สภาพจิตใจออ่นแอกว่าคนทั่วไป บางคนมีสาเหตุการทำร้ายตัวเองที่แตกต่างกัน อาจจะเกิดมาจาก สภาวะความกดดันความเครียดที่สะสมมาโดยไม่มีวิธีแก้ไขที่ถูกต้อง หรือ ไม่มีที่ระบาย บางทีผู้คนเหล่านี้ต้องการเรียกร้องความสนใจจากบุคคลรอบข้างเช่นการประชดทำร้ายตัวเองและนำไปสู่สาเหตุการฆ่าตัวตายได้ เพราะฉะนั้น เราควรที่จะใส่ใจบุคคลรอบข้างให้มาก ที่จริงเราก็มีเหตุการณ์แบบนี้เหมือนกัน แต่คิดว่าจะทำไปทำไม มันเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบเดี๋ยวมันก็ผ่านไปสู้ๆค่ะ ขอบคุณค่ะ
    ตอบกลับ
  • ถูกลบเนื่องจาก:
    IP
    #2
    ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้
    เรื่องทำร้ายตัวเอง เพราะผมเจอบ่อยมากทั้งกับตัวเองและคนอื่นๆ เช่นผมไม่ชอบให้ใครมาลงอารมณ์มาที่ผม ไม่ได้ผ่านการทำร้ายร่างกาย แต่ทำร้ายโดยจิตใจ มันรู้สึกเก็บกดครับ อีกอย่างเหมือนพ่อแม่ไม่เคยเข้าใจเราเลย เอาแต่ความรู้สึกตัวเองเป็นใหญ่ ไม่ใส่ใจเลยว่าเราจะรู้สึกยังไง ที่เลือกตอบอันนี้เพราะว่าเคยคิดจะทำเหมือนกันครับ (ฮา) ตอนนี้ก็มีแนวโน้มที่จะทำ :( เพราะดูแล้วทุกอย่างคงยังไม่จบลงง่ายๆ
    ตอบกลับ
  • ถูกลบเนื่องจาก:
    ความทรงจำสีจาง
    Guest IP
    #6
    ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้
    เป็นละครน้ำดี และหนังสือที่ดีมาก...แต่ เราคงไม่กล้าอ่าน....เหมือนกำลัง เปิดปากแผลตัวเองเลย...แค่ดูละครตอนเดียว ยังรู้สึกเจ็บปวดมาก ทั้งๆที่คิดว่าไม่เป็นไรแล้วแท้ๆ...ดูไป ก็เหมือนกำลังดูเรื่องของตัวเอง ทำให้คิดมาก ซ้ำไป ซ้ำมา คิดว่า ทำไมตอนนั้นถึงไม่มีใครยื่นมือมาช่วยเราแบบนี้นะ? ทำไมถึงไม่มีผู้ใหญ่สักคน คิดจะทำความเข้าใจเรานะ? ทั้งๆที่ตอนเด็ก เราหวังพึ่งมากที่สุดคือคนในครอบครัว...แต่พวกเขาก็มักทำร้ายเราโดยไม่รู้ตัวเสมอ แต่ว่า...เรื่องราวมันก็ผ่านมานานมากแล้ว ผ่านช่วงนั้นมาได้ ทุกวันนี้ดีกว่าแต่ก่อนเยอะเลย แต่แผลใจถึงต่อให้รักษายังไงมันก็ยังเป็นแผลที่สะกิดที่ก็ยังรู้สึกเจ็บตลอดไป
    ตอบกลับ
  • ถูกลบเนื่องจาก:
    IP
    #1
    ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

    ขอตอบการกลั่นแกล้งในโลกไซเบอร์ เพราะว่ามันตามล้างตามเช็ดได้ไม่หมด กู้คืนชื่อเสียงไม่ได้ แล้วมีคนเห็นจำนวนมาก แต่ไม่มีใครสนใจผู้เสียหาย แล้วคนก่อเรื่องก็ตามจับยากอีกต่างหาก 

    เสียใจ  

    ตอบกลับ
  • ความคิดเห็นที่ 1 - 20
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #1
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      ขอตอบการกลั่นแกล้งในโลกไซเบอร์ เพราะว่ามันตามล้างตามเช็ดได้ไม่หมด กู้คืนชื่อเสียงไม่ได้ แล้วมีคนเห็นจำนวนมาก แต่ไม่มีใครสนใจผู้เสียหาย แล้วคนก่อเรื่องก็ตามจับยากอีกต่างหาก 

      เสียใจ  

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #2
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้
      เรื่องทำร้ายตัวเอง เพราะผมเจอบ่อยมากทั้งกับตัวเองและคนอื่นๆ เช่นผมไม่ชอบให้ใครมาลงอารมณ์มาที่ผม ไม่ได้ผ่านการทำร้ายร่างกาย แต่ทำร้ายโดยจิตใจ มันรู้สึกเก็บกดครับ อีกอย่างเหมือนพ่อแม่ไม่เคยเข้าใจเราเลย เอาแต่ความรู้สึกตัวเองเป็นใหญ่ ไม่ใส่ใจเลยว่าเราจะรู้สึกยังไง ที่เลือกตอบอันนี้เพราะว่าเคยคิดจะทำเหมือนกันครับ (ฮา) ตอนนี้ก็มีแนวโน้มที่จะทำ :( เพราะดูแล้วทุกอย่างคงยังไม่จบลงง่ายๆ
      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #3
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้
      เราว่าพฤติกรรมความรุนแรงค่ะ เพราะว่ามันเป็นเหตุที่สามารถเกิดได้ทุกทีทุกเวลา ทั้งในครอบครัว. ชุมชน โรงเรียน ถ้าเกิดขึ้นจากเรื่องเล็กก็เป็นเรื่องใหญ่ (คือส่งกระทบไปยังคนอื่นๆที่เกี่ยวและไม่เกี่ยวข้อง) แย่สุดคือเสียชีวิต ถือว่าเป็นเรื่องที่ไม่อยากเจอค่ะ
      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #4
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      ไม่อยากเจอความรุนแรงที่สุดค่ะ เราคิดว่าเป็นสิ่งที่เกือบทุกคนไม่อยากเจอ เพราะมันเสียหายมาก เสียหายทั้งทางกายและทางใจ รวมถึงบางครั้งยังมีลูกหลงหรืออะไรอื่นๆไปทำให้คนอื่นเดือดร้อนอีกด้วย ความรุนแรงเป็นสิ่งที่เราคิดว่าเราไม่รู้ว่าจะเกิดขึ้นตอนไหน บางทีอาจมีเหตุทำให้ถึงแก่ชีวิตด้วย อันตรายและสร้างปัญหาเป็นวงกว้างค่ะ

      .

      .

      จริงๆแล้วทุกข้อที่กล่าวมาไม่มีใครอยากเจอหรอกค่ะ เลยใส่คำว่าที่สุดลงไปด้วย 

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #5
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      ที่ไม่อยากเจอที่สุดก็คงจะเป็น เด็กทำร้ายร่างกายตัวเอง 

      เราว่าวัยเด็กมันเป็นวัยที่จิตใจไม่ซับซ้อนเท่าวัยผู้ใหญ่ แต่เขาจะมีจิตใจที่ละเอียดอ่อน พฤติกรรมที่แสดงออกมาจะสะท้อนมาจากจิตใจของพวกเขาเอง เราว่าการที่เด็กถูกกระทำอย่างถูกทำร้ายร่างกาย มันยังไม่ร้ายแรงเท่ากับที่เด็กตัดสินใจทำร้ายตัวเองนะ เพราะนั่นหมายถึงจิตใจของเด็กต้องประสบกับสิ่งที่ร้ายแรงมาก จนต้องระบายมันออกมาแบบนั้น

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      ความทรงจำสีจาง
      Guest IP
      #6
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้
      เป็นละครน้ำดี และหนังสือที่ดีมาก...แต่ เราคงไม่กล้าอ่าน....เหมือนกำลัง เปิดปากแผลตัวเองเลย...แค่ดูละครตอนเดียว ยังรู้สึกเจ็บปวดมาก ทั้งๆที่คิดว่าไม่เป็นไรแล้วแท้ๆ...ดูไป ก็เหมือนกำลังดูเรื่องของตัวเอง ทำให้คิดมาก ซ้ำไป ซ้ำมา คิดว่า ทำไมตอนนั้นถึงไม่มีใครยื่นมือมาช่วยเราแบบนี้นะ? ทำไมถึงไม่มีผู้ใหญ่สักคน คิดจะทำความเข้าใจเรานะ? ทั้งๆที่ตอนเด็ก เราหวังพึ่งมากที่สุดคือคนในครอบครัว...แต่พวกเขาก็มักทำร้ายเราโดยไม่รู้ตัวเสมอ แต่ว่า...เรื่องราวมันก็ผ่านมานานมากแล้ว ผ่านช่วงนั้นมาได้ ทุกวันนี้ดีกว่าแต่ก่อนเยอะเลย แต่แผลใจถึงต่อให้รักษายังไงมันก็ยังเป็นแผลที่สะกิดที่ก็ยังรู้สึกเจ็บตลอดไป
      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #7
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      พฤติกรรมที่ไม่อยากเจอคือ การขโมยของ

      คือเราเคยโดนขโมยรองเท้าตอนป.3กับม.6 และช่วงประถมจะเจอขโมยของบ่อยมาก ซึ่งการขโมยนั้นถึงจะเป็นเรื่องไกลตัว แต่ความจริงไม่เลย ใกล้ตัวสำหรับเรามาก จุดนี้แม้ว่าเป็นจุดเล็กๆและไกลตัว แต่สักวันมันจะขยายใหญ่พฤติกรรเขา โดยเขาไม่รู้ตัว เพราะเด็กบางคนพอเห็นเพื่อนมีของดี มีของใหม่ หรือมีของที่สวยมากกว่าที่เขามี ตอนนั้นทำให้เกิดความอยากได้ขึ้นมา ถ้าขอดีๆแล้วไม่ให้ ก็เกิดความโลภก็จะเข้าสิงทำให้อยากขโมยขึ้นมา หรือไม่ขอก็จะขโมยเลย โดยขาดการยับยั้งสติบอกตัวเองว่าอย่าขโมยเลย ตอนนั้นคงคิดว่าถ้าตัวเองได้มันมาเป็นเจ้าของแล้วคงรู้สึกดี และไม่สนว่าเจ้าของจะทุกข์ใจแค่ไหน การที่เด็กขโมยของมี2ประเด็นหลักคือฐานะทางบ้านไม่ดี กับความอยากได้ คือขอพ่อแม่ซื้อแล้ว ท่านไม่ซื้อ เมื่อเห็นเพื่อนมีแล้ว อยากได้มากไม่รู้จะทำยังไง ขอก็ไม่ให้จึงตัดสินใจขโมยมา 

      ขอเล่าเรื่องตอนเราป.3นิดหนึ่งที่เจอมากับตัว ตอนเราป.3 เรามีรองเท้าพละใหม่ และมันหายไป พออีกสัปดาห์เราเจอรองเท้าแล้ว แต่คนที่ขโมยไปเขียนชื่อ และบอกว่าเป็นของเขา ทั้งที่ความจริงเป็นของเราแน่ เพราะจำรอยบนรองเท้าได้ดี สุดท้ายอาจารย์ก็ตัดสินผิดบอกว่าเป็นของเขา ทั้งที่เป็นของเรา ซึ่งมันไม่ยุติธรรมเลยเสียใจ

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #8
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      ไม่อยากเจอสุด... คงเป็นการโกหก เพราะเรื่องโกหกเล็กๆในสำหรับเราตอนนี้ อาจจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ในอนาคตก็ได้ ถึงจะบอกว่าโกหกเพื่อให้อีกคนสบายใจ แต่ถ้าถูกจับได้ ยังไงเรื่องโกหกก็คือเรื่องไม่จริงอยู่วันยังค่ำ แล้วคนนั้นของเราก็ต้องเสียใจอยู่ดีเพราะเราโกหกเขาเอง

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #9
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      การเหยียดเพศ-เหยียดผิวค่ะ

      ทุกวันนี้อาจมีการเปิดใจยอมรับเรื่องพวกนี้มากขึ้น แต่ก็ไม่ได้แปลว่าทุกคนจะยอมรับได้ มันยังเป็นปัญหาที่ใหญ่มากและแก้ไขได้ยาก

      เพียงเพราะคนเหล่านี้เลือกเกิดไม่ได้ก็ไม่ได้ หรือเลือกที่จะเป็นในแบบที่พวกเขาอยากเป็น ก็ไม่ได้แปลว่าความเป็นมนุษย์ของเขาจะน้อยกว่าคนอื่นๆ ในสังคมที่คนอื่นๆ มองว่าเป็นปกติ

      แค่ปัญหานี้ปัญหาเดียวสามารถทำให้คนที่โดนเหยีดมีปัญหาทั้ง 5 อย่างได้เลย เพียงเพราะพวกเขาต้องการเรียกร้องความสนใจและการยอมรับจากคนอื่นๆ

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      เด็กน้อย
      Guest IP
      #10
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้
      พฤติกรรมที่ไม่อยากเจอคือ เด็กที่มีพฤติกรรมที่ไม่ดีต่อบุพการี ก็อย่างที่หนังบอก พ่อแม่คือรักแรกของเด็ก แต่ถ้าเด็กมีพฤติกรรมที่ไม่ดีต่อบุพการี เด็กก็จะไม่แลเหลียวคำสอนของผู้ใด พฤติกรรมต่างๆก็จะตามมา หนังจะสร้างยังไงก็สร้างได้ แต่ในชีวิตจริงมันเป็นไปได้ยาก แต่ไม่ใช่ทุกพฤติกรรมหรอกนะ เพราะพฤติกรรมอื่นค่อนข้างจะแก้ได้ เนื่องจากเด็กยังอยู่ในโอวาทของพ่อแม่ ยังรับฟัง ถ้าทั้งสองฝ่ายร่วมมือกันทุกอย่างก็จะดีขึ้น แต่เคสที่น่าจะแก้ยากที่สุด(ในความคิดตอนนี้นะ)น่าจะเป็นเด็กที่มีพฤติกรรมที่ไม่ดีต่อบุพการี เพราะเด็กมักไม่ค่อยเชื่อฟัง ไม่ค่อยเกรงกลัว และนับประสาอะไรกับครูหรือนักจิตวิทยาที่จะต้องเกรง ปัญหานี้อาจจะมีไม่มากแต่ก็ใช่ว่าจะไม่มี แต่(บาง)พฤติกรรมต่างๆไม่ค่อยจะน่ากลัวเท่าไหร่นะ แต่ที่น่ากลัวคือผลกระทบสู่คนอื่นที่ไม่เกี่ยวข้อง เอาตามจริงในใจคิดเสมอว่า ทุกคนย่อมเรียนรู้จากการกระทำของตนเอง ซึ่งอาจจะใช้ได้กับบางพฤติกรรม เช่น ความรุนแรง ขโมย โกหก อันนี้ถ้าผลกระทบตกอยู่ที่คนก่อ เราจะไม่คิดอะไรมาก แต่ถ้าคนรอบข้าง ครอบครัวหรือผู้อื่นรับ เราค่อนข้างไม่โอเค ซึ่งเด็กพวกนั้นก็ไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ แต่ไม่ใช่ว่าไม่มีหัวใจสงสารเด็กพวกนั้น ใจก็สงสารแต่พวกเขาจะต้องเรียนรู้ด้วยตัวเอง ถ้าสอนแล้วไม่ฟัง พยามช่วยขัดเกลาแล้วไม่รับก็มีแต่ผลรับเท่านั้นที่จะสอนเขาได้(หรือเปล่า) เอาล่ะเยอะมากและ เดี๋ยวจะเป็นเรียงความแบบไม่มีแก่นไปสะก่อน พอแค่นี้ครับ ขอให้ทุกคนโชคดี และอย่าคิดมากกับสิ่งที่พบเจอ หากคิดเพียงแค่เวรกรรมนำพาให้ประสบ แล้วสักวันก็จะผ่านพ้น เพียงแค่นี้จิตใจก็จะปลง และมีความสุขได้มากขึ้น และอย่าลืมพ่อแม่คือพ่อแม่ จะเถียงท่านไม่ใช่เรื่องผิด แต่เถียงแล้วควรมีความรู้สึกสำนึกผิดบ้าง ไม่ใช่เฉยๆ และอย่าเผลอพูดบางคำที่มีผลกระทบต่อความรู้สึกท่าน เพราะพวกเราโตมาด้วยนมแม่เงินพ่อ ไม่ใช่นมวัวนมควายและกินดินโตมา สวัสดีครับ
      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #11
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      การคุกคามทางสื่อออนไลน์ค่ะ

      การที่พิมพ์ข้อความกลั่นแกล้ง ทำร้ายจิต  การล้อเลียน การถูกแอบอ้าง คนที่กระทำสะใจ รู้สึกสนุก แต่คนที่โดนกระทำจะถูกทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจ เสียชื่อเสียง อับอายจนไม่สามารถอยู่ในสังคมต่อได้และนำไปสู่การฆ่าตัวตายเพื่อจบชีวิตตัวเอง เสียอนาคตในหน้าที่การงานและการเรียน

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #12
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      พฤติกรรมที่ไม่อยากเจอคือ พฤติกรรมรุนแรงที่ทำร้ายคนอื่น หรือ ทรมานคนอื่น
      เหมือนโรคจิตชนิดหนึ่ง โกรธ

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #13
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      ทำร้ายตัวเองค่ะ

      เพราะรู้สึกว่าคนที่ทำร้ายตัวเองเพียงเพราะความสะบายใจชั่ววูบ เคยอ่านนิยายหลายๆเรื่องค่ะที่นำปัญหานี้มานำเสนอ และเห็นว่าการทำร้ายตัวเองเพียงเพราะอยากระบายความเจ็บปวดที่ไม่สามารถบอกใครได้ด้วยวิธีนี้มันไม่ใช่ทางออกที่ดี นอกจากจะเจ็บตัวแล้วมันยังไม่ได้ช่วยอะไรได้เลย เพียงเวลาสั้นๆที่ความเจ็บปวดหายไปมันอาจจะรู้สึกดี แต่ไม่นานมันก็จะกลับมาเป็นเหมือนเดิมอาจมากกว่าเดิมด้วย โดยส่วนตัวแล้วหนูคิดว่าคนที่ทำร้ายตัวเองน่าสงสารมากค่ะ นอกจากจะเจ็บปวดที่ร่างกายแล้วยังมีแผลที่จิตใจด้วย เคยเห็นคนที่พยายามทำร้ายตัวเองอยู่บ้าง และก็คิดว่าถึงจะทำให้ตัวเองเจ็บ เลือดออก หรืออะไรก็แล้วแต่ถ้ายังไม่สามารถรักษาความรู้สึกได้ ปัญหาก็คงยังไม่จบและก็อาจมีปัญหาใหม่ๆเกิดขึ้นอีกจนสุดท้ายปัญหาอาจจะบานปลายแล้วก็ไม่สามารถแก้ไขปัญหาได้อีกค่ะ ผลเสียทั้งหมดก็จะเกิดกับตัวคนทำเองนอกจากจะไม่ได้ช่วยอะไรแล้ว มันยังกลับมาทำร้ายให้เรื่องแย่ลงอีกด้วยค่ะ

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #14
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้
      โลกไซเบอร์ค่ะ การคุกคามทางสื่อออนไลน์ดูเผินๆ เหมือนไม่มีอะไร เเต่กลับร้ายเเรงเเละขยายวงกว้างที่สุด คนเราบางทีเเค่อ่านคำด่าว่าจากอินเตอร์เน็ตก็โมโหโกรธจนคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้เอาไปคิดกังวล ทั้งๆที่บางทีคนพิมพ์อาจจะพิมพ์ไปโดยไม่คิดเลยก็ได้ ซ้ำโลกออนไลน์ยังสื่อสารได้รวดเร็วเเละกว้างไกล ทำให้เรื่องบางเรื่องที่ไม่ได้รับการกรองข่าวอาจจะถูกแชร์จนทำให้ผู้มีส่วนเกี่ยวข้องได้รับความเสียหายไปด้วย
      ตอบกลับ
    • ความเห็นนี้ถูกลบ :(

      ถูกลบโดยเจ้าของ

      ถูกลบเนื่องจาก:
      ถูกลบโดยเจ้าของ
      IP
      #15
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      พฤติกรรมที่ไม่อยากเจอที่สุดคือการโกหก สำหรับตัวเราเองเจอบ่อยมาก โดยเฉพาะเพื่อน เหตุผลคือการโกหกนี้มันจะทำให้เรากับเพื่อนไม่มีมีวันเข้าใจกันและเลิกคบกันโดยที่สุด 
       

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #16
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      ไม่อยากให้เจอ การโดนคุกคามทางสื่อออนไลน์ เพราะในปัจจุบันเด็กไทยแถบจะทุกคนใช้โชเชี่ยลในการติดต่อสื่อสารระหว่างกัน ทำให้ปัญหาพวกนี้อยู่ชิดติดตัวมากๆ มีกระแสในเฟสบุ๊ค ทั้งที่เต็นท่าไม่เหมาะสม สายย่อ หรืออะไรก็ตาม เด็กๆหลายคนเลือกที่จะคอมเม้นกลับไปแรงๆเมื่อโดนตักเตือนหรือคำตำหนิ ดูเหมือนพวเขาจะรับมือกับปัญหาได้แต่ไม่คงไม่ใช่ทางออกที่ดี การโต้ตอบกลับอย่างรุนแรงแสดงให้เห็นถึงความกังวลที่มี และเด็กบางคนเลือกที่จะไม่โต้ตอบกลับ แต่เลือกระบายอารมณ์กับสิ่งของต่างๆและวิตกกังวลวิตกจริตกับมันสนใจแต่คอมเม้นที่โดนวิพากวิจารณ์ เหมือนมินนี่ พออยู่แต่กับตัวเองคิดไปต่างๆนานาฟุ้งซ่านไปเรื่อยยิ่งทำให้มโอกาสสืบต่อไปในเรื่องการทำร่างกายตัวเอง โดยเฉพาะปัจจุบันเทคโนโลยีก้าวกระโดดไปขนาดนี้มีเด็กใช้โชเชี่ยลมากขึ้น ทำให้ปัญหาพวกนี้เคลื่อนตัวมาชิดติดจ่อคอหอย น่ากลัวสุดๆเลยไม่อยากจะเจอจริงๆ  ไม่อยากเห็นเด็กไทยต้องทำร้ายตัวเองบันทอนตัวเองเพราะคำของคนอื่นเลยคะเสียใจ  

      ปล.ชอบละครเรื่องนี้มากจนอยากจะเรียนเป็นแพทย์หรือนักจิตวิทยาเลยคะ

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      kurogi
      Guest IP
      #17
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้
      พฤติกรรมที่ผมไม่อยากเจอมากที่สุดคือ การแบ่งชนชั้นครับ หลายคนอาจสงสัยว่าการแบ่งชนชั้นนี่มันทำไม? ยังมีอยู่เหรอ? แต่ความจริงคือ ในกลุ่มเพื่อนในห้องคุณไม่กล้าปฎิเสธหรอกครับ ว่าต้องมีกลุ่มคนที่แกล้ง คนที่ผิวดำกว่าคนอื่น คนบ้านจน คนที่ขี้เหร่กว่าคนอื่น คนที่โง่กว่าคนอื่น มันเป็นการแบ่งชนชั้นในกลุ่มนักเรียนที่หลายๆคนมองเป็นเรื่องปกติ ซึ่งรอบตัวผมเองก็มีคนที่เป็นแบบนี้โดยไม่รู้ตัวหลายคน ขนาดผู้ใหญ่ยังมองเป็นเรื่องเล็กๆ แต่คนที่เป็นเรื่องพวกนี้จะมีแรงจูงใจในการฆ่าตัวตายสูงมาก กลุ่มคนที่เหมือนฆาตกรในร่างเด็กจึงเป็นพฤติกรรมที่ผมไม่อยากเจอมากที่สุดครับ และไม่แน่ใจว่าตัวผมเอง กลายเป็นแบบนั้นไปแล้วหรือเปล่า ?//อยากให้หมอจิตเวทมาปรับความเข้าใจให้คนพวกนี้ยอมรับในคนที่ต่างจากตัวเองบ้างจังครับ ปล.พิมพ์ยาวมาก ปล.เข้าสมาชิกไม่ได้
      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #18
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      การโดนคุกคามทางสื่อออนไลน์ค่ะ 

      มันเป็นเรื่องที่ใกล้ตัวมาก มันไม่ใช่แค่ปัญหาของคนเฉพาะกลุ่ม เรารู้สึกว่ามันเป็นปัญหาของคนที่เล่นโซเชียลแทบทุกคนแม้แต่ตัวเราเองยังเจอแค่เห็นคนโพสต์อะไรไม่ดีเกี่ยวกับเราก็เก็บไปเครียดแล้ว มันเป็นเหมือนจุดเริ่มต้นที่ค่อยๆก่อตัวเป็นปัญหามากขึ้น เราคิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องที่เข้าใจยากที่สุดนะ เพราะมันไม่ได้มีผลกระทบมาจากครอบครัวอย่างเดียว เราห้ามความอยากรู้อยากเห็นของวัยรุ่นไม่ได้ เราห้ามให้คนอื่นหยุดพูดหยุดนินทาเราไม่ได้ แค่เราเปิดใจพูดคุยกับครอบครัวเหมือนกรณีอื่นมันไม่เพียงพอ

      อยากเห็นความสำเร็จของการแก้ปัญหานี้จริงๆค่ะ yes

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      IP
      #19
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      พฤติกรรมแบบในเรื่องที่ไม่อยากเจอคือคนที่ชอบโกหกค่ะ หลายคนอาจจะเห็นว่าการโกหกเล็กๆ น้อยๆ ไม่ได้สร้างความเสียหายอะไร บางครั้งก็ทำไปเพื่อความสบายใจของคนฟัง แต่ถ้าโกหกบ่อยๆ เข้าก็จะเคยชินและติดเป็นนิสัยจนทำให้กล้าโกหกในเรื่องที่ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งนี่แหละค่ะน่ากลัว หลายครั้งความจริงอาจจะสร้างความเจ็บปวด แต่ไม่มีใครอยากฟังเรื่องโกหก หรือโดนหลอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ว่าไหมคะ

      สงสัย

      ตอบกลับ
    • ถูกลบเนื่องจาก:
      #20
      ยอดถูกใจสูงสุด เลือกโดยทีมงาน เลือกโดย จขกท. ปักหมุดความเห็นนี้

      ขโมยของค่ะ เราเพิ่งดูตอนล่าสุดไปเมื่อกี้ เผลอๆ เราว่าประเด็นนี้มันดูเบามากเลยด้วยซ้ำ แค่ขโมยของเอง แต่พอโตขึ้นเราก็คิดว่ามันเริ่มไม่ใช่แล้ว เราสนุก แต่เขาไม่สนุก เราดีใจที่เห็นเพื่อนเราร้องไห้และทำหน้าวิตกกังวลแบบสุดๆ เพราะยางลบสวยๆ ที่เอามาต่อเป็นรูปเค้ก รูปอาหารได้มันหายไป เราอยากได้จริงๆ ค่ะ แต่สุดท้ายก็รู้สึกผิดที่เห็นเพื่อนเสียใจจริงๆ วันนั้นเราเป็นเวรพอดีเลยแกล้งบอกไปว่าเจอหล่นอยู่ใต้โต๊ะ เค้าดูดีใจมากเลยค่ะ จากนั้นเราก็ไปขโมยตุ๊กตาของเพื่อนอีกคนอีก อีกสองสามวันก็เอาไปวางไว้ที่หน้าห้อง เพราะเราไปโรงเรียนเช้าค่ะแล้วเราก็เลิกขโมยของเลย

      อ้อ แต่พอดูในแบบละครแล้ว เราชอบที่เขานำเสนอว่าเป็นเด็กที่มีพร้อมทุกอย่าง แต่กลับชอบขโมยของ คุณพ่อคุณแม่ก็ไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ แทบไม่สนใจเลยด้วยซ้ำ มีแค่สาวใช้คนสนิทที่เผลอทำผิดต่อหน้าเด็กและสอนอะไรผิดๆ ให้แทน และเด็กในวัยนี้ก็ต้องการความสนใจ อยากได้คำชม อยากเป็นคนเก่งในสายตาของคนที่ตัวเองรักและเคารพ สาวใช้เองเวลาเห็นว่าน้องเค้าขโมยของมาเธอก็ออกปากชมตลอด เด็กก็อาจรู้ว่ามันผิดแต่การทำแบบนี้มันเป็นวิธีที่ทำให้ตัวเองมีความสุข และอาจรู้สึกขัดแย้งอยู่ในใจก็ได้ค่ะ (;;__;;)

      มันอาจดูเล็กน้อยและเด็กสมัยนี้ก็ไม่ค่อยกังวลกับเรื่องพวกนี้มากสักเท่าไหร่ เดี๋ยวพ่อแม่ก็จะปลอบว่าเดี๋ยวซื้อของใหม่ให้ คุณครูก็แค่มาพูดขู่แล้วก็บอกว่ามันไม่ดี แต่บอกตามตรงค่ะ ตอนเราขโมยของของเพื่อน เราไม่รู้สึกผิดกับคำพูดของครูเลยสักนิด... เพราะเราเคยเป็นเด็กแบบนั้นมาแล้ว เราไม่อยากเป็นอีกค่ะ ถึงเราจะขโมยของเล็กๆ น้อยๆ ไม่ได้ขโมยถึงขั้นของแพงอย่างโทรศัพท์หรืออะไรอย่างอื่น แต่พอขโมยได้แล้ว เราในตอนนั้นกลับภูมิใจค่ะ ภูมิใจว่าเราทำได้ ภูมิใจว่าไม่มีใครจับได้ ภูมิใจว่าเราเก่ง และตอนนั้นก็อยู่ในช่วงที่คุณแม่เราทะเลาะกับพ่อด้วยเรื่องในครอบครัวพอดี บังเอิญจัง...

      เราเลือกขโมยของ เพราะเราเคยทำ เคยภูมิใจ เคยมีความคิดแย่ๆ แบบนั้น และรู้ว่ามันไม่ดีแล้ว ตอนนี้เองก็แอบเกลียดตัวเองในตอนนั้นค่ะ ยัยเด็ก...555+ และเราก็ไม่อยากจะเป็นแบบนั้นอีก ถ้าตอนนั้นเรายังทำต่อไปอีก มันอาจจะหนักข้อขึ้นเรื่อยๆ ก็ได้ เราอาจจะกลายเป็นเด็กที่มีปัญหาอีกคนในสังคมนี้ค่ะ ความจริงคือเราไม่ได้รู้สึกผิด แต่โดนขโมยของกลับ เรารู้สึกแย่มากจริงๆ จนตอนนั้นก็เข้าใจว่าถึงมันจะเป็นของที่เล็กหรือราคาไม่แพง แต่ถ้าถูกขโมยไปแต่ยังไงมันก็คือของเรา เราก็ต้องรู้สึกแย่และไม่พอใจ เข้าใจแล้วก็ลาขาดเลยค่ะ...

      อยากได้หนังสือมากค่ะ ปรารถนามาก เผลอเขียนซะยาวเลย แต่ก็ดีค่ะ ได้ระบายและด่าตัวเองในอดีตไปพร้อมๆ กัน ฮ่า!  เขิลจุง

      ตอบกลับ
  • ความคิดเห็นที่ 21 - 40
  • ความคิดเห็นที่ 41 - 60
  • ความคิดเห็นที่ 61 - 71

แสดงความคิดเห็น

บทความที่เปิดอ่านล่าสุด

ไม่มีบทความที่เปิดอ่านล่าสุด
เกี่ยวกับเรา ติดต่อ แจ้งปัญหา

เว็บ Dek-D

เข้าผ่านแอป ง่ายกว่า

ติดตั้งแอป
ติดตั้งแอป
ต้องการรับการแจ้งเตือนบทความใหม่ของหมวด ไหม?