เมื่อนร.ไทยคว้าตำแหน่ง 'ควีนงานพรอม' ที่อเมริกา !

         สวัสดีค่ะ ชื่อ"น้อยหน่อย"นะคะ ตอนนี้เรียนอยู่ ม. 5 ที่โรงเรียน
 เตรียมอุดมศึกษาค่ะ ปีที่แล้วน้อยหน่อยเป็นเด็ก AFS ไปแลกเปลี่ยนที่
 ประเทศอเมริกาค่ะ ไปรัฐนิวยอร์ก

       หลายคนอาจจะบอกว่า โห อยู่ในเมือง แต่ความจริงไม่ใช่เลยค่ะ
 น้อยหน่อยไปอยู่ชานเมืองซึ่งห่างไกลจากความเจริญมากค่ะ แต่ก็เข้า
 newyork city บ่อยนะคะ เพราะว่าโฮสท์น้อยหน่อยเขาต้องมาทำธุระ
 โฮสท์ของน้อยหน่อยเปิดร้ายขายของในเมืองเล็กที่ชื่อ Schoharie แต่
 ว่าตัวบ้านน่ะอยู่ที่ gallupville เอาง่ายๆ ว่าบ้านอยู่บนเขาค่ะ การเดิน
 ทางก็ลืมไปได้เลยเรื่องรถบัสเก๋ๆ เหมือนในหนัง ต้องรถส่วนตัวเท่านั้นค่ะ
 เวลาจะไปไหนมาไหนก็ต้องให้โฮสท์ไปส่ง ไม่ก็ ให้เพื่อนมารับค่ะ

      ไปที่โน่นกระเป๋าตังค์ก็ฉีกตลอดเวลาค่ะ เพราะว่าชอบชอปปิ้งมาก 
 ด้วยความที่เงิน dollars มันประมาน 35 บาท ของเขาก็จะแบบกระโปรง
 ตัวนึง 15$ เราก็โหยยยย 15 บาท แต่ความจริง คูณ 35 ค่ะ 5555+ 
 ส่วนใหญ่ก็จะชอปปิ้งในห้างซะมากกว่า เพราะเขาไม่มีตลาดนัดจตุจักร
 อย่างบ้านเรา ถ้าของถูกๆ ก็จะเป็นของมือสอง ซึ่งนานๆทีจะมีขาย
 เลยต้องซื้อของที่ห้าง ร้านที่ดังๆ ที่โน่นก็จะเป็น forever 21, 
 American eagle อะไรประมาณนี้ค่ะ แต่ละสาขาเสื้อผ้าก็จะต่างกัน
 

      อย่างครั้งนึง เพื่อนๆ ในกลุ่มเขาจะรู้จักกับพวกนักฟุตบอล
 แล้วพอเราไปถึงเป็นนักเรียนใหม่ แล้วเขาก็จะเห่อๆ นักเรียนใหม่
 ทำให้ช่วงนั้นก็มีพวกผู้ชายเข้ามาอยากทำความรู้จัก แต่ด้วยความ
 ที่น้อยหน่อยก็ไม่ได้อยากจะมีแฟนที่โน่นอยู่แล้วเลยเฉยๆ แต่
 เพื่อนในกลุ่มจะพยายามให้เราไปใกล้ชิดกับพวกนักฟุตบอล เช่น
 ชวนเราไปดูเขาแข่งบอล แล้วก็ให้เราชูป้ายชื่อคนที่ชอบเรา แล้ว
 น้อยหน่อยก็รู้ว่าทำอย่างนั้น เขาก็จะคิดว่าเราชอบเขา บางทีพวก
 เพื่อนก็บอกเราว่าจะมาส่งที่บ้าน แต่สุดท้ายก็ให้พวกผู้ชายมาส่ง
 คือเขาพยายามทุกวิถีทางมากๆ เพื่อให้เลือกเพื่อนผู้ชายคนใดคน
 นึงเป็นแฟน แล้วน้อยหน่อยรู้สึกว่าเหมือนพวกเขากำลังเล่นเกมส์
 กันอยู่ เลยถอยออกมาดีกว่า

     อีกอย่างคือเพื่อนๆ พวกนี้ก็ชอบนินทา คือฝรั่งเขาจะต่างจาก
 คนไทยอย่างนึงค่ะ คนไทยถ้าไม่ชอบ เจอหน้ากันก็เขม่นใส่กัน
 แต่ฝรั่งเขาจะไม่เป็นอย่างนั้นนะคะ ต่อหน้าเขาจะทำเป็นเหมือน
 เพื่อน ดีด้วย ยิ้มแย้ม แต่ลับหลังนี่ด่าเสียๆ หายๆ แล้วบางทีน้อย
 หน่อยก็ไปเป็นเพื่อนกับกลุ่มอื่นที่พวกเขาไม่ชอบ เขาก็จะให้น้อย
 หน่อยมาเล่าให้เค้าฟังว่าอีกกลุ่มทำอะไรบ้าง แล้วก็นั่งวิจารณ์ ซึ่ง
 มันเหมือนนกสองหัว น้อยหน่อยเลยถอยออกมาค่ะ

     ส่วนพูดถึงเรื่องเรียนก็สนุกค่ะ เพราะเราได้ใช้ความคิดของเรา
 เยอะมาก เพราะที่โน่นเขาจะเน้นการคิดมากกว่าการทำแบบฝึกหัด
 เพราะฉะนั้นงานส่วนใหญ่จะเป็นวิจัย  โครงงาน รายงาน ซึ่งเป็น
 งานที่เราไม่สามารถลอกใครได้ แล้วก็เป็นงานเดี่ยวหมดเลยค่ะ

     ตอนช่วงประมานกุมภาพันธ์ ที่โน่นจะหนาวมาก หนาวแบบว่า
 หดหู่ คนไม่เคยไปอาจจะคิดว่า เนี่ย หิมะตก สวย น่าเล่น อยากไป
 ถ่ายรูปด้วย แต่พอถึงเวลาจริงๆ จับยังไม่อยากจะจับเลยค่ะ เข้าตึก
 ได้เร็วเป็นดีที่สุด เพราะในตัวอาคารจะร้อน เพราะเขาเปิด
 heater บางทีหนาวจนแสบจมูกปวดหัว ที่ newyork เป็นรัฐนึง
 ที่จัดได้ว่าหิมะตกมากที่สุดและหนาวมากที่สุดในอเมริกา

     จริงๆ ไม่น่ากลัวเท่าไหร่ค่ะ แต่ที่น่ากลัวคือฝนหิมะ ซึ่งมันจะ
 เปียกๆ และหนักๆ ค่ะ พอโดนสายไฟก็ก่อตัวเป็นน้ำแข็ง ทำให้สาย
 ไฟขาด และนั่นคือจุดเริ่มต้นของประสบการณ์ที่ทรมานที่สุดค่ะ
 อยู่โดยไม่มีไฟฟ้าเป็นเวลา 5 วัน คือไม่มีไฟฟ้า ไม่มีน้ำเลย
 เพราะเขาต้องทยอยซ่อมในเมืองใหญ่ก่อน เราอยู่บนเขาก็รอไป
 เถอะค่ะ ก็พึ่งการไปอาบน้ำบ้านเพื่อน ส่วนใหญ่ก็ไปบ้านเพื่อนใน
 เมืองที่เขามีไฟฟ้า กลับบ้านก็ดึกๆ พอถึงบ้านก็นอนอย่างเดียวค่ะ
 ตื่นมาก็ไปบ้านคนอื่นค่ะ